အခန်း (၁၇)

ယွင်ရှန်းသည် ဆန်ပြုတ်အချို့ကို ပြင်ဆင်ပြီး သိုလှောင်ခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ခွေးသည် ခွဲစိတ်မှု ပြုလုပ်ထားသည်မှာ မကြာသေးပေ။ ဤလောကတွင် သွေးအားဖြည့် ဆေးရည်များသို့မဟုတ် အာဟာရရည်များ မရှိပေ။ ယွင်ရှန်းက သင့်လျော်စွာ ဂရုစိုက်သော်လည်း သွေးထွက်လွန်မှုကြောင့် ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ခွေးလေးသည် အလွန် အားနည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်းသည် ၎င်း မနိုးသေးဘူးဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်းပင်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဟောင်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဒါ ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ခွေး မဟုတ်ဘူးလား။

ခေါင်းတစ်ခု ပျောက်ဆုံးနေပြီဖြစ်သော ခွေးငယ်လေးသည် သန်မာပြီး ခန့်ညားသောအသွင်ရှိကာ ၎င်း၏ ညာဘက်ခေါင်းက အနည်းငယ် စောင်းနေပြီး ဖန်ကဲ့သို့သော မျက်လုံးတစ်စုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ခွဲစိတ်မှုကြောင့် ၎င်း၏ အမွေးကို ရိတ်ထားသော်လည်း တစ်ညအတွင်း ပွပွတိုတို အမွေးအလွှာတစ်လွှာ ပြန်ပေါက်လာသည်။ အနည်းငယ် ပါးလွှာသော်လည်း ခေတ်သစ်ဒက်ရှန်းခွေးနှင့် တူနေသည်။

"မင်း နိုးလာပြီပဲ ဇွဲရှိတဲ့ သက်ရှိငယ်လေး"

ယွင်ရှန်းက ၎င်းကို ကယ်တင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ခွေးငယ်လေးက သူမအပေါ် ရန်လိုမှု နည်းပါးသည်။ သို့သော် ယွင်ရှန်း ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ချလိုက်သောအခါ ၎င်း မစားခဲ့ပေ။

"မကြိုက်ဘူးလား။ မစားရင် ဒဏ်ရာတွေ မသက်သာဘူး"

ယွင်ရှန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နောက်မှ ရွာရှိ မုဆိုးများဆီ သွား၍ အသားစိမ်းအချို့ ပြန်ဝယ်ရပေလိမ့်မည်။

"ဟား ဆင့်ခေါ်ဖို့ကို မှတ်မိပြီး မှော်ဘုရားကျောင်းကို သတင်းပို့ရမယ့်ဟာကို မေ့သွားတယ်" မှော်ဘုရားကျောင်း၏ တပည့်ဖြစ်လာပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် မဟာမှော်ညွှန်ကြားရေးမှူးယန်ကို ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ခွဲခြားရန်နှင့် စုဆောင်းရန် ကူညီရန် နေ့စဉ် လေးနာရီ ကုန်ဆုံးရမည် ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် အိမ်မှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။ သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ခွေးငယ်လေးသည် ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို သံသယမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်နေသည်။

လူသား၏ စကားများသည် ၎င်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မစားလျှင် မသက်သာနိုင်ပေ။

၎င်း တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို နမ်းကြည့်ကာ မထီမဲ့မြင်အသွင်ကို ပြသလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း မှော်ဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်သောအခါ နေ့လယ်ခင်း ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ မဟာမှော်

ဒါရိုက်တာ ယန်က မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူလိုက်သည်။

"ဆေးဆိုင်ကို သွားပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီစဉ်လိုက်။ နေဝင်ချိန်မတိုင်မီ ဆေးဖက်ဝင်အပင်အားလုံးကို ခွဲခြားပြီး ဖြစ်ရမယ်။ ကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်ရင် ဒီလရဲ့ လုပ်ခကို ယူဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ ပြီးတော့ အတွင်းဆုံး သိုလှောင်ခန်းထဲကို မဝင်နဲ့ မဟုတ်ရင်..."

ဤ မှော်ညွှန်ကြားရေးမှူးအသစ်တွင် အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာ ရှိသည်။ သူ၏ အေးစက်သော အရိပ်အယောင်ကြောင့်ပင် သာမန် ကလေးငယ်များပင် သူ့ကို ချဉ်းကပ်ချင်မည် မထင်ပေ။

သူ စကားပြောနေစဉ် သူ၏ မှိုင်းညို့သော မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတစ်ခု တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်သွားသည်။

ယွင်ရှန်းသည် သူ၏ အကြည့်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး နာခံစွာ ခေါင်းငြိမ့်ရန် အလျင်အမြန် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ငတုံးမလေး ဆေးဆိုင်ထဲမှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင် အမျိုးပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါးရှိတယ်။ လေးနာရီအတွင်း သူမ ဘယ်လို ကောင်းကောင်း ခွဲခြားနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ့လို မှော်ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးအား စောင့်ဆိုင်းစေခဲ့သည်။ ကမ္ဘာလောက၏ ကျယ်ပြောမှုကို မသိနားမလည်သူ စစ်စစ်ပင်။

ယန်ဆု ထွက်သွားပြီးနောက် ယီပိုင်မင်း တစ်ဖက်မှ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ယွင်ရှန်းသည် မှော်ဘုရားကျောင်း၏ ဆေးဆိုင်ရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင် အမျိုးပေါင်း တစ်ထောင်

နီးပါးကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကုပ်လိုက်သည်။ တစ်လအတွက် ငွေဒင်္ဂါးတစ်ပြား လုပ်ခက တကယ်ကို ပင်ပန်းစွာ ရှာရခြင်းပင်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ယွင်ရှန်းတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စီမံရာတွင် အတွေ့အကြုံများစွာရှိသည်။

သူမသည် ပထမဦးစွာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တစ်မျိုးချင်းစီကို ဂရုတစိုက် ခွဲခြားပြီးနောက် မှတ်စုစာအုပ်တွင် မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။

မသိလိုက် မသိဘာသာနှင့် အပြင်ဘက် ကောင်းကင်က မှောင်မိုက်နေပြီဖြစ်သည်။ အရသာရှိသော ရနံ့တစ်ခုက ယွင်ရှန်း၏ နှာခေါင်းသို့ တဝဲဝဲ လွင့်ပျံလာသည်။

သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်သည် ရှက်စရာကောင်းစွာ အသံမြည်လာသည်။ ယွင်ရှန်းသည် ထိုအခါမှ မနက်က အလျင်စလိုဖြင့် မနက်စာပင် မစားခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သည်။

ရနံ့၏ ဇာစ်မြစ်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ယီပိုင်မင်းထံမှ ဖြစ်ပြီး သူ ဘယ်အချိန် ရောက်လာသည်ကို မသိလိုက်ပေ။

သူ၏ လက်ထဲတွင် နူးညံ့သော ပေါက်စီကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။

"ကြောင်ရိုင်းမလေး ဆာနေပြီလား။ စားချင်လား အာ…"

ယီပိုင်မင်းသည် ယွင်ရှန်းကို မျက်တောင်ခတ်ပြပြီး သူ၏ မှုန်ဝါးဝါး မျက်လုံးများတွင် မြူးတူးနေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် "လူကို သတ်လို့ရပေမယ့် အရှက်မရစေရဘူး။ သူများရဲ့ ကရုဏာကို လက်မခံဘူး" ဟု တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

နောက်ထပ် ဆယ့်ငါးမိနစ် ကြာသောအခါ ထိုစကားများက "သိက္ခာသည် တကယ်တန်ဖိုးရှိပေမယ့် လွတ်လပ်မှုက ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစားအစာအတွက်ဆိုရင် နှစ်ခုစလုံးကို စွန့်ပယ်လို့ရတယ်" ဟု ဖြစ်လာသည်။

သူမ လက်ကို ယီပိုင်မင်း၏ လက်ထဲမှ အစားအစာကို လှုပ်ရမ်း၍ လုယူရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင်...

