အခန်း (၂၇)

ယွင်ရှန်းသည် သူမအသက်၆နှစ်သာရှိသေးသည်ကို မေ့သွားပြန်သည်။

ခဏစောင့်ပြီး ယီပိုင်မင်းက အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ပြုမူခဲ့သည်ကို သူမနားလည်သွားတော့သည်။

တံခါးဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

ညဉ့်နက်အချိန် မှော်ဝင်ကျောင်းတွင် လွတ်လပ်စွာသွားလာနိုင်သူမှာ မဟာမှော်ဆရာကြီးယန်းတစ်ဦးတည်းသာဖြစ်သည်။

သူသည် ယီပိုင်မင်း၏အခန်းထဲမှ အလင်းရောင်ကို တွေ့သွားခြင်းပင်။

ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် ယောက်ျားတစ်ယောက်က ကောင်လေးတစ်ယောက်၏အခန်းထဲသို့ အတင်းဝင်လာခြင်းလား။

အိုမင်းသွားပြီဖြစ်သော ဝံပုလွေကြီးနှင့် ဒဏ်ရာရပြီး မောက်မာသော မျောက်ငယ်လေး တွေ့ဆုံခြင်းလား။

စိတ်ကူးယဉ်ပြီး မရေမရာတွေးမိနေသော ယွင်ရှန်းသည် ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် အသက်၆နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်က အသက်၁၀နှစ်အရွယ် ကောင်လေး၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် ဘာလုပ်နေမိသလဲဆိုတာကိုတော့ သတိမထားမိတော့ပေ။

ယီပိုင်မင်း၏ အိပ်ရာသည် ကျယ်ဝန်းလှသည်မဟုတ်ဘဲ လူနှစ်ယောက်အိပ်ရန် အတော်လေးကျဉ်းမြောင်းလှသည်။

ယီပိုင်မင်းမှာ ဒဏ်ရာကုသမှု အပြီးသဘောဖြစ်နေပြီး ယွင်ရှန်းကတော့ သူ၏အပေါ်ပိုင်းအဝတ်အစားများကို ချွတ်ပြီးသားဖြစ်နေသည်။

စိတ်ပျံ့လွင့်နေသော ယွင်ရှန်းသည် သူမကိုယ်ကို လှုပ်ရှားရင်း ယီပိုင်မင်း၏ ချောမွတ်နေသော ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို ဂရုတစိုက်ရှောင်တိမ်းနေမိသည်။

အဆိပ်သွေးစုပ်ထုတ်စဉ်က တစ်ချက်မြင်ခဲ့ကာ ယီပိုင်မင်းသည် ပိန်ပြီး ချောမောလှပသော်လည်း ကြွက်သားများမှာ သန်မာနေပြီး အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ် ကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လုံးဝမတူညီပေ။

"ဒဏ်ရာရလာတာလား။ နတ်ဆိုးသားရဲလား"

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် ယီပိုင်မင်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချထားသော သွေးစွန်းနေသည့် အဝတ်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ယီပိုင်မင်းသည် ယွဲ့ဝူတောင်သို့ အကြိမ်များစွာ သွားရောက်ခဲ့ပြီး အကြိမ်တိုင်းတွင် အန္တရာယ်မရှိ ဝင်ထွက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုညကဲ့သို့ စုတ်ပြတ်သတ်နေခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ဖူးပေ။

ယီပိုင်မင်းသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ကာ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှုပ်ယွနေသည့် ယွင်ရှန့်၏ မငြိမ်မသက် မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်ရန် စောင်ကို သဘာဝအတိုင်း ဆွဲချလိုက်သည်။

သူသည် အိပ်ရာထဲတွင် လှဲအိပ်ဟန်ပြုပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အမဲလိုက်စစ်သား အချို့နဲ့ ငါ့မှာ ပြဿနာရှိခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ ဆင့်ခေါ်သူတွေနဲ့ စစ်သားရဲတွေ ပါဝင်တယ်လေ"

ဝူကျိတိုက်ကြီးပေါ်ရှိ အမဲလိုက်စစ်သားများသည် လုပ်ကြံမှု၊ အမဲလိုက်မှုနှင့် အခြားတာဝန်အမျိုးမျိုးတွင် ကျွမ်းကျင်သော ပရော်ဖက်ရှင်နယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အများအားဖြင့် မဟာသိုင်းပညာရှင်အဆင့်အထက် သိုင်းသမားများ၊ မဟာမှော်ညွှန်ကြားရေးမှူးများ၊ ဆင့်ခေါ်သူများဖြင့်ပင် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

၎င်းတို့သည် ကွဲပြားခြားနားသော အမဲလိုက်တပ်ဖွဲ့များမှဖြစ်ကြပြီး၊ မဟာသိုင်းပညာရှင်အဆင့်ထက် ကျွမ်းကျင်မှုများဖြင့် အလွန်ထက်မြက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ ငွေကြေးအတွက်ဆိုလျှင် မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမဆို အသုံးပြုတတ်သည့်အတွက် တိုက်ကြီးပေါ်တွင် သတိထားရမည့် အဖွဲ့ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ အရွယ်ရောက်ပြီးသော အမဲလိုက်စစ်သား အများအပြား ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းမှ ယီပိုင်မင်း တစ်ဦးတည်း ဒဏ်ရာများစွာဖြင့် လွတ်မြောက်လာခြင်းသည်ပင် အံ့ဖွယ်ဖြစ်နေသည်။

သူ့ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ရှိ အဆိပ်သင့်ဒဏ်ရာက အမဲလိုက်စစ်သားထဲမှ ဆင့်ခေါ်သူတစ်ဦး ဆင့်ခေါ်ခဲ့သော စစ်သားရဲ၏ လက်ချက် ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဒဏ်ရာကို ကုသပြီးပြီလား"

မဟာမှော်ဆရာယန်က နွေးထွေးမှု ကင်းမဲ့သော အေးစက်သည့် လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုနှစ်ဦး၏ အပြန်အလှန်ပြောဆိုပုံသည် ဆရာတပည့် ဆက်ဆံရေးနှင့် မတူဘဲ... အခြားတစ်ခုခုနှင့်... ပို၍ ဆင်တူနေသည်။

ယွင်ရှန့် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း ယီပိုင်မင်းနှင့် မဟာမှော်ဆရာယန်တို့၏ ဆက်ဆံရေး သဘာဝကို အတိအကျဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

"သွေးတိတ်ပန်းတွေ သုံးထားပါတယ်"

ယီပိုင်မင်းသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့အောက်ရှိ ကြောင်ပေါက်စလေးက မငြိမ်မသက်ဖြစ်ကာ စလှုပ်ရှားလာသည်။ သူမ၏ နူးညံ့သော နှာခေါင်းက သူ့ရင်ဘတ်ကို ပွတ်တိုက်နေသည်ကို သူ ခံစားမိသည်။

ယီပိုင်မင်းတွင် တစ်ခုခု မူမမှန်သည်ကို သတိထားမိ၍ မဟာမှော်ဆရာယန်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လှုပ်ရှားရင်း "ငါ ကြည့်ပေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် စောင်ကို လှန်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ယွင်ရှန့်၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းဝသို့ ခုန်ထွက်လုမတတ်ပင် ဖြစ်သွားသည်။

"မင်း သူတို့ကို လွှတ်လိုက်တာလား"

ယီပိုင်မင်း ရုတ်တရက် တင်းမာသွားပြီး မဟာမှော်ဆရာယန်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

အသင့်မပြင်ထားသော ယွင်ရှန့်၏ နှာခေါင်းက သူ၏ဒဏ်ရာနှင့် တိုက်မိသွားသည်။ သွေးတိတ်ခါစ ဒဏ်ရာမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည်ပွင့်ထွက်လာပြီး နွေးထွေးသော သွေးများက သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။

လက်တစ်ဖက်သည် စောင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာပြီး ယွင်ရှန့်၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် စကားလုံးအချို့ကို လျင်မြန်စွာ ခြစ်ရေးသွားသည်။

"အသံ မထွက်နဲ့"

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်သောအခါ စမ်းသပ်နေသည့် သူ၏လက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် အတင်းအကြပ် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်

နိုင်မှာလဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ တပည့်ပဲလေ။ မင်းကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တာက ငါ့အတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ"

"ဖြစ်နိုင်တာက ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို သတ်စေချင်တာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ကို စမ်းသပ်

ချင်တာ ဖြစ်နိုင်မလား။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ သိချင်တာလား။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို ကုပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ မှော်ဝိညာဉ်ကို ခင်ဗျားလက်ထဲ အပ်ဖို့ ကတိပေးပါတယ်"

ယီပိုင်မင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သွေးများစိုရွှဲနေပြီး စောင်ကိုပါ စိုစေခဲ့သည်။

ယွင်ရှန့်သည် သွေးနံ့ပြင်းပြင်းကို ရနံ့ရနေသည်။

မှော်ဝိညာဉ်…မျက်လုံးများလား…

ယွင်ရှန့် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားပြောဆိုမှုက အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။ သူမ အတော်ကြာ နားထောင်ပြီးသည့်တိုင် သူတို့ တကယ် ဘာတွေ ပြောနေလဲဆိုတာကို ဘာကြောင့် သူမ နားမလည်ဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေရတာလဲ။

"တကယ်ပဲ အဲဒါက ငါတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ပဲ။ ငါ မင်းမျက်လုံးတွေကို ကုပေးနိုင်သရွေ့ မင်းရဲ့ မှော်ဝိညာဉ်…လောကမှာ ဘယ်သူနဲ့မှ မတူတဲ့ မှော်ဝိညာဉ်ကို မင်း လွှဲပြောင်းပေးရမယ်။ ငါးနှစ်တောင် ရှိသွားပြီ။ ငါ့ရဲ့ မှော်အစီအရင်က ပြီးဖို့ တစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ်။ နှစ်ရာသက်တမ်းရှိတဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်ခုကို မင်း ရှာတွေ့တာနဲ့ ငါ မင်းမျက်လုံးတွေကို ကုသပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ သူ့မျက်လုံးများက စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်။

"ကျွန်တော် သဘောတူညီချက်ကို လေးစားပါမယ်။ အဲဒီ နှစ်ရာသက်တမ်းရှိတဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ရှာပါမယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အခန်းထဲကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားပါ" ယီပိုင်မင်းသည် ခေါင်းမူးနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ သူ၏ နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်လိုစိတ်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူသာ ဆက်မထိန်းနိုင်ဘဲ လဲကျသွားပါက စောင်အောက်သို့ ခိုးဝင်လာပြီး မဟာမှော်ဆရာယန်၏ မြေကြီးတုန်လှုပ်စေမည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကြားခဲ့ရသော ယွင်ရှန့်မှာ သေရမည့်လမ်းမှ ရှောင်လွှဲနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို မင်း ကောင်းကောင်း အနားယူပါ။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ငါ စောင့်နေမယ်"

မဟာမှော်ဆရာယန်က ယီပိုင်မင်း၏ မရိုမသေပြုမှုကို အကျင့်ရနေသည့်အတိုင်း ပြုံးလိုက်သည်။

ပါရမီရှင်များသည် မကြာခဏဆိုသလို မောက်မာပြီး ထိန်းမရတတ်ကြပေ။

ယီပိုင်မင်းသည် ပါရမီရှင် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လက်ဖဝါးမှတော့ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မမျှော်လင့်ဘဲ ကြားလိုက်ရသည့် သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားကြောင့် ယွင်ရှန့် ထိတ်လန့်သွားရသည်။

မှော်ဝိညာဉ်ကို မျက်စိအမြင်နဲ့ လဲလှယ်မယ်တဲ့လား။

မဟာမှော်ဆရာယန် အခန်းထဲက ထွက်သွားပြီးမှသာ ယီပိုင်မင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် အားပြတ်ကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။

ဤသတိလစ်ခြင်းသည် ညဉ့်နက်ပိုင်းအထိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးနောက်မှ သူ နိုးလာခဲ့သည်။

နိုးလာသည့်အခါ သူ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ အမြဲတမ်း သူ့ဘေးတွင် ရှိနေတတ်သည့် ဓားကို ရှာဖွေရန် ခေါင်းအုံးဆီသို့ အလေ့အကျင့်အတိုင်း လက်လှမ်းလိုက်ခြင်းပင်။

သူ့လှုပ်ရှားမှုမှာ ကြီးလွန်းသဖြင့် ဒဏ်ရာကို ဆွဲဆန့်သလိုဖြစ်ကာ အောင့်သက်သက် အသံကို မထုတ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"ထပ်လှုပ်ရင် သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်နေတာနဲ့ တူလိမ့်မယ်။ ဒီ ထန်းလျက်ရည်သောက်လိုက်"

ယွင်ရှန့်က မျက်လုံးပြူးကာ ပြောရင်း ယီပိုင်မင်း၏ နဖူးပေါ်ရှိ အဝတ်စိုကို လဲပေးနေသည်။

မဟာမှော်ဆရာယန် ထွက်သွားပြီးနောက် သွေးအလွန်အကျွံ ထွက်ခြင်းကြောင့် ယီပိုင်မင်းသည် အားနည်းကာ ဖျားနာမှု ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။ ယွင်ရှန့်၏ အချိန်မီ အပူသက်သာအောင် ကုသပေးမှုကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက သူ မသေခဲ့ရင်တောင် သူ့ဦးနှောက် ထိခိုက်သွားပေလိမ့်မည်။

"အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ ငါ အချိုတွေ မစားဘူး"

ယီပိုင်မင်းသည် ချိုသောအနံ့ကို နမ်းမိပြီး စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းလှည့်သွားသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ထင်ရှားသော နှာတံသည် နူးညံ့သော လက်တစ်စုံဖြင့် ညှပ်ခံလိုက်ရပြီး ပန်းကန်လုံး၏ မာကျောသော အနားစောင်းသည် သူ၏ သွားများနှင့် ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းစွာ တိုက်မိခဲ့သည်။ ယွင်ရှန့်သည် ယီပိုင်မင်း၏ နှာခေါင်းကို ခပ်တင်းတင်း ညှစ်ထားပြီး ထန်းလျက်ရည်တစ်ပန်းကန်လုံးကို သူ့လည်ချောင်းထဲသို့ အတင်းအကြပ် လောင်းထည့်လိုက်သည်။

"ကြောင်ပေါက်စလေး မင်း ငါ့ကို ဆေးအတင်းတိုက်ရဲတယ်ပေါ့။ ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား"

ယီပိုင်မင်းသည် အမွှေးထောင်နေသော ဝံပုလွေပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ယွင်ရှန့်၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ပေါက်ကွဲတော့မည့်အလားပင်။

"ကျွန်မက ရှင့်အသက်ကို ကယ်နေတာ။ ရှင်နဲ့ အဲ့ဒီ မဟာမှော်ဆရာယန်နဲ့ ဘယ်လို ညစ်ပတ်တဲ့ လျှို့ဝှက်သဘောတူညီချက်တွေ ရှိနေပါစေ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ပြုစုမှုအောက်မှာ ကုသလို့မရတဲ့ လူနာဆိုတာ မရှိဘူး။ ရှင့်ရဲ့ အမေကို ပြန်တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး လိုချင်ရင် ဒီရက်

အနည်းငယ်အတွင်း ကျွန်မ ခွံ့ကျွေးသမျှ အကုန်စားရလိမ့်မယ်"

ယွင်ရှန့်သည် တည်ငြိမ်စွာနေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက ထက်မြက်ပြီး နားဝင်ချိုသော စကားလုံးများဖြင့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောဆိုခဲ့သည်။

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယီပိုင်မင်း၏ လက်သည် အေးခဲသွားပြီး "မင်း ငါ့အမေအကြောင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ ငါ..." ဟု တုန်တုန်ယင်ယင် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ဖျားနေလို့ တလွဲတွေ ပြောနေခဲ့တာလေ။ နာရီပေါင်းများစွာ ရှင့်အမေကို အော်ခေါ်ပြီး ကျွန်မလက်ကို မလွှတ်ဘဲ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တာ။ ရှင်က ကျွန်မထက် ပိုကောင်းပါသေးတယ်။ ကျွန်မအမေက လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အကြာကြီးကတည်းက ဆုံးပါးသွားပြီ"

ယွင်ရှန့်သည် နှုတ်ခမ်းများကို ကွေးညွှတ်လိုက်ပြီး လျစ်လျူရှုဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ယီပိုင်မင်း၏ ရုပ်ရည်ချောမောသော မျက်နှာပေါ်သို့ သံသယဖြစ်ဖွယ် နီရဲမှုတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိလာသည်။

သူက နူးညံ့စွာ "တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ မနေ့ညက ရှင်ပြောခဲ့တာတွေ အားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ ကျွန်မလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကိုပဲ ကြားခဲ့ရတာပါ။ ဒီကိစ္စကို စကားတစ်ခွန်းမှ ထုတ်ပြောမှာ မဟုတ်

ဘူး"

ယွင်ရှန့် နားလည်လိုက်သည်။ အရမ်းသိခြင်းက အသက်တိုစေနိုင်ကြောင်း သူမသိသည်။

ယီပိုင်မင်း၏ ဒဏ်ရာများ ပြန်လည်စတင်ကျက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း စစ်ဆေးပြီးနောက် သူမသည် မှောင်နေဆဲအချိန်တွင် သူမ၏ အိမ်သို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်သွားခဲ့သည်။

ယွင်ရှန့် ထွက်သွားပြီးနောက် ယီပိုင်မင်းသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် တရားထိုင်သကဲ့သို့ ထိုင်နေခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သိုလှောင်လက်စွပ်ဖြစ်သော လှပသော လက်စွပ်တစ်ခုကို ယူလိုက်သည်။

လက်စွပ်အတွင်းတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအများအပြားရှိပြီး ထိုအထဲတွင် နှစ်ရာသက်တမ်းရှိသော နတ်ဆိုးသားရဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်ခုလည်း ပါဝင်သည်။