မဖြေရှင်းနိုင်သော အကျပ်အတည်း

မူလက ရွှယ်အန်းသည် နက်ရှိုင်းသောမိုးကြိုးမြို့ အပြင်ဘက်တွင် သုံးလကြာပြီးနောက် ရွှယ်လွေ့လီအား ဝမ်တန်မြို့တော်သို့ လာရောက်ရှာဖွေရန် ရှင်းလင်းစွာ ပြောကြားခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်စွာ သူမကိုယ်တိုင် မလာဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ဓားအစေခံတစ်ဦးကိုသာ လွှတ်လိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချီက ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောသည်။

"သခင်မလေးက လောလောဆယ် အသေးအဖွဲကိစ္စတွေနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေပြီး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာဖို့ တကယ်ကို မဖြစ်နိုင်လို့ ကျွန်မကို လာဖို့ စေလွှတ်လိုက်တာပါ"

"အိုး၊ အသေးအဖွဲကိစ္စတွေနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေတယ် ဟုတ်လား၊ ဒါဆို သူ အခု ဘယ်မှာလဲ"

ကျန်းချီက အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။

"သူက အခု မဟာအိပ်မက်တောင်မှာပါ၊ ပြီးတော့ သခင်မလေးက ရှင့်ကို အဲ့ဒီကို လူကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်လာဖို့ ကျွန်မကို အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်"

နက်ရှိုင်းမိုးကြိုးမြို့တွင် ရှိစဉ်က ရွှယ်လွေ့လီက သုံးလကြာလျှင် မဟာအိပ်မက်ဓားအင်မော်တယ်၏ အမွေအနှစ် ပွင့်လာမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ယခု အချိန်ကို တွက်ကြည့်လျှင် အတော်လေး အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် မဟာအိပ်မက်တောင်တွင် သူအသည် မည်သို့ အသေးအဖွဲ ကိစ္စများနှင့် ရှုပ်ထွေးနေနိုင်သနည်း။

ရွှယ်အန်းတွင် မေးခွန်းအချို့ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့ကို ထုတ်မေးခြင်း မပြုဘဲ ခေါင်းကို အသာညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါတို့ မနက်ဖြန် သွားကြမယ်"

ရွှယ်အန်း ထွက်သွားတော့မည်ဟူသော သတင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဆေးတာအိုအဖွဲ့အစည်းမှ အကြီးအကဲများစွာသည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြပြီး ရွှယ်အန်းအား ရက်အနည်းငယ် ထပ်မံနေထိုင်ရန် တောင်းဆိာကြသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းက ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဤလူများသည် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘဲ သတင်းကြား၍ ရောက်ရှိလာကြသော ဆေးပညာရှင်များစွာကို ဦးဆောင်ကာ ရွှယ်အန်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့အား မိုင်တစ်ရာကျော်အထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ကြသည်။

"ခရီးလမ်း ချောမွေ့ပြီး အမြန်ဆုံး ပြန်လာနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"

ဆေးပညာအဖွဲ့၏ အကြီးအကဲများအားလုံးက တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ဦးညွှတ် အရိုအသေပေးကြသည်။

ကျန်ရစ်ခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော ရှောင်တန်ချန်မှာမူ ခွဲခွာရမည်ကို ပို၍ပင် နှမြောတသ ဖြစ်နေသည်။

ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

"ကဲပါ၊ အားလုံး ပြန်ကြတော့၊ ကျွန်တော့်ခရီးက အပျော်သက်သက်ပဲ၊ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"

ကျန်းချီသည် ဤမြင်ကွင်းကို ဘေးမှ အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဤ ရွှယ်အန်းဆိုသူသည် ဤမျှ မြင့်မားသော ဂုဏ်သတင်း ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ ထွက်ခွာသွားရုံမျှဖြင့် လူများစွာက သူ့ကို လိုက်ပို့ကြသည်။

ဖြစ်နိုင်တာက... သခင်မလေး လက်ရှိ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အကျပ်အတည်းကို သူ တကယ် ဖြေရှင်းပေးနိုင်လောက်တယ်...

