ရွှယ်အန်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲ

ဆေးဘုရင်၏ ကြီးကျယ်သော အခမ်းအနားတွင် ရွှယ်အန်းသည် ယုရူနန်းတော်မှ လင်းရုန်ရှုဖြစ်သော ၎င်းတို့၏ ဆက်ခံသူအား လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အသားပုံဖြစ်သွားအောင် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ကြည့်ရှုသူအားလုံး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

အစောက ရွှယ်အန်းကို ယောက်ျားဟု ခေါ်ထိုက်သူ မဟုတ်ဟု အထင်မှားခဲ့သော ဂုဏ်သရေရှိ အမျိုးသမီးငယ်များပင်လျှင် ယခုအခါ သူ့ကို စွဲလန်းနေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ရွှယ်အန်းသည် လင်းရုန်ရှုကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ချေမှုန်းလိုက်ပုံမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး သူ၏ အေးဆေးသော ပုံစံမှာ သူဘ အစွမ်းသည် လင်းရုန်ရူထက် များစွာ သာလွန်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆေးပညာရှင်များအသင်း၏ အကြီးအကဲများမှာ ဤအချိန်တွင် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့နေကြသည်။

သူတို့သည် ယခုအခါ ယုရူနန်းတော်နှင့် မပြေလည်နိုင်သော ရန်သူ ဖြစ်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လင်းရုန်ရှုသည် ယုရူနန်းတော်၏ ဆက်ခံသူဖြစ်သည်။

ဤသည်က သူသည် ယုရှုနန်းတော်၏ ဂိုဏ်းချုပ် မဟုတ်လျှင်တောင် နောက်ထပ် အကြီးအကဲ ဖြစ်လာနိုင်ခြေ အလွန်များသူဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

ဤသို့ ဂရုတစိုက် ပျိုးထောင်ထားသော အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ဦးမှာ ယခုအခါ ရွှယ်အန်း၏ လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အသတ်ခံလိုက်ရသည်။

ဤအကြောင်းကို သိရှိသွားပါက ယုရှုနန်းတော် မည်မျှ ဒေါသထွက်မည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပါသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါ မင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး"

လူအုပ်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး အသံလာရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော လုလဲ့သည်ယခုအခါ လေထဲတွင် ခြိမ်းခြောက်သော အမူအရာဖြင့် ရပ်နေပြီး ရွှယ်အန်းကို အလွန် အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘာဖြစ်နေတာလဲ...,

လူတိုင်း အံ့အားသင့်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

အစောကအထိ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေခဲ့သော လုမိသားစု အကြီးအကဲသည် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဤမျှ ဒေါသထွက်သွားသည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြပေ။

လုပိုင်ယွဲ့ပင်လျှင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်ကာ သူမ၏ ဖခင် ဘာလုပ်နေသည်ကို မသိတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် လုလဲ့က အလွန် အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရွှယ်အန်း... မင်းက ငါ့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးကို သတ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင်မြေတွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာမလား"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ

လုပိုင်ယွဲ့ အပါအဝင် လူတိုင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

လုမိသားစုအတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များမှာ အလယ်ပိုင်းဒေသတွင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ လူအများစုမှာ ထိုအကြောင်းကို သိရှိကြသည်။

သို့သော် ဤလုပ်ရပ်များကို အသစ်တက်လာသော ဆေးဘုရင်က ကျူးလွန်ခဲ့သည်ဟု မည်သူက မျှော်လင့်ထားမည်နည်း။

ဒိုင်လူကြီးများနှင့် အကြီးအကဲများစွာမှာ ယုရှုနန်းတော်နှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

လုမိသားစု၏ အင်အားမှာ ယုရှုနန်းတော်ထက် မည်သို့မျှ မနိမ့်ကျပေ။ အမှန်တွင် ပို၍ပင် ကြီးမားသေးသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံး အလွန် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲလု... ဒီလို စွပ်စွဲချက်တွေကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် နောက်ပြောင်စရာအဖြစ် သဘောထားလို့ မရပါဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီလုပ်ရပ်တွေအတွက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆေးဘုရင်မှာ တာဝန်ရှိတယ်လို့ ခင်ဗျား ဘယ်လိုများ သေချာနေရတာလဲ"

"နောက်ပြောင်တာ ဟုတ်လား"

