အခန်း (၂၂)

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ယားယံနေသည်။ သေးငယ်သော ပိုးမွှား အရေအတွက်များ မရေမတွက်နိုင်အောင် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် တွားသွားနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထို ပိုးမွှားများသည် နွေးထွေးသော စီးကြောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ ခြေလက်များအတွင်းသို့ တရိပ်ရိပ် စီးဝင်သွားသည်။ ၎င်း ဖြတ်သန်းသွားရာတိုင်းတွင် နွေဦးလေ တိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ငှက်မွေးတစ်ချောင်းဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ကို အသာအယာ ပွတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ထို ငှက်မွေးသည် သူမ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များမှ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ရွေ့လျားလာသည်...

ရင်ဘတ်လား။

ယွင်ရှန်းသည် ရေအေးတစ်ပုံးဖြင့် လောင်းချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း သတိ ပြန်ဝင်လာသည်။

ချောမောသော မျက်နှာတစ်ခုသည် သူမ၏ မျက်လုံးများ ရှေ့တွင် ကျယ်ပြန့်စွာ ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ အကြည့် အောက်သို့ ရွေ့လျားသွားသောအခါ ယွင်ရှန်းသည် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယီပိုင်မင်း၏ လက်က သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တိကျစွာ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

"နင် နှာဘူးကောင်"

ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာက ခရမ်းချဉ်သီးကဲ့သို့ နီရဲသွားပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် သူမသည် ယီပိုင်မင်း၏ မျက်နှာဆီသို့ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်ထိုးလိုက်သည်။

နောက်မှ လူသည် မျက်တောင်ပင် မခတ်ဘဲ သူမ၏ လက်သီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်နဲ့ဆိုရင် နင်နဲ့ မြူတာထက် နံရံနဲ့ မြူရတာက ပိုကောင်းတယ်"

ထိုအခါမှသာ ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ကိုယ်သည် ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးပြီး ရှေ့နှင့် နောက် ခွဲခြားမရနိုင်သော အဝေးပြေးလမ်းမဖြစ်နေပြီး မြူရန်အတွက်ပင် အရင်းအနှီး မရှိကြောင်း သတိရမိသည်။

ယီပိုင်မင်း ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။

ပြီးတော့ သူမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က ဘာတွေကို အကြောင်းမဲ့ ကိုင်တွယ်နေတာလဲ။ သူ့အမေက ယောက်ျားနဲ့မိန်းမ တစ်ဦးကို တစ်ဦး မထိတွေ့သင့်ဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆကို တစ်ခါမှ မသင်ကြားဖူးဘူးလား။

ရွှေကြံ့ဝက်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော နောက်ဆုံး မြင်ကွင်းများ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တပြက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ယားယံနေသည်ကို ခံစားရပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ စွမ်းအင်ကို တိတ်တဆိတ် လည်ပတ်ကြည့်ရာ သူမ၏ ကိုယ်ရှိ သွေးကြောများ ပိုမို တက်ကြွလာပြီး သူမ၏ ရှစ်ခုသော ထူးခြားသော သွေးကြောများထဲမှ ယင်ဝေ သွေးကြော မမျှော်လင့်ဘဲ ပွင့်သွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

သူမ၏ သွေးကြောများကို ရှင်းလင်းစေရန် စွမ်းအင် လည်ပတ်ပေးခဲ့သူက ယီပိုင်မင်းလား။

ဤသည်မှာ နှမ်းစေ့ ဆုံးရှုံးသော်လည်း ဖရဲသီးများ ရရှိခြင်းနှင့် တူနေသည်။

ယွင်ရှန်း မယုံနိုင်ပေ။ သူ သူမကိုဘာလို့ ကူညီပေးရတာလဲ။

"နင်က ငါ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးတဲ့ အဆုံးဆုံး လူပဲ။ ကိုယ့် ခွန်အားကို မသိဘဲနဲ့ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ဖို့ အတင်း လုပ်နေတယ်။ ငါ နောက်ကျခဲ့ရင် နင် ရွှေကြံ့ဝက်ရဲ့ ခွာအောက်မှာ သေသွားပြီ"

ယီပိုင်မင်းသည် သူ လုပ်နေသော အရာကို ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် မကောင်းဘဲ သူ၏ စကားများက မုန်တိုင်း ကျတော့မည့် ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ယွင်ရှန်း၏ သွေးကြောများကို ထိန်းညှိပေးပြီး သွေးကို ထုတ်ပေးခြင်းဖြင့် သူ၏ အတွင်းအားများစွာကို သုံးစွဲခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုထက်မက ယီပိုင်မင်းသည် ထို အန္တရာယ်ရှိသော အချိန်ကို သတိရမိပြီး ရှင်းပြ၍မရအောင် သူ၏ နှလုံးသားလေး လှုပ်ခါသွားသည်။

တတိယအဆင့် ရွှေကြံ့ဝက်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မယုံနိုင်စရာ အသက်စွမ်းအားကို ပြသခဲ့သည်။ ယွင်ရှန်း၏ ထိုးနှက်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက်ပင် သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်နိုင်ခဲ့သည်။ ယွင်ရှန်းသည် အရူးအမူး နင်းခြေခြင်းကို ဖမ်းဆုပ်ခံရတော့မည့် အချိန်တွင် သူမ အား ကုန်ဆုံးသွားသည့်အချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်တည်း ယီပိုင်မင်းက သူမကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ယီပိုင်မင်းသည် မျက်မမြင် ဖြစ်သော်လည်း ထို အချိန်တွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သည်။

ဤကောင်လေးမှာ သူမကို ဆုံးမရန် အခွင့်အရေး ရှိလို့လား။

သူမသည် သူ့ထက် နှစ်ဆကျော် အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ကြိမ် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူမ အနည်းငယ် ပေါ့ဆခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။ နတ်ဆိုးသားရဲများနှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် အတွေ့အကြုံ မရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။

"မဲမဲလေး"

ယွင်ရှန်းသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ခွေးငယ်လေးသည် ကွေးနေပြီး ဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အစောက အသုံးပြုခဲ့သော တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ကြောင့် လုံးဝ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

"ဒီ နတ်ဆိုးသားရဲက..."

ယီပိုင်မင်းသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားသည်။ စကားလုံးများရှိသော်လည်း သူ မမေးခဲ့ပေ။

ယွင်ရှန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် သူ့အတွင်းအား၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် များစွာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ ခဏတာ အနားယူပြီးနောက် သူမသည် ပုံမှန် လမ်းလျှောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ရွှေကြံ့ဝက် အမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာက အနီးအနားတွင် လဲလျောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ဆေးပညာ ဝိညာဉ် နတ်အပ်မှ အမှောင်အပ်၏ အာနိသင် သက်ရောက်ခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်း၏ အစွမ်းကုန် ထိုးနှက်လိုက်သော အပ်သည် ရွှေကြံ့ဝက်၏ နှလုံးကို သေစေနိုင်သော ထိုးနှက်ချက်ကို ပေးခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ ၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုက တောင်ကို ဖြတ်၍ ထိုးဖောက်လိုက်သည်ထက် မနိမ့်ပေ။

ယွင်ရှန်းသည် ဆရာဝန်တစ်ဦး၏ တာဝန်ကို မမေ့ပေ။ သတိပြန်လည် ရရှိပြီးနောက် သူမ ပထမဆုံး လုပ်ခဲ့သည်မှာ ဒဏ်ရာရ လူငယ် မုဆိုးများကို စစ်ဆေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ဤလူများထဲမှ မည်သူမျှ သေစေနိုင်သော ဒဏ်ရာ မရရှိခဲ့ဘဲ ရိုးရှင်းသော ဆေးထည့်ခြင်းနှင့် ကုသမှုကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် လိုင်ဟုလည်း ခုနကမှ သတိရလာသော အိုက်မန်နှင့်အတူ ခြေထောက် ဆွဲ၍ ရောက်လာသည်။

"နင့် မေးရိုး ဘာဖြစ်တာလဲ"

ယွင်ရှန်းသည် လိုင်ဟု၏ မေးရိုး ကျွံနေပြီး စကားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ချက်ချင်း သွား၍ ကလစ်ခနဲ မြည်အောင် ပြန်တပ်ပေးလိုက်သည်။

လူအုပ်ပင် ကြောင်အသွားသည်။ လိုင်ဟုသည် သူ၏ မေးရိုးကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာ နာကျင်ခြင်း မရှိတော့သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

သူ တိုးတိုး ရေရွတ်ပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ယီပိုင်မင်း၏ အေးစက်သော အကြည့်အောက်တွင် လိုင်ဟုသည် အသက်ရှူပင် မရဲဝံ့ပေ။

"ဒီဝက်မ တော်တော် ကြီးတာပဲ။ ပေါင် သုံးရာကျော် လေးမယ် ထင်တယ်"

ယွင်ရှန်းသည် ပျော်ရွှင်စွာ အော်လိုက်သည်။ ဒီည ဝက်ရိုင်းကင် သေချာပေါက် ရတော့မည်။

"အဲဒီ တောင်ဝက်ကို မတပ်မက်နဲ့တော့"

ယီပိုင်မင်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

တောင်ဝက်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ အောက်တွင် အစိမ်းရောင် မှော်အစီအရင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ပေါင် ရာနှင့်ချီသော ရွှေကြံ့ဝက်ကို အား မစိုက်ဘဲ မြှောက်တင်လိုက်သည်။

"ဒီ တောင်ဝက်က ငါ့ဟာ သေးတဲ့ တစ်ကောင်က နင့်ဟာ။ ကိုယ်တိုင် သယ်ချသွား"

မီးခိုးတစ်ချက်ဖြင့် ယီပိုင်မင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကြောင်အနေသော ယွင်ရှန်းနှင့် ဝမ်းနည်းနေသော မျက်နှာများဖြင့် အဖော်များ အုပ်စုကို ချန်ထားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် တောထဲမှ အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ယီပိုင်မင်း နင် ခွေးမသားလေး"

ညတွင် ပြန်လာသော ကျီးကန်းအချို့ အော်ဟစ်ရင်း ပျံသန်းသွားကြသည်။

"မိန်းကလေးယန် ကျွန်တော်တို့ ဒါကို သယ်ချဖို့ ကူပါ့မယ်"

လိုင်ဟုသည် ယွင်ရှန်းဒေါသ ပေါက်ကွဲလုနီးပါးဖြစ်နေပြီး ထုတ်လွှတ်ရန် နေရာမရှိသော မီးနှင့် ပြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သတ္တိကို စုစည်းကာ သူငယ်ချင်းအချို့နှင့်အတူ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

မိန်းကလေးယန်……

လိုင်ဟုကဲ့သို့သော ကြမ်းတမ်းသည့် လူတစ်ဦး၏ ပါးစပ်မှ ဤမျှ ယဉ်ကျေးပြီး ယောကျ်ားပီသသော စကားလုံးများ ထွက်လာခြင်းကို ကြားရသောအခါ ယွင်ရှန်း မရင်းနှီးပေ။

ယွင်ရှန်း ခဏ စဉ်းစားပြီး ရွှေကြံ့ဝက်ကလေးကို အရင် ကိုင်တွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒုတိယအဆင့် ရွှေကြံ့ဝက်အား တောင်ပေါ်မှ တိုက်ရိုက် သယ်ချပါက အလွန် သိသာသည်။

ယွင်ရှန်းသည် လိုင်ဟုနှင့် အခြားသူများနှင့် ဆွေးနွေးလိုက်သည်။ အမဲလိုက် မုဆိုးများ၏ စည်းကမ်းအရ အမဲလိုက်သည်ကို မြင်သော လူတိုင်း ဝေစုရသောကြောင့် တောင်ဝက်၏ အစိတ်အပိုင်းများကို ခွဲဝေလိုက်သည်။

တောင်ပေါ်ရှိ ဤကပ်ဘေးသည် တကယ်တွင် ကောင်းချီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အဆီ အသား၏ အကြီးဆုံး အပိုင်းကို ယီပိုင်မင်း လုယူသွားသော်လည်း ဤ ဝက်ကလေးသည်လည်း မဆိုးပေ။

ယွင်ရှန်းသည် မှေးမှိန်လာသော နေရောင်ကို အသုံးချ၍ တောင်ဝက်ကို အရေခွံ ခွာခြင်းနှင့် အရိုး ထုတ်ခြင်းများဖြင့် အလုပ်များနေသည်။ နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် အောင်မြင်စွာ ခွဲဝေပြီးစီးခဲ့သည်။

ဤ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်လျှောက်လုံး လိုင်ဟုနှင့် အခြားသူများ တုန်ယင်နေကြသည်။ အသက်ပြင်းပြင်းပင် မရှူဝံ့ကြဘဲ ယွင်ရှန်း၏ ကျွမ်းကျင်သော သားသတ် စွမ်းရည်ကိုသာ အကြွင်းမဲ့ လေးစားခဲ့ကြသည်။

နတ်ဆိုးသားရဲများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးဖူးသူ မည်သူမဆို နတ်ဆိုးသားရဲအသား စုဆောင်းခြင်းနှင့် နတ်ဆိုးသားရဲအရေခွံ ခွါခြင်းက နက်ရှိုင်းသော အသိပညာဖြစ်ပြီး အမှားအယွင်း အနည်းငယ်မျှပင် ကြီးမားသော အလဟသ ဖြစ်စေနိုင်ကြောင်း သိကြသည်။

သို့သော် ပေါင် တစ်ရာထက် မပိုသော အလေးချိန်ရှိသည့် ဤ တောင်ဝက်ကလေးသည် ယွင်ရှန်း လိုရာ ပုံသွင်းနိုင်သော မုန့်ညက် အတုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အား မစိုက်ဘဲ ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်း၏ ခွဲစိတ် စွမ်းရည်များက တကယ်ကို အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်။ သူမသည် သူမ၏ ခွဲစိတ် စွမ်းရည်များ အားလုံးကို တောင်ဝက်ပေါ်တွင် အသုံးချခဲ့သည်။ အရေခွံက အရေခွံ၊ အရိုးက အရိုး ဖြစ်သည်။ ဓါးငယ်လေးသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် သွက်လက်နေပြီး ရွာရှိ သားသတ်သမား မည်သူထက်မဆို ပိုမို၍ စစ်မှန်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။

သူမ၏ ငယ်ရွယ်သော အသက်ကို မြင်သောအခါ လိုင်ဟုနှင့် အခြားသူများက သူမသည် သူမ၏ အတိတ်ဘဝတွင် သားသတ်သမား ဖြစ်ခဲ့ရမည် သို့မဟုတ် မိန်းမ သားသတ်သမား ဖြစ်ခဲ့ရမည်ဟု တကယ်ပင် သံသယဝင်လာကြသည်။ ထို မိန်းမသည် မျက်တောင် မခတ်ဘဲ သတ်ပြီး အလောင်းကို ဖျောက်ရာတွင် သဲလွန်စ မကျန်ခဲ့ပေ။

မေမေရယ်…သူတို့ တကယ်ပဲ သူမကို နောက်တစ်ခါ မစော်ကားရဲတော့ပါဘူး။

ညနေရောက်သော် တောင်ဝက်ကို ခွဲဝေပြီးစီးခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်း၏ ဂုဏ်သတင်းသည်လည်း မိန်းကလေးယန်မှ တိုက်ရိုက် အစ်မကြီးအဖြစ် တိုးမြှင့်ခံရသည်။

တစ်နေ့အတွင်း ယွင်ရှန်းသည် အသုံးမကျသော အရာငယ်လေးမှ ငှက်ပျောဖက်ရွာ၏ အသစ် ခန့်အပ်ခံရသော ကလေးဘုရင်အဖြစ်သို့ ချောမွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။