အခန်း (၂၃)

တောဝက် ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် နတ်ဆိုးသားရဲအသား အရည်အသွေးကောင်း များစွာနှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးသားရဲအသား၏ ဇာစ်မြစ်ကို သူမ၏ ဖခင်အား ရှင်းပြပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် အသားအချို့ကို အပိုင်းငယ်လေးများ ဖြတ်ကာ မဲမဲလေးကို ဂရုတစိုက် ကျွေးလိုက်သည်။

ဒီနေ့ တောင်ပေါ်မှ ဘေးမသီ ရန်မခ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်းက မဲမဲလေး၏ ကျေးဇူး များစွာ ပါဝင်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော အသက်နှင့် သေခြင်း အတွေ့အကြုံပြီးနောက် ယွင်ရှန်းနှင့် မဲမဲလေးကြားရှိ ရဲဘော်ရဲဘက် နှောင်ကြိုးများက များစွာ ခိုင်မာသွားခဲ့သည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မှသာ ကွာခြားချက်ကို သိလာသည်။ ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ တရားဝင် ဆင့်ခေါ်ထားသော သားရဲဥကို လျင်မြန်စွာ သတိရလိုက်သည်။

ယန်မိသားစု၏ တဲတွင် ဆီမီးခွက်က လျင်မြန်စွာ ငြိမ်းသွားသည်။ ယွင်ရှန်းသည် ခြေဖျားထောက်ကာ ဆေးပင်စိုက်ခင်းဘေးရှိ နေရာလွတ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

မှော်အစီအရင် လင်းလာပြီး ခဏအကြာတွင် အတောင်ပံပါသော ထိုဥက နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်လာသည်။

ဒီတစ်ခါ ဥ၏ အတောင်ပံများ ပိတ်နေပြီး ကျယ်လောင်သော ဟောက်သံ ထုတ်လွှတ်နေသည်။

အော် ငါကသေတော့မလိုဖြစ်ခဲ့တာကို နင်ကအိပ်နေတာလား။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ရှန်းသည် ပိုမို ဒေါသထွက်လာပြီး ဘိုဘိုကို ဖြောင်းခနဲမြည်အောင် ရိုက်လိုက်သည်။

ကောင်လေးသည် နောက်ဆုံးတွင် နိုးလာပြီး သူ၏ အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများကို ပွတ်ကာ သူမကို ယွင်ရှန်း ဆင့်ခေါ်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ခုန်ပေါက်စပြုလာသည်။

"ဘိုဘို သခင်မလေး သခင်မ ကျွန်တော့်ကို သတိရနေတာလား။ ဘိုဘို သခင်မကို အရမ်း လွမ်းနေခဲ့တာ"

"နင်က ဘယ်လို စစ်သားရဲလဲ။ ငါ ဒီနေ့ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတာ မဲမဲလေးသာ မရှိရင် နင့်မှာ သခင် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယွင်ရှန်း၏ မျက်လုံးများမှ မီးလျှံများ ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ပျော်ရွှင်မှု မရှိပေ။

"ဘိုဘို ကောင်းကင်ကို မျိုချသော ခွေးဘီလူးလား"

အနီးအနားတွင် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော မဲမဲလေး လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဘိုဘို၏ မျက်လုံးများ အချစ် နှလုံးသားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး သူ၏ ဥ ကိုယ်ထည်ကို လှန်၍ မဲမဲလေးဆီသို့ ခုန်သွားသည်။

မဲမဲလေးသည် စိတ်မရှည်မှုအရိပ်အယောင်ကို ပြသခဲ့သည်။

ဒီဥက အရမ်း ဆူညံလွန်းတယ်။

ခွေးဘီလူးများသည် ခွေးနှင့် ဝံပုလွေ၏ မျိုးစပ်များ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ သခင်မှ အပ မည်သူကိုမဆို ဂရုမစိုက်တတ်သော မာနနှင့် မပြောင်းလဲသော သဘာဝ ရှိသည်။

မဲမဲလေးသည် သူ၏ ခြေထောက် ဝဝကို မြှောက်ကာ ဘိုဘိုကို တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူသည် ဘိုဘို၏ ခွန်အားကို ပြင်းထန်စွာ အထင်သေးမိသည်ကို မသိလိုက်ပေ။ ဥက သူ့အပေါ် ဖိကျလာသောအခါ မဲမဲလေးသည် သူ၏ မျက်လုံးများ ရှေ့တွင် မှောင်မိုက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ကိုယ်သည် ဘိုဘို၏ ဖိခြင်းကို ခံကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိကပ်သွားသည်။

"ဘိုဘို မဲမဲလေးကို နင် ခုနက ဘာလို့ ပြောလိုက်တာလဲ"

ယွင်ရှန်းသည် မဲမဲလေးကို မွေးစားထားပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ရွာရှိ အတွေ့အကြုံ အရှိဆုံး မုဆိုးများပင် မဲမဲလေး၏ အဆင့်ကို မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ပေ။

"ကောင်းကင် ခွေးဘီလူး ရှစ်ပါးထဲက သွေးမျိုးပါတဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲ မျိုးကွဲလေ။ ဒါပေမဲ့ သခင်မ သခင်မမှာ ကောင်းကင် ခွေးဘီလူး ရှိနေရင် ဘိုဘိုကို မလိုတော့ဘူးလား။ ဘိုဘိုက ပိုချောပြီး ပိုသန်မာတယ်"

ဘိုဘိုသည် ယွင်ရှန်းပတ်လည်တွင် သနားစဖွယ် လှည့်ပတ်ရင်း ငိုရှိုက်လိုက်သည်။

"သူက ငါ့ရဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲ မဟုတ်ဘူး။ သူက ငါ့ရဲ့ အဖော် မှတ်ထား ဘိုဘို ဒီနေ့ကစပြီး သူက နင်နဲ့ တူတူ ငါ့ရဲ့ အဖော်ပဲ"

ယွင်ရှန်းသည် မဲမဲလေးကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် စာချုပ် မချုပ်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအား မကောင်းလောက်အောင် ဒုတိယ နတ်ဆိုးသားရဲကို စာချုပ် ချုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်သလို မဲမဲလေးကို ကျွန်ပြုရန်လည်း မလိုချင်ပေ။

မဲမဲလေးသည် မြေကြီးထဲမှ တွားထွက်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖုန်များကို ခါလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဘိုဘိုအပေါ် ထားသော မထီမဲ့မြင် စိတ်က သတိထားခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ စကားပြောနိုင်ပါက ဤအချိန်တွင် ကျိန်ဆဲလိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။

ဒီရုပ်ဆိုးတဲ့ ဥက ဘယ်လို ဥလဲ။

ယွင်ရှန်း၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ဘိုဘိုသည် နောက်တစ်ကြိမ် ယွင်ရှန်း ဆင့်ခေါ်ပါက ချက်ချင်း ဖျတ်ခနဲခုန်ထွက်လာမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။

ညကောင်းကင်ကမည်းမှောင်နေသည်။ မင်ဗန်းတစ်ချပ် မှောက်ကျသွားသကဲ့သို့ တောင်ရွာ၏ ညက တိတ်ဆိတ်သော်လည်း လှပနေသည်။

ငှက်ပျောဖက်ရွာ၏ မှော်ဘုရားကျောင်းတွင် ရွှေကြံ့ဝက် အမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲထားသည်။

ယီပိုင်မင်း၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက ရွှေကြံ့ဝံ့၏ အတွင်းပိုင်းသို့ စမ်းဝင်သွားသည်။ ရှာဖွေပြီးနောက် ၎င်း၏ နှလုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အရွယ်ရောက်ပြီးသော ရွှေကြံ့ဝက်၏ နှလုံးက လူ၏ လက်သီးနှစ်ဆ အရွယ်ခန့်ရှိပြီး သွေးကြောများဖြင့် ထူထပ်စွာ ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ယီပိုင်မင်းသည် သူ၏ လက်ချောင်းတွင် အနည်းငယ် အား စိုက်လိုက်သည်။ နှလုံးသည် ချက်ချင်းပင် နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားပြီး အတွင်းပိုင်းက ယိုစိမ့်နေသော ဆန်ခါကဲ့သို့ အပ်ပေါက် အရွယ် အပေါက်ငယ်များဖြင့် ဖုံးအုပ်နေသည်။

ဒါက...

တိုက်ခိုက်ရေး စိတ်ဓာတ်ကို စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသည့် အဆင့်သာဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကိုယ်ခံပညာ ဆရာကြီးများပင် ရောက်ရှိရန် ခက်ခဲသော နယ်ပယ်ဖြစ်သည်။

သူမ ဖြစ်နေမလား။

ယီပိုင်မင်းသည် နောက်ဆုံးမှ လုပ်ဆောင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်းကို ကယ်ဆယ်စဉ် သူ တွေ့ရှိသည်မှာ ရွှေကြံ့ဝက်က သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်း သတိ မဝင်မီ သူ စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ရွှေကြံ့ဝက်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သေစေနိုင်သော ဒဏ်ရာများ မရှိခဲ့ပေ။

ယေဘုယျအားဖြင့် နတ်ဆိုးသားရဲ သေဆုံးသော်လည်း သေစေနိုင်သော ဒဏ်ရာများ မရှိပါက ဖြစ်နိုင်သည့် အကြောင်းရင်းများမှာ မှော်တိုက်ခိုက်မှုသို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်ရေး စိတ်ဓာတ်ကို စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသည့် အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကိုယ်ခံပညာ နည်းစနစ် ဖြစ်နိုင်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စိတ်ဓာတ်ကို အလွန် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ သန့်စင်စေပြီး မျက်စိ မမြင်ရအောင် သတ်နိုင်သည်။

ယီပိုင်မင်းသည် ယွင်ရှန်း၏ ပရိယာယ်ကို ခံရစဉ် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု သူ၏ ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မှုန်ဝါးစွာ မှတ်မိနေသည်။

နတ်ဆိုးသားရဲများ ဆင့်ခေါ်နိုင်စွမ်း ရှိသလား။ ဆင့်ခေါ်ရာတွင် ကျရှုံးခဲ့သော်လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေသည်။

နက်နဲသော တိုက်ခိုက်ရေး စိတ်ဓာတ်ကို အသုံးပြုနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း အားနည်းဟန် ပေါ်နေသော ယွင်ရှန်း နင် ဘယ်သူလဲ။

ယီပိုင်မင်း အတွေးနက်နေစဉ် သူ၏ အခန်း အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်လာသောအခါ သူသည် လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီနေ့ တစ်နေကုန် ပျောက်သွားတယ်။ ဘယ်ကို သွားခဲ့တာလဲ"

"တောင်ပေါ်မှာ အမဲလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဝိညာဉ်ကျောက် ပြတ်နေတယ်လို့ မင်း မပြောခဲ့ဘူးလား"

ယီပိုင်မင်းသည် သူ၏ လက်ကို ပစ်လိုက်ရာ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် ဝိညာဉ်ကျောက်တစ်ခု မဟာမှော်ဆရာယန်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူသည် ရွှေကြံ့ဝက် အမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ဝိညာဉ်ကျောက်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် ဝိညာဉ်ကျောက် မင်းက ဒီနေရာမှာ ကလေးကို လှည့်ဖြားနေတာ မဟုတ်လား။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ဖို့ နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ် နတ်ဆိုးသားရဲ ဝိညာဉ်ကျောက်လိုတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့တာက ငှက်ပျောဖက်ရွာအနီးမှာ အလွန် အင်အားကြီးတဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲ မှော်ဝိညာဉ် နိုးထလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။ အဲဒါကြောင့် ငါ ဒီကို လာဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ။ အင်အားကြီးတဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရဘူး"

မဟာမှော်ဆရာယန် ညည်းညူလိုက်သည်။ သူ၏ ဒီကို လာရခြင်း ရည်ရွယ်ချက်က မရိုးကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

သို့သော်လည်း မဟာမှော်ဆရာယန်သည် မြေဒြပ်စင် ဝိညာဉ်ကျောက်ကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သော်လည်း သူ ကျေနပ်ခြင်း မရှိပေ။

"ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ယွေ့ဝူတောင်ကို သွားပြီး နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ် ဝိညာဉ်ကျောက်ကို ရှာပေးပါဦး"

ယွေ့ဝူတောင်သည် ငှက်ပျောဖက်ရွာနှင့် အနီးဆုံး နတ်ဆိုးသားရဲ တောင်တန်းဖြစ်ပြီး အလယ်အလတ်အဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲများ ပေါများခြင်းကြောင့် လူသိများသည်။

ယီပိုင်မင်းသည် တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။ သူ၏ တိတ်ဆိတ်မှုက သူ၏ မလိုလားမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

"မသွားဘူးလား။ မင်း ကိုယ့် မျက်လုံးကို ကုသဖို့ မရည်ရွယ်ဘူးလို့ မပြောပါနဲ့။ ဒီ လောကမှာ ငါ တစ်ဦးတည်းကသာ မင်းရဲ့ မွေးရာပါ မျက်မမြင်ကို ကုသနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိတယ်"

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် ကြမ်းတမ်းသော ကျီးကန်း အော်သံကဲ့သို့ လှောင်ပြောင်၍ ရယ်လိုက်သည်။

မွေးရာပါ မျက်မမြင်ဆိုသည်မှာ မွေးကတည်းက မျက်မမြင်ဖြစ်သူများကို ဆိုလိုခြင်းပင်။ သန့်ရှင်းသော မှော်ပညာဖြင့်ပင် မကုသနိုင်ပေ။

ယီပိုင်မင်းသည် ၎င်းကို တစ်ခါမျှ မပြောဖူးသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားက အမြင်အာရုံ ပြန်ရရန် အမြဲ တောင့်တနေခဲ့သည်။

မဟာမှော်ဆရာယန် ပေါ်လာသည်အထိ သူ့ မျက်မမြင်ခြင်းကြောင့် သူ့ ဖြစ်သင့်သည်များကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် မှတ်ဉာဏ်များဖြင့် သူ၏ စိတ်က အမြဲတမ်း ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူ သူ၏ မျက်လုံးများကို ကုသနိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

သူ မြင်နိုင်ပါက... အတိတ်က ဖြစ်ရပ်များ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တပြက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ အေးစက်သော နှလုံးသားရှိသည့် ဧကရာဇ်၊ သူ့ နောက်ကွယ်တွင် တီးတိုး ပြောဆိုသော နန်းတော် အစေခံများ၊ ပြတ်ပြတ်သားသား ထွက်ခွာသွားသော မိန်းကလေး၊ သူ့ အစ်ကို၏ လှောင်ပြောင်မှု….

ယီပိုင်မင်း၏ မျက်ခုံးများ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွန့်သွားသည်။ လက်သီးများ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားပြီး သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများမှ အမူအရာက ဝိုးဝါးနေခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် လက်သီးကို ဖြေလိုက်သည်။ ဘာမှ မပြောဘဲ လေမုန်တိုင်းကဲ့သို့ မှော်ဘုရားကျောင်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

"ဒီ ကလေး သူ့ စွမ်းအားက ပိုမို ကြီးထွားလာပုံရတယ်။ ဒီလိုသာ ဆက်သွားရင် ငါ သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ ငါ အဲဒီ မှော်အစီအရင် ဆွဲတာကို မြန်မြန် လုပ်ရမယ်။ ဒီလို လုပ်ရင် ငါ့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးပမ်းမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် အသီးအပွင့် ဖြစ်လာလိမ့်

မယ်"

မဟာမှော်ဆရာယန်သည် လျှို့ဝှက်စွာ သူ့ကိုယ်သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။