ဤအတွေးသည် ကျန်းချီ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသော်လည်း သူမသည် မိမိကိုယ်ကို သရော်သည့်သဘောဖြင့် ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဤလူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် အတော်လေး ကောင်းမွန်ပြီး အလွန်ရှားပါးသော ကောင်းကင်အဆင့် ဆေးလုံးပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ထိုလူနှင့် ယှဉ်ပါက များစွာ နောက်ကျကျန်နေသေးသည်။

ဤအတွေးနှင့်အတူ ကျန်းချီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် မချမိဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။

အဆုံးတွင်...

သူ့ကို လိုက်ပို့ကြသူများ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ရွှယ်အန်းသည် ကြိုးကြာငှက်ဆွဲသော ဖီးနစ်ရထားပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ကျန်းချီက ကြိုးကို ကိုင်ကာ ရထားလုံးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ တက်သွားပြီး မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ ဝမ်တန်မြို့တော်သည် အလယ်ပိုင်းဒေသ၏ အနောက်မြောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။

မဟာအိပ်မက်တောင်သည် အလယ်ပိုင်းဒေသ၏ အရှေ့တောင်ဘက်တွင် ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ဤခရီးသည် မိုင်ပေါင်း တစ်သောင်းထက် များစွာ ပိုဝေးပြီး အလယ်ပိုင်းဒေသ တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကျော်သွားရမည့်သဘော ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာ ကြိုးကြာငှက်ဆွဲသော ဖီးနစ်ရထားသည် အလွန် အစွမ်းထက်ပြီး စည်ကားသော မြို့ကြီးများကို ဖြတ်သန်းသည့်အခါ ရွှယ်အန်းက ရထားကို ဆင်းသက်စေကာ သူ၏ မိသားစုကို ဦးဆောင်ပြီး မြို့တစ်မြို့ချင်းစီတွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုသည်။

ထို့ကြောင့် ခရီးလမ်းသည် အထူးတလည် ပင်ပန်းသည်ဟု မခံစားရပေ။

ခရီးဆက်လာသည်မှာ လဝက်ကျော် ကြာပြီးနောက်...

သူတို့သည် အလယ်ပိုင်းဒေသ၏ အရှေ့တောင်ဘက် နယ်မြေထဲသို့ ခြေချမိကြသည်။

ဤနေရာရှိ ဓလေ့ထုံးစံများသည် အနောက်မြောက်ဘက်နှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြင့်မားသော တောင်တန်းများနှင့် ထူထပ်သော တောနက်ကြီးများက လွှမ်းမိုးထားပြီး အမျိုးမျိုးသော ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲများနှင့် အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှားများ နေထိုင်ကြကာ တောနက်ထဲတွင် အလွန် အရိုင်းအစိုင်းဆန်သော လူမျိုးများ နေထိုင်ကြသည်။

ဤ လူမျိုးများသည် အရိုင်းဆန်သော သားရဲများ၏ အသားနှင့် သွေးများကို စားသုံးကြပြီး အလွန် ကြမ်းတမ်းကြသည်။

သာမန် ရွှေအင်မော်တယ်များပင် တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရောက်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

သို့သော် ထူထပ်သော တောနက်များကြားတွင် တည်ရှိနေသော မြို့ကြီးများကို အခါအားလျော်စွာ မြင်တွေ့နိုင်သေးသည်။

ရက်အနည်းငယ် ခရီးဆက်ပြီးနောက်...

ကောင်းကင်ထိအောင် ထိုးထွက်နေသော ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံးကို လှမ်းမြင်လာရသည်။

ဤတောင်သည် အလွန် ကြီးမားသဖြင့် ၎င်း၏ ကိုယ်ထည် အစိတ်အပိုင်း အတော်များများသည် ကောင်းကင်ယံမှ တိမ်တိုက်များအတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေသည်။

"သခင်ကြီးရွှယ်... ဒါက မဟာအိပ်မက်တောင်ပဲ"

