အခန်း (၁၉)

"ဟင့်အင်း နင်က ဘယ်သူမို့လို့ ပိုင်တယ် ပြောရတာလဲ။ တောင်ပေါ်က မုဆိုးတွေရဲ့ စည်းကမ်းအရ သားရဲထောင်ချောက် ချတဲ့သူက သားကောင်ကို ပိုင်တယ်။ သေသေချာချာ ကြည့်… ဒီ သားရဲထောင်ချောက်က ငါ ချထားတာ။ ဒီပေါ်မှာ ရှန်လို့တောင် ထွင်းထားတာ"

ယွင်ရှန်းသည် အငြင်းပွားမှုများ ရှောင်ရှားရန် ထွက်ခွာခြင်းမပြုမီ အတွေ့အကြုံရှိ မုဆိုးများထံ မေးမြန်းခဲ့သည်။ မုဆိုးများတွင် လက်လွတ်စပယ် ဖျက်ဆီး၍ မရသော ထုံးတမ်းစဉ်လာများ တည်ထောင်ထားကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။

သူမ ဦးလေးတိုင်ကို အမဲလိုက် ထောင်ချောက် ပြုလုပ်ခိုင်းစဉ်က သူမ၏ နာမည်ကို ထွင်းရန် ပညာရှိစွာ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

လူငယ်အချို့သည် အမဲလိုက် ထောင်ချောက်ကို ငဲ့ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်စာလုံးကို တကယ်တွေ့လိုက်ရပြီး ချက်ချင်း စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။

"နင် အသုံးမကျတဲ့ ကောင်မလေး ငါ ပိုင်တယ် ပြောရင် ငါ ပိုင်တာပဲ။ ငါက ငှက်ပျောဖက်ရွာက ကလေးတွေရဲ့ ဘုရင်ပဲ။ နင်က အကြိမ်ကြိမ် ငါ့ကို ဆန့်ကျင်နေတာ။ အထိုးခံချင်နေတာပဲ"

ယွင်ရှန်းလို ထက်မြက်သော စိတ်မရှိသည့် လိုင်ဟုသည် စိန်ခေါ်ခံရခြင်းကြောင့် ဒေါသထွက်လာပြီး ဝက်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ လှုပ်ရှားမှု မှုန်ဝါးသွားသည်နှင့် ယွင်ရှန်းကို ဖမ်းဆီးရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် စောစီးစွာ သတိထားပြီး ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

လူငယ်အချို့သည် သူမ၏ နောက်မှ ကပ်လိုက်ပြီး လိုက်လာကြသည်။

သို့သော် လိုက်ဖမ်းခြင်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းရသေးသည်။ ဝမ်းနည်းဖွယ် အော်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့ထဲမှ နှစ်ဦးသည် အမဲလိုက် ထောင်ချောက်များကို ဆက်တိုက် နင်းမိသွားပြီး တစ်ခဏအတွင်း သူတို့၏ အရေပြားများ ကွဲသွားကာ အသားများ ဟထွက်ပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

ယွင်ရှန်းသည် လမ်းတစ်လျှောက် သားရဲထောင်ချောက် ခုနစ်ခု သို့မဟုတ် ရှစ်ခု ချထားခဲ့သည်။ သူမသည် လူများကို ထောင်ချောက်ဆီသို့ ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ ခွန်အားရှိသော်လည်း ဉာဏ်မရှိသော ဤ ကိုယ်ခံပညာရှင်များက ထောင်ချောက်မိသွားကြသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ Lei Hu၏ မျက်နှာက ဒေါသဖြင့် ပြာနှမ်းသွားသည်။ သူ့အဖော်များ၏ ဒဏ်ရာများကို လျစ်လျူရှုကာ သူ အော်လိုက်ပြီး အရင်ကဲ့သို့ပင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှု နည်းပညာ အမြန်နှုန်း နှစ်ဆ ချက်ချင်း တိုးလာသည်။

ယွင်ရှန်း ပြေးနေစဉ် သူမ၏ ချီစွမ်းအင်လျော့နည်းလာပြီး ခဏတာတွင် လိုင်ဟုသည် အစာကို ခုန်အုပ်သည့် ဆာလောင်သော ခွေးကဲ့သို့ သူမကို မြေပြင်သို့ လုံးထွေးလိုက်သည်။

