ဆေးပညာ အကြောင်း သုံးရက်ကြာ ဆွေးနွေးခြင်း

ရွှယ်အန်း ပြောလိုက်သည်မှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း လုပိုင်ယွဲ့သိသည်။

သူမ၏အစ်ကိုသည် ဘယ်လိုလူစားမျိုးဖြစ်သည်ကို သူမ ကောင်းကောင်းကြီး သိပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းက ဆက်ပြောသည်။

"ငါ မင်းတို့ လု မိသားစုကို အမြစ်ဖြတ်သတ် ပစ်ခဲ့သင့်တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဆေးပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ မင်းကို ခွင့်လွှတ်လိုက်မယ်၊ နောက်တစ်ခါဆိုရင်တော့ သက်ညှာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့"

လုပိုင်ယွဲ့က မသက်မသာဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။

လုလဲ့အတွက်မူ သူ၏မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရှုံးနိမ့်မှု အရိပ်အယောင်များ ပြသနေသည်။

၎င်းသည် အကောင်းဆုံးသော ရလဒ်ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤလောကတွင် အင်အားကြီးသူကိုသာ ကြည်ညိုလေးစားကြသည်။

ထို့အပြင် အစကတည်းက အမှားအားလုံးသည် သူ၏ဘက်ကသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

လုမိသားစုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်းသည်ပင် ကြီးမားသော ကံကောင်းခြင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ရွှယ်အန်းသည် နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဆေးမျှော်စင်၏ ခန်းမကြီးထဲသို့ လှည့်ပြန်သွားလေသည်။

ညစာစားပွဲက ဆက်လက်ကျင်းပနေသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းအပေါ် လူများ၏ သဘောထားများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယခင်က သူတို့သည် သူ့အား ဆေးတာအို၏ ဆရာတစ်ဆူအဖြစ် လေးစားခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအား ထားရှိသည့် ကြည်ညိုလေးစားမှုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် ယုရှုနန်းတော်အား ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး လုမိသားစုကို လက်နက်ချစေခဲ့သည့် သတင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ခဏတာမျှ အရှေ့ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

ထိုအရာကို ကြားသိရသူတိုင်း မယုံနိုင်လောက်အောင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် နတ်အဆင့်ဂိုဏ်းများပင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။

ရွှယ်အန်း၏ ဂုဏ်သတင်းသည် ကောင်းကင်ယံမှ တောက်ပသော နေလုံးကြီးပမာ ထွန်းလင်းတောက်ပလာပြီး မြေပြင်တစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဤအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက်ပိုင်း အတန်ကြာအောင် ရွှယ်အန်းသည် ဝမ်တန်မြို့တော်တွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်တန်မြို့တော်သည် မရေမတွက်နိုင်သော ဆေးပညာရှင်များအတွက် ကိုးကွယ်ရာ မြင့်မြတ်သောမြေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ဆေးပညာရှင်များနှင့် ကျင့်ကြံသူများသည် မြို့တော်ထဲသို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ဤကျင့်ကြံသူများသည် အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော ဆေးဘုရင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုရန် စဉ်းစားနေကြသည်။

အထူးသဖြင့် ရွှယ်အန်းသည် နဂါးတောင်ဟုခေါ်သော ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုအား မြင့်မြတ်သော ဆေးလုံး တစ်လုံးကို မထင်မှတ်ဘဲ ဆုချခဲ့သည်ဟူသော သတင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် ဤကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာကြသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ မျက်နှာသာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့လျှင် သူတို့လည်း ဆုလာဘ်တစ်ခု ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား

ဆေးပညာရှင်များအတွက်မူ ဤအခွင့်အရေးကို အရယူပြီး အဆင့်မြင့် ဆေးပညာနည်းစနစ်များကို သင်ယူရန် မျှော်လင့်နေကြသည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်တန်မြို့တော်သည် ယခင်ကထက် ပိုမိုစည်ကားလာခဲ့သည်။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မရေမတွက်နိုင်သော ဆေးပညာရှင်များသည် ဆေးမျှော်စင် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး ဆေးဘုရင်အသစ်ကို တစ်ချက်ကလေးမျှ မြင်လိုစိတ်ဖြင့် မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ဤအခြေအနေများအောက်တွင် ရွှယ်အန်းသည် ဆေးပညာ ဟောပြောပွဲကြီးတစ်ခု ကျင်းပရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို သတင်း ပျံ့နှံ့သွားသောအခါ ဆေးပညာရှင်များ၏ မျက်လုံးများသည် မနာလိုမှုဖြင့် စိမ်းလဲ့သွားကြပြီး အချို့မှာ ဆေးလုံးမျှော်စင် အပြင်ဘက်ရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ သူတို့၏ နေရာများကို ကြိုတင်ဦးထားကြသည်။