နောက်မှ လူက ပေါက်စီကို ယဉ်ကျေးစွာ ကိုက်စားလိုက်သည်။

"နင်…."

ယွင်ရှန်းသည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ လည်ချောင်းတွင် နင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"နှေးလွန်းတယ်။ နင့်ရဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ဆို ဟိုဟူယန်ရွာက ကောင်မလေးကို ရင်ဆိုင်ရင် တစ်ရာမှာ တစ်ရာ သေမှာ။ အမြဲတမ်း ဒီလောက် ကံကောင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ယီပိုင်မင်းသည် မှော်ဆရာတစ်ဦးကဲ့သို့ ချက်ချင်း သူ၏ လက်ထဲတွင် ကင်ထားသော နတ်ဆိုးသားရဲခြေထောက်ကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ နတ်ဆိုးသားရဲခြေထောက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းသည် စျေးကြီးသော ပစ္စည်းဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ ရွာလူကြီး၏ အိမ်ပင်လျှင် မကြာခဏ မစားနိုင်ပေ။

"နင့်ရဲ့ အားနည်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲအသားမစားရင် နင့်ရဲ့ ခွန်အားက တိုးတက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

နတ်ဆိုးသားရဲ၏ အသားတွင် ခွန်အားဖြည့်ပေးပြီး အားကောင်းစေသော အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိသည်။ ယွင်ရှန်းသည် နတ်ဆိုးသားရဲအသားကို အရင်က တစ်ခါမှ မစားဖူးပေ။

အစားအစာ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရနံ့ကို မတွန်းလှန်နိုင်တော့ဘဲ ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ဣန္ဒြေကို ပစ်ပယ်ကာ သားရဲခြေထောက်ကို ကိုက်စားလိုက်ပြီး အိမ်ရှိ ခွေးငယ်လေးကို တွေးကာ စားသုံးမှုနှုန်းကို နှေးကွေးလိုက်သည်။

"မြန်မြန်စားတာ ကောင်းမယ်။ ဒီ သားရဲခြေထောက်ကို မဟာမှော်ညွှန်ကြားရေးမှူး ယန်ဆီက ခိုးလာတာ။ သူ သိသွားရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်"

ယီပိုင်မင်း ပြောပြီးသည်နှင့် ယွင်ရှန်းသည် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် သူမမျက်ခွံအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ယီပိုင်မင်း စကားဆုံးသောအခါ မျက်လုံးပြူးလျက် ဒေါသထွက်နေသော ယွင်ရှန်းကိုထားခဲ့ကာ သူမကို ကူညီမည် မဟုတ်ကြောင်း ပြောရင်း သူ့ကိုယ်သူ လှည့်လိုက်ပြီး ခြေရာလက်ရာ မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဒီ မျက်မမြင်ကောင်က မြေခွေးထက်တောင် ပိုကောက်ကျစ်တယ်။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ နတ်ဆိုးသားရဲခြေထောက်ကို အားရပါးရ ကိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ ပါးစပ်ထဲရှိ အသားစက ယီပိုင်မင်း ဖြစ်သည်ဟု စိတ်ကူးလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် ထပ်ပြောရရင် မျက်မမြင်ကောင်ရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်က တော်တော်ကောင်းတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ နတ်ဆိုးသားရဲအသား၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုအောက်မှာ နွေးထွေးသည့် လှိုင်းတစ်ခု သူမ၏ ခြေလက်တွေဆီ ပျံ့နှံ့လာတာကို ယွင်ရှန်း ခံစားလိုက်ရ၏။

နတ်ဆိုးသားရဲအသားက ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကောင်းစေတယ်လို့ ကြားဖူးတာ တကယ်ပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်။

ယွင်ရှန်းသည် နောက်နေ့မနက် အစောဆုံး တောင်ပေါ်တက်ပြီး နတ်ဆိုးသားရဲအချို့ကို လိုက်ရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နေဝင်ချိန်ရောက်သောအခါ မဟာမှော်ညွှန်ကြားရေးမှူး ယန်သည် ဆေးဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ယွင်ရှန်းက လေးစားစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရေးသားထားသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ စာရင်းနှင့်အတူ ကောင်းမွန်စွာ စနစ်တကျ ခွဲခြားထားသော ဆေးဆိုင်ကို တင်ပြလိုက်သည်။