နှစ်ဦးသား နှပမ်းလုံးကာ တိုက်ကြသည်။ လိုင်ဟုသည် ပိုမို သန်မာပြီး အရပ်ရှည်သောကြောင့် မကြာမီတွင် ယွင်ရှန်းကို ဖမ်းဆုပ်၍ ချုပ်ထားလိုက်သည်။

"နင် အသုံးမကျတဲ့ ကောင်မလေး အခု ဘယ်လို ပြဿနာ ရှာဦးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

လိုင်ဟု စကား စပြောလိုက်စဉ် ရုတ်တရက် သူ၏ လက်မောင်းက အပ်ဖြင့် စိုက်သကဲ့သို့ ထုံကျင်သွားပြီး သူ၏ ညာဘက်လက်တစ်ခုလုံး ထိန်းချုပ်မှု ပျက်သွားကာ တွဲလွဲကျသွားသည်။

"ဘာလဲ နင် ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ"

လိုင်ဟုသည် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်ရာ လုံးဝ ထုံကျင်သွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကန်လိုက်ပြီး လိုင်ဟုကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်တွင် အရိုးအပ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ခွန်အားချင်း လိုင်ဟုကို မယှဉ်နိုင်သည်ကို သိသောကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် အညံ့ခံဟန် ဆောင်ပြီး လိုင်ဟု အနားကပ်လာသည်ကို စောင့်ကာ လက်ကို ပစ်မှတ်ထား၍ အပ်ဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်သူ့ သားကောင်လဲ"

ယွင်ရှန်းသည် မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်ကာ အေးဆေးရှိနေသည်။ သူမ၏ အရိုးအပ်သည် လိုင်ဟု၏ ရှေ့တွင် ဆွခြင်း အမူအရာဖြင့် ဝှေ့ယမ်းနေသည်။

"နင် နင်က နတ်ဆိုးပညာကို သုံးနေတာလား"

ပန်းထိုးအပ်လောက်သာ သေးငယ်သော အရိုးအပ်ဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် သူ၏ လက်မောင်းကို ဂွမ်းကဲ့သို့ ပျော့သွားအောင် မည်သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ကို လိုင်ဟု နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဒါ နတ်ဆိုးပညာမဟုတ်ရင် ဘာလဲ။

"နင်ကမှ နတ်ဆိုးပညာနဲ့… နင့် မိသားစု တစ်စုလုံး နတ်ဆိုးပညာ သုံးတာ။ ဒါ ဆေးပညာဟဲ့"

ယွင်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အားများများ မသုံးဘဲ အပေါ့ဆုံး မဏ္ဍလာဆေးပမာဏပါသော အရိုးအပ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

သွေးများဖြင့် ပေနေသော လူငယ်တစ်ဦး နောက်မှ ပြေးလာသည်။ လိုင်ဟု အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ရာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

"အိုက်မန် ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

ထိုလူငယ်သည် အရင်က လိုင်ဟုနှင့်အတူ တောင်ပေါ်တက်လာသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် သွေးများဖြင့် ပေကျံနေပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်တွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

"အစ်ကိုကြီးလိုင် မကောင်းဘူး။ နတ်ဆိုးသားရဲ…တတိယအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲ"

ထိုလူငယ်သည် မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း အော်လိုက်သည်။ သွေးထွက်လွန်မှုကြောင့် လိုင်ဟု၏ ရှေ့တွင် လဲကျသွားပြီး ချက်ချင်း မေ့လဲသွားသည်။

သူ၏ ခြေထောက်ဒဏ်ရာကို ကြည့်လိုက်ရာ ချွန်ထက်သော အရာတစ်ခုခုဖြင့် ထိုးဖောက်ခံထားရသကဲ့သို့ အပေါက်ကြီးတစ်ပေါက် ဟနေပြီး သွေးများ ဆက်တိုက် စီးကျနေသည်။

တတိယအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲ….

ယွင်ရှန်းနှင့် လိုင်ဟုသည် တစ်ပြိုင်တည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး နှစ်ဦးစလုံး ထို ဒုတိယအဆင့် တောင်ဝက်ကလေးကို တွေးလိုက်သည်။

ထို ဝက်ကလေးသည် သားငယ်တစ်ကောင်သာ ရှိသေးသည်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိသည်။ သားငယ်များ ရှိရာတွင် အရွယ်ရောက်ပြီးသော ရွှေကြံ့ဝက်များ စောင့်ရှောက်နေသည်မှာ မလွဲပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဝက်ငယ်သည် သူ၏ မိဘများ သတိမထားမိချိန်တွင် အစားအစာ ရှာရန် ခိုးထွက်လာခဲ့ပြီး ယွင်ရှန်း၏ အမဲလိုက် ထောင်ချောက်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ တွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှေကြံ့ဝက်များသည် အဖိုနှင့် အမ တွဲ၍သာ အမြဲ သွားလာလေ့ရှိသည်။ တတိယအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲနှစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ရပါက လိုင်ဟုနှင့် ယွင်ရှန်း သာမက ရွာလူကြီးကိုယ်တိုင်ပင် ရှိနေပါစေ အတင်းအကြပ် ရင်ဆိုင်ရုံသာ ရှိသည်။

စုတ်ပြဲသံကြားတွင် လိုင်ဟု သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"ဘာလဲ နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ"

လိုင်ဟုသည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကလေးတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။ သူသည် ရဲရင့်ပြီး ရန်ဖြစ်ခြင်းကို ကြိုက်သော်လည်း နတ်ဆိုးသားရဲများနှင့် တကယ့် တိုက်ခိုက်ရေးတွင် အတွေ့အကြုံ မရှိသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။

ယွင်ရှန်း အိုက်မန်၏ ဘောင်းဘီကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လိုင်ဟု လန့်သွားပြီး သူ၏ ညာဘက်လက် ထုံကျင်နေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ယွင်ရှန်းကို တွန်းထုတ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

"တိတ်စမ်း။ သူ မသန်မစွမ်း ဖြစ်တာကို မလိုချင်ရင် မနှောင့်ယှက်နဲ့။ သူ သွေးတွေ အရမ်း ထွက်ထားတယ်။ အခု သွေးမတိတ်ရင် ကယ်နိုင်ရင်တောင် သူ့ခြေထောက် အသုံးမဝင်တော့ဘူး"

ယွင်ရှန်းသည် အဝတ်စများစွာကို လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး ဒဏ်ရာပတ်လည်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ပတ်လိုက်သည်။ သွေးစီးဆင်းမှုကို ရေကာတာကဲ့သို့ တားဆီးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် အရိုးအပ်ဖြင့် အပ်ဖျားအချို့ကို ထိုးလိုက်ရာ သွေးက ချက်ချင်း ရပ်သွားသည်။

သူမ၏ ကိုယ်မှ သွေးတိတ်ပန်းအချို့ကို ယူကာ ဝါးလိုက်ပြီး ဒဏ်ရာပေါ်တွင် လိမ်းလိုက်သည်။

လိုင်ဟုသည် ဤကဲ့သို့သော ဒဏ်ရာကို ကုသသည့် နည်းလမ်းကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ မျက်တောင် မခတ်မီ အိုက်မန်၏ ဒဏ်ရာများမှ သွေးထွက်ခြင်း ရပ်သွားသည်။

၎င်းသည် ဘုရားကျောင်းမှ မှော်ဆရာ၏ ကုသမှုထက်ပင် ပိုမို အထင်ကြီးစရာကောင်းသည်။

"ဆယ့်ငါးမိနစ်အတွင်း သူ့ဒဏ်ရာက ပတ်တီးကို ဖြေပေးပါ။ သွေးဆက်ထွက်နေသေးရင် ပြန်

စည်းပါ။ သွေးလုံးဝ မရပ်မချင်း ဒီလိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်ပေး။ ဆယ့်ငါးမိနစ်တိုင်း မပြတ် လုပ်ဖို့ သတိရပါ။ မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ သွေးကြောတွေ ပုပ်သွားလိမ့်မယ်"

ယွင်ရှန်းသည် ဒဏ်ရာကို စနစ်တကျ ကုသပြီးနောက် ထလိုက်ကာ သူမ လာရာ လမ်းအတိုင်း ပြေးပြန်သွားသည်။

"နင် အခု ဘာလုပ်မလို့လဲ"

