ဆရာဦးလေး၏ အခွင့်အာဏာ

ဝမ်ဝေ့ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝူဟုန်၏ အရှိန်အဝါကို သူ မခံစားမိသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

"သူမ မေတ္တယျနဲ့ အတူတူ ရှိနေတုန်းလား။ သူမ ပြန်မလာခင် ငါ့ကိုယ်ငါ သက်သောင့်သက်သာနေနေလိုက်မယ်”

သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ နေရာကို ရှာဖွေပြီး အပန်းဖြေရန် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ရုတ်တရက် လူနှစ်ဦး သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူက ငါတို့ ကုန်းမြေကို ကျူးကျော်ရဲတာလဲ” အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပြောသည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ကို စော်ကားနေလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိရဲ့လား” အမျိုးသားတစ်ဦးက ထပ်ပြောလာသည်။

ဝမ်ဝေ့သည် သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့က စုန့်လုလီနဲ့ စုန့်ကျန်းလား"

"ခင်ဗျား ကျုပ်တို့ကို ဘယ်လို သိတာလဲ” စုန့်ကျန်းက မေးသည်။

"အိုး ရှင်က ဆရာပြောတဲ့လူပဲ ” အစ်မဖြစ်သူက ထပ်ပြောသည်။

"ဒါဆို သူပဲပေါ့" စုန့်ကျန်းက သူ့ကို အပေါ်အောက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သားရဲက သူ၏ သားကောင်ကို စစ်ဆေးနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

" ရုပ်ရည်တော့ ပြေပြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် ဆရာက ရှင့်ကို ဘာလို့ သဘောကျလဲဆိုတာ နားလည်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ငယ်ရွယ်နေရတာလဲ” စုန့်လုလီက မေးသည်။

"နောက်ပြီး ဆရာရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်ဖို့ နည်းနည်းလေး အားနည်းလွန်းနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား” စုန့်ကျန်းက မေးသည်။

ဝမ်ဝေ့က ခဏတာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"အချစ်မှာ အသက်အရွယ်၊ ကျင့်ကြံရေးအဆင့်အတန်း စတာတွေရဲ့ အပိုင်းအခြား ဒါမှမဟုတ် ကန့်သတ်ချက်တွေ မရှိဘူး"

"အဲ့ဒါက နှာဘူးတစ်ယောက် ပြောမဲ့ စကားမျိုးပဲ” စုန့်လုလီက ပြောလိုက်ရာ သူ့ကို ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးစေသည်။

"ခင်ဗျားက နှာဘူးလား” စုန့်ကျန်းက မေးသည်။

"ငါ ထင်တယ်။ သူ ဖြစ်မယ်။ သူ့မျက်လုံးကို ကြည့်လိုက် … သူ့စိတ်ထဲမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အတွေးတွေ ရှိနေတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေပဲ” စုန့်လုလီက ထပ်ပြောသည်။

"ဆရာ သိတယ်လို့ ထင်လား။ ငါတို့ သူမကို သတိပေးသင့်လား"

"သူမက လူတွေကို ခွဲခြားသိမြင်ရာမှာ အများအားဖြင့် ကောင်းပါတယ်။ အချစ်ကြောင့် ကန်းနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

"သူမကို နှာဘူးနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ငါတို့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး” စုန့်ကျန်းက ပြောသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အဲဒီနှာဘူး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူမက နောက်ဆုံးတော့ မြင်လာပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဝင်မစွက်ဖက်သင့်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့က သူမရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို အတားအဆီး ဖြစ်အောင် လုပ်နေတယ်လို့ သူမ ထင်လိမ့်မယ်"

"မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူမ မမြင်ခင် ဒီလောက်ကြာအောင် နှာဘူးနဲ့ နေနေရမဲ့ သူမအတွက် ငါ စိတ်မကောင်းဘူး"

စုန့်လုလီသည် နက်နဲစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံသည် ဝမ်းနည်းမှု အပြည့်နှင့် ဖြစ်နေသည်။

"ဆရာတောင်မှ အချစ်လို့ ခေါ်တဲ့ ကျိန်စာကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့ … ဒီနှာဘူး ထွက်သွားတာနဲ့ ငါတို့ သူမ ဘေးမှာ ရှိနေပေးမှာပါ"

"မင်းတို့ ကိစ္စတွေ ပြီးပြီလား” ဝမ်ဝေ့က မေးသည်။ ဝူဟုန်သည် သူမတပည့်များ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သဘောထားအကြောင်း သူ့ကို သတိပေးခဲ့သော်လည်း ဤအရာသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးထက် ကျော်လွန်နေသည်။

"ပြီးပြီလား ဆိုတာ ဘာလဲ” စုန့်လုလီက မေးသည်။

"ငါ … "

"ကောင်းပြီ။ အခု ငါ စကားပြောဖို့ အချိန်ပဲ" ဝမ်ဝေ့က သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

“ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်းတို့ ငါ့ကို ဆရာဦးလေးလို့ သုံးနှုန်းသင့်တယ်"

"ဘာ"

"မင်း ရူးနေတာနေမယ်” စုန့်ကျန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဆရာရဲ့ အနာဂတ် ခင်ပွန်းအနေနဲ့ ဒါက ငါ့ရဲ့ တရားဝင် ဘွဲ့ မဟုတ်ဘူးလား"

သူ၏ စကားများက သူတို့ကို ချက်ချင်း စကားမပြောနိုင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူ့စကားက မှန်ကန်နေသည်။

"ငါက အဆင့်အတန်းနဲ့ ရာထူးကို ဂရုစိုက်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့ ငါ့ကို ဘယ်လို ခေါ်တယ်ဆိုတာ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ မင်းတို့ ငါ့ကို စော်ကားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့အခေါ်အဝေါ်ကို သေချာလေး သုံးနှုန်းပါ"

စုန့်လုလီနှင့် စုန့်ကျန်းတို့၏ နှုတ်ခမ်းများက တုန်ယင်သွားသည်။ သူတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ဝေ့ကို ပြန်ကြည့်သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများက ခိုင်မာနေပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်များက ပို၍ပင် ခိုင်မာနေသည်။

"ပုန်ကန်ချင်တာလား … မင်းတို့ရဲ့ ပုန်ကန်တတ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို ချိုးဖျက်တာက ငါ့ရဲ့ အကြိုက်ဆုံးအပန်းဖြေမှုပဲ” ဝမ်ဝေ့က ရယ်မောလိုက်စဉ် ဝါးလုံးတစ်ချောင်းက သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပုံပေါ်လာသည်။

"ငါ့ မျိုးနွယ်မှာ ဘိုးဘေးရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေသရွေ့ ဝမ်မျိုးနွယ်ဝင်အားလုံးကို ဆုံးမနိုင်တဲ့ ဘိုးဘေးဝါးတုတ် ရှိတယ်။"

"ငါ့လက်ထဲက တစ်ချောင်းကတော့ ပုံရိပ်ယောင်ဖြစ်ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ ဆရာဦးလေးအဖြစ် ငါ့ရဲ့ ရာထူးအပေါ် မူတည်ပြီး ပြုပြင်ထားတာပေါ့။ တစ်နည်းအားဖြင့် ငါ မင်းတို့ကို ရိုက်နှက်နိုင်ပြီး မင်းတို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး။ ဟုတ်တယ် … ငါ မင်းတို့ ဆရာဆီ ပြောပြပြီး သူမက မင်းတို့ကို တကယ် ပြစ်ဒဏ်ပေးအောင် တိုက်တွန်းပေးနိုင်တယ်"

အမွှာများ၏ အမူအရာများက ပြောင်းလဲသွားသည်။

" ဒီလိုလုပ်ဖို့ လိုအပ်လို့လား” စုန့်လုလီက မေးသည်။

"ဆရာဦးလေး … ဒီလို အရှက်ရစရာမျိုး လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး” စုန့်ကျန်းက ထပ်ပြောသည်။

"သစ္စာဖောက် နင် ဘာလို့ သူ့ကို အဲ့ဒီလို ခေါ်တာလဲ” စုန့်လုလီက ဒေါသတကြီး ပြောသည်။

"ငတုံး … မင်း တကယ် အရိုက်ခံချင်တာလား။ ငါတို့ ဒီနေ့ကစပြီး သူ့ရှေ့မှာ မျက်နှာပြရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါတို့ရဲ့ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကော ဘယ်ရောက်သွားလဲ” စုန့်လုလီက လှောင်ပြောင်သည်။

"တော်ပြီ … ငါ့ရဲ့ တူလေးတွေ” ဝမ်ဝေ့က ပြောသည်။

"ဒီအရိုက်ခံရမှုက ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို ဆရာဦးလေးလို့ ခေါ်တဲ့အတွက် မင်းအပေါ် ပိုပြီး ညှာတာပေးပါ့မယ်"

"ကေ … ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” စုန့်ကျန်းက ပြောသည်။ ဤအတောအတွင်း စုန့်လုလီက သူ့အား ဓားသွားများကဲ့သို့ အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်းအတွက်ကတော့ … ကောင်းပြီ၊ မင်း ပိုပြီး ပုန်ကန်လေလေ ငါ ပိုပြီး ပျော်ရွှင်လေလေပဲ"

ဝမ်ဝေ့က ပြေးလာလိုက်ရင်း အော်ဟစ်သံများက အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အမွှာများက သူ့ထက် ပိုမြန်ကြောင်း မကြာမီ သက်သေပြခဲ့ကြသော်လည်း အရေးမကြီးပေ။

ဝမ်ဝေ့က ဝှေ့ယမ်းနေသရွေ့ ဝါးတုတ်သည် သူ့ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်လိမ့်မည်။ နာရီဝက်ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် မျက်နှာများပေါ်တွင် အညိုအမည်းစွဲများဖြင့် ဝမ်ဝေ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေကြသည်။

"မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ် ငါ့ကို နှာဘူးလို့ ခေါ်ရဲတာလဲ” ဝမ်ဝေ့က ပြောသည်။

"ဒါက မှန်တယ်ဆိုရင်တောင် ဒါက ငါနဲ့ မင်းတို့ ဆရာကြားက ပုဂ္ဂိုလ်ရေးရာကိစ္စနဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ငါတို့ လုပ်တဲ့ကိစ္စပဲ"

"အား ဆရာအကြောင်း အဲ့ဒီလို မပြောပါနဲ့” စုန့်လုလီက ပြောသည်။

"ထပ်လိုချင်သေးလား"

"မ .. မလိုပါဘူး"

"မလိုပါဘူး … ဘာလဲ"

"မလိုပါဘူး ဆရာဦးလေး"

"လိမ္မာတဲ့ ကောင်မလေးပဲ” ဝမ်ဝေ့က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ငါက အေးအေးဆေးဆေး လူတစ်ယောက်ပါ။ ငါ့ရဲ့ မူလအစီအစဉ်က မင်းတို့ ဆရာက အရမ်းတင်းကြပ်နေတဲ့အခါ မင်းတို့ကို လျှို့ဝှက်ကူညီပေးမဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဆရာဦးလေးဖြစ်ဖို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ပါဦး မင်းတို့ ငါ့ကို ဘာလုပ်ခိုင်းလိုက်လဲ"

"ဒါက သူ့အမှားတွေချည်းပဲ” စုန့်ကျန်းက အရှက်အကြောက်မရှိဘဲ သူ့အစ်မကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောသည်။

"ကျောရိုးမရှိတဲ့ သစ္စာဖောက်” စုန့်လုလီက ကျိန်ဆဲသည်။

"ဒီကိစ္စကို ငါ နင့်ကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ထပ် ယွမ်ခေတ် ၁၀,၀၀၀ အတွက် ငါ နင်နဲ့ စကားပြောမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ပြီးတော့ မင်းရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ လုပ်ရပ်ထဲကို ဆွဲသွင်းခံရတာ ငါ ပင်ပန်းနေပြီ။ ပြီးတော့ ယွမ်ခေတ် ၁၀,၀၀၀ က အရမ်းကြာတယ်။ ၁၀၀၀ လုပ်ပါ"

"မရဘူး၊ အနည်းဆုံး ၉၀၀၀ ဖြစ်ရမယ်"

"၂၀၀၀ က ငါ လက်ခံနိုင်တဲ့ အဝေးဆုံးပဲ"

"ယွမ်ခေတ် ၂၀၀၀ နဲ့ ငါ့ရဲ့ ဒေါသရဲ့ ပြင်းထန်မှုကို နင် ဘယ်လိုနားလည်နိုင်မှာလဲ။ မရဘူး၊ ငါ အနည်းဆုံး ၈၀၀၀ အတွက် နင်နဲ့ စကားပြောမှာ မဟုတ်ဘူး” စုန့်လုလီက ပြန်ချေပသည်။

"ကောင်းပြီ။ ငါ့ကို ခေါင်းကိုက်စေတယ်။ သူမကတော့ မင်းတို့နဲ့ ဒီလောက်ကြာကြာ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်နိုင်လဲမသိဘူး” ဝမ်ဝေ့က ပြောသည်။

"မင်းတို့ ပိုကောင်းတဲ့ လုပ်စရာမရှိဘူးလား"

"ကျွန်တော်တို့ လေ့ကျင့်စရာတွေ ရှိပါသေးတယ် ဆရာဦးလေး” စုန့်ကျန်းက ပြောသည်။

"ကျွန်မတို့ လေ့ကျင့်တော့မှာပါ ဦး … ဆရာဦးလေး” စုန့်လုလီက ပြောလိုက်သည်၊ သူမ၏ အသံသည် နောက်ဆုံးစကားလုံးနှင့်အတူ တိုးတိုးလေး ဖြစ်နေသည်။ ဝမ်ဝေ့က သူတို့ကို ဖယ်ရှားရန် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်စဉ် အမွှာများက ထွက်ပြေးနေသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သို့သော် သူ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို ခံစားမိ၍ နှလုံးတစ်ချက် အခုန်မြန်သွားလေသည်။။

" မင်း ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ရှိနေတာလဲ” သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်ရင်း မေးသည်။

"လုံလုံလောက်လောက်ပေါ့” ဝူဟုန်က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း တစ်ခုခု ပြောသင့်တယ်" ဝမ်ဝေ့က ချဉ်းကပ်ပြီး သူမကို နမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။

"ဒီနှစ်ယောက်က ကျွန်မနဲ့ အချိန်အကြာကြီး ရှိနေခဲ့တာပါ။ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို သိတယ်။ ရှင့်ရဲ့ အခွင့်အာဏာကို ထူထောင်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်” ဝူဟုန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"မင်း အကောင်းဆုံး လုပ်ခဲ့တယ်။ ကိုယ် ခန့်မှန်းတာသာ မမှားရင် သူတို့က ရှေးဦးစံပြ ဖြစ်ဖို့ အသက်တစ်ရှိုက်စာပဲ လိုတော့တယ်။ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အရာ မရှိဘူးဆိုရင် သူတို့ဟာ နောက်ထပ်ယွမ်ခေတ် အနည်းငယ်အတွင်း အဲ့ဒီ အဆင့်ကို ရောက်ရှိလာနိုင်တယ်"

"ကျေးဇူးပါ .. ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကျေးဇူးကြောင့်လဲ ပါပါတယ်"

"ပြုစုပျိုးထောင်ရေး အမြုတေလား"

"ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်မကို အကြွင်းမဲ့သတ်ဖြတ်သူကို သတိရစေခဲ့လို့လည်း ပါတယ်” ဝူဟုန်က ရှင်းပြသည်။

"လေ့ကျင့်မှုအတွက် ကျွန်မ အကြွင်းမဲ့သတ်ဖြတ်သူရဲ့ အကြောက်တရား အုပ်စိုးမှုကို ပြန်လည်ဖန်တီးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အမွှာတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ချိတ်တံဆိပ်ခတ်ခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ အသက်အတွက် တိုက်ခိုက်ဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့တယ်"

ဝမ်ဝေ့က ခေါင်းညိတ်သည်။ ရှင်သန်ခြင်းတရားနှင့် သေခြင်းတရားတို့သည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံး လေ့ကျင့်မှု ပုံစံများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ကိုယ် အမြဲတွေးမိတာ တစ်ခုရှိတယ်။ အကြွင်းမဲ့သတ်ဖြတ်သူက ကိုယ်တို့လက်ရှိခေတ်မှာ အဲလောက် ထိတ်လန့်စရာ ဖြစ်နေဦးပါ့မလား"

"အိုး မဟုတ်ဘူး” ဝူဟုန်က ပြန်ဖြေသည်။

“သူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် စံပြတွေ စုဝေးပြီး သူ့စွမ်းရည်ကို ခွဲခြမ်းစိပ်ဖြာခဲ့ကြသေးတယ်။ သူတို့ သင်ယူခဲ့ကြပြီး အဲ့ဒီကနေ တိုးတက်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီဖြစ်ရပ်ပြီးတဲ့နောက် ပထမဆုံး ရှေးဦးစံပြတွေ ပေါ်လာခဲ့တယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်။ ဒါကြောင့် ခေတ်သစ်နည်းစနစ်တွေကနေ မသင်ယူဘဲ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် မလုပ်ဘူးဆိုရင် သူဟာ ထူးခြားတဲ့သူ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကိုယ်လဲ အဲ့ဒီလို ထင်တယ်” ဝမ်ဝေ့က ခေါင်းညိတ်သည်။

ကျင့်ကြံရေးက မတိုးတက်ဘဲ ရပ်တန့်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းသည် အပေါ်ယံတွင်သာ ဖြစ်သည်။ စွမ်းရည်များနှင့် နည်းစနစ်များသည် ရှေးခေတ်ကနေ အကြီးအကျယ် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ဤတိုးတက်မှု၏ လက္ခဏာတစ်ခုမှာ ခေတ်သစ်တွင် ရှိနေသော ရှေးဦးစံပြများနှင့် စံပြများ၏ အရေအတွက် ဖြစ်ပေသည်။

"အမွှာတွေ ရှေးဦးစံပြဖြစ်လာတာနဲ့ မင်းရဲ့ မကျေနပ်ချက်ကို နောက်ဆုံးတော့ လက်စားချေနိုင်ပြီ” ဝမ်ဝေ့က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်” ဝူဟုန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ ဒိုင်းမေးရှင်းအနိမ့်ရှိ သူမ၏ အတွေ့အကြုံက သူမကို ခိုင်မာပြီး မာနကြီးသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို ဖန်တီးရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ ယခု ကမ္ဘာပေါ်တွင် မည်သူမျှ သူမကို အထင်သေး၍ မရတော့ပေ။

သို့သော် သူမ၏ နာကျင်စရာ နေရာများထဲမှ တစ်ခုမှာ သူမ၏ ဒုတိယ ရှေးဦးစံပြသည် ရုပ်သေးရုပ် ဖြစ်နေသည့်အတွက် လူတိုင်းက သူမ၏ မူလစည်းတံဆိပ်ကုန်းမြေကို အင်အားအနည်းဆုံး အာဏာရှင်ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမွှာများ ရှေးဦးစံပြ ဖြစ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမော့ခါးကော့ကာ အထင်သေးခံရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီကလေးတွေအကြောင်း စကား မပြောကြရအောင်။ မေတ္တယျနဲ့ မင်းရဲ့ စကားပြောဆိုမှု ဘယ်လိုလဲ"

"ကောင်းပါတယ်” ဝူဟုန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"သူမက စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ တောင်းပန်ခဲ့ပြီး ကျွန်မက ခေါင်းမာတာကို ရပ်ပြီး သူမရဲ့ တောင်းပန်မှုကို လက်ခံခဲ့တယ်။ သူငယ်ချင်းဟောင်းကို ပြန်ရတာ ကောင်းပါတယ်"

ဝမ်ဝေ့သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ခံစားချက် တိုးတက်လာသည်။

"ကမ်းခြေကို သွားချင်လား"

"ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီးလဲ"

"မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် ရုတ်တရက် ကမ်းခြေကို ခံစားကြည့်ချင်လာတယ်"

"ရှင် ကျွန်မကို ရေကူးဝတ်စုံနဲ့ မြင်ချင်လို့ မေးနေတာလား" ဝူဟုန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်သည်။

"အဲ့ဒါက ကျေးဇူးတင်စရာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ် ကိုယ့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က သန့်စင်တယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်။ မင်းနဲ့အတူ ကမ်းခြေမှာ အချိန်အချို့ ကုန်ဆုံးချင်ရုံ သက်သက်ပါ"

ဝူဟုန်က သူ့ကို ယုံကြည်သည်။ အကယ်၍ ထိုအရာသည် သူ့လှုံ့ဆော်မှု ဖြစ်ခဲ့ပါက သူသည် ၎င်းကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖော်ပြခဲ့လိမ့်မည် သို့မဟုတ် တိုက်ရိုက် တောင်းဆိုခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ မရမှာလဲ။ ရှင် ဒီမှာ တစ်ခုဖန်တီးချင်လား ဒါမှမဟုတ် မဟာမြူစက်ဝန်းကို သုံးချင်လား"