အခန်း (၁၈)

အရွက်ထူထပ်သော တောင်တောထဲတွင် ပုံပန်းသဏ္ဍာန်သေးငယ်သော လူတစ်ဦးသည် တောနက်ကို ဖြတ်သန်းသွားနေသည်။

လေကာမြစ်သည် သားရဲတစ်ထောင်ဂူတောင်၏ ချောက်ကမ်းပါးများစွာတွင် ပေါက်ရောက်သည်။ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စုဆောင်းရန် တောင်ပေါ်သို့ ဝင်လာသော ယွင်ရှန်းသည် ပထမဆုံး ရှေးဦးတောကို ဖြတ်သန်းသွားရမည်။

တောင်၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်သည် တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ တောသည် ဝေးလံလာပြီး နေရာအချို့တွင် ပုပ်ဆွေးနေသော အရွက်များက လူတစ်ဦး၏ တစ်ဝက်ခန့်အထိ ပုံနေသည်။ ပေါ့ဆ၍ နင်းမိပါက ကံကောင်းခြင်းထက် ကံဆိုးခြင်းက ပိုများနိုင်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များအတွက် ခြင်းတောင်းကို ကျောတွင် လွယ်ထားပြီး သူမ၏ အင်္ကျီလက်နှင့် ဘောင်းဘီတို့ကို လျှော်ကြိုးဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချည်ထားသည်။ လက်

တစ်ဖက်တွင် တောင်ဝှေးကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်ဖြင့် သူမ၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့နေသော အပင်များကို ရံဖန်ရံခါ ရှင်းလင်းနေသည်။

"မဲမဲလေး ငါ့နောက်ကို မလိုက်နဲ့ ပြန်တော့"

ယွင်ရှန်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူမ၏ နောက်မှ ခြေသံများကို ကြားသောအခါ ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ နောက်တွင် လုံးဝ ပြန်လည်သက်သာလာသော ဒက်ရှန်းခွေး မဲမဲလေးသည် ယွင်ရှန်းနောက် အပြေးလိုက်နေသည်။

ဤ ခွေးငယ်လေး၏ ပြန်လည်သက်သာမှုက မမျှော်လင့်ဘဲ ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် နတ်ဆိုးသားရဲအသား အချို့ စားပြီးနောက် နှစ်ညအတွင်း ၎င်း၏ ခွန်အားကို ပြန်လည် ရရှိခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးသားရဲခြေထောက်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ယွင်ရှန်းက အကြိမ်များစွာ မောင်းထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ၎င်းသည် ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်သည်။ ဒီမနက် ယွင်ရှန်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စုဆောင်းရန် တောင်ပေါ်တက်သောအခါ ၎င်းသည် သူမနောက်သို့ အားတက်သရော လိုက်လာခဲ့သည်။

"ချက်ချင်း ထွက်သွား"

ယွင်ရှန်းသည် ဒေါသထွက်ဟန် ဆောင်လိုက်သည်။ တောင်သည် အလွန် အန္တရာယ်များပြီး ၎င်းသည် သာမန် ခွေးငယ်လေးဖြစ်သောကြောင့် တောင်ပေါ်တက်ရန် အလွန် အန္တရာယ်များသည်။

ယွင်ရှန်း ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ခွေးငယ်လေးသည် ခေါင်းကို ငိုက်ချလိုက်ပြီး အမြီးကို ကွေးလိုက်ကာ မချင့်မရဲဖြင့် တောင်အောက်သို့ ပြန်ပြေးသွားသည်။

မဲမဲလေး သွားမှသာ ယွင်ရှန်းသည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး တောင်ပေါ်သို့ ဆက်လက် တက်သွားသည်။

သူမ၏ အရင်ဘဝတွင် လယ်သမားများနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ ရှေးဟောင်း ဂျင်ဆင်းစုဆောင်းရန် အကြိမ်များစွာ လိုက်ဖူးသောကြောင့် တောထဲတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စုဆောင်းရာ၌ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်သည်။

မဟာမှော်ညွှန်ကြားရေးမှူး ယန်က ယီပိုင်မင်းကိုပါ ခေါ်လာရန် ပြောခဲ့သော်လည်း ယွင်ရှန်းသည် ထို အကြံပြုချက်ကို အလိုအလျောက် လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ထိုလူငယ်သည် ငယ်သော်လည်း ပရိယာယ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဆယ်စုနှစ် နှစ်ခုကျော် အသက်ရှင်ခဲ့ပြီး ယခုဘဝတွင် အသက် သုံးဆယ်နီးပါးရှိပြီဖြစ်သော ယွင်ရှန်းပင်လျှင် သူ့ထံမှ နှစ်ကြိမ် လှည့်စားခံခဲ့ရပြီး သူမ၏ စိတ်တွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ယွင်ရှန်းသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ အခြားသူသည် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း မျက်မမြင် ဖြစ်နေသေးပြီး တောနက်နှင့် တောင်နက်ထဲတွင် နောက်တစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