လိုင်ဟုသည် မယုံနိုင်စွာ ထအော်လိုက်သည်။

"ပြန်ပြီး လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့လေ။ နင်က သူတို့ သေတာကိုပဲ ကြည့်နေချင်တာလား။ နင့်ကိုယ်နင် ကလေးဘုရင်လို့ ခေါ်နေသေးတာလား။ ကိုယ့်လူတွေကို စွန့်ပစ်တဲ့ နင်လို အသုံးမကျတဲ့ ကလေးဘုရင်က ဘယ်လို ဘုရင်လဲ"

ယွင်ရှန်းသည် သူ့ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူမ၏ ပုံသဏ္ဍာန်က တောင်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"နင် ရူးနေလား။ အဲဒါ... အဲဒါ တတိယအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲလေ"

လိုင်ဟုသည် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာသော်လည်း ယွင်ရှန်းသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ ဆူပူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် လိုင်ဟုသည် နက်ရှိုင်းစွာ ရှက်ရွံ့နေသည်။

ကိုယ်ခံပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်ပါလျက် မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦး၏ အပေါ်စီး ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

တတိယအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲ…. သူမ သေချင်လို့ ရှာနေတာ ဖြစ်ရမည်။

လိုင်ဟုသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း မေ့မြောနေသော အိုက်မန်ကို ပစ်ထား၍ မရပေ။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေစဉ် အေးစက်သော အသံတစ်ခုက သူ၏ နောက်မှ ရောက်လာသည်။

"မင်းလား။ သူမ ဘယ်မှာလဲ"

လိုင်ဟု မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာ မည်းမှောင်နေသော ချောမောသည့် လူငယ်တစ်ဦးကိုသာ တွေ့ရသည်။

နာရီဝက်သာ ရှိသေးသည်။ ထို ကြောင်ရိုင်းမလေး နောက်တစ်ခါ ပြဿနာရှာပြန်ပြီလား။

လိုင်ဟုသည် ယီပိုင်မင်းကို မမှတ်မိသော်လည်း သူက သူ့ကို ကြည့်သည့်ပုံစံအရ ယီပိုင်မင်းသည် လိုင်ဟုကို သိနေ၏။

ထို လူငယ်သည် လိုင်ဟုထက်ပင် ပိုငယ်ပုံရသော်လည်း သူ့ပတ်လည်ရှိ အရိပ်အယောင်သည် အလွန် အင်အားကြီးမားသောကြောင့် လိုင်ဟုကို မလှုပ်မယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ကိုယ်ခံပညာခန်းမမှ မဟာ ကိုယ်ခံပညာဆရာများပင် မယှဉ်နိုင်သော ခံစားမှုဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျား အဲဒီ ကောင်မဆိုး….ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက... ခင်ဗျား ယွင်ရှန်းအကြောင်း ပြောနေတာလား။ သူမ…သူမက တခြားသူတွေကို ကယ်ဖို့ သွားတယ်။ တတိယအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲတွေ။ မြန်မြန်သွားပြီး သူမကို ကယ်ပါ။ တတိယအဆင့် ရွှေကြံ့ဝက် နှစ်ကောင် ရောက်လာပြီ"

လိုင်ဟုသည် သူ၏ ရှေ့မှ လူငယ်က သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

တတိယအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲတွေလား…

ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာအမူအရာက လိုင်ဟု၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ တတိယအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲများ အနီးအနားတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကာ ပျံသန်းသည့် ကန်ချက်ဖြင့် လိုင်ဟုကို လွင့်စင်သွားအောင် ကန်လိုက်သည်။

လိုင်ဟုသည် သူ၏ မေးရိုးတွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကန်ချက်ကြောင့် ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ကျွံသွားသည်ကို သိလိုက်သည်။

လိုင်ဟုသည် စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ဤ သခင်ကို ဘယ်အချိန်က စော်ကားမိခဲ့သည်ကို တွေးလိုက်သည်။

"မှတ်ထား သူမကို နောက်တစ်ခါ အနိုင်ကျင့်ဖို့ သတ္တိရှိရင် မင်းရဲ့ မေးရိုးပဲ ထိခိုက်မှာ မဟုတ်

ဘူး"

မှိန်ပျပျ အစိမ်းရောင် လေဒြပ်စင်သည် ပတ်လည်တွင် ဝဲနေပြီး ပျံဝဲမှု နည်းစနစ်ဖြင့် ယီပိုင်မင်းသည် တောနက်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။