"မဟာဆရာယန် မှော်ဘုရားကျောင်းမှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင် စုစုပေါင်း ကိုးရာရှစ်ဆယ့်ရှစ်မျိုး ရှိပါတယ်။ အဲဒီထဲက ငါးဆယ်ကျော်ဟာ ပျက်စီးနေတာ ဒါမှမဟုတ် မှိုတက်နေတာတွေ ဖြစ်လို့ သမီး သန့်ရှင်းပြီးပါပြီ။ ကျန်တဲ့ ကိုးရာသုံးဆယ့်ရှစ်မျိုးကို အံဆွဲအမျိုးမျိုးမှာ ထည့်ထားပြီးပါပြီ။ အံဆွဲတိုင်းမှာ သက်ဆိုင်ရာ နံပါတ်တွေ ရှိပါတယ်။ တစ်ခုချင်းစီ စစ်ဆေးလို့ရပါတယ်"

ယွင်ရှန်းသည် စာရင်းကို အပ်လိုက်သည်။

မဟာမှော်ညွှန်ကြားရေးမှူး ယန်သည် စာရင်းကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ယွင်ရှန်းကို အနိုင်ကျင့်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူမက နာရီအနည်းငယ်အတွင်း ဆေးဆိုင်ကို လျင်မြန်ပြီး စနစ်တကျ စီစဉ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

စာရင်းတစ်ခုချင်းစီကို စစ်ဆေးပြီး အမှားအယွင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရှိသောအခါ မဟာမှော်

ဒါရိုက်တာ ယန်၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားသည်။

သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဒီလို တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးမှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင် ဗဟုသုတနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ရှိနေမယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။ နှိမ့်ချတဲ့ နောက်ခံက မွေးဖွားလာပြီး မှော်စွမ်းရည်လည်း မရှိတာ နှမြောစရာပဲ။ မဟုတ်ရင် မှော်ဆေးဝါးပညာရှင်ဖြစ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ နေရာကိုတောင် ဆက်ခံနိုင်ချေရှိတယ်"

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် စာရင်းတွင် ပြဿနာ မရှိသည်ကို တွေ့ရှိသောအခါ မဟာမှော်

ဒါရိုက်တာ ယန်က ယွင်ရှန်းကို ထွက်ခွာခွင့်ပြုလိုက်သည်။

"ဆရာယန် ဆေးဆိုင်မှာ ရွာသားတွေ မကြာခဏသုံးတဲ့ အအေးမိဆေးဖြစ်တဲ့ လေကာမြက် ကုန်နေတာကို သမီး တွေ့ခဲ့တယ်။ နောက်ကျောတောင်မှာ အများကြီးရှိပါတယ်။ မနက်ဖြန် သမီး တက်ပြီး ခူးလို့ရမလား"

ယွင်ရှန်းသည် အပြစ်ကင်းပြီး တာဝန်ကျေသော အသွင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ မင်းက ငယ်သေးတယ်။ တောင်ပေါ်တစ်ယောက်တည်း တက်တာ အဆင်မပြေဘူး။ ပေမင်ကို လိုက်ခိုင်းလိုက်မယ်"

ယန်အမည်ရှိ မှော်ဆရာသည် စဉ်းစားပြီးနောက် ယွင်ရှန်း၏ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မနက်က ချန်ထားခဲ့သော ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်က အပြည့်အတိုင်း ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် မစားရသေးသော နတ်ဆိုးသားရဲခြေထောက်ကို ခွေးငယ်လေး၏ ရှေ့တွင် ချလိုက်သည်။

ခွေးငယ်လေးသည် ယွင်ရှန်းကို ငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မတွန်းလှန်နိုင်တော့ဘဲ နတ်ဆိုးသားရဲခြေထောက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကိုက်စားစပြုသည်။

ယွင်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။