ဆေးပညာ ဟောပြောပွဲကြီး ကျင်းပမည့်နေ့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အလယ်ပိုင်းဒေသမှ ဆေးပညာရှင် အားလုံးနီးပါး အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဆေးမျှော်စင်ထိပ်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင် အရောင်အမျိုးမျိုးရှိသော ဆေးပညာရှင် ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဆေးလုံးပညာရှင် ပင်လယ်ကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

သို့သော် ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရွှယ်အန်းသည် ဆေးမျှော်စင် ထိပ်တွင် ပေါ်လာသောအခါ ယခင်က ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများ၏ အကြည့်အောက်တွင် ရွှယ်အန်းသည် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆေးလုံးပညာ၏ နက်နဲသော အခြေခံသဘောတရားများကို ရှင်းပြတော့သည်။

စကြဝဠာပေါင်းများစွာကို တစ်ချိန်က ခရီးနှင်ခဲ့ဖူးသော နတ်ဘုရားအဆင့် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ အမြင်သည် ဤနယ်ပယ်မှ လူများအတွက် မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ပြန့်လှသည်။

သူ သင်ကြားပေးသော ဆေးလုံးပညာသည် စကြဝဠာ နယ်ပယ်ပေါင်းများစွာတွင် အခြေခံအကျဆုံးသာ ဖြစ်လင့်ကစား ဤဆေးလုံးပညာရှင်များကို အံ့အားသင့်စေရန် လုံလောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရွှယ်အန်းသည် ဆေးလုံးမျှော်စင် ထိပ်တွင် သုံးရက်ကြာအောင် ဆေးလုံးပညာကို ဟောပြောပို့ချခဲ့သည်။

ဆေးလုံးပညာရှင်များသည်လည်း ထိုသုံးရက်တာ ကာလပတ်လုံး နစ်မျောစွာ နားထောင်ခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက်တွင် ဤဆေးပညာရှင်များ၏ ဆေးပညာသည် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

လူအများအပြားမှာ ရွှယ်အန်း၏ ဟောပြောပွဲအတွင်း အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းမှုများ ရရှိခဲ့ပြီး အဆင့်တစ်ဆင့် သို့မဟုတ် နှစ်ဆင့်အထိ တိုက်ရိုက် တိုးတက်သွားကြသည်။

အတိုချုပ်အားဖြင့် ဤဆေးလုံးပညာ ဟောပြောပွဲ သုံးရက်အပြီးတွင် ရွှယ်အန်း၏ ဆေးလုံးဘုရင်ဟူသော အမည်နာမသည် အဝေးတစ်ခွင်သို့ လုံးဝ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက သူ့ကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ အသိအမှတ်ပြု လေးစားကြပြီး ကန့်ကွက်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ကြာသွားသည်။ ရွှယ်အန်းသည် ကျူတန်နန်းတော် အတွင်း၌သာ နေထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဆေးပညာ အကြီးအကဲများစွာသည် ရွှယ်အန်းအား ဆေးလုံးမျှော်စင်တွင် နေထိုင်ရန် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖိတ်ကြားခဲ့သော်လည်း အန်းယန်က ဤခြံဝန်းကို နှစ်သက်သောကြောင့် သူ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

၎င်းက ကျူတန်နန်းတော်၏ အဆင့်အတန်းကို မထင်မှတ်ဘဲ ပိုမိုမြင့်မားသွားစေသည်။

ယခု ဆေးဘုရင် ရွှယ်အန်း ဤနေရာတွင် နေထိုင်ကြောင်း မည်သူ မသိဘဲ ရှိမည်နည်း။

ရလဒ်အနေဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော ဆေးပညာရှင်များနှင့် ကျင့်ကြံသူများသည် ဤနေရာတွင် ကုန်သွယ်မှုပြုလုပ်ရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျူတန်နန်းတော်သည် ဝမ်တန်မြို့တော်ရှိ ထိပ်တန်း ကုန်သည်များအသင်း ဖြစ်လာသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဤအတွက် တုံ့လင်းရှင်က အလွန်ကျေးဇူးတင်မိပြီး ရွှယ်အန်းနှင့် သူ၏မိသားစုအပေါ် ပိုမိုလေးစားမှု ပြသခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် သူမသည် ခန်းမဆောင်ထဲ၌ ဝါရင့် ဆေးလုံးပညာရှင် အကြီးအကဲများစွာနှင့် စီးပွားရေးကိစ္စများ ဆွေးနွေးနေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကွက်တိကျသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး အပြင်ဘက်မှ လျှောက်လှမ်းဝင်လာသည်။

သူမ ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ခန်းမထဲရှိ လူအများအပြား၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

အဘယ့်‌ကြောင့်ဆို ထိုအမျိုးသမီး၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံမှာ အလွန် ထူးခြားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကွက်တိကျသော အဝတ်အစားများက သူမ၏ လှပကျော့ရှင်းသော ခန္ဓာကိုယ်အလှကို အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်စေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ နဖူး အလယ်တည့်တည့်တွင် ဓားပုံသဏ္ဍာန် အနီရောင် အမှတ်အသားငယ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းက သူမကို ပိုမို ထင်ရှားပေါ်လွင်စေသည်။

