အခန်း (၂၀)

နတ်ဆိုးသားရဲများနှင့် တိုက်ခိုက်ရာတွင် ယွင်ရှန်း၏ အတွေ့အကြုံက သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ရှားပါးသည်။

တောင်ပေါ်မတက်မီ သူမသည် ရွာမှ အသက်ကြီးသော မုဆိုးတစ်ဦးထံမှ အထူးတလည် မေးမြန်းခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးသားရဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် အတွေ့အကြုံအချို့ ရရှိခဲ့သည်။

ပထမအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲနှင့် တွေ့ပါက အမဲလိုက် ထောင်ချောက်ကို အသုံးပြု၍ ဖမ်းဆီးနိုင်သည်။

ဒုတိယအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲနှင့် တွေ့ပါက အမဲလိုက် ထောင်ချောက်နှင့် ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်များကို ပေါင်းစပ်၍ ဖမ်းဆီးသင့်သည်။

တတိယအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲနှင့် တွေ့ပါက မှော်ဆရာသို့မဟုတ် ကိုယ်ခံပညာဆရာအဆင့် အင်အားကြီးသူ မပါဘဲနှင့် ဘာမှ စဉ်းစားစရာ မလိုပေ။ စကားလုံး သုံးလုံးသာ ရှိသည်။ အသက်ရှင်ဖို့ ပြေးပါ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တောင်များတွင် နတ်ဆိုးသားရဲ များများစားစား မရှိဘဲ ရွှေကြံ့ဝက်သည် အပြင်းထန်ဆုံး ပြဿနာရှိသော အမျိုးအစားများထဲမှ တစ်မျိုးဖြစ်သည်။

ရွှေကြံ့ဝက် အမများက အထီးများထက် ကွဲပြားသည်။ ရွှေကြံ့ဝက် အထီးများသည် လူသားများကြားရှိ ကိုယ်ခံပညာရှင်များကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုတွင် ကျွမ်းကျင်သည်။

ရွှေကြံ့ဝက် အမများသည် အထီးများနှင့် မတူဘဲ အရွယ်အစား ပိုသေးသော်လည်း မှော်ပညာတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် မြေမှော်ပညာတုန်ခါမှုလှိုင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် အမြဲတမ်း သေချာ ပြင်ဆင်လေ့ရှိသည်။

အရင်က နတ်ဆိုးသားရဲများအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်များကို မေးမြန်းခဲ့စဉ်က စွန့်စားခန်းအတွက် ဤအတွေ့အကြုံကို အားကိုးရန် မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ဖြစ်နိုင်ခြေ အခြေအနေအားလုံးအတွက် ပြင်ဆင်ထားရန်သာ ဖြစ်သည်။ တတိယအဆင့် ရွှေကြံ့ဝက် နှစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ရလောက်အောင် ကံမကောင်းနိုင်ဘူးဟု သူမ ဘယ်တော့မှ မထင်ခဲ့ပေ။

မွေးရာပါ သတိရှိပြီး ပေါ့ဆခြင်း မရှိသူဖြစ်သော သူမသည် ရွာမှ လူငယ်များကို ကယ်တင်ရန် ခွန်အားပြသခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ဝက်ကလေး ကျသွားသည်ကို သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်း၏ သွေးသည် ဝက်ကြီးနှစ်ကောင်ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့ခြင်းမှာ သေချာသည်။ ထို ရွာမှ လူငယ်များ ဤအကြောင်းကြောင့် သေဆုံးပါက သူမကြောင့် သေဆုံးခြင်းနှင့် အတူတူပင်။

ယွင်ရှန်း အလျင်အမြန် ပြန်ရောက်သောအခါ နွားငယ်တစ်ကောင်၏ အရွယ်အစားရှိသော ဝက်

ရိုင်းတစ်ကောင် တောင်လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွှေကြံ့ဝက်နှစ်ကောင်စလုံးသည် အထီးတစ်ကောင်နှင့် အမတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ရွာရှိ အရွယ်ရောက်ပြီးသော ကျွဲများ၏ အရွယ်အစားခန့် ရှိသည်။ ပြောင်လက်သော အနက်ရောင် အမွေးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး နှာတံမှ ချွန်ထက်သော သွားရှည် နှစ်ချောင်း ထွက်နေသည်။ ၎င်းတို့၏ ခွန်အားကြီးသော ခြေလက်များက နက်ရှိုင်းသော ခွာရာများကို ချန်ထားခဲ့သည်။

ဤ ဝက်ရိုင်း နှစ်ကောင်သည်လည်း ကောက်ကျစ်သည်။ သူတို့ ရှေ့မှ လူငယ်များက သူတို့နှင့် မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်ဟန်တူသည်။

ဝက်ရိုင်း အမသည် နားမလည်နိုင်သော မေ့မြောမှုဖြင့် လဲကျနေသော ဝက်ကလေး၏ ဘေးတွင် နေပြီး ဝက်ကလေးကို စိတ်ပူစွာ ဆက်တိုက် လျက်နေသည်။

ဝက်အထီး၏ အစွယ်များတွင် သွေးများ ဆက်လက်၍ စက်ကျနေသည်။ အိုက်မန်၏ ခြေထောက်မှ အပေါက်သည် ဤဝက်အထီး၏ လက်ချက် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။

ဤလူအားလုံးသည် မုဆိုး မိသားစု၏ အဆက်အနွယ်များ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်

မှုသည် လိုင်ဟုနှင့် မယှဉ်သာပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝက်ရိုင်းတစ်ကောင်တည်းသာ ရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း လူများစွာ၏ အားကို ပေါင်းစပ်ခြင်းဖြင့် အသက်ရှူနိုင်သေးသည်။ သို့သော် သူတို့၏ စွမ်းအင်များ ကုန်ခန်းလာသည်ကို မြင်ရပြီး လိုင်ဟုလည်း မပြန်လာသောအခါ လူတိုင်း လုံးဝ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။

ရွှေကြံ့ဝက်သည် တောင်များ၏ အာဏာရှင်ဖြစ်သည်မှာ တကယ်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ခွန်အားက လုံးဝ ကုန်ခန်းခြင်းမရှိပေ။

၎င်းသည် လူငယ်တစ်ဦးကို ပစ်မှတ်ထားပြီး သူ၏ အစွယ်ဖြင့် လူငယ်၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်သို့ ထိုးသွင်းကာ လေထဲသို့ မြင့်မားစွာ မြှောက်တင်လိုက်သည်။

လူငယ် လဲကျတော့မည့်အသွင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့ရင်ဘတ်ဧရိယာတွင် အပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လူငယ် လဲကျပါက စွယ်နှစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးခံရမည်မှာ သေချာသည်။

"သားရဲ"

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ရှန်းသည် အံကျိတ်လိုက်ပြီး အရိုးအပ်အနည်းငယ်ကို ရွှေကြံ့ဝက်ဆီသို့ ပစ်လိုက်သည်။

ရွှေကြံ့ဝက်သည် အရေခွံ ထူခြင်းဖြင့် နာမည်ကြီးသည်။ အရိုးအပ်အနည်းငယ်သည် ၎င်း၏ အရေခွံ ထူထူကို မဖောက်နိုင်သော်လည်း ယွင်ရှန်းသည် ထူးခြားသော တိကျမှုဖြင့် ပစ်မှတ်

ထားလိုက်သည်။ အပ်များသည် အရိုးများကို ထိခိုက်ခြင်း မရှိသော်လည်း အနည်းငယ် နာကျင်စေပြီး ဝက်ရိုင်း၏ အာရုံကို အောင်မြင်စွာ လွှဲပြောင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဝက်ရိုင်းသည် လူတစ်ဦးကို လျစ်လျူရှုမိမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများ လှည့်သွားပြီး အားနည်းသော ယွင်ရှန်းကို ရက်စက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ပရိယာယ်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်ကာ ဝက်အထီးကို အမဲလိုက် ထောင်ချောက် ချထားသည့် တောင်လမ်းဆီသို့ ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

သို့သော် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းက လေးချောင်းကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ တောင်များတွင် မကြာခဏ လှုပ်ရှားတတ်သော ရွှေကြံ့ဝက်သည် ကြမ်းတမ်းသော တောင်လမ်းများကို တင့်ကားကဲ့သို့ ဖြတ်ကျော်နေသည်။ ၎င်း၏ လမ်းတွင် ရှိသမျှကို ချေမှုန်းပြီး ခွန်အားကြီးသော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ချုံပုတ်ငယ်များကိုပင် ဖြိုခွဲပစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဦးတည်ရာကို မျက်မှောင်ကျုံ့ကြည့်ပြီး အမဲလိုက် ထောင်ချောက် နှစ်ခုကို ရှောင်တိမ်းရန် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

သို့သော် မည်သူ သိမှာလဲ။

ဝက်ရိုင်းသည် ထောင်ချောက်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် နင်းမိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် အမဲလိုက် ထောင်ချောက်ကို ပုံပျက်သွားအောင် ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

ဒါ စောက်သုံးမကျဘူး။

ဤသာမန်အမဲလိုက် ထောင်ချောက်များက လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ထိုအရာကိုသဘောပေါက်လိုက်သော ယွင်ရှန်းသည် လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်း မရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်သည်။

သူမ၏ နောက်မှ ခြေသံများ ပိုမို နီးကပ်လာသည်ကို ကြားသော ယွင်ရှန်းသည် နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဝံ့ပေ။

သူမ၏ ရှေ့တွင် မတ်စောက်သော တောင်စောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ ယွင်ရှန်းသည် အလျင်စလို ဆင်းပြေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး မျောက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သစ်ပင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်လိုက်သည်။

ဝက်ရိုင်းသည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တောင်အောက်သို့ တိုက်ရိုက် လိမ့်ကျသွားသည်။

ဝက်ရိုင်း၏ လက်ပမ်းမကျသော ကိုယ်ခန္ဓာသည် လိမ့်ကျသွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပေါင်သုံးရာထက် မနည်းသော အလေးချိန်ရှိသည့် ဝက်ရိုင်းသည် သစ်ရွက်ခြောက် ပုံထဲမှ ထွက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ၎င်း၏ အောက်ရှိ မြေပြင် ပြိုကျသွားပြီး ရွှံ့နွံ ပူဖောင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တောင်စောင်း၏ အောက်ခြေတွင် အဆုံးအစမရှိသော ရွှံ့နွံ ဓာတ်ငွေ့တွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤရှေးဟောင်း တောနက်များ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် သစ်ရွက်ခြောက်များ စုပုံနေပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေရောင်ခြည် မရသောကြောင့် ပုပ်ဆွေးနေသော အရွက်နှင့် သစ်ကိုင်းများသည် သေစေနိုင်သော ရွှံ့နွံများ အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ငှက်ပျောဖက်ရွာမှ မုဆိုးများသည် ရာစုနှစ်များစွာကြာ အမဲလိုက် အတွေ့အကြုံကို အားကိုးပြီး သားရဲတစ်ထောင်ဂူတောင်ပတ်လည်ရှိ အန္တရာယ်အရှိဆုံး ရွှံ့နွံများစွာကို ဖော်ထုတ်ထားသည်။ ယွင်ရှန်းသည် ၎င်းတို့ကို စိတ်ဖြင့် မှတ်မိထားပြီး သူမ၏ ခရီးစဉ်တွင် ရှောင်ရှားရန် သိထားသည်။

ရွှေကြံ့ဝက်သည် ဒေါသဖြင့် အမြင်အာရုံ ကွယ်နေသောကြောင့် ယွင်ရှန်း၏ နောက်သို့ ပေါ့ဆစွာ လိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝက်ရိုင်းသည် ရုန်းကန်လေလေ ပို၍ မြန်မြန် နစ်မြုပ်လေလေ ဖြစ်သည်။ တစ်ခဏအတွင်း ဝက်တစ်ကောင်လုံး လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားပြီး ပူဖောင်းအနည်းငယ်သာ ချန်ထားခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ရွှေကြံ့ဝက်လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားသည်အထိ စောင့်ပြီး သစ်ပင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကာ အသက် ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ သူမသည် ဉာဏ်ကောင်းပြီး တောင်စောင်း၏ ဤအပိုင်းတွင် ရွှံ့နွံကို ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း စောစီးစွာ စုံစမ်းထားခဲ့သည်။

တတိယအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲဖြစ်သော်လည်း ကြီးမားသော ရွှံ့နွံနှင့် တွေ့ပါက တောင်ပံ မရှိလျှင် သေခြင်းသာ တစ်ခုတည်းသော လမ်းဖြစ်သည်။

တစ်ကောင် ပြီးသွားပြီ နောက်တစ်ကောင် ကျန်သေးတယ်။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရိုးအပ်များကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။ အရင်က ထိတ်လန့်မှုတွင် အတော်အတန် များများစားစား သုံးလိုက်သောကြောင့် မေ့ဆေးပါသော အရိုးအပ်များ မကျန်တော့ပေ။

မေ့ဆေးသည် ခဏတာ လေဖြတ်ခြင်း အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသော်လည်း ရွှေကြံ့ဝက်ကဲ့သို့သော ကြီးမားသည့် နတ်ဆိုးသားရဲအတွက် သားရဲ အရိုးအပ်များက အရမ်း ပျက်စီးလွယ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာသောကြောင့် ယွင်ရှန်း နောင်တရမိသည်။

ဝက်ငယ်များကို ကာကွယ်ပေးနေသော ရွှေကြံ့ဝက် အမသည် ဆွဲဆောင်ခံရမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ ၎င်းကို သတ်ရန် သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုမှာ ဉာဏ်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် နူးညံ့သော ခွဲစိတ်ဓါးကို ထုတ်ယူပြီး ပါးစပ်တွင် ကိုက်ထားကာ တိတ်တဆိတ် တွားသွား၍ ပြန်လာခဲ့သည်။

လူငယ် မုဆိုးများစွာသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး မေ့မြောနေကြသည်။

ရွှေကြံ့ဝက် အမသည် သံသယရှိစွာဖြင့် ယွင်ရှန်းနှင့် ဝက်အထီး ပျောက်ကွယ်သွားသော အရပ်ကို ကြည့်နေသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဝက်အမပင်လျှင် တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း သဘောပေါက်လာသည်။ ဤမျှ သေးငယ်ပုံရသော မိန်းကလေးသည် ဆယ်ကျော်သက် ယောက်ျားလေးများစွာထက် ပိုမို၍ ပြဿနာရှိနေတာလား။

ဤအချိန်တွင် ချုံပုတ်၏ တစ်ဖက်မှ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရွှေကြံ့ဝက် အမက သတိထားလိုက်သည်။ ၎င်း၏ ခြေလက်များကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် ထက်မြက်သော အရောင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ ခြေထောက်အောက်တွင် မြေကြီး ဝါသော မှော်အစီအရင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ခြေလက်များကို နင်းလိုက်သည်။

ဖုန်မှုန့်များ ထလာကာ မာကျောသော တောင်မြေသည် တစ်ခဏအတွင်း ငြိမ်သက်သော ရေကန်ကို ရုတ်တရက် နှောင့်ယှက်လိုက်သကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

မြေပြင်သည် လှိုင်းများ ထနေသော ရေကန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တုန်ခါမှု လှိုင်းတစ်ခုသည် ချုံပုတ်များဆီသို့ ဝှစ်ခနဲ ပစ်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ရွှေကြံ့ဝက် အမ၏ ပထမဆုံး မှော်တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်လိုက်သည့် အချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသည်။

ပုံပန်းသဏ္ဍာန် မထူးခြားသော လူတစ်ဦးက သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။ ၎င်း၏ သားကောင်ကို ဝဲဆင်းလာသော သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ရွှေကြံ့ဝက် အမ၏ ကျောပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။