ယွင်ရှန်း၏ ဤကမ္ဘာအပေါ် နားလည်မှုမှာ မလုံလောက်သေးသည်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိသည်။

ကိုယ်ခံပညာကျင့်ကြံမှုသည် နက်နဲသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ အရေပြား၊ ဆံပင်၊ အသားနှင့် အခြား အာရုံများသည်ပင် ဆယ်ဆကျော် ပိုမို ထိလွယ်ရှလွယ်လာသည်ကို သူမ မသိပေ။ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ဂရုစိုက်ရမည်ကို သေချာမသိသေးပေ။

ယွင်ရှန်းသည် လေကာမြစ်ကို ခူးဆွတ်ခဲ့ပြီး ခရီးစဉ်က ထူးခြားစွာ ချောမွေ့နေသည်။ ပထမအဆင့် အဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးသားရဲအချို့ကိုသာ ရံဖန်ရံခါ တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။

ရုတ်တရက် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ နောက်မှ လှုပ်ရှားမှုအချို့ကို ကြားလိုက်ရပြီး သတိထားကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ယွင်ရှန်းသည် ဦးလေးတိုင် ပြုလုပ်ထားသော သားရဲထောင်ချောက် အချို့ကို တောထဲတွင် ဖြန့်ကျက်ထားခဲ့ပြီး သားကောင်အချို့ကို ဖမ်းဆီးရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

အချိန် မစောသေးသောကြောင့် ထိုထူးခြားသော ရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်းဂူဘေးရှိ လရောင်မြက်ကို သတိရကာ ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်နောက်လိုက်၍ စွန့်ပစ်ထားသော သားရဲင်္သချိုင်းကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သားရဲသင်္ချိုင်း ရှေ့တွင် လရောင်မြက်က စိမ်းလန်းစွာ ပေါက်ရောက်နေသည်။

"ငါ တောင်ပတ်လည်ကို ထပ်ကြည့်ဦးမယ်။ ကံကောင်းရင် ဒီည ငါ့မိသားစုနဲ့ မဲမဲလေးအတွက် ထမင်းတစ်နပ်စာ ပိုရနိုင်မယ်"

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ခြင်းတောင်းကို ဆေးဖက်ဝင်အပင်များဖြင့် ဖြည့်ပြီးနောက် မူလ လမ်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူမ ထွက်ခွာပြီး မကြာမီ ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုက သားရဲသင်္ချိုင်း၏ ထိပ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

၎င်းမှာ ယီပိုင်မင်းဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်း မသိလိုက်သည်မှာ သူမ မှော်ဘုရားကျောင်းမှ ထွက်ခွာပြီး မကြာမီ သူမပြောခဲ့သော "လှည့်စားသူ" ယီပိုင်မင်းသည် သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး မရည်ရွယ်ဘဲ သူမ၏ အစောင့်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ အပြည့်အစုံပါသော ဝတ်စုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယီပိုင်မင်းက ပိုမို ပေါ့ပါးပုံရသည်။ သူ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ ကြမ်းတမ်းသော တောင်လမ်းသည် မြေပြန့်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူသည် ယုန်ထက်ပင် ပိုမြန်စွာ ပြေးနိုင်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ယီပိုင်မင်း၏ လျှို့ဝှက် စောင့်ရှောက်မှုကို ဘယ်တော့မှ သိမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် အချိန်အများစုကို ယွင်ရှန်းထက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့မှ ဦးဆောင်နေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဒုတိယနှင့် တတိယအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲများကို ရှင်းလင်းပေးပြီး ပထမနှင့် ဒုတိယအဆင့် အဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးသားရဲအချို့ကို ယွင်ရှန်း လေ့ကျင့်ရန် ချန်ထားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယီပိုင်မင်းသည် အနီးအနားတွင် ခြိမ်းခြောက်နေသော နတ်ဆိုးသားရဲများ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးသည်နှင့် သူမ၏ ခြေထောက်တိုလေးများဖြင့် လိုက်မီရန် သစ်ပင်ပေါ်တွင် ခဏ အနားယူပြီး စောင့်နေခဲ့သည်။

ယီပိုင်မင်း၏ လျှို့ဝှက် ကာကွယ်ပေးမှုဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် ချောမွေ့သော ခရီးစဉ်ကို သဘာဝအတိုင်း ရရှိခဲ့သည်။

