ရှားပါး ရတနာ ပြပွဲ

နှစ်ယောက်သား ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ရုတ်တရက် ကိစ္စတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

"ရှောင်ရွှယ်၊ ငါ ဒီရက်ပိုင်း နာမည်ကြီးနေတာလား"

သူ မေးလိုက်သည်။

ဒီကာလအတွင်းမှာ သူက အခြေခံအားဖြင့် ခရမ်းရောင်ဝါးခြံဝင်း အိမ်နဲ့ တာအိုဘုရားကျောင်း တစ်ခုတည်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး အပြင်က ကိစ္စတွေကို စိတ်မဝင်စားဘဲ ပညာရှိစာတွေပဲ ဖတ်နေခဲ့တာပင်။

ဒါပေမဲ့ ကုရှောင်းရွှယ်ကတော့ အတော်လေး လွတ်လပ်သည်။ တစ်ခါတလေ တာအိုဘုရားကျောင်း ကို မသွားတဲ့အခါ ထန်ထျန်းက သူမကို အနားယူခွင့်ပေးပြီး သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စတွေ လုပ်ခိုင်းလေ့ရှိသည်။

ဒါကြောင့် သူမက အခြေအနေတချို့ကို သိနိုင်လိမ့်မည်။

"အင်း၊ ဟုတ်တယ်လို့ ပြောလို့ရမယ်"

ကုရှောင်းရွှယ်က ပြန်ဖြေသည်။ "တောင် အောက် ကတော့ ကျွန်မ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တောင် အပေါ်ပိုင်းက လူတချို့ကတော့ ရှင်အကြောင်း တစ်ခါတလေ စုပြောနေကြတာတော့ ရှိတယ်"

"ပြီးတော့ ခြံအပြင်ဘက်က ဖိတ်စာတွေလည်း ဒီရက်ပိုင်း ပိုများလာတယ်"

"မနေ့က ပြန်လာတုန်းကတောင် ခရမ်းရောင်ဝါးတောအပြင်ဘက်မှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ချောင်းကြည့်နေတဲ့သူတချို့ကို ကျွန်မ တွေ့ခဲ့သေးတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မ မောင်းထုတ်လိုက်ရတာ"

ထန်ထျန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သူ သိသည်။ ငွေကို ဖြုန်း တာ၊ လက်ဖွာတာက လူတချို့ရဲ့ စပ်စု လိုစိတ်ကို ဆွဲဆောင်မှာ သေချာပေသည် ။

ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြစ်လာမယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

မင်းတို့ ကျင့်ကြံဖို့ မလိုဘူးလားကွ

ကျင့်ကြံရေးလောကက လူတွေရဲ့ အတင်းအဖျင်း စိတ်ဓာတ်တွေက ဒီလောက်တောင် ဆိုးရွားနေတာလား

ထန်ထျန်း စိတ်ထဲမှာ ဘာပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။ ဒီလို ဆက်သွားနေရင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ စပ်စု လိုစိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမယ့် ကိစ္စတွေ လုပ်လာမှာ သေချာပေသည် ။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်၊ အပြင်ကို တစ်ခေါက်လောက် ထွက်ပြီး လူတွေကို ပြ လိုက်ရင် သူ့ကိုယ်သူ သိပ် "လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်"စရာ မဖြစ် တော့ပေ။

သူတို့ရဲ့ စပ်စု လိုစိတ်ကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်နိုင်ရင် နောက်ပိုင်း ဘဝက အေးဆေးသွားမှာ သေချာသည်။

"အဲဒီ ဖိတ်စာတွေ မင်း သိမ်းထားတုန်းပဲလား"

ထန်ထျန်းက ဒီကိစ္စကို သေချာပေါက် သိပေမယ့် ကြည့်တောင် မကြည့်ဘဲ ကုရှောင်းရွှယ်ကို ကိုယ့်ဘာသာ စီမံခိုင်းခဲ့တာပင်။

"အကုန် သိမ်းထားတယ်"

"ဒီမှာ"

ပြောရင်းနဲ့ ကုရှောင်းရွှယ်က ဖိတ်စာ ထူထူတစ်ထပ်ကို ထုတ်ပေးခဲ့သည်။

ထန်ထျန်းက ဖိတ်စာတွေကို ယူပြီး လှန်ကြည့်လိုက်သည်။

မကြည့်မချင်း မသိ၊ ကြည့်လိုက်မှ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဒီက ဘာတွေလဲ

သူ့ကို ပန်းကြည့်ဖို့ ဖိတ်တာတွေ။

ကဗျာနှင့် သီချင်းဆိုပွဲ လို့ ခေါ်တဲ့ ပွဲကို ဖိတ်တာတွေ။

သူ့ကို လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ ကခုန်တာကို ကြည့်ဖို့ ဖိတ်တာတွေ။

ပြီးတော့ လူတစ်ယောက်က သူ့ကို ဂိုဏ်းထဲက ကျောက်စိမ်းရေကန် မှာ လမင်းကြည့်ဖို့ ဖိတ်တာ။ အဲဒီနေရာက ချစ်သူစုံတွဲတွေသာ သွားတဲ့နေရာ မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ဖိတ်တဲ့သူက ယောကျ်ားလေး ဖြစ်နေတာပင်

ထန်ထျန်း မျက်လုံးတွေ လှန်ပစ်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ဖိတ်စာတွေ အားလုံးကို ဘေးပစ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူ့လက်ထဲမှာ အတော်လေး အဆင်ပြေ ပုံရတဲ့ ဖိတ်စာတစ်စောင်ပဲ ကျန်ခဲ့သည်။

ဆယ်ရက်ကြာပြီးနောက်၊ ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့်များ၏ ရှားပါး ရတနာ ပြပွဲကို နွေဦးပန်းခြံ၌ ကျင်းပပါမည်။ သခင်လေး အား လေးစားစွာ ဖိတ်ကြားအပ်ပါသည်။

ဒီဖိတ်စာကို ဖိတ်ကြားသူက နွေဦးပန်းခြံ ပင် ဖြစ်သည်။

"မင်း ဒီနေရာကို ကြားဖူးလား"

ထန်ထျန်းက ဖိတ်စာကို ကုရှောင်းရွှယ်ကို ပေးလိုက်သည်။

ကုရှောင်းရွှယ်က ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ "သိတယ်၊ အဲဒါ ပန်းတွေ အပြည့်စိုက်ထားတဲ့ နေရာပေါ့ ။ နှစ်တိုင်း နွေဦးရာသီမှာ ပန်းတွေပွင့်တဲ့အခါ ပွဲအမျိုးမျိုး ကျင်းပလေ့ရှိတယ်"

"ရှားပါး ရတနာ ပြပွဲ က အဲဒီထဲက တစ်ခုပဲ"

"ဒါက ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် တွေအတွက် သီးသန့်ပွဲပါ။ ဒါပေမဲ့ အသေးစိတ်ကိုတော့ ကျွန်မ သိပ်မသိဘူး"

ထန်ထျန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။ နားထောင်ရတာတော့ တော်တော်လေး အဆင်ပြေ တဲ့ ပွဲတစ်ခုနဲ့ တူသည်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက သွားရောက်သူတွေလည်း မနည်းလောက်ဘူး ထင်လေသည်။

ရက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဖိတ်စာက လေးရက်အကြာက ရောက်လာတာဖြစ်ပြီး ရှားပါးရတနာများ ပြပွဲ က ခြောက်ရက်အကြာမှာ ကျင်းပ မှာပင်။

"ဒီရက်ပိုင်း မင်း ရှားပါးရတနာ ပြပွဲ ရဲ့ အသေးစိတ် အခြေအနေကို စုံစမ်းကြည့်လိုက်"

"ခြောက်ရက်အကြာမှာ ငါတို့ အတူတူ သွားကြမယ်"

ထန်ထျန်းက ပြောသည်။

........

ခြောက်ရက်က မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ခရမ်းရောင်ဝါးတောအပြင်ဘက်မှာ စုဝေးနေတဲ့ လူတွေက ပိုများလာသည်။ ထန်ထျန်း အပြင်ထွက်တိုင်း စပ်စု လိုတဲ့ အကြည့်တွေ အများအပြားကို ရခဲ့ပြီး မရည်ရွယ်ဘဲ တချို့လူတွေက ရှေ့ကို တိုးပြီး စကားပြောဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

ကုရှောင်းရွှယ်က အကြိမ်အနည်းငယ် ပြန်ဆုံးမခဲ့ပေမယ့် တချို့လူတွေက ရင်းနှီးအောင် လုပ်ပြီး သတင်းစုံစမ်းဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပင်။

ဒါကြောင့် