လူတိုင်း၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရသူ၊ ရက်စက်သော နတ်ဆိုး သခင်လေး

ထိုလောက်ဆိုရင်တောင် ရွှယ်လွေ့လီ က သည်းခံနိုင်သေးသည်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်လာသော အဖြစ်အပျက်က ရွှယ်လွေ့လီ အား လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် အခြေအနေသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

အမှန်တရားကို မေးမြန်းခြင်း စာရင်း တွင် အဆင့် ၅ ချိတ်ပြီး ဓားနတ်ဆိုးဟု လူသိများသော ရှုန်းမိုတောင်ကြား၏ သခင်လေး ယဲ့ချုံရှန်းသည် သူမ၏ ဂိုဏ်းဖြစ်သော ကျန့်ဟုန် အဆောက်အအုံထံသို့ရွှယ်လွေ့လီ နှင့် နှစ်ကိုယ်တူ ကျင့်စဉ်ကျင့်ရန် ရုတ်တရက် တောင်းဆိုလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ ဂိုဏ်းသည်လည်း သဘောတူညီခဲ့သည်။

ဤအဖြစ်သည် ရွှယ်လွေ့လီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို အေးစက်သွားစေခဲ့ပြီး ပိုလို့ပင် သည်းမခံနိုင်စရာ ကောင်းသည်မှာ တစ်ချိန်က သူမအပေါ် ရိုသေလေးစားပြီး ကြင်နာခဲ့သော သူမ၏ ဂျူနီယာညီမမှ ပြသလာသော သဘောထား ဖြစ်သည်။

သူမသည် ရွှယ်လွေ့လီ နှင့် တွေ့သောအခါ အလွန် မောက်မာပြီး ရိုင်းစိုင်းရုံသာမက သူမ၏ မျက်နှာရှေ့တွင်ပင် မထီမဲ့မြင် လှောင်ပြောင်သည့် စကားများနှင့် အလွန် နားခါးဖွယ် စကားလုံးများကို ပြောရဲလာသည်။

သို့သော် အခြေအနေက သူမ၏ ဆန္ဒထက် ပိုမို အားကောင်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဂျူနီယာ ညီမသည် ယခုအခါ အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဂိုဏ်း၏ ကြီးမားသော မျက်နှာသာပေးမှုနှင့် ထောက်ခံမှုကို သဘာဝအတိုင်း ရရှိခဲ့သည်။

တစ်ချိန်က ရွှယ်လွေ့လီ အပေါ် သစ္စာရှိခဲ့သော သစ္စာစောင့်သိသည့် ဓားအစေခံ ခုနစ်ဦးပင်လျှင် သူမကို သစ္စာဖောက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းချီတစ်ယောက်တည်းသာ သူမနှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ထွက်ခွာမသွားခဲ့ပေ။

ဤသို့သော မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် အခြေအနေတွင် လူတိုင်း၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက် ရွှယ်လွေ့လီသည် မဟာအိပ်မက်ဓားသခင်၏ ရတနာ ပေါ်ထွက်တော့မည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ကို အသုံးပြုကာ ကျန့်ဟုန် အဆောက်အအုံမှ ထွက်ခွာပြီး ကျီလဲ့မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သို့သော် ၎င်းသည် ယာယီမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဂိုဏ်းက သူမကို အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်သလို သူမကို အလွန်အမင်း လိုလားနေသော ဓားနတ်ဆိုးဓားသည်လည်း အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကောင်းစွာ သိရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေများအောက်တွင် သူမသည် မဆင်မခြင် ပြုမူရန်ပင် မရဲဝံ့ဘဲ ကျန်းချီအား ရွှယ်အန်းကို သွားရောက် ခေါ်ဆောင်ခိုင်းရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤသို့သော ဆိုးရွားလှသည့် အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသောအခါ ရွှယ်လွေ့လီသည်လည်း အတန်ငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသလို ခံစားခဲ့ရသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် ယခုအခါ သူမ၏ ဂိုဏ်းဖြစ်သော ကျန့်ဟုန် အဆောက်အအုံနှင့် ရှုန်းမိုတောင်ကြား နှစ်ခုလုံး၏ ဖိအားကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။

၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံဂိုဏ်းကြီး နှစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ ရွှယ်လွေ့လီသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားစွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်ရန် မျက်စိ မှိတ်ထားလိုက်သည်။

မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ သူမ၏ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ရောက်ရှိမှသာ သူမ၏ အခြေအနေကို တိုးတက်ကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင်ပင် ရွှယ်လွေ့လီသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို သတ်ဖြတ်လိုသော ရက်စက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် အလွန်ပြင်းထန်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော ဓားဆန္ဒတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်း ပျံ့နှံ့လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤ ဓားဆန္ဒ၏ ပြင်းထန်မှုသည် ရွှယ်လွေ့လီ တုန်လှုပ်သွားစေပြီး သူမသည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အမှန်ပင်...

သူမသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ ပျံသန်းလာသော အထက်တန်းလွှာ မြင်းတပ်တစ်တပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤမြင်းစီးသူရဲများသည် အနက်ရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်စုံထူကြီးများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ၎င်းတို့၏ အောက်မှ 'နတ်ဆိုးမီးလျှံ စစ်မြင်းများမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ငရဲပြည်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားများပမယ ချီတက်လာကြပြီး မြင်ရသူ၏ ကျောရိုးကို အေးစက်သွားစေသည်။

တပ်ဖွဲ့၏ အလယ်တွင် ယဲ့ ဟူသော စာလုံးကို ငွေရောင်ဖြင့် ထင်းရှားစွာ ရေးထိုးထားသည့် နဖူးစည်းကြီးတစ်ခုကို လွှင့်ထူထားသည်။

ထို စာလုံးတစ်လုံးတည်းမှာပင် အရှိန်တက်နေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပါဝင်နေသည်။

ရွှယ်လွေ့လီ ၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် အလွန် အရုပ်ဆိုးသွားသည်။

ရထားလုံးထဲတွင် ထိုင်နေသူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ရှုန်းမိုတောင်ကြား၏ သခင်လေး ယဲ့ချုံရှန်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဤလူသည် အသက် ဆယ့်ရှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ကိုးနှစ်ထက် မပိုသောအရွယ်သာ ဖြစ်ဟန်တူပြီး အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းအလား ဖြူဖွေးလျက် အလွန် ခန့်ညားသော ရုပ်ရည် ရှိသည်။

သို့သော် အာရုံကို အဖမ်းစားနိုင်ဆုံးမှာ သူ၏ ရှည်လျားပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော ဖီးနစ်မျက်လုံးများ ဖြစ်သည်။

သူ့ အကြည့်တိုင်းတွင် အာဏာပိုင်တစ်ဦး၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှုများ ပါဝင်နေသည်။

ဤ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မြင်ကွင်းသည် ကျီလဲ့ မြို့တော်အတွင်းရှိ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များစွာကိုလည်း သဘာဝအတိုင်း တပ်လှန့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်။

သူတို့ထဲတွင် ယဲ့ချုံရှန်းကို မှတ်မိသူများ ရှိပြီး အံ့အားတသင့်ဖြင့် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်မိကြသည်။

"ရှုန်းမိုတောင်ကြားက လူတွေပဲ"

"နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်သူလည်း လာတယ်ဟ၊ အခုတော့ ပွဲစည်တော့မှာပဲ"

ထိုစဉ်မှာပင် ကျီလဲ့မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ကျန့်တစ်ရာ မြင့်သော အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုပေါ်မှ လူတစ်စု ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်လာပြီး ထိုတပ်ဖွဲ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ညှို့ဓာတ်ပြင်းသော အလှနတ်သမီးဖြစ်ကာ မျိုးဆက်တစ်ခုတွင် တစ်ယောက်သာ ပေါ်ထွက်သော အလွန်အမင်း ချောမောလှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ မွှေးပျံ့သော ပခုံးတစ်ဖက်ကို ဖော်ထားသည့် ကောင်းမွန်စွာ ချုပ်လုပ်ထားသော ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် အကြည့်လွှဲရန် ခက်ခဲစေသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ခန္ဓာကိုယ် ရှိသည်။

ရွှယ်လွေ့လီ သည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ကျီလဲ့ ခန်းမမှ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ကျီလဲ့ ခန်းမကို တာဝန်ယူထားသည့် အကြီးဆုံး စီနီယာညီမ ဖြစ်သူ ဟွားဝူရွှမ်းဖြစ်သည်။

ရွှယ်လွေ့လီ သည် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အမှန်ပင် အေးစက်သော လက်ဖက်ရည် တောင် မရခြင်း ဆိုသော စကားကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ကျီလဲ့ မြို့တော်တွင် ဆယ်ရက်ကျော် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤဟွားဝူရွှမ်းသည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ လာရောက် တွေ့ဆုံခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ရှုန်းမိုတောင်ကြားမှ သခင်လေး ရောက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူမသည် အလျင်အမြန် ထွက်၍ ကြိုဆိုခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကွာခြားမှုပင်မဟုတ်ပါလား...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟွားဝူရွှမ်းသည် စကားမပြောမီ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီမနက် အိပ်ရာက ထလိုက်တော့ ရင်ဘတ်ထဲက နည်းနည်း အောင့်သလို ခံစားလိုက်ရတာ၊ ဒီနေ့ ဧည့်သည်ကြီးတစ်ယောက် လာမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်တယ်လေ၊ တောင်ကြားသခင်လေး ကိုယ်တိုင် ရောက်လာတာကို ကြိုနေရလိမ့်မယ်လို့ တကယ် မထင်ထားမိဘူး"

ယဲ့ချုံရှန်းသည် ရထားလုံးကို မှီကာ ကျီလဲဘခန်းမ၏ အကြီးအကဲကို မျက်စိကစားလိုက်ပြီး လျှာအား ကျွတ်ခနဲ စုပ်သပ်လိုက်သည်။

"နှစ်တွေ မတွေ့ရတာကြာပေမဲ့ ဂျူနီယာညီမ ဝူရွှမ်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုပြီး ပြည့်ဖြိုးပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလာတာပဲ၊ ဒီ ဂျူနီယာအစ်ကိုရဲ့ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ တကယ် ခက်ခဲစေတာပဲ"

ထိုစကားသည် အလွန် ပွင့်လင်းလွန်းသဖြင့် သာမန် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဆိုလျှင် မျက်နှာကိုပင် အုပ်လိုက်မိပေမည်။

သို့သော် ဟွားဝူရွှမ်းသည် ညုတုတုဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"သခင်လေးက ကျွန်မကို အရမ်း မြှောက်စားနေတာပဲ၊ ကျွန်မက ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ ပန်း၊ လျော့ရဲနေတဲ့ မိုးမခတစ်ပွင့်ပါပဲ၊ သခင်လေးသာ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် ကျွန်မက သခင်လေးရဲ့ အိပ်ရာနွေးဖို့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆက်သဖို့ အသင့်ပါပဲ"

ယဲ့ချုံရှန်းသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟား... ကျီလဲ့ခန်းမက နာမည်နဲ့ တကယ် လိုက်တာပဲ၊ တကယ့်ကို ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အရိုးတွေ အရည်ပျော်ပြီး ဝိညာဉ်ကို ညှို့ငင်ဖမ်းစားနိုင်တဲ့ နေရာပဲ"

ဟွားဝူရွှမ်သည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သခင်လေး လက်ဖက်ရည် သောက်ဖို့ အထဲကို ကြွပါ"

ယဲ့ချုံရှန်းသည် ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရွှယ်လွေ့လီ ရှိရာဘက်သို့ ခေါင်းလှည့် ကြည့်လိုက်သည်

။

သူတို့သည် အလွန် ဝေးကွာသော်လည်း ယဲဘချုံရှန်နှင့် ရွှယ်လွေ့လီ ကဲ့သို့ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များအတွက်မူ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မြင်တွေ့ရန် အကြည့်တစ်ချက်သာ လိုအပ်သည်။

သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံမိသွားသည်။

ရွှယ်လွေ့လီ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားပြီး သူမ၏ အသားအရေသည် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားသည်။

ယဲ့ချုံရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ကွေးတက်သွားပြီးနောက် သူသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လျက်လိုက်ပြီးမှ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

ဟွားဝူရွှမ်သည် ဤမြင်ကွင်းကို သတိထားမိသည်။ ထိုနေရာတွင် မည်သူ ရှိနေသည်ကို သူမ သိသည်။ သူမ၏ ညှို့ဓာတ်ပြင်းသော မျက်လုံးများသည် ရွှယ်လွေ့လီ အပေါ်သို့ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူမသည်လည်း ညုတုတု ရယ်မောရင်း ထွက်ခွာသွားသည်။

ရွှယ်လွေ့လီ ၏ မျက်နှာသည် ပို၍ ဆိုးရွားလာသော်လည်း သူမ လုပ်နိုင်သမျှမှာ သူမ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ငုံ့ထားရန်သာ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှယ်အန်းသည် ခြံဝန်းထဲတွင် ရပ်နေရင်း မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ...

"ယောက်ျား ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ"

အန်းယန်သည် ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းပြူ ထွက်မေးလိုက်သည်။

ရွှယ်အန်းသည် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှာခေါင်းပေါ်တွင် ဂျုံမှုန့် အနည်းငယ် ပေနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် အတန်ငယ် ရယ်စရာ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"မင်း ဟင်းတွေ ထပ်ချက်နေတာလား"

အန်းယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ကျွန်မ တွေ့လိုက်တာက ဒီက အစားအစာတွေက ပထမဆုံး စားကြည့်တုန်းက တော်တော် ကောင်းပေမဲ့ ခဏကြာတော့ အရမ်း ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းလာတယ်၊ ပြီးတော့ ဒါကြည့်ဦး"

အန်းယန်သည် သူမ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ဂျုံမှုန့်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အရုပ်ငယ်လေး နှစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။

"ဒါ ဘာတွေလဲ"

ရွှယ်အန်းက စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"ယောက်ျားက ငတုံးကြီးပဲ၊ ဒါတွေက ကျွန်မတို့လေ"

အန်းယန်က အနည်းငယ် စိတ်မရှည်သလို ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် မကြည့်တက်ဘူးလား"

ရွှယ်အန်းသည် မျက်နှာအသွင်အပြင် ဝေဝါးနေပြီး လူဟု မနည်း ခွဲခြားရသော ဂျုံအရုပ်လေး နှစ်ခုကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ခွဲတက်တာပေါ့၊ ကိုယ့် ယန်အာရဲ့ လက်ရာကို ဘယ်လို မမှတ်မိဘဲနေမှာလဲ၊ အရမ်း ကျွမ်းကျင်တာပဲကွာ"

အန်းယန်သည် အပြုံးများ ဝေဆာသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘယ်ဟာက ရှင်၊ ဘယ်ဟာက ကျွန်မလဲ ပြောနိုင်လား"

"အမ်..."

ရွှယ်အန်း တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး အရုပ်တစ်ရုပ်ကို ထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒါလား"

"ငတုံးယောက်ျား၊ ဒါက ရှင်လေ"

"ဒါပေမဲ့ ဘာကွာလို့လဲ"

"ဒါက စကတ်ဝတ်ထားတာ ရှင် မမြင်ဘူးလား"

"မင်းက ဒါကို... စကတ်လို့ ခေါ်တာလား"

ရွှယ်အန်းသည် ဂျုံအရုပ်ပေါ်ရှိ ခြစ်ရာ အနည်းငယ်ကို ကြည့်ရင်း သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ပြဿနာ ရှိလို့လား"

ရွှယ်အန်းက လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မရှိဘူး၊ ကိုယ့်မိန်းမက အနုပညာဆန်လိုက်တာလို့ ထင်မိရုံပါပဲ"