သို့သော် အာရုံစိုက်မှု အများဆုံးကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ သူမ၏ ကျောပေါ်တွင် သယ်ဆောင်ထားသော ဧရာမ ဓားကြီး ဖြစ်သည်။

ဓားရိုးသည် သူမ၏ ပခုံးပေါ်မှ ပေဝက်ခန့် ထွက်နေပြီး ဓားကျောရိုးပေါ်ရှိ အနီရောင် ပန်းဖွားလေးသည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ ယိမ်းနွဲ့နေကာ ကြည့်ရှုသူများ၏ နှလုံးသားကို ညှို့ငင်ဖမ်းစားနေသည်။

ဤသို့ ထူးခြားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သဘာဝအတိုင်း လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် တုံ့လင်ရှင်းထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လာပြီး ခက်ထန်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ရွှယ်အန်းဆိုတဲ့လူ ရှိလား"

ဤသူသည် မိတ်ဆွေလား ရန်သူလား မသိသောကြောင့် တုံ့လင်ရှင်း၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားပြီး ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ရှင်နဲ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

"နင် အဲ့ဒါကို မေးစရာမလိုဘူး၊ ငါ သူ့နဲ့ အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိတယ်"

ထိုအမျိုးသမီးသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

တုံ့လင်းရှင်က တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မနောက်လိုက်ခဲ့ပါ"

ဤသို့ပြောရင်း တုံ့လင်းရှင်သည် ထိုအမျိုးသမီးကို ရွှယ်အန်း နေထိုင်ရာ ခြံဝန်းငယ်လေးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် ခြံဝန်းထဲ၌ သူ၏ သမီးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ကစားနေခဲ့သည်။

သူသည် စက္ကူကြိုးကြာရုပ်များစွာကို ခေါက်ထားပြီး ၎င်းတို့သည် လေထဲတွင် ကခုန်နေကြကာ ရံဖန်ရံခါ စကားလုံးများ သို့မဟုတ် ပုံသဏ္ဍာန် အမျိုးမျိုးကို ဖန်တီးပြသဖြင့် သူ၏ သမီးနှစ်ယောက်မှာ တခစ်ခစ် ရယ်မောနေကြသည်။

သူတို့သည် အလွန် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

တုံ့လင်းရှင်သည် ခြံဝန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာပြီး လေးစားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အရှင့်ကို တွေ့ဖို့ တစ်ယောက်ယောက် ရောက်နေပါတယ်"

တုံ့လင်းရှင်၏ နောက်မှ လိုက်လာသော အမျိုးသမီးက သူ့ထက်ဦးအောင် အေးစက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နင်က ရွှယ်အန်းလား"

ရွှယ်အန်းသည် ခေါင်းမမော့ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

"ရွှယ်လွေ့လီက သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ဒီလိုပဲ သင်ကြားထားတာလား"

ထိုစကားကြောင့် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ရှင်..."

ရွှယ်အန်းက ထိုအမျိုးသမီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားပြီး အလိုအလျောက် ခြေတစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်မိသည်။

သူမအပေါ် ရွှယ်အန်း၏ အကြည့်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို သူမ တွေ့ရှိသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် လှောင်ပြောင်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်သော တည်ငြိမ်သည့် အကြည့်ဖြစ်ပြီး ထိုမျက်နှာဖုံးအောက်တွင် အရိုးထိအောင် အေးစိမ့်သွားစေသည့် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်။

ထိုအခါမှသာ အမျိုးသမီးသည် သူမ မထွက်ခွာလာမီ သူမ၏ သခင်မမှာ သူမအား အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးဆုံးမခဲ့သော စကားများကို သတိရသွားသည်။

ဤလူသားနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူမသည် အလွန်တရာ ရိုသေလေးစားရမည်ဖြစ်ပြီး အသေးငယ်ဆုံးသော ပေါ့ဆမှုကိုမျှ မပြရဟူ၍ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က သူမ အနည်းငယ် သံသယဝင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမ၏ သခင်မ၏ စကားများမှာ မှန်ကန်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ယခုအခါ ပိုမိုရိုသေသော အမူအရာသို့ ပြောင်းသွားပြီး ရွှယ်အန်းအား ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် အရှင်၊ ကျွန်မက သခင်မလေးရဲ့ အနားမှာ ခစားတဲ့ ဓားအစေခံ ကျန်းချီပါ"

ရွှယ်အန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသော ရှန်းရှန်းသည် ရုတ်တရက် ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျန်းချီလား... နာမည်က ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ ကျန်းပါ့ ဆိုတာရော ရှိသေးလား"

ကျန်းချီသည် လေးနက်တည်ကြည်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ စုစုပေါင်း ခုနစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျန်းပါ့ ဆိုတာ မရှိပါဘူး"

သို့သော် ရွှယ်အန်းက သူမှာ ကျန်းချီဖြစ်စေ ကျန်းပါ့ ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ရွှယ်လွေ့လီက ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် မလာတာလဲ"