အခန်း (၂၁)

မှော်သားရဲများသည် မှော်ဆရာများကဲ့သို့ အဝေးပစ် တိုက်ခိုက်မှုတွင် ထူးချွန်ကြသော်လည်း အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှုတွင် မကျွမ်းကျင်ပေ။ မှော်တိုက်ခိုက်မှု စတင်ပြီးနောက် ဒုတိယ မှော်

တိုက်ခိုက်မှုအတွက် မှော်ဒြပ်စင်များကို ပြန်လည် စုဆောင်းရန် လိုအပ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဤသည်ကို ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သစ်ပင်များတွင် ပုန်းနေပြီး ရွှေကြံ့ဝက် အမ တုန်ခါမှုလှိုင်းကို လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ခုန်ဆင်းရန် စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ရွှေကြံ့ဝက် အမ၏ ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ခြေထောက်များကို တင်းကျပ်စွာ ညှပ်ကာ ဝက်၏ ခါးပတ်လည်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ထဲရှိ ချီစွမ်းအင်အားလုံးဖြင့် ချွန်ထက်သော ခွဲစိတ်ဓါးကို ရွှေကြံ့ဝက်၏ ညာဘက် မျက်လုံးထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

ရွှေကြံ့ဝက်၏ အရေခွံက အလွန်မာကြောသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံး တစ်စုံသာ ထိခိုက်လွယ်ပြီး ၎င်းသည် ၎င်း၏ အသေစောဆုံး အားနည်းချက်ဖြစ်သည်။

ထိုးလိုက်သည်နှင့် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ကာ ရွှေကြံ့ဝက်၏ ညာဘက် မျက်လုံးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖောက်ထုတ်လိုက်သည်။

ရွှေကြံ့ဝက် အမသည် နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ယနေ့ ခံရလိမ့်မည်ဟု ၎င်း တစ်ခါမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သို့တိုင် ယွင်ရှန်းသည် ဒေါသထွက်နေသော နတ်ဆိုးသားရဲ၏ စွမ်းအားကို အထင် သေးမိသည်။

နာကျင်မှုနှင့် ဒေါသဖြင့် မောင်းနှင်ခံရသော ရွှေကြံ့ဝက်သည် နောက်ခြေထောက်များဖြင့် မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ယွင်ရှန်းကို သူ၏ ကျောမှ အားဖြင့် လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချခံရသော ယွင်ရှန်းသည် နာကျင်မှုကို ခံစားရန်ပင် အချိန်မရှိဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ခုန်လိုက်သည်။

သူမ၏ ရှေ့တွင် ကြမ်းတမ်းသော အသွင်အပြင်ရှိသော ရွှေကြံ့ဝက်သည် မျက်စိကွယ်သွားသော ညာဘက် မျက်လုံးမှ သွေးများ ဆက်တိုက် စီးကျနေပြီး ဘယ်ဘက် မျက်လုံးက သွေးနီရောင်ဖြစ်ကာ ယွင်ရှန်းကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်။

၎င်း၏ ခြေထောက်အောက်တွင် မြေကြီး အရောင်ရှိသော မှော်အစီအရင်တစ်ခု နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာက ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။ တတိယအဆင့် ရွှေကြံ့ဝက် အမသည် ပထမအဆင့် ဝီလိုရွက် မြွေစိမ်းကဲ့သို့ မရိုးရှင်းကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရှိသော်လည်း အချိန်တိုအတွင်း ဒုတိယ မှော်တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ခုကို ဆက်တိုက် စတင်နိုင်ခဲ့သည်။

မြေပြင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် လှိုင်းများကဲ့သို့ တွန့်လိမ်လာပြီး ယွင်ရှန်းသည် လှိုင်းများကို ဖြတ်၍ သွားနေသော လှေတစ်စင်းပေါ်တွင် ရပ်နေသကဲ့သို့ ခြေမခိုင်တော့ဘူးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ လက်ထဲရှိ သွေးစွန်းနေသော ခွဲစိတ်ဓါးမှ သွေးများ စိုစွတ်စွာ ယိုနေသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲနေပြီး လက်နှင့် ခြေထောက်များတွင် ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိထားသည်။

ယီပိုင်မင်း ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြင်ကွင်းကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် ယွင်ရှန်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို မမြင်ရသော်လည်း ကြောင်ရိုင်းမလေး၏ မောဟိုက်သံများနှင့် လေထဲရှိ လူ့သွေး နံ့ကို ရှူရှိုက်ရသောအခါ သူမ၏ သွေး ဟုတ်မဟုတ်မသေချာပေ။

နတ်ဆိုးသားရဲက သူမကို ထိခိုက်ရဲတာလား။

သူ၏ နှလုံးသားတွင် ဖော်မပြနိုင်သော တင်းကျပ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယီပိုင်မင်း၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် သေစေနိုင်သော အရိပ်အယောင် ပျံ့နှံ့လာပြီး မြွေကဲ့သို့သော မှောင်မိုက်သော အရိပ်အယောင်သည် သူ၏ ကိုယ်ပတ်လည်တွင် ဝဲနေသည်။

တိုက်ခိုက်ပြီး သတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဒီ ခံစားမှု….

တောထဲတွင် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မြေမှော်ဒြပ်စင်ကို စုဆောင်းနေခဲ့သော ရွှေကြံ့ဝက်သည် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သားရဲ၏ ကျန်ရှိသော မျက်လုံးတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာသည်။

ယွင်ရှန်း၏ ဘေးတွင် မှော်အစီအရင်အသစ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ အစီအစဉ်အတွင်းမှ သူမ၏ ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာသည် ထွင်းထုထားသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပနေသည်။

ဒါ မှော်အစီအရင်ပဲ။

ဆင့်ခေါ်သူ၏ မှော်အစီအရင်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။

ယီပိုင်မင်းသည် အနီးအနားတွင် စစ်သားရဲ၏ အသက်ရှူသံ ထပ်မံ ရှိနေခြင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ထူးခြားစွာ တက်ကြွနေသည်။

စစ်သားရဲ ဆင့်ခေါ်သူလား။

ယီပိုင်မင်း၏ နှုတ်ခမ်း တွန့်သွားပြီး ရယ်ချင်စိတ်ပေါ်လာသည်။

"ဒါဆို ကြောင်ရိုင်းမလေးက ပရိယာယ်များတဲ့သူပဲ။ တကယ်ပဲ စစ်သားရဲ ဆင့်ခေါ်သူဖြစ်နေပါလား"

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ စစ်သားရဲက ဘာလို့ အဲဒီလောက် ကြာနေတာလဲ။

ဆင့်ခေါ်ထားသော စစ်သားရဲ၏ အဆင့်နှင့် ပြိုင်ဘက်နှင့် တူညီသော မှော်ဒြပ်စင် ဟုတ်မဟုတ်ကို ယီပိုင်မင်းပင်လျှင် ခဏတာ သိချင်စိတ် ဖြစ်လာသည်။

ဆင့်ခေါ်မှု အစီအစဉ်အတွင်းတွင် နတ်ဆိုးစာလုံးများသည် တဖျပ်ဖျပ် လက်နေသော်လည်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း စစ်သားရဲ ပေါ်မလာပေ။

"ဘိုဘို"

အချိန်အတော်ကြာ ဆင့်ခေါ်ပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် ဘိုဘို ပေါ်မလာသေးသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း ထိတ်လန့်နေစဉ် ရွှေကြံ့ဝက်သည် မှော်ဒြပ်စင်လုံလောက်စွာ စုဆောင်းပြီးဖြစ်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့မည်ပင်

ရွှေကြံ့ဝက်သည် သေစေနိုင်သော ထိုးနှက်ချက်ကို ပေးရန် အသင့်ဖြစ်နေချိန်တွင်...

ယွင်ရှန်းသည် အံကျိတ်ပြီး ရှေ့သို့ ပြေးလိုက်သည်။ ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူမ၌ စွမ်းအားမရှိသောကြောင့် အသက်ရှင်ရန် ပြေးခြင်းသာ သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ မြေငလျင် တုန်ခါမှုကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် ခြေချော်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

သူမသည် သူမ၏ နောက်မှ ရွှေကြံ့ဝက် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ခံစားမိနေပြီး လေးလံသော ခွာဖြင့် သူမ၏ ကျောရိုးကို ချိုးဖျက်ပစ်မည်ကို စိတ်ကူးယဉ်မိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှေ့မှ ချုံပုတ်များမှ မင်္သကာဖွယ်ရာ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အမွေးအတွင်းမှ သားရဲ အရိပ်ငယ်တစ်ခု ပြေးထွက်လာသည်။

မဲမဲလေးလား။

ယွင်ရှန်းသည် ခွေးငယ်လေး နေခဲ့လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ နောက်သို့ အချိန်တိုင်း လိုက်နေခဲ့သည်။

ခွေး၏ အညိုဖျော့ရောင် မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေပြီး ယွင်ရှန်း မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေသည်ကို အဘယ်ကြောင့် နားမလည်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ နောက်တွင် ရွှေကြံ့ဝက်၏ ကိုယ်ခန္ဓာက နီးကပ်လာသည်။

"သွား"

ယွင်ရှန်းသည် အသံပြင်းပြင်းဖြင့် အော်လိုက်သည်။ သူမကြောင့် မဲမဲလေး ထိခိုက်စေလိုခြင်း မရှိပေ။

သူမ၏ တုန်ရီနေသော အသံနှင့် ဒဏ်ရာများ ပြည့်နေသော မျက်နှာက မဲမဲလေး၏ သူငယ်အိမ်တွင် ထင်ဟပ်နေသည်။

ထို သူငယ်အိမ်များအတွင်းတွင် ဒေါသ၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

တစ်ခုခုကို နားလည်လိုက်သကဲ့သို့ ၎င်းသည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ၎င်း၏ အညိုဖျော့ရောင် မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး လျှာကို ထုတ်ကာ ယွင်ရှန်း၏ မျက်နှာကို လျက်လိုက်သည်။

မဲမဲလေးသည် သူ၏ အမွေးတို အနက်ရောင်ကို ခါလိုက်သည်။ သူ၏ တိုတောင်းသော ခြေထောက်များသည် အားဖြင့် တွန်းကန်လိုက်ပြီး လေးမှ လွှတ်လိုက်သော မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ယွင်ရှန်း၏ နောက်မှ အရာဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်သွားသည်။

ရက်အနည်းငယ် အနားယူခြင်းသည် မဲမဲလေး၏ ဒဏ်ရာများကို များစွာ ကုစားပေးခဲ့သည်။

သူ၏ ခြေလက်များသည် ဖော်ပြ၍မရအောင် သွက်လက်ပြီး ရွှေကြံ့ဝက်မှ ထုတ်လွှတ်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းများကို ရှောင်တိမ်းကာ သစ်ပင်ထိပ်များပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားသည်။

အလွန် ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် သူ၏ အမွေးတိုကို ခါလိုက်သည်။ မဲမဲလေး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီး တိုက်ခိုက်ရေး စိတ်ဓာတ် သို့မဟုတ် မှော်ဒြပ်စင်နှင့် ဆင်တူသော လျှို့ဝှက် စွမ်းအားတစ်ခု သူ၏ ကိုယ်မှ ပြန့်ကျဲလာသည်။

သူ၏ လည်ချောင်းမှ တိုးလျသော ဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။

"အူဝူး--"

တောခွေးတစ်ကောင်၏ အော်ဟစ်သံကဲ့သို့သော အသံတစ်ခု လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ထိုအော်သံသည် တောတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်၍ ဟိန်းသွားပြီး သားရဲရိုင်းများပင် မငြိမ်မသက် ဖြစ်သွားကြသည်။

ယီပိုင်မင်းပင် လန့်သွားသည်။ သူသည် ယင်းက တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ထိုခွေးကဲ့သို့သော အော်ဟစ်သံသည် အရှိန်အပြည့်ဖြင့် သစ်တောတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

သစ်ရွက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ကောင်းကင်ပြာက ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားသည်။

တော၏ တောင်ကွက်လပ်တွင် အလင်းရောင်က ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားသည်။ မိုင်ဝက် ကျယ်ဝန်းသော အနက်ရောင် အဝတ်စကို အလင်းရောင်အားလုံး၏ အပေါ်တွင် ချလိုက်

သကဲ့သို့ပင်။

နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ်အတွင်း တောတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး မိမိ၏ လက်ကိုပင် ရှေ့တွင် မမြင်နိုင်တော့ပေ။

ယွင်ရှန်းသည် ဤ မြင်ကွင်းကို မျက်မြင် တွေ့ရှိပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ မဲမဲလေးတွင် ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် ပိုင်ဆိုင်ထားမည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သို့သော် အံ့အားသင့်မှုက ခဏတာသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရွှေကြံ့ဝက်ကို ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးများက ဘဝတွင် တစ်ကြိမ်သာ လာသည်။ မှောင်မိုက်ထဲတွင် ကြီးမားသော သားရဲ၏ မှုန်ဝါးသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန် ယွင်ရှန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ရွှေရောင် အလင်း လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ထဲရှိ ချီစွမ်းအင်အားလုံးကို စုစည်းကာ ရွှေကြံ့ဝက်၏ နှလုံးကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။ ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူမသည် လေးဘက်ထောက်၍ ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။

အမှောင်အပ်၏ စွမ်းအားသည် ယွင်ရှန်း၏ သေးငယ်သော ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရွှေကြံ့ဝက်၏ မျက်လုံးများတွင် နာကျင်မှုက လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သူမ၏ နှလုံးတွင် ထို ထူးဆန်းသော စွမ်းအားက အင်္ဂါကို ချက်ချင်း ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။

သေလုဆဲဆဲဖြစ်နေသည့် နတ်ဆိုးသားရဲက ပိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်။ ရွှေကြံ့ဝက်၏ နှလုံးကို တိုက်ခိုက်စဉ် ယွင်ရှန်းသည် သူမကို တိုက်ခိုက်သော ကြီးမားသော အားတစ်ခုကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက် တစ်ခဏတွင် သူမ လွင့်စင်သွားသည်။ သတိလစ်မသွားမီ သူမ၏ ကိုယ်ကို ခိုင်မာသော လက်တစ်စုံက ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို လက်များအား မခံမရပ်နိုင်အောင် ရင်းနှီးသည်။