အခန်း (၂၆)

မှောင်မိုက်သော ညတွင် ယွင်ရှန်း၏ မျက်လုံးများထဲ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ လက်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

မဲမဲလေး၏ မရည်ရွယ်သော လုပ်ဆောင်မှုသည် သူမ၏ စိတ်ကူးကို လှုံ့ဆော်ခဲ့ပြီး သူမ၏ သွေးမတိတ်ဆေးအတွက် လိုအပ်သော နောက်ဆုံး ပါဝင်ပစ္စည်းကို သတိရစေခဲ့သည်။

ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် သူမသည် မဲမဲလေးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ အိမ်သို့ ပြန်ရန်ပင် မအားဘဲ မှော်ဘုရားကျောင်းဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်သည်။

မှော်ဘုရားကျောင်းတွင် ညအချိန်၌ လူနာများ ရှိတတ်သောကြောင့် ၎င်း၏ တံခါးများကို မှောင်ပြီးနောက် တစ်ခါမျှ မပိတ်ပေ။

ဤအချိန်တွင် မဟာမှော်ဆရာရန်သည် အိပ်ပျော်သွားသင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဆေးဆိုင်သို့ ပြန်လာသည်။ ထင်းရှူးဆီ မီးအိမ်ကို မှိန်လိုက်ပြီး အစောပိုင်းက သူမ ကြိတ်ထားသော သွေးမတိတ်ဆေး အခြေခံပစ္စည်းကို ထုတ်ယူကာ ဆေးပင်စိုက်ခင်းမှ သူမ စုဆောင်းခဲ့သော နှင်းရည်ကို ဂရုတစိုက်ဖြင့် အရောအနှောထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ဝူဂျီ တိုက်ကြီး၏ ဆေးဖက်ဝင် အပင်စနစ်သည် သဘာဝ၏ စွမ်းအားကို အလေးထားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ရေတစ်စက် သို့မဟုတ် အရွက်တစ်ရွက်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်သည်။

နှင်းရည်ကို အခြေခံပစ္စည်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သောအခါ သွေးမတိတ်ဆေး၏ အရောင်က သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ယွင်ရှန်း ဆေးဆိုင်တွင် အစောပိုင်းက မြင်ခဲ့ရသည့် အနံ့နှင့် လုံးဝ နီးပါး တူသော ရနံ့ကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့သည်။

"အောင်မြင်ပြီ"

ယွင်ရှန်း တိုးတိုး လေး ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူမသည် ချက်ချင်းပင် ပြဿနာတစ်ခုကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သွေးမတိတ်ဆေးသည် အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း သူမ ဘယ်သူ့ကို စမ်းသပ်ရမှာလဲ။

အရှေ့တိုင်းနှင့် အနောက်တိုင်း ဒြပ်စင်များ နှစ်ခုစလုံး ပါဝင်သော ယွင်ရှန်း၏ ဆေးပညာ ဗဟုသုတအရ ဆေးအသစ်ကို လူများပေါ်တွင် တကယ် အသုံးမပြုမီ လက်တွေ့ စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ရမည်။

ရွာတွင် တောင်ပေါ် အမဲလိုက်ရန် သွားသော မုဆိုးများသာလျှင် သွေးမတိတ်ဆေးကို အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း ၎င်း၏ ဈေးနှုန်း ကြီးမြင့်မှုကြောင့် မုဆိုးအများစုသည် မှော်ဘုရားကျောင်း၏ မှော်ဆရာထံမှ အခမဲ့ ကုသမှုကို ပိုမို နှစ်သက်ကြသည် သို့မဟုတ် သွေးရပ်ပန်းများဖြင့် ရိုးရာ နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုကြသည်။

သွေးရပ်ပန်း၏ အစွမ်းကို ငှက်ပျောဖက်ရွာမှ မည်သူမျှ တကယ်တမ်း မမြင်ဖူးကြသလို ယွင်ရှန်း ဖော်စပ်သော သွေးမတိတ်ဆေးသည် တကယ် အောင်မြင်ခြင်း ရှိမရှိကိုလည်း မသိကြပေ။

"မြို့ကို သွားပြီး ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ယောက်ကို စမ်းသပ်ခိုင်းရမလား"

ယွင်ရှန်း တွေးလိုက်သည်။

သူမ စိတ်ပူနေစဉ် ခြံဝင်းမှ လေးလံသော အရာတစ်ခု မြေပြင်ကို ရိုက်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒီအချိန်မှာ တကယ်ပဲ လူနာ လာရှာတာများ ဖြစ်မလား။

ယွင်ရှန်းသည် မှော်ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ခိုးဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းသော မဟာမှော်ဆရာယန် တွေ့ရှိသွားပါက ပြဿနာ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ထင်းရှူးဆီ မီးအိမ်ကို လျင်မြန်စွာ မှုတ်ငြှိမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အသက်ရှူသံကို ဖုံးကာ ခြေဖျားထောက်၍ တံခါးဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

ခြံဝင်းသည် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်း၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ မဲမဲလေးသည် ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်သို့ ဟောင်လိုက်ရာ ယွင်ရှန်းသည် ၎င်း၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်လိုက်သည်။

"တိတ်တိတ်နေ…. ငါတို့ သူခိုးတွေလို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေရတာ"

ယွင်ရှန်းသည် စိတ်မသက်မသာ ပြောလိုက်သည်။

မဲမဲလေးသည် မှားယွင်းစွာ ညည်းညူပြီးနောက် အသံ တိုးတိုးဖြင့် နှစ်ချက် ဟောင်လိုက်သည်။

ထို အချိန်တွင် ယွင်ရှန်းသည်လည်း ဖျော့တော့သော အနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။

ထိုအနံ့သည် ထူးဆန်းပြီး သွေး၏ ရနံ့နှင့် ရောနှောနေပုံရသည်။

"အဆိပ်"

ယွင်ရှန်း သတိ ဝင်လာသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်တော့ အဆိပ် သင့်ခဲ့ပြီထင်တယ်။

သူမသည် အနည်းငယ် ဟနေသော တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ခြံဝင်းထဲတွင် လူမည်း ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက် လဲကျနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

ယီပိုင်မင်းလား။

ယွင်ရှန်းသည် ရက်များစွာ မတွေ့ရသေးသော ယီပိုင်မင်း ဖြစ်နေသည်ကို အမှောင်ထဲရှိ ငြိမ်သက်သော ပုံသဏ္ဌာန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ယီပိုင်မင်းထံသွားရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

သူမ နီးကပ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဓား၏ အေးစက်သော အရောင်တစ်ခု ဖြတ်သွားသည်။ ယီပိုင်မင်းသည် ကွေးလိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် သူ၏ ဝမ်းဗိုက် အောက်ပိုင်းကို ဖိထားသည်။ လက်ချောင်း ထိပ်များမှ အနက်ရောင် သွေးများ ဆက်တိုက် စီးကျနေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။

သူ အလွန် သတိ ရှိနေသောကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အား သူ့ ကိုယ်သူ ကာကွယ်နေဆဲဖြစ်သည်။ မည်သူမဆို အနည်းငယ်မျှ နီးကပ်လာပါက ပြန်လှန် တိုက်ခိုက်ရန် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိမ့်မည်။

"ဒီကောင်က တကယ်ပဲ ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်။ လူကို သေအောင် ကြောက်အောင် လုပ်

တတ်တယ်"

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ အသံကို နှိမ့်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ ထိတ်လန့်သော အသံကို ကြားလိုက်သောအခါ ယီပိုင်မင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားသည်။ သူ၏ ဓား ပြုတ်ကျသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"တောကြောင်မလေး နင် ဖြစ်နေတာကိုး"

စကား မဆုံးမီ သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။

သူ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာ ရရှိထားကာ သူ၏ အဝတ်အစားများက သွေးဖြင့် လုံးဝ စိုစွတ်

နေသည်။ သူ အားယူ၍ မှော်ဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်အောင် လာနိုင်ခဲ့သည်ကိုကပင် အံ့ဩစရာ ဖြစ်သည်။

ဆေးဆိုင်သည် အလွန် အန္တရာယ် များသောကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် မဲမဲလေးနှင့် ပူးပေါင်းကာ သူ့ကို တစ်ဝက် ဆွဲကာ တစ်ဝက် တွန်း၍ ယီပိုင်မင်း၏ ကိုယ်ပိုင် အခန်းသို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ယီပိုင်မင်း၏ အခန်းက အလွန် ရိုးရှင်းသည်။ စာအုပ် အနည်းငယ်အပြင် ကုတင်တစ်လုံးနှင့် ရေအိုးပါသော စားပွဲတစ်လုံးသာ ရှိသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဆီမီးခွက်ကို ထွန်းလိုက်ပြီး သူမ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆောင်ထားသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကိရိယာများ အမျိုးမျိုးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မီးရောင် အောက်တွင် ယီပိုင်မင်း၏ မျက်နှာက အဆိပ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ မည်းနက်နေသည်။

အဆိုးဆုံး ဒဏ်ရာသည် သူ၏ ခါးတွင် ဖြစ်သည်။ အဆိပ်ပြင်းသော နတ်ဆိုးသားရဲ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပုံ ပေါ်သည်။

သူ လေ့ကျင့်ရေး ခရီးစဉ် သွားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

သူ မိမိကိုယ်ကို သတ်သေမည့် မစ်ရှင် သွားနေသလို ဖြစ်နေသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ခွဲစိတ်ဓားကို ထုတ်ကာ သူ၏ သွေးစိုနေသော အဝတ်အစားများကို ဖြတ်လိုက်သည်။

ယီပိုင်မင်းသည် နာကျင်မှုဖြင့် တွန့်သွားသော်လည်း သူ ခေါင်းမာစွာဖြင့် အသံ မပြုခဲ့ပေ။

"သေခါနီး ဘဲလိုပဲ ခေါင်းမာလိုက်တာ။ ဘယ်လောက် ကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

ယွင်ရှန်းသည် ဒဏ်ရာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အရင်ဆုံး ပုပ်သိုးနေသော တစ်ရှူးကို ခြစ်ထုတ်ပြီးမှ အဆိပ်ကို ထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမ အတွေးဆိုး ဝင်သွားပြီး သူ့ကို မေ့ဆေးမပေးဘဲ နာကျင်စေခြင်းက သူ့အတွက် သင့်လျော်သည်ဟု စဉ်းစားလိုက်သည်။

ထိုသည်များမှာ အတွေးများသာ ဖြစ်သော်လည်း အလွန်အကျွံ နာကျင်ခြင်းက တစ်ခါတစ်ရံ ဆိုးကျိုးများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် မန်ဒဲလား ဖျော်ရည်နှစ်ထားသော အပ်ကို ထုတ်ယူကာ ယီပိုင်မင်း၏ ဝမ်းဗိုက် အောက်ရှိ အရေးကြီးသော အမှတ်အချို့ကို ထိုးလိုက်သည်။ မေ့ဆေးသည် လျင်မြန်စွာ အာနိသင် သက်ရောက်ပြီး နာကျင်မှုကို သက်သာစေကာ ဒဏ်ရာမှ သွေးထွက်ခြင်းကိုလည်း နှေးကွေးစေခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ခွဲစိတ်ဓားဖြင့် ယီပိုင်မင်း၏ ဒဏ်ရာမှ ပုပ်သိုးနေသော ကြွက်သားများကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ပုပ်နေသော အသားအများစုကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ယီပိုင်မင်း၏ ဒဏ်ရာပေါ်တွင် လတ်ဆတ်သော အနီရောင် ကြွက်သားများ ပေါ်လာသည်။

"နောက်ပြီးတော့ အဆိပ်သင့် သွေးကို ဖယ်ရှားဖို့ အချိန်ပဲ"

ယွင်ရှန်းသည် ကိုင်းလိုက်ပြီး ယီပိုင်မင်း၏ သွေးမည်းများကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ သွေးမည်းများ အားလုံး သန့်စင်သွားသောအခါ သူ၏ အခြေအနေက သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

သူမ အနည်းငယ် စုပ်ယူပြီးသည်နှင့် သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် အေးစက်သော ခံစားမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ ယီပိုင်မင်း သတိ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ အသားအရောင်သည် အရင်ကထက် များစွာ ကောင်းမွန်လာသည်။ ခုနက သူ၏ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာ ရရှိထားသော ဝမ်းဗိုက် အစိတ်အပိုင်းတွင် ပူလောင်ပြီး ထူးဆန်းသော ခံစားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်ခွံများ အလွန် လေးလံနေသည်ကို ခံစားရသော်လည်း အားထုတ်လိုက်ရာ သူ့ အောက်မှ မွှေးရနံ့ ဖျော့ဖျော့တစ်ခု ရလိုက်သည်။ သူမသည် ယွင်ရှန်း သူ့အပေါ် ကိုင်းနေသည်ကို လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ယီပိုင်မင်းသည် ယွင်ရှန်းထက် အသက် အနည်းငယ် ကြီးပြီး သူ၏ နောက်ခံ သမိုင်းကြောင့် ယောက်ျားနှင့် မိန်းမ ကြားမှ ကိစ္စရပ်များအကြောင်း လူအများစုထက် ပိုမို၍ သိထားသည်။

ယွင်ရှန်း ခေါင်း မော့လိုက်စဉ် သူ သူမ၏ မျက်နှာကို မမြင်နိုင်သော်လည်း ပုံရိပ်တစ်ခု ယီပိုင်မင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်း မင်း ရူးသွားပြီလား။ ဒဏ်ရာက အဆိပ် ရှိတယ်"

ယီပိုင်မင်းသည် ဘာ လုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေသည်။

ဟာ တကယ်ပဲ နတ်ဆိုး အဆင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ပဲ။

နွားတစ်ကောင်ကိုပင် မေ့လဲစေနိုင်သော မန်ဒဲလား မေ့ဆေးက သူ့အပေါ် နာရီဝက်သာ ခံသည်။

ယွင်ရှန်းသည် စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး လုံးဝ မကောင်းမွန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဆိပ်က သွေးကနေ ပျံ့နှံ့တာ အသက် မသေဘူး"

ထိုသို့ပြောကာ ယီပိုင်မင်းထံမှ အဆိပ်သင့် သွေးကို နောက်ထပ် စုပ်ယူရန် ကိုင်းလိုက်သည်။

သွေးကနေ ကူးစက်တာလား။ အဲဒါ ဘာလဲ။

ယီပိုင်မင်းသည် ရှုပ်ထွေးနေပြီး ယွင်ရှန်း ဘာ ပြောနေသည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။

သွေး အားလုံး စုပ်ယူ သန့်စင်ပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် အသစ် ဖော်စပ်ထားသော သွေးမတိတ်ဆေးကို ထုတ်ယူကာ ပုလင်း၏ အများစုကို ယီပိုင်မင်း ပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ နောက် ရက်အနည်းငယ်အတွက် ရေနဲ့အစပ် အစားအစာတွေကို ရှောင်ပါ။ ကိုယ်ခံပညာ လှုပ်ရှားမှု မလုပ်ပါနဲ့။ စိတ်တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး အေးဆေး နေပါ။ ရောင်ရမ်းမှု တိုက်ဖျက်ရေး ဆေးဖက်ဝင် အပင်အချို့ကို ချက်ပြုတ် စားပါ။ အဲဒါဆို ရပါပြီ"

ယွင်ရှန်းသည် သမ်းဝေလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ခိုးကြည့်လိုက်ရာ အချိန်လင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ အခု မပြန်လျှင် ယန်ခန်းဟိုင် လိုက်ရှာလာနိုင်သည်။

ယီပိုင်မင်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် စည်းထားသော ပတ်တီးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာက ထူးဆန်းနေသည်။ သူ တစ်ခုခု မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ အမူအရာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ယွင်ရှန်းကို ဆွဲယူပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ စောင်ကို လှန်လိုက်ပြီး သူမကို သူ့ အောက်တွင် ဖိထားလိုက်သည်။