အခန်း (၂၅)

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆေးကို ပြင်ဆင်လိုကြောင်း ပြောပြီးနောက် ရွာသူကြီး၏ အဘိုးမှလွဲ၍ ရွာသားများ အားလုံးနီးပါးက သူမကို မယုံကြည်ကြပေ။

မကြာသေးမီက ယွင်ရှန်းသည် ဆေးပင်ခူးကောင်မလေးအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်နှင့် အစောပိုင်းက တင်းလိုင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ရွာတွင် သူမ၏ ဂုဏ်သတင်း များစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမသည် ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များအတွက် သဘာဝ ပါရမီ ရှိသော်လည်း ဆေးများ ပြင်ဆင်နိုင်သည်ဟု မဆိုလိုပေ။

သွေးမတိတ်ဆေးကို နမ်းကြည့်ရုံဖြင့် ဆေးများ ပြင်ဆင်နိုင်သည်မှာ ဆိုစရာပင် မလိုပေ။

ဆေးများ ပြင်ဆင်ရန်အတွက် သွေးမတိတ်ဆေးကဲ့သို့ အခြေခံ ဆေးများဖြစ်လျှင်ပင် ဆေးဝါး ကျွမ်းကျင်သူသို့မဟုတ် အထူးပြု မှော်ဆေးဝါး ကျွမ်းကျင်သူမှသာလျှင် အောင်မြင်စွာ ပြုလုပ်နိုင်ရန် လိုအပ်သည်။

ဝူဂျီ တိုက်ကြီးတွင် ဆေးဝါးများကို ဆေးဖက်ဝင် အပင်နှင့် ဖော်စပ်ဆေးဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များသည် မပြုပြင်ရသေးသော အပင်များအားလုံးကို ဆိုလိုပြီး ဖော်စပ်ဆေးများသည် ရှေးဟောင်းဆေးနှင့် မှော်ဆေးတို့ကို ဆိုလိုသည်။

သွေးရပ်ပန်းနှင့် လရောင်မြက်ကဲ့သို့သော အပင်များသည် အခြေခံ အကျဆုံး ဖြစ်ကြပြီး မှော်ဆေး သို့မဟုတ် ရှေးဟောင်းဆေးအဖြစ် မပြုလုပ်မီ သန့်စင်ရန် လိုအပ်သည်။

ဝူဂျီ တိုက်ကြီး၏ စည်းမျဉ်းများအရ မှော်ဘုရားကျောင်းသို့မဟုတ် ဆေးဘုရင် နန်းတော်မှ အသိအမှတ်ပြုထားသော ဆေးဝါး ကျွမ်းကျင်သူများသာလျှင် ဆေးများ ပြင်ဆင်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီသည်။

ယွင်ရှန်းသည် အခြေခံ အကျဆုံး ဆေးပင်ခူးကောင်မလေးသာ ဖြစ်သည်။ ဆေးများ ပြုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် စမ်းသပ်ခြင်း ပြုလုပ်နိုင်သော ဆေးဝါးလုပ်သားပင် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ရွာသားများ သူမကို သံသယ ဝင်သည်မှာ အံ့ဩစရာ မရှိပေ။

သူမသည် သွေးမတိတ်ဆေး ပြုလုပ်ရာတွင် သေချာပေါက် အောင်မြင်မည်ဟု အကြိမ်ကြိမ် စိတ်ချစေသော်လည်း ရွာသားများသည် သူမ၏ စကားများကို မယုံကြည်ကြပေ။ ရွာသူကြီး၏ အဘိုးသာလျှင် နွားလှည်းပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။

အချိန်သည် မြန်ဆန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နေဝင်ချိန်တွင် ရွာသားများသည် သွေးရပ်ပန်း တစ်ပွင့်မျှပင် မရောင်းရသေးပေ။ လူတိုင်းသည် အလွန် နွမ်းနယ်သော ပုံ ပေါက်နေကြသည်။

ငှက်ပျောဖက်ရွာအတွက် သွေးရပ်ပန်းသည် ဝင်ငွေ၏ အရေးကြီးဆုံး အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို မရောင်းနိုင်ခြင်းက ရွာ၏ စီးပွားရေး အရင်းအမြစ် ပြတ်တောက်သွားခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

သွေးရပ်ပန်းများ အပြည့် တင်ထားသော လှည်းများကို ကြည့်ရင်း မည်သူမျှ ရွာသို့ မပြန်လိုကြပေ။

ဤသည်မှာ လပေါင်းများစွာ သူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အိမ်တွင် ကလေးများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများ စောင့်ဆိုင်းနေကြသောကြောင့် မည်သူမျှ ၎င်း အလဟသ ဖြစ်သွားသည်ကို မမြင်လိုကြပေ။

လူတိုင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေကြသည်။ ရွာသူကြီးသည် လှည်း၏ နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး သူ၏ ရေပိုက်ကို ရှူနေသည်။

"ရွာသူကြီး ကျွန်တော်တို့ သွေးရပ်ပန်းတွေကို ဈေးနှုန်း နိမ့်နိမ့်နဲ့ ရောင်းလိုက်ရအောင်လား။ ငါးပြားစီနဲ့ဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရင်းအနှီးကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ပါသေးတယ်။ အိမ်တွေမှာ ဆန် ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ"

စိတ်ပူနေသော ရွာသားတစ်ဦးက ညည်းညူလိုက်သည်။

ဘေးတွင် ကြည့်နေသော ယွင်ရှန်းလည်း စိုးရိမ်နေသည်။ အခြား ရွာသားများ သွေးရပ်ပန်းများကို ဈေးနှိမ်၍ ရောင်းလိုသော်လည်း သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ပထမအဆင့် သွေးရပ်ပန်းများကို ထိန်းသိမ်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဆေးပင်ခူးကောင်လေးအဖြစ် အလုပ်မှ ရရှိသော ငွေအချို့ ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းသည် အချိန်အချို့အတွက် အဆင်ပြေစေသည်။

သူမသည် သွေးမတိတ်ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည်။

ရွာသူကြီး၏ လက်ကိုင် ရေပိုက်မှ ပြာက ကြားကာလတွင် တောက်ပနေသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် အားဖြင့် ရှူလိုက်ပြီး နောက်ဆုံး မီးခိုး ဝဲဝဲကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"အားလုံး ပြန်ယူလိုက်။ ပြန်ပြီး သွေးမတိတ်ဆေး ဖော်စပ်ကြမယ်။ ဘယ်သူမှ သွေးရပ်ပန်းတွေကို ဈေးနှိမ်ပြီးရောင်းဖို့ မလုပ်ရဘူး။ မှတ်ထား ဒါက ပိုက်ဆံအတွက် ရောင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ငှက်ပျောဖက်ရွာက လူတွေရဲ့ မျက်နှာနဲ့ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ။ ဟူယန်ရွာက ကျွန်တော်တို့ကို အနိုင်ကျင့်ချင်ရင် ကျွန်တော်တို့ ပြန်တိုက်မယ်။ ငှက်ပျောဖက်ရွာက လူတွေကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားရဘူး"

ရွာသူကြီး ဤမျှ ဒေါသ ထွက်သည်မှာ ကြာလှပြီ။ စစ်တပ်တွင် မှော်ဆရာဟောင်းအဖြစ် သူ၏ အတိတ်နှင့် တကယ် ကိုက်ညီသည်။ သူသည် ယခု မြို့ငယ်လေးတွင် သူ၏ဘဝကို ကုန်ဆုံးနေသော်လည်း ယနေ့၏ အရှက်ရစရာက သူ၏ အတွင်းမှ ပြင်းပြသော စိတ်ဓာတ်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် မီး တောက်စေခဲ့သည်။

ရွာသူကြီး၏ စကားများက မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ရွာသား တိုင်း၏ နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး အလျှော့ပေးရန် အသင့်ဖြစ်နေသူများကို နှိုးဆွလိုက်သည်။

သူတို့သည် ယွင်ရှန်း၏ စကားများကို မယုံသေးသော်လည်း ရွာသူကြီး၏ စကားကို ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

ရွာသူကြီးက ယွင်ရှန်းလုပ်နိုင်သည်ဟု ပြောလျှင် သူမ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဒေါသများ ရင်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ရွာသားများသည် သူတို့၏ နွားလှည်းများဖြင့် ငှက်ပျောဖက်ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ထို ညတွင် ငှက်ပျောဖက်ရွာမှ ရွာသားတစ်ဦးမျှ ကောင်းစွာ အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ မည်သူမျှ သွေးရပ်ပန်းများကို ဆက်လက် မရောင်းနိုင်တော့သော ငှက်ပျောဖက်ရွာအတွက် မည်သို့သော အနာဂတ် ရှိနေသည်ကို မသိကြပေ။

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ယွင်ရှန်းသည် ငှက်ပျောဖက်ရွာ၏ မှော်ဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူမ မဟာမှော်ဆရာယန်အား တစ်နေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အားလုံး ပြန်ပြောင်း ပြောပြသည်။

ဆေး ဖော်စပ်ရန်အတွက် ယွင်ရှန်း လက်ထဲတွင် ရှိသော အခြေခံ ဆေးထောင်း ကိရိယာများကို အသုံးပြုရုံဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မလုံလောက်ပေ။

မှော်ဘုရားကျောင်းတွင် ရွာတစ်ခုလုံး၌ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ အများဆုံး ရှိပြီး ဆေး ဖော်စပ်ရန်အတွက် အသင့်တော်ဆုံးသော အခြေအနေနှင့် ပစ္စည်းကိရိယာများ ရှိသည်။

ရွာသူကြီးသည် မဟာမှော်ဆရာယန်အား ကြိုတင်၍ အသိပေးထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်း သွေးမတိတ်ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ပြောသောအခါ မဟာမှော်ဆရာယန်သည် သိပ် စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိပေ။ သူသည် မှော်ဆရာဖြစ်သောကြောင့် ဆေးဖော်စပ်မည်ဆိုလျှင်ပင် သူ၏ အာရုံက မှော်ဆေးများတွင်သာ ရှိသည်။ သူ့အတွက် ရှေးဟောင်းဆေးသည် ခေါင်းကိုက်ခြင်းနှင့် အဖျားငယ်များကို ကုသရန် အဆင့်နိမ့် ဆေးသာ ဖြစ်သည်။

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် ရွာ၏ ကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက် မရှုပ်ပေ။ မှော်ဘုရားကျောင်းသည် နိုင်ငံရေး သို့မဟုတ် ဒေသဆိုင်ရာ ကိစ္စများတွင် တစ်ခါမျှ မပါဝင်ခဲ့ပေ။

မှော်ဘုရားကျောင်း၏ ကိစ္စများကို နှောင့်နှေးစေခြင်း မရှိစေရန် ယွင်ရှန်း အာမခံပြီးနောက် မဟာမှော်ဆရာယန်သည် ယွင်ရှန်းအား ညတွင် ဆေးဆိုင်ကို နှစ်နာရီ အသုံးပြုခွင့် သဘောတူခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ အသုံးပြုသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို သူမ၏ လစဉ် လစာမှ နုတ်ယူသွားမည် ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်း ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ ထိုညနေတွင် အိမ် အလုပ်များ ပြီးစီးပြီးနောက် သူမသည် ဆေးပင်ခူးကောင်မလေး၏ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆေးဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

ညရောက်သောအခါ တောက်ပစွာ လင်းနေသော ထင်းရှူးဆီ မီးအိမ်က ဆေးဆိုင်ကို အလင်း ရောင်ပေးသည်။

ယွင်ရှန်းသည် လတ်ဆတ်သော သွေးရပ်ပန်းများစွာကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဆေးဆိုင်တွင် တစ်နေ့က နမ်းခဲ့ရသော သွေးမတိတ်ဆေး၏ ရနံ့ကို သတိရပြီး ဆေးဆိုင်ရှိ အံဆွဲများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖွင့်လိုက်သည်။

"အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်းက သွေးရပ်ပန်း၊ အနီရောင် မြင်းမျက်စိသီး၊ ဖော်လီဂိုနမ် မာတီဖလိုရမ်နဲ့ မှော်ကျောက်တို့ပဲ။ ကြည့်ရတာ တစ်ခုခု လိုနေသေးသလိုပဲ"

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ပေါ် အခြေခံ၍ သွေးမတိတ်ဆေးအတွက် လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ၏ ကွဲပြားသော ရနံ့များကို လျင်မြန်စွာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့သည်။

ရှန်နုန်း မိသားစုတွင် မွေးဖွားခဲ့သော ယွင်ရှန်းသည် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ ပြည့်နှက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့သည်။ သူမ၏ အရသာနှင့် အနံ့ခံ အာရုံများသည် ရှန်နုန်း မျက်လုံးကို အသုံးပြု၍ လေ့ကျင့်ဖူးသူထက် အနည်းငယ်သာ လျော့နည်းသည်။

သူမ နမ်းဖူးသော မည်သည့် ဆေးဖက်ဝင် အပင်၏ ရနံ့ကိုမဆို မှတ်မိနိုင်သဖြင့် နာမည်ကိုပင် မသိဘဲ ပြန်တွေ့သောအခါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

သို့သော် သက်ဆိုင်ရာ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ကြိတ်ပြီးနောက် ဖော်စပ်ရာတွင် တစ်ခုခု လိုနေကြောင်း သူမ သတိပြုမိသည်။

သို့သော် ဘာအတိအကျ လိုနေသည်ကို သူမ မမှတ်မိနိုင်ပေ။

ထင်းရှူးဆီ မီးအိမ်၏ မီးစာက အပြည့် စိမ်ထားပြီး နှစ်နာရီက လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ဆေးအတွက် နောက်ဆုံး ပါဝင်ပစ္စည်းကို ရှာမတွေ့သေးပေ။

မဟာမှော်ဆရာယန်နှင့် သဘောတူထားသော အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် ယွင်ရှန်း

သည် မီးအိမ်ကို ငြိမ်းသတ်ပြီး မှော်ဘုရားကျောင်းမှ ထွက်လာခဲ့ရသည်။

မှော်ဘုရားကျောင်းမှ ထွက်လာစဉ် အရိပ်ငယ်တစ်ခု ရှေ့သို့ ပြေးလာသည်။ ယွင်ရှန်းသည် မျက်မှောင်ပင် မကြုတ်ပေ။

မဲမဲလေးသည် လျင်မြန်စွာ ယွင်ရှန်းဆီသို့ ပြေးလာသည်။

၎င်းသည် ယန်မိသားစု၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်နေသော်လည်း မဲမဲလေးသည် ယန်ခန်းဟိုင်ကို အနည်းငယ် ကြောက်နေပုံရသည်။ ယွင်ရှန်း မရှိသောအခါ ၎င်းသည် အပြင်ဘက်တွင်သာ လှည့်လည်နေပြီး သူမ ပြန်လာမည့် အချိန်တွင် ဘုရားကျောင်း တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ခွေးနှင့်လူ မှုန်ဝါးသော ပုံသဏ္ဌာန် နှစ်ခုသည် ငှက်ပျောဖက်ရွာ၏ လယ်ကွင်းများမှ တဆင့် လှည့်လည်သွားကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုရစ်များ အော်မြည်နေချိန်တွင် မဲမဲလေးသည် ပျော်ရွှင်စွာ ဘေးမှ ပြေးလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် လယ်ကန်သင်းမှ လယ်ကြွက်တစ်ကောင် ခုန်ထွက်လာရာ မဲမဲလေးသည် အချိန်မဆွဲဘဲ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

ဤ ခုန်အုပ်မှုသည် လယ်ကန်သင်းမှ ညဥ့်သစ်ရွက်နှင်းရည်များဖြင့် ယွင်ရှန်း၏ လည်ပင်းကို စိုစွတ်စေပြီး လန်းဆန်းသော အစိုဓာတ်ရနံ့ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ထိုအေးမြသောနှင်းရည်သည် ယွင်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် သိမြင်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သူမ၏ သွေးမတိတ်ဆေးတွင် ဘာလိုနေသည်ကို သူမ နောက်ဆုံးတွင် သိလိုက်ရသည်။