"လရောင်မြက်လား။ ဒီ ကြောင်ရိုင်းမလေးက ပုံမှန်ဆို အရမ်း ထက်မြက်ပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ပဲ အထင်မှားသွားပြီ။ ဒီ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ သားရဲဂူနဲ့ယှဉ်ရင် လရောင်မြက်က လုံးဝ အရေးမပါဘူး"

ယီပိုင်မင်းသည် အထူးအဆန်း မရှိသော သားရဲဂူကို ချဉ်းကပ်ကာ အတွင်းမှ တိုက်ခတ်လာသော စိုစွတ်သော လေကို ရှူလိုက်သည်။

ယီပိုင်မင်းသည် ဂူဝတွင် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီး စိုထိုင်းဆ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် လျှို့ဝှက်စွာ တွေးလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဒီမှာ မွေးဖွားထားတဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင် ရှိခဲ့ရမယ်။ အခြေအနေအရဆိုရင် ဒီ နတ်ဆိုးသားရဲက အဆင့်နိမ့်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယီပိုင်မင်း၏ ခြေထောက်အောက်တွင် အစိမ်းရောင် မှော်အစီအရင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အစိမ်းရောင် လေဒြပ်စင်များက သားရဲဂူထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

လေတွင် အထိအတွေ့ဆိုင်ရာ အာရုံသည် အထက်ဆုံးဖြစ်သောကြောင့် ဂူအတွင်းရှိ အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

မသိရသေးသော အန္တရာယ်များရှိသည့် ဂူထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရန်မှာ အန္တရာယ်များလွန်းသည်။ ယီပိုင်မင်းသည် ငယ်သေးသော်လည်း ဤ သတိထား၍ ဂရုစိုက်တတ်သော အပြုအမူကို မည်သို့ သင်ယူခဲ့သည်ကို မသိပေ။

ယွင်ရှန်းသာ ဤမြင်ကွင်းကို မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ပါက သူမ၏ ပါးစပ်သည် "O" ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်သွားအောင် အလွန် အံ့အားသင့်သွားလိမ့်မည်။

မှော်ဘုရားကျောင်းမှ တပည့်ဖြစ်သူ ယီပိုင်မင်းသည် မှော်နှင့် ကိုယ်ခံပညာနှစ်မျိုးလုံးကို ကျင့်ကြံနေရုံသာမက ဒြပ်စင်ပေါင်းစုံ မှော်ဆရာလည်း ဖြစ်နေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ယွင်ရှန်းသည် သူမ လမ်းတစ်လျှောက် ချထားခဲ့သော သားရဲထောင်ချောက်များကို စစ်ဆေးရန် မူလ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆရာဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် ကြီးထွားမှု ကာလအတွင်း အစားအစာက အရေးကြီးကြောင်း ကောင်းစွာ သိသည်။ နတ်ဆိုးသားရဲအသားကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် သူမ၏ အစားအစာများကို တိုးတက်အောင် လုပ်ရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် တိရစ္ဆာန်ငယ်တစ်ကောင်၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ အသံသည် ယွင်ရှန်း အရင်က ထောင်ထားခဲ့သော သားရဲထောင်ချောက်တစ်ခုမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအဆင့် နတ်ဆိုးသားရဲငယ်ဖြစ်သော ရွှေကြံ့ဝက်တစ်ကောင် ထောင်ချောက်မိနေသည်။

ယွင်ရှန်း အသုံးပြုသော သားရဲထောင်ချောက်ကို အထူး ပြုလုပ်ထားပြီး သာမန် ထောင်ချောက်များထက် ပိုမို ထက်မြက်သည်။ သံဆူးတွင် မဏ္ဍလာရည် အနည်းငယ် သုတ်ထားသည်။

ဝက်ကလေးကို တွေ့ရှိပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် အလျင်စလို ချဉ်းကပ်ခြင်းမပြုဘဲ ဂရုတစိုက် တွားသွားကာ စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဝက်ကလေးသည် အစာရှာထွက်လာစဉ် မတော်တဆ သားရဲထောင်ချောက်ကို နင်းမိခဲ့ခြင်းမှာ သိသာသည်။

၎င်း၏ နောက်ခြေထောက်များတွင် ချွန်ထက်သော ဆူးများ လုံးဝ စိုက်ဝင်နေပြီး သွေးများ အလွန်အကျွံ စီးထွက်နေကာ စူးရှသော အော်သံကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် အတင်း ရုန်းကန်ပြီးနောက် မေ့ဆေးဝင်လာသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ မေ့မြောသွားသည်။

"ဒီနေ့တော့ စားဖို့ ကံကောင်းပြီထင်တယ်"