ကျန်းချီက ရှင်းပြသည်။

ရွှယ်အန်းက ခေါင်း အသာညိတ်ပြသည်။

သူသည် တောင်ကြီးကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်နေရသော်လည်း ၎င်း၏ အခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိရန် ခရီးတစ်ဝက်ခန့် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ပိုမို နီးကပ်လာသောအခါမှသာ တောင်ကြီး၏ ကြီးမားလှသော အရွယ်အစားကို အမှန်တကယ် ခံစားမိနိုင်တော့သည်။

၎င်းသည် သူတို့၏ အမြင်အာရုံ နယ်ပယ် တစ်ခုလုံး၏ ထက်ဝက်နီးပါးကို နေရာယူထားသည်။

မဟာအိပ်မက်တောင်၏ အခြေတွင် ကြီးမားထည်ဝါသော မြို့တော်ကြီးတစ်လုံး ခိုင်မာစွာ တည်ရှိနေသည်။

မြို့တော်တံခါးမကြီး အထက်တွင် ကြီးမားသော စာလုံး သုံးလုံးကို ရေးထွင်းထားသည်။

ကျီလဲ့မြို့တော်...

ရွှယ်အန်းသည် လမ်းခရီးတွင် ကျန်းချီထံမှ ၎င်းအကြောင်း ကြားသိခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

ဤ မဟာအိပ်မက်တောင်သည် ကောင်းကင်သုံးခုဂိုဏ်း၏ ဌာနခွဲတစ်ခုဖြစ်သော ကျီလဲ့ခန်းမနှင့် အလွန် နီးကပ်သည်။

တောင်ခြေတွင် တည်ရှိသော ကျီလဲ့ မြို့တော်သည် ကျီလဲ့ခန်းမ၏ သာမန် နေထိုင်ရာ နေရာအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။

၎င်းတို့ အဖွဲ့သည် မြို့တော်ထဲသို့ ခြေချဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆိုင်ခန်းများနှင့် စည်ကားသော ကုန်သွယ်မှုများ ရှိနေပြီး လမ်းမပေါ်မှ အမျိုးသမီးများပင်လျှင် ပေါ့ပါးပြီး ပေါ်လွင်သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင် ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုနေသော ဆောင်ကြောင်မြိုင် အဆောက်အအုံများပင် ရှိနေသည်။

အတိုချုပ်အားဖြင့်ဆိုရလျှင် မြို့တော်သည် အလွန်အကျွံ ဇိမ်ခံမှုများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။

ကျန်းချီသည် လမ်းကိုဦးဆောင်လာကာ တည်းခိုခန်းတစ်ခုသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။

ရွှယ်လွေ့လီသည် တည်းခိုခန်း အနောက်ဘက်ရှိ အဆောက်အအုံငယ်လေးတစ်ခုတွင် တည်းခိုနေခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်းသည် ဤအဆောက်အအုံငယ်လေးထဲသို့ ခြေချဝင်ရောက်လိုက်သောအခါ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော ရွှယ်လွေ့လီသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လေးစားစွာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"အရှင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ရွှယ်အန်းက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူမကို လပေါင်းများစွာ မတွေ့ရသည့်နောက် ရွှယ်လွေ့လီသည် ပိုမို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများစွာဖြင့် ဖိစီးနေသည့်ပမာ နွမ်းနယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ထပါ"

သူက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

ရွှယ်လွေ့လီသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံထဲတွင် နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

"အရှင်..., ကျွန်မက အသေးအဖွဲကိစ္စတွေနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေပြီး အရှင့်ကို လာတွေ့ဖို့ တကယ်ကို မအားလပ်ခဲ့ပါဘူး၊ ကျွန်မ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်"

ရွှယ်အန်းက ထိုအရာကို စိတ်ထဲမထားပဲ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ပြောခဲ့တဲ့ မဟာအိပ်မက်ဓားဘုရင်ရဲ့ အမွေအနှစ်က ဘယ်တော့ ဖွင့်မှာလဲ"

"မကြာတော့ပါဘူး၊ နောက်သုံးရက် ဒါမှမဟုတ် ငါးရက်အတွင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"သွေးကွန်ယက်တောင်က လူတွေ ရောက်ပြီလား"

ရွှယ်လွေ့လီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သူတို့ဆီက သတင်း မကြားရသေးပါဘူး၊ သွေးကွန်ယက်တောင်က လူတွေက အမြဲတမ်း မာနကြီးကြပြီး စောစောစီးစီး ရောက်လာလေ့ မရှိပါဘူး"

