ဖုန်မှုန့် သုံးသောင်းကို ငါဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ချေမှုန်းပြမယ်

အဘယ်ကြောင့်ဆို ဤအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံအထက်၌ သင်္ဘောများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ကို ဦးဆောင်နေသူမှာ လင်းရုန်ရှု ရောက်ရှိလာခဲ့သော လှေယာဉ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကြီးမားသော ယာဉ်ပျံကြီးတစ်စင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင်...

ဤယာဉ်ပျံကြီး၏ ဦးပိုင်းတွင် လူတစ်စု ရပ်နေကြသည်။

ဤပုဂ္ဂိုလ်များသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

သို့သော် လူတိုင်း၏အကြည့်များသည် ရှေ့ဆုံးမှ လူအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် ရောင်ခြည်တန်းကိုးသွယ် ကောင်းကင်သရဖူ ကို ဆောင်းထားပြီး လျှို့ဝှက်အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသော ကြယ်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ဧကရာဇ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမားသော ဧကရာဇ်တစ်ပါးနှင့် တူနေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ယုရှုနန်းတော်ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ရှတင်းချန်ပဲ"

လူအုပ်ကြားထဲတွင် အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်မှု လှိုင်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ရှတင်းချန်သည် နတ်အဆင့်ဂိုဏ်းဖြစ်သော ယုရှုနန်းတော်ကို နှစ်တစ်ထောင်ကြာ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

သူ၏ကျင့်ကြံမှုသည် စစ်မှန်အင်မော်တယ် ၏ နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဟူသော ကောလာဟလများပင် ရှိခဲ့ပြီး သူသည် အင်အားကြီးသူများကြားတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်စွာ ယနေ့တွင် သူကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူ့ဘေးတွင် အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

၎င်းသည် သိပ်မရှင်းလင်းသော်လည်း ဤသည်မှာ လင်းရုန်ရှု၏ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာသော ဝိညာဉ်ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းနိုင်ပါသည်။

အမှန်ပင်။

ထိုဝိညာဉ်က ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှယ်အနကို လက်ညှိုးထိုးကာ နာကြည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဒီလူက တပည့်ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး၊ တပည့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုတောင် ချေမွမတတ် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီ တပည့်အတွက် လက်စားချေပေးပါ"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ရှတင်းချန်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"တပည့်လေး စိတ်ချပါ၊ မင်းရဲ့ဆရာ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ယုရှုနန်းတော်ရဲ့ သြဇာအာဏာကို စိန်ခေါ်ဝံ့သူတွေကို ငါက တန်ရာတန်ကြေး ပေးဆပ်ခိုင်းမယ်"

လင်းရုန်ရှုသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ရွှယ်အန်းကို မာနများ ပြည့်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ့အတွက်မူ သူ့ဆရာ၏ စကားတစ်ခွန်းဖြင့် ရွှယ်အန်း၏ ကံကြမ္မာသည် အဆုံးသတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ရွှယ်အန်းသည် မလှုပ်မယှက်ဘဲ ခပ်ရေးရေးသာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာတုန်း... တပည့်ကို ရိုက်လို့ ဆရာက လက်စားချေဖို့ ထွက်လာတာလား"

ရှတင်းချန်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ဆေးပညာရှင် ဆေးဘုရင်အသစ်က တကယ်ပဲ ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ နှမြောစရာပဲ... မင်းက ငါတို့ ယုရှုနန်းတော်ကို လာမစော်ကားသင့်ဘူး၊ အခု ဒူးထောက်လိုက်စမ်း... မင်းရဲ့ ဆေးပညာအသင်းနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့တဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ထောက်ထားပြီး မင်းရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုပဲ ဖျက်ဆီးပြီး ဝိညာဉ်ကို ချမ်းသာပေးနိုင်တယ်"

ရွှယ်အန်းသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါလည်း မင်းတို့ ယုရှုနန်းတော်ကို ထွက်ပေါက်တစ်ခု ပေးမယ်၊ အသက်သုံးရှိုက်အတွင်း ဒူးထောက်တဲ့ ဘယ်သူမဆို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်"

ဤစကားများ ပြောလိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက်...

ရှိနေသူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး တုန်လှုပ်စွာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရွှယ်အန်းသည် မိုင်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီသော နယ်မြေကို အကြွင်းမဲ့ လွှမ်းမိုးထားသည့် နတ်အဆင့်ဂိုဏ်းများထဲတွင် ပထမဆုံးဖြစ်သော ယုရှုနန်းတော်ကို ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့တိုင် သူသည် ဤကဲ့သို့သော စကားများကို ပြောဝံ့သည်။ သူသည် သေခြင်းတရားကို အမှန်တကယ် မကြောက်ရွံ့သည်လား...

လုလဲ့သည် ဤအရာကို မြင်သောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု မပြုံးပဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။ လုပိုင်ယွီသည် အစောပိုင်းတွင် သူ၏နားထဲသို့ ရိုးရှင်းသော စကားနှစ်ခွန်းကို တိုးတိုးလေး ပြောသွားခဲ့သည်။

ရပ်နေပြီး အဖြစ်အပျက်တွေ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာပဲ စောင့်ကြည့်ပါ...

ယခုအခါ ဤစကားနှစ်ခွန်းသည် အမှန်တကယ် မှန်နေပုံရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆို ဤ ရွှယ်အန်းသည် သေလမ်းကိုသာ ရှာနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုလဲ့ပင်လျှင် ဤမျှများပြားသော ပညာရှင်များရှေ့တွင် ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်ရဲလောက်အောင် သတ္တိမရှိပေ။

သူသည် ဘာကို အားကိုးနေသောကြောင့်

ယခုလောက် မာနကြီးနိုင်ရသနည်း

အနည်းဆုံးတော့ လုလဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ရွှယ်အန်း၏ ပျက်စီးခြင်းသည် သေချာနေပေပြီဖြစ်သည်။

ထိုသို့တွေးနေသူများလည်း မနည်းလှပေ။

သို့သော် ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှယ်အန်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ကြည်ညိုလေးစားစွာဖြင့် မော့ကြည့်နေသူများလည်း ရှိနေသည်။

ထိုသည်မှာ ချမ်းသာသော မိသားစုများမှ သမီးပျိုများဖြစ်သည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင်...

ဤအခိုက်အတန့်၌ ကောင်းကင်ယံတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသော ရွှယ်အန်းသည် ယုရှုနန်းတော်၏ မရေမတွက်နိုင်သော ပညာရှင်များကို ရင်ဆိုင်ကာ သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး မာနကိုပင် ပြသနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုသို့သော အမူအရာကို ပြိုင်ဘက်ကင်းဟု သာ ဖော်ပြနိုင်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ၎င်းသည် သူရဲကောင်းဆန်သောကြောင့် ဤအမျိုးသမီးငယ်များကို လုံးလုံးလျားလျား မူးယစ်စေခဲ့သည်။

ကြည့်ရှုသူများသည် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးအမျိုးမျိုး ပြေးလွှားနေကြသည်။

သို့သော် ကောင်းကင်ယံရှိ ယုရှုနန်းတော်မှ လူများအားလုံး ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ဘယ်လိုတောင် အတင့်ရဲတာလဲ"

"မင်း သေလမ်းရှာနေတာပဲ"

ထိုသို့သော ပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ ရှတင်းချန်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"သေခြင်းတရားက မျက်နှာချင်းဆိုင်နေတာတောင် ဒီလောက် ခေါင်းမာနေတုန်းပဲ၊ မင်းက အခေါင်းမတွေ့မချင်း မျက်ရည်ကျမှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်၊ သူ့ကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြ"

ရှတင်းချန်သည် သူကိုယ်တိုင်် တစ်ချက် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ သူ၏ အမိန့်အရ ယုရှုနန်းတော်၏ အစွမ်းထက်သော အဖွဲ့ဝင် အများအပြားသည် တပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို မရေမတွက်နိုင်သော ဓားချီလှိုင်းများ ဓားသွားအလင်းများနှင့် အစွမ်းထက်သော ဂါထာပေါင်းစုံတို့သည် ရွှယ်အန်းထံသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်လာကြသည်။

ထိုတောက်ပမှုအောက်တွင် ရွှယ်အန်း၏ ပုံရိပ်သည် ပိုလို့ပင် အထီးကျန်ဆန်ပြီး ဂုဏ်ယူနေဟန် ပေါက်နေသည်။

လူအများအပြားသည် ဆက်လက် မကြည့်ရှုရက်နိုင်တော့ဘဲ သူတို့၏ မျက်လုံးများကို မပိတ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှယ်အန်းသည် ရုတ်တရက် သူ၏ ခြေကို ဆောင့်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဘုန်း

ထိုတစ်ချက်ဆောင့်မှုကြောင့် လေဟာနယ်လည်း တုန်ခါသွားသည်။

ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာသော ဓားစွမ်းအင်များနှင့် ဓားသွားအလင်းများသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ကြေမွသွားပြီး ဘာမှမရှိတော့သည့်အဖြစ်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို့နောက် ရွှယ်အန်းသည် ရှတင်းချန်နှင့် လင်းရုန်ရှုအား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒီတိုက်ကွက်ကို သဘောကျရဲ့လား၊ ဒီလိုဆိုရင် အခု ငါ့အလှည့်ပဲ"

ထိုသို့ပြောကာ ရွှယ်အန်းသည် လေဟာနယ်ထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပွင့်လာစမ်း"

ထို စကားလုံးဆုံးသည်နှင့်အမျှ ရွှယ်အန်းသည် လေဟာနယ်ထဲမှ အမှတ်အသား အမျိုးမျိုးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ရွှေဥပဒေသဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရွှယ်အန်းသည် ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။

"ဖုန်မှုန့်သုံးသောင်းကို ငါ့ဓားက... ချေမှုန်းပစ်မယ်"

ဘုန်း!

ဓားသည် ချက်ချင်းပင် လီတစ်ရာအကွာအဝေးအထိ ရှည်ထွက်သွားပြီး အထက်မှ အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဤဓား၏ အင်အားသည် အလွန်ကြီးမားသဖြင့် ၎င်း၏ လမ်းကြောင်းအောက်ရှိ မြေပြင်သည် ကွဲအက်ကြေမွသွားသည်။

ရွှေရောင်ဓားချီသည် ကောင်းကင်ကို ထောက်ပံ့ထားသော တိုင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးသောနေရာမှပင် မြင်နိုင်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ မျက်လုံးများသည် ဤမြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

ဘေးမှရပ်ကြည့်နေသူများသည် စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်စွမ်း ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

တစ်ချိန်က ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေပုံရသော ရှတင်းချန်သည် ယခုအခါ ဤဓားချက်ကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"မြန်မြန် ရှောင်ကြ"

သို့သော် ဤသတိပေးချက်သည် အလွန်နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဓားစွမ်းအင်သည် သူတို့အပေါ်သို့ ရောက်နှင့်နေသည်။

'ခွမ်း' 'ခွမ်း' ဟူသော ကျယ်လောင်သော အသံများနှင့်အတူ ယုရှုနန်းတော်၏ ယာဉ်ပျံများသည် မီးပန်းများကဲ့သို့ တစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ပေါက်ကွဲသွားကြသည်။

အစွမ်းထက်သူများဟု ခေါ်တွင်သော ထိုသူများအတွက်မူ ဤဓားချက်ဖြင့် အမှုန့်အဖြစ် မကြေမွမီ အော်ဟစ်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ကြပေ။

အဆုံးတွက်...

ဓားအလင်းရောင်သည် မှိန်ဖျော့သွားပြီး ဓားစွမ်းအင်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်။

တစ်ချိန်က ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော ယာဉ်ပျံများသည် ဓားချက်ကြောင့် လုံးဝ ရှင်းလင်းခံလိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ရှတင်းချန်၏ ပုံသဏ္ဍာန်သည် လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာသည်။

လင်းရုန်ရှုသည်လည်း အံ့သြဖွယ် ကံကောင်းစွာဖြင့် မသေဆုံးဘဲ ရှတင်းချန်၏ ဘေးတွင် အနီးကပ် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဆရာတပည့် နှစ်ယောက်စလုံးသည် ဖုန်အလိမ်းလိမ်းပေကျံနေသော ပုံစံဖြစ်နေသည်။

အထူးသဖြင့် ရှတင်းချန်သည် သူ၏ ရောင်ခြည်တန်းကိုးသွယ် ကောင်းကင်သရဖူမှာ စောင်းနေပြီး သူ၏ ဧကရာဇ်ဝတ်ရုံသည် ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် စုတ်ပြဲနေကာ အုပ်စိုးသူတစ်ဦးမှ သူတောင်းဘ၀သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရှတင်းချန်သည် ဤအရာများကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ နှလုံးသားသည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ၏ ထူးခြားသော ရွှေအင်မော်တယ် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်'ကို အားမကိုးဘဲ လေဟာနယ်ထဲသို့ ထွက်မပြေးခဲ့ပါက သူလည်း ထိုဓားချက်ကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရှတင်းချန်သည် ဓားချက်ကြောင့် လုံးဝ ကြောက်လန့်သွားပြီး သူ၏ ကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းနိုင်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ရွှယ်အန်းကို တစ်ချက်လေးတောင် လှည့်မကြည့်ရဲဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန် လှည့်ထွက်လိုက်သည်။

သူ ထွက်ပြေးနေစဉ် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားနေမိသည်။

'ဒီလူက ဘယ်သူလဲ'

'ဘာလို့ သူက ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဓားတာအိုကျင့်ကြံမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားရတာလဲ'

'ဒါပေမယ့် ကံကောင်းတာက၊ သူက ဘာ ရွှေအင်မော်တယ် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မှ မပိုင်ဆိုင်ထားတော့ ငါ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီ'

သူ လျှို့ဝှက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်စဉ်မှာပင်...

ရုတ်တရက် သူ၏ နားထဲတွင် တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကံကြမ္မာ"

ဤစကားလုံးများ ထွက်လာသည့်အချိန်...

ရှတင်းချန်နှင့် လင်းရုန်ရှုတို့၏ ဝိညာဉ်များသည် ကောင်းကင်ယံတွင် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားကြသည်။

ထို့နောက် ရွှယ်အန်းက သူ၏ လက်ချောင်းများကို ဖြောက်ခနဲ မြည်အောင် တီးလိုက်သည်။

"ပြောင်းပြန်လှန်”