ယွင်ရှန်းသည် မပျော်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ရွှေကြံ့ဝက်များက ရှားပါးသည်။ ဤ နတ်ဆိုးသားရဲများသည် အများအားဖြင့် အဖိုနှင့် အမ တွဲ၍ သွားလာလေ့ရှိသည်ဟု သိရသည်။ ဤ ဝက်ကလေးသည် အဖော်မဲ့ ဖြစ်ဟန်တူပြီး ဖမ်းမိခြင်းက အရသာရှိသော အစားအစာ ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

ယွင်ရှန်းသည် သားရဲထောင်ချောက်ကို ဖွင့်ရန် ရည်ရွယ်ကာ အလျင်စလို ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် သားရဲထောင်ချောက်ကို ဖွင့်ရန် ကုန်းလိုက်စဉ် သူမ၏ နောက်မှ ဝှစ်ခနဲ မြည်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး မြှားတစ်စင်းက သူမ၏ ပခုံးကို ထိလုနီးပါး ပွတ်တိုက်သွားသည်။

ယွင်ရှန်းသည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ကာ လိမ့်၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

အားကောင်းသော လူငယ်အချို့သည် အနီးအနားရှိ ချုံပုတ်များမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခေါင်းဆောင်သည် လေးရှည်ကို သယ်ဆောင်ထားပြီး လူငယ် မုဆိုးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် ယွင်ရှန်း၏ အကျွမ်းတဝင်ရှိသော မျက်နှာဟောင်း လိုင်ဟုနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ပြီး အရင်က ရွာ၏ တောင်စောင်းတွင် သူမကို ရန်စရန် ကြိုးစားခဲ့သူများ ဖြစ်သည်။

လိုင်ဟုသည် မြို့ရှိ ကိုယ်ခံပညာခန်းမတွင် အချိန်ဖြုန်းခဲ့ပြီး ကိုယ်ခံပညာ တပည့်များကြား အမဲလိုက်ခြင်း လှုပ်ရှားမှုများ ရေပန်းစားသောကြောင့် တောင်ပေါ်တွင် နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးကာ ကိုယ်ခံပညာခန်းမတွင် ဂုဏ်ပြရန် စိတ်ကူးဖြင့် ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

လိုင်ဟုသည် လိမ္မာပါးနပ်သူဖြစ်ပြီး သက်ကြီး မုဆိုးတစ်ဦးထံမှ မေးမြန်းခဲ့ရာ သားရဲတစ်

ထောင်ဂူတောင်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင်သာ အဆင့် အနည်းငယ် ပိုမြင့်သော နတ်ဆိုးသားရဲများကို ဖမ်းဆီးနိုင်ကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရွာမှ မုဆိုး၏ ကလေးအချို့ကို စုစည်းပြီး တောင်ပေါ်သို့ အတူတကွ တက်လာခဲ့သည်။

သူတို့ တောင်တက်ပြီး မကြာမီ ယွင်ရှန်း ဝက်ကလေးကို ဖမ်းဆီးနေသည်ကို တွေ့ရှိလိမ့်မည်ဟု မသိခဲ့ကြပေ။

အခြားသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက လိုင်ဟုသည် အားကျရုံသာ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သနားစရာကောင်းသော ယွင်ရှန်း ဝက်ကလေးကို ဖမ်းမိသည်ကို မြင်သောအခါ သူ မနာလိုဖြစ်ကာ မကောင်းဆိုးဝါး စိတ်ကူးများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဤနေရာသည် လူသူ ပြတ်လပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။ ယွင်ရှန်းသည် တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့သည်။ သူမသည် မှော်ဘုရားကျောင်း၏ ဆေးခူးသမား ဖြစ်လာကြောင်း ကြားရသောကြောင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စုဆောင်းရန် ဒီနေရာကို ရောက်လာခြင်းမှာ သေချာသည်။

ဤမျှ ဝေးလံပြီး နက်ရှိုင်းသော တောနက်ထဲတွင် အရေးမပါသော မိန်းကလေးက ဤမျှ ကံကောင်းတော့မည် မဟုတ်ဘဲ ရွာလူကြီးလည်း ယခု သူမကို ကယ်တင်ရန် ရောက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"နင်….နင်ပဲလား။ ဒီ ဝက်ကလေးက ငါ့ဟာ။ သိရင် ငါ့ကို ပေးလိုက်"

လိုင်ဟုသည် သွားဖြဲ၍ ပြုံးလိုက်ပြီး ကြိတ်ဆုံကျောက်အရွယ်အစားရှိသော လက်သီးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ယွင်ရှန်းကို သားကောင် လက်လျှော့ရန် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။