အခန်း (၂၄)

ဝက်ရိုင်းဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ယွင်ရှန်း၏ ဆေးပင်ခူးကောင်မလေးဘဝသည် ငြိမ်သက်ပြီး ပုံမှန်

အတိုင်း ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ မှော်ဒြပ်စင်စုဆောင်းရာတွင် တိုးတက်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်။

ယီပိုင်မင်းလည်း လျှို့ဝှက်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မဟာမှော်ဆရာယန်၏ ပြောစကားအရ သူသည် လေ့ကျင့်ရေး ခရီးစဉ် သွားရန် ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းအတွက် အနည်းငယ် အံ့သြစရာ ဖြစ်သည်။ သူမ မှတ်မိသလောက် ယီပိုင်မင်းသည် ခဲယဉ်းစွာ လေ့ကျင့်လေ့ မရှိပေ။ သူသည် အမြဲတမ်း သစ်ပင်ပေါ်တွင် အိပ်နေသည် သို့မဟုတ် အစားအစာ ခိုးနေသည်ကိုသာ တွေ့ရသည်။ သူ လေ့ကျင့်ရေး ခရီးစဉ် စတင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

နတ်ဆိုးသားရဲအသားကို အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ စားသုံးပြီးနောက် မဲမဲလေးသည် များစွာ သန်မာလာခဲ့သည်။ သူ၏ အရွယ်အစားသည် သိပ် မပြောင်းလဲသော်လည်း ယွင်ရှန်းနှင့် သူ မတွန်းလှန်နိုင်သော ဘိုဘိုမှအပ အခြား ရွာသားများနှင့် ယန်ခန်းဟိုင်တို့ကိုပင် အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

မဲမဲလေးသည် ပြောင်းလဲသွားသော နတ်ဆိုးသားရဲဖြစ်ကြောင်း ယွင်ရှန်းသည် ဘိုဘိုထံမှ သိရှိခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးသားရဲ အမျိုးအစားများနှင့် ရင်းနှီးမှု မရှိသော်လည်း ပြောင်းလဲသွားသော သားရဲများက တိုက်ကြီးပေါ်တွင် ရှားပါးကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ နားလည်ခဲ့သည်။

လိုင်ဟုနှင့် သူ၏ ဂိုဏ်းသည်လည်း တောင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ဖော်ထုတ်ခြင်း မပြုရန် တညီတညွတ်တည်း သဘောတူခဲ့ကြသည်။ ရွာတွင် ရက်အနည်းငယ် နေပြီးနောက် လိုင်ဟုသည် မြို့သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ မထွက်ခွာမီ သူသည် သူ၏ လက်သီးများကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ရွာမှ ယောက်ျားလေးများကို အစ်မကြီးစကားကို အမြဲတမ်း နားထောင်ရန် သတိပေးခဲ့သည်။

မှော်ဘုရားကျောင်းရှိ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ခွဲခြားပြီးနောက် လူနာများကို တဖြည်းဖြည်း ကုသရန် စတင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယီပိုင်မင်း ပြန်ရောက်မလာသေးပေ။

မှော်ဘုရားကျောင်းသို့ လာသော ရွာသားများသည် ခေါင်းကိုက်ခြင်း၊ ဖျားနာခြင်း သို့မဟုတ် ဝမ်းလျှောခြင်းကဲ့သို့သော သေးငယ်သည့် ရောဂါများသာ ရှိကြပြီး ဆေး တစ်လုံး သို့မဟုတ် နှစ်လုံးဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် မဟာမှော်ဆရာယန်၏ အလင်းဒြပ်စင်ဖြင့် လူနာများ ကုသသည်ကို ကြည့်ရှုရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။

လများစွာက ဤ ပုံစံအတိုင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ စနစ်တကျ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကြောင့် ယန်မိသားစု၏ ဆေးပင်စိုက်ခင်းသည် ကောင်းမွန်သော ရိတ်သိမ်းမှုကို ကြိုဆိုခဲ့သည်။

တောက်ပသော နေရောင်အောက်တွင် ယန်မိသားစု၏ ဆေးပင်စိုက်ခင်းရှိ အရောင်အသွေး စုံလင်ပြီး တက်ကြွသော သွေးရပ်ပန်းများသည် အခြား ဆေးပင် ကျင့်ကြံသူများ၏ စိုက်ခင်းများထက် အနည်းဆုံး နှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်း ပိုမို၍ အထွက်နှုန်း ရှိခဲ့သည်။ ရွာသူကြီးပင်လျှင် ယန်မိသားစု၏ သွေးရပ်ပန်းများသည် ပထမအဆင့် ဆေးဖက်ဝင် အပင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရနိုင်သည်ဟု မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။

ရွာတစ်ခုလုံးအတွက် ပထမအဆင့် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းက ဂုဏ်ယူစရာ ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် ယွင်ရှန်းကို ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်စေခဲ့သည်။

ထိုတစ်နေ့တွင် ရွာသူကြီးသည် သွေးရပ်ပန်းများ မြို့သို့ သွား၍ ရောင်းမည်ဟု ပြောဆိုရင်း ရောက်လာခဲ့သည်။ ယွင်ရှန်း စဉ်းစားလိုက်ရာ သွေးမတိတ်ဆေးဝယ်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရွာသူကြီးအား သူမကို မြို့သို့ ခေါ်သွားနိုင်မလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ရွာသူကြီးသည် ယွင်ရှန်း၏ တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယွင်ရှန်းသည် မှော်ဘုရားကျောင်းရှိ မဟာမှော်ဆရာယန်ထံမှ ခွင့်ယူခဲ့ပြီး ရွာသူကြီးနှင့် သူ၏ အဖွဲ့နှင့်အတူ ငှက်ပျောဖက်ရွာနှင့် အနီးဆုံး မြို့ဖြစ်သော ထိုက်ရှန်းမြို့သို့ ခရီးစတင်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ယွင်ရှန်းအရွယ်ရောက်ပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် ရွာမှ ထွက်ခွာခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ရထားနှင့် မြင်းတို့၏ ဆောင့်ခြင်း၊ တုန်ခါခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ခရီး တစ်ဝက်ခန့် သွားပြီးနောက် ရထားသည် နောက်ဆုံးတွင် မြို့ငယ်လေးတစ်ခု၏ အဝင်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

၎င်းကို မြို့ဟု ခေါ်ခြင်းက အနည်းငယ် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တကယ်

တွင် ငှက်ပျောဖက်ရွာထက် နှစ်ဆ သို့မဟုတ် သုံးဆသာ ကြီးသော မြို့ငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာတစ်ဆယ်ခန့်သည် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် အသက်မွေးကြသောကြောင့် ဤ မြို့ငယ်လေးရှိ ဆိုင်အများစုသည် ဆေးဆိုင်များ ဖြစ်ကြသည်။

ယွင်ရှန်း သူမ၏ အတိတ်ဘဝတွင် မြင်ခဲ့ရသော မြို့ကြီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤ မြို့၏ ပုံသဏ္ဌာန်က ပြောပလောက်အောင် မရှိပေ။

ယွင်ရှန်းသည် စိတ်ပျက်မိသော်လည်း ရွာသူကြီးသည် သူမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်

သည်။

"ယွင်ရှန်း မြို့ထဲ ရောက်ရင် လျှောက် မသွားနဲ့ဦး။ ရွာသူကြီးနဲ့ အတူ နေပြီး ဆေးဆိုင်ကို အတူ သွားပါ။ နင် မထွက်ခွာမီ နင့်ဖေဖေ သတိပေးခဲ့တယ်၊ လျှောက် မပြေးနဲ့"

ပျင်းရိစွာဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရွာသူကြီးနှင့် ရွာမှ ဆေးဖက်ဝင် အပင် ကျင့်ကြံသူများ၏ နောက်သို့ လိုက်ကာ ဆေးဆိုင်တစ်ခုသို့ သွားလိုက်သည်။

၎င်းသည် သာမန် ဆေးဆိုင်ဖြစ်ပြီး ရှေ့မျက်နှာစာ သေးငယ်သော်လည်း ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ရွေးချယ်စရာ အတော်အတန် ပြည့်စုံစွာ ရှိသည်။

ငှက်ပျောဖက်ရွာမှ သွေးရပ်ပန်းများအား ဤဧရိယာတွင် ရောင်းချခြင်း အလုံးစုံ ဖြစ်သည်။

ရွာသူကြီးသည် ဆေးဖက်ဝင် အပင် ကျင့်ကြံသူအချို့အား သွေးရပ်ပန်းများကို အတွင်းသို့ ယူဆောင်လာရန် ညွှန်ကြားပြီး ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်နှင့် သက်သောင့်သက်သာ ဈေးဆစ်ရန် စတင်လိုက်သည်။

ထိုအတောအတွင်း ယွင်ရှန်းသည် ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ဆေးဆိုင်ရှိ အမျိုးမျိုးသော ဆေးဝါးများကို လေ့လာနေသည်။

"သွေးမတိတ်ဆေး"

ယွင်ရှန်းသည် ဆေးဆိုင်ရှိ ကောင်တာတစ်ခုတွင် သူမ တောင့်တနေခဲ့သော သွေးမတိတ်ဆေးကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ၎င်း၏ စျေးနှုန်းမှာ ကြေးနီဒင်္ဂါး တစ်ဆယ့်ငါးပြား ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဒီတစ်ခါ အပြင်ထွက်လာရာတွင် တင်းလိုင်ထံမှ အနိုင်ရခဲ့သော ငွေဒင်္ဂါး ငါးပြားကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သွေးမတိတ်ဆေး တစ်ပုလင်း ဝယ်ရန် လုံလောက်သည်။

သူမ စကားပြောပြီး မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရွာသူကြီးသည် အသက်ရှူ မဝဘဲ ပြေးလာပြီး ယွင်ရှန်းကို ဆွဲကာ အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ရွာသူကြီး ဤမျှ ဒေါသထွက်သည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ သူ၏ မုတ်ဆိတ်ရှည် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေပြီး ဒေါသထွက်နေသည်။

"ဒါက စျေးနှုန်း နှိမ်တာပဲ။ ဒီသွေးရပ်ပန်းတွေအားလုံးက အကောင်းဆုံး အဆင့်တွေကို ဒါပေမဲ့ မင်းက အနိမ့်ဆုံး အဆင့်လို့ ပြောပြီး ကြေးနီဒင်္ဂါး ငါးပြားပဲ ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်။ မင်းရဲ့ ဆေးဆိုင် မရှိရင်လည်း ငှက်ပျောဖက်ရွာက သွေးရပ်ပန်းတွေ မရောင်းရဘူးလို့ ငါ မယုံဘူး"

မေးမြန်းကြည့်သောအခါ ယွင်ရှန်းသည် ရွာသူကြီးသည် အစောက သွေးရပ်ပန်းများကို မာနဖြင့် သယ်ဆောင်လာခဲ့သော်လည်း ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်က မထီမဲ့မြင် ဈေးကို တစ်ဝက် လျှော့ချခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

သွေးရပ်ပန်းအလုံးတစ်ရာကို ကြေးနီဒင်္ဂါး ငါးပြားဖြင့် ရောင်းရခြင်းက ဆေးဖက်ဝင် အပင် ကျင့်ကြံသူများ၏ မြေဩဇာနှင့် လုပ်အားခကိုပင် မကာမိနိုင်ပေ။

ရွာသူကြီးသည် ရွာသားများ အားလုံး၏ ကိုယ်စား လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် ရွာသားများသည် စားဝတ်နေရေး ပင်ပန်းလာတော့မည်။

ရွာသူကြီး ဒေါသ ထွက်နေသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

ယွင်ရှန်းသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ဆိုးသွမ်းသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးနေပြီး ရွာသူကြီး၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများကို လုံးဝ မကြောက်ရွံ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ခုခု မမှန်ပေ။

ယွင်ရှန်းသည် လျှို့ဝှက်စွာ အံ့ဩနေသည်။

ရွာသူကြီးသည် ဆေးဆိုင် အနည်းငယ်ကို ထပ်မံ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ခြွင်းချက် မရှိဘဲ သူတို့သည် ငှက်ပျောဖက်ရွာမှ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ဝယ်ရန် ငြင်းဆန်ခြင်း သို့မဟုတ် ဈေးနှုန်းများကို မတရား နှိမ့်ချခြင်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

နာရီပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း ရွာသားများသည် သွေးရပ်ပန်း တစ်ပွင့်မျှပင် မရောင်းရသေးပေ။

"ရွာသူကြီး ထပ်ကြိုးစားဖို့ မလိုပါဘူး"

ယွင်ရှန်းသည် ရွာသူကြီး၏ လက်မောင်းကို ကိုင်ထားပြီး "သူတို့ အားလုံး ပူးပေါင်းထားကြတာပါ"

"ယွင်ရှန်း ရွာသူကြီးက သူတို့ အားလုံး စုပေါင်းထားကြတာကို မသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ပြောဖို့ မလိုဘူး။ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ဒီကိစ္စ နောက်ကွယ်မှာ ဟူယန်ရွာက လူတွေ ရှိနေရမယ်"

ရွာသူကြီးသည် သက်ပြင်း ချလိုက်၏။

သူ ရွာသူကြီး လုပ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူ သူတို့၏ အစီအစဉ်များကိုပင် မမြင်နိုင်ပါက သူ၏ ဘဝက အလဟသ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"ဒါပေမဲ့ ရွာသူကြီး ကျွန်တော်တို့ သွေးရပ်ပန်းတွေ မရောင်းနိုင်ရင် ရွာသားတွေကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ။ မကြာသေးမီက အပူချိန်နဲ့ အစိုဓာတ် လွန်ကဲတာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ သွေးရပ်ပန်းတွေကို အမြန် မဆောင်ရွက်ဘဲ မြေဩဇာအသစ် မဝယ်ရင် အိမ်မှာရှိတဲ့ လူတိုင်းကို ကျွေးမွေးနိုင်မှာ မပြောနဲ့ ပျိုးပင် အသစ်ကို အချိန်မီ မစိုက်နိုင်တော့ဘူး"

ရွာသားများ အားလုံး ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ငှက်ပျောဖက်ရွာသည် အခြားသူများကို တစ်ခါမျှ မလှည့်ဖျားဖူးသော ရိုးသားဆုံး ရွာသားများ နေထိုင်ရာ နေရာဖြစ်သည်။ ဤသို့သော အခြေအနေက သူတို့အတွက် ပထမဆုံးဖြစ်သည်။

"အင်း ဆေးဘုရင် နန်းတော် ဒီနေရာမှာ ရှိရင် ကောင်းမှာပဲ။ မြို့မှာ ဆေးဘုရင် နန်းတော် ရှိရင် ဒီလူဆိုးတွေ ဒုက္ခ ပေးနိုင်မယ်လို့ ငါ မယုံဘူး"

ရွာသူကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တံတွေး ထွေးချလိုက်သည်။

ဆေးဘုရင် နန်းတော်သည် တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ အကြီးဆုံး ဆေးဖက်ဝင် အပင် ဆိုင်ဖြစ်သည်။ အံ့ဩဖွယ်ရာများ အားလုံး ပါဝင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဈေး တရားမျှတသော ဆေးဝါး ကျွမ်းကျင်သူများ များစွာ ရှိပြီး သူတို့ ဝယ်ယူသော အပင်များ၏ ဈေးနှုန်းများကို မနှိမ့်ချပေ။

ဆေးဘုရင် နန်းတော်ကို မြို့နှင့် အထက် နေရာများတွင်သာ တည်ဆောက်ထားသည်။ ထိုက်ရှန်းမြို့မှ အနီးဆုံး မြို့သို့ ရောက်ရန် အနည်းဆုံး သုံးရက်နှင့် ည သုံးည ကြာမည်ကို နှမြောမိသည်။

"ရွာသူကြီး ခဏလေး…. စိတ်အေးအေးထားပါဦး။ ကျွန်မတို့ သွေးရပ်ပန်းတွေ မရောင်းနိုင်ပေမယ့် သွေးမတိတ်ဆေးကို ရောင်းနိုင်ပါတယ်"

ယွင်ရှန်းသည် ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"သွေးမတိတ်ဆေးလား။ ယွင်ရှန်း နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ သွေးမတိတ်ဆေး ဖော်စပ်တာ ငါတို့ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး"

ရွာသူကြီးသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူ ယွင်ရှန်း နောက်နေသည်ဟု ထင်သည်။

"ကျွန်မ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မ သွေးမတိတ်ဆေးကို နမ်းကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ သွေးရပ်ပန်း နှစ်ပွင့်နဲ့ သွေးမတိတ်ဆေး တစ်လုံး ဖော်စပ်နိုင်တယ်လို့ အာမခံပါတယ်"

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ခေါင်းကို မြှောက်ကာ ယုံကြည်မှု ရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။