လုလဲ့သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အံ့ကြိတ်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့နဲ့ နောက်ပြောင်ဖို့ စိတ်မပါဘူး ငါ ဘယ်လိုသိလဲ ဆိုတော့... ဟက်... ကောင်းကင်မှာ မျက်စိရှိတယ်၊ အစက လုမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင်မြေတွေထဲမှာ ငါ လုမိသားစု ဘိုးဘေးတစ်ယောက်ရဲ့ ကြွင်းကျန်ရစ်တဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုကို တွေ့ခဲ့တယ်၊ အဲဒီ ဝိညာဉ်နဲ့ ရောနှောနေတာက အငွေ့အသက်တစ်ခုပဲ"

"ဒီ ရွှယ်အန်းကို ငါ မြင်လိုက်တုန်းက ရင်းနှီးသလို ခံစားခဲ့ရပေမဲ့ အငွေ့အသက်က အရမ်း ပျော့လွန်းလို့ ငါ ချက်ချင်း မမှတ်မိခဲ့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ သူ လင်းရုန်ရှုကို ရိုက်ချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ အဲဒီ အငွေ့အသက်ကို ငါ ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်တယ်"

ဤစကားနှင့်အတူ လုလဲ့သည် ရွှယ်အန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရွှယ်အန်း... မင်း ခုခံချင်သေးလား"

လုလဲ့၏ မေးမြန်းမှုကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ရွှယ်အန်းအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်

မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးသားအိုင်ထဲမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လျှပ်စီးထက် ပိုမြန်သော အရှိန်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး၊ ဒါ လင်းရုန်ရှုရဲ့ ဝိညာဉ်ပဲ၊ သူ သတင်းပို့ဖို့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ"

ဆေးပညာရှင်များအသင်းမှ အကြီးအကဲတစ်ဦးက တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက် သူ့ကို တားလိုက်ကြ"

အခြားအကြီးအကဲတစ်ဦးက အော်သည်။

ရွှယ်အန်းကမူ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မလိုဘူး၊ သူ့ကို သွားခွင့်ပေးပြီး သတင်းပို့ခိုင်းလိုက်ပါ"

"ဒါပေမဲ့..."

ထိုလူများက အထွန့်တက်ချင်မိသည်။

ရွှယ်အန်းက သူတို့ကို ဆက်လက် အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ မုန်းတီးမှုဖြင့် ပြည့်နေသော လုလဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား... မှန်တယ်၊ ခင်ဗျ ရဲ့ သားအကြီးဆုံး လုကျင်းလုံကို သတ်ပြီး လုမိသားစု ဘိုးဘေးရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ချေမှုန်းခဲ့တဲ့သူက ကျွန်တော်ပဲ"

ရွှယ်အန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"သူ့ရဲ့ ဆေးလုံးပညာ ကျွမ်းကျင်မှုက ကောင်းကင်ကိုတောင် တုန်လှုပ်စေတယ်၊ အခု သူက ယုရှုနန်းတော် ဆက်ခံသူကို သတ်ခဲ့ပြီးတဲ့အအပြင် လုမိသားစုကို ဒီလောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်စေခဲ့တာလည်း သူပဲတဲ့လား"

ဒီလူမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဘယ်လောက်များများ ဝှက်ထားတာလဲ...

လုလဲ့က ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ် အရမ်းကောင်းတယ်၊ မင်း ဝန်ခံရဲတာကို ငါ သဘောကျတယ်"

သူ၏ စကားများ ကျဆုံးသွားသည်နှင့် သူ့နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာသော လုမိသားစုမှ အစောင့်များသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး လုလဲ့၏ နောက်တွင် နေရာယူကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများက ရွှယ်အန်းကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အငွေ့အသက်များသည် ရွှယ်အန်းကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ကြသည်။

လုလဲ့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ဤအစောင့်များသည် ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်ကာ သူ့ကို အစိမ်းလိုက် ဆွဲဖြဲပစ်ရန် ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီနေ့ ငါ့ ဘိုးဘေးတွေနဲ့ ငါ့သား ကျင်းလုံအတွက် ငါ လက်စားချေရမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုလဲ့သည် ရှေ့သို့ တိုးကာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လုပိုင်ယွဲ့က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဖေဖေ ခဏနေဦး"

လုလဲ့ ရပ်တန့်သွားသည်။

"ပိုင်ယွဲ့ ဘာ..."

လုပိုင်ယွဲ့က ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

"ဖေဖေ... သမီး ဒီရွှယ်အန်းကို မေးခွန်း နည်းနည်း မေးစရာရှိတယ်၊ သမီး မေးပြီးမှ လှုပ်ရှားလည်း နောက်မကျပါဘူး"

လုလဲ့၏ မျက်နှာမှာ ရေကဲ့သို့ နက်မှောင်နေသော်လည်း သူ တိတ်တဆိတ် ဘေးဖယ်ပေးလိုက်သည်။

လုပိုင်ယွဲ့ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရွှယ်အန်း... ငါ နင်ကို မေးခွန်း တစ်ခုပဲ မေးမယ်၊ ဘာလို့ ငါ့အစ်ကိုကြီး လုကျင်းလုံကို သတ်ပြီး ငါတို့ လုမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင်မြေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာလဲ၊ နင့်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တကယ် ကြိုးကိုင်နေတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ"

လုပိုင်ယွဲ့၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လုလဲ့လည်း သိသိသာသာ တုန်လှုပ်သွားပြီ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ ဒုတိယသမီးက ပို၍ အသေးစိတ်ကျသည်။ အကယ်၍ သူသာ ခုနက ဒေါသအလျောက် မဆင်မခြင် ပြုမူလိုက်ပါက တကယ့် တရားခံကို လွဲချော်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

ရွှယ်အနက ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ဘယ်သူမှ ညွှန်ကြားခဲ့တာ မရှိဘူး လုကျင့်လုံကို သတ်တာနဲ့ မင်းတို့ လုမိသားစု ဘိုးဘေးတွေကို ဖျက်ဆီးတာက ငါ ဒီအတိုင်းလုပ်လိုက်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေသက်သက်ပဲ၊ ဘာကြောင့် လုပ်ခဲ့လဲ ဆိုတော့... မင်းလို လူတစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို ခံရဖို့ မထိုက်တန်ဘူး"

"နင်..."

လုပိုင်ယွဲ့သည် ဒေါသကြောင့် စကား ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

လုလဲ့လည်း ဆက်လက် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"တိုက်ခိုက်ကြ၊ သူ့ကို အစိမ်းလိုက် ဆွဲဖြဲပစ်ကြ"

လုလဲ့၏ ကိုယ်ပိုင်အစောင့်များမှာ အထူးချွန်ဆုံးများထဲမှ အထူးချွန်ဆုံးများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ကြသည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရေး ဗျူဟာများတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး မကြာခဏ အတူတကွ လေ့ကျင့်ကြသည်။

သာမန် ရွှေအင်မော်တယ်ပင်လျှင် သူတို့ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ရန်စရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် လုလဲ့ အမိန့်ပေးလိုက်သောအခါ ဤအစောင့်များသည် ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားသည့်အတိုင်း တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာကြပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့် ဖြစ်နေကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်အတိမှာပင် အပြင်ဘက်မှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရွှယ်အန်းဆိုတာ ဘယ်သူလဲ၊ မင်းရဲ့ သေမင်းကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ထွက်လာခဲ့"

အသံသည် မိုးခြိမ်းသံပမာ ကျယ်လောင်လှပြီး ရှိနေသူတိုင်းကို ခြိမ်းခြောက်နေသည်။

စကားပြောလာသူသည် ထူးကဲသော အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှသည်။

လူတစ်ယောက်သည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အဲဒီအသံက... ယုရှုနန်းတော်ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ရှတင်းချန်ပဲ"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ဆေးပညာရှင်များအသင်း၏ အကြီးအကဲများနှင့် ပွဲကြည့်ပရိသတ်များအားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

လုလဲ့နှင့် သူ၏ သမီး လုပိုင်ယွဲ့ပင်လျှင် သိသိသာသာ လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

ထို့နောက် လုပိုင်ယွဲ့က လုလဲ့၏ နားထဲသို့ စကားအနည်းငယ် တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

လုလဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းက အန်းယန်ဘက်ကို ပြုံးလျက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မိန်းမ ဒီငတုံးတွေကို ကိုယ် ဘယ်လို သတ်ဖြတ်မလဲဆိုတာ ကြည့်နေနော်"

ထို့နောက် ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ ဖန်ခွက်ထဲမှ ဝိုင်ကို မော့သောက်လိုက်ပြီး တစ်လှမ်းတည်းဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဆေးလုံးမျှော်စင် အပေါ်မှ လေဟာပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဆေးလုံးမျှော်စင်၏ ခန်းမကြီးထဲမှ လူများသည် သူ၏ နောက်မှ မကြာမီ လိုက်ပါလာကြပြီး အပြင်သို့ ထွက်ကာ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူအများအပြား၏ နှလုံးသားများ နစ်မြုပ်သွားကြသည်။