ရွှယ်လွေ့လီသည် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ရိုးရှင်းသန့်ရှင်းသော ခြံဝန်းတစ်ခုသို့ ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ကာ နေရာချထားပေးသည်။

အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ ရွှယ်လွေ့လီသည် သူမ၏ အဆောက်အအုံငယ်လေးဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထိုအခါမှ ကျန်းချီသည် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေ ဒီလူက သခင်မလေးရဲ့ လက်ရှိ အကျပ်အတည်းကို တကယ် ဖြေရှင်းပေးနိုင်လို့လား၊ သခင်မလေး သိထားရမှာက အဲ့ဒီလူက..."

ရွှယ်လွေ့လီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ သူတောင် မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ဒီလောကကြီးမှာ တကယ် လုပ်နိုင်မယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိတော့မှာ ငါ စိုးရိမ်မိတယ်"

ကျန်းချီသည် တစ်စုံတစ်ခု ထပ်ပြောချင်သေးသော်လည်း အဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ညင်သာစွာ ချလိုက်ပြီး အကူအညီမဲ့စွာ နောက်ဆုတ် ထွက်ခွာသွားသည်။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ ရွှယ်လွေ့လီ သည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေမိပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လှိုင်းထန်နေကာ သူမ၏ ခံစားချက်များကို မဝေခွဲနိုင် ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းချီပြောခဲ့သလိုပင် သူမ ရင်ဆိုင်နေရသော အကျပ်အတည်းသည် ဖြေရှင်းရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်ရသည်။

ဤအရာအားလုံးသည် နက်ရှိုင်းမိုးကြိုးမြို့မှ ထိုတိုက်ပွဲမှ အစပြုခဲ့သည်။

နက်ရှိုင်းမိုးကြိုးမြို့တွင် ရွှယ်အန်း၏ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ဓားချက်ကို မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ရပြီး ခိုင်မာတောင့်တင်းမှုသည် လွယ်ကူစွာ ကျိုးပဲ့နိုင်တယ်၊ ရေရဲ့စီးဆင်းမှုက ဖြတ်တောက်ရန် ခက်ခဲသည်ဟူသော စာလုံး ရှစ်လုံးတည်းဖြင့် သူ၏ လမ်းညွှန်မှုကို ရရှိခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ရွှယ်လွေ့လီ သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ဓားတာအို အကြောင်းကို နက်နက်နဲနဲ တွေးတောဆင်ခြင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအကြောင်းကြောင့် ဓားတာအိုတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အမြဲတစေ ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့သော ရွှယ်လွေ့လီသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ အထက်မြက်ဆုံးကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။

ဤအပြောင်းအလဲသည် သူမ၏ ဂိုဏ်းကို အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်လွေ့လီ၏ ဂျူနီယာ ညီမသည် နတ်ဘုရားများ၏ အကူအညီကို ရရှိလိုက်သည့်ပမာ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ရုတ်တရက် တိုးတက်လာပြီး ရွှယ်လွေ့လီ ကိုပင် ကျော်တက်သွားခဲ့သည်။

၎င်းက ရွှယ်လွေ့လီ ၏ အခြေအနေကို အလွန် အကျပ်ရိုက်သွားစေသည်။

အကယ်၍ ဤမျှသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သည်းခံနိုင်သေးသည်။

သို့သော် ရွှယ်လွေ့လီ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည်မှာ သူမ အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူခဲ့ရသော သူမ၏ ဂိုဏ်းသည် ဤမျှလောက် နှလုံးသားမဲ့စွာ ပြုမူလိမ့်မည်ကို ဖြစ်သည်။

သူမသည် ခဏတာမျှသာ အတွေးမထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် သူမအား လမ်းမှားသို့ ရောက်သွားပြီ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ထိုးကျသွားကာ ပြန်လည် နာလန်ထူရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဟု ယုံကြည်သွားကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူမအပေါ် ဂိုဏ်း၏ သဘောထားသည် တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်ဒီဂရီ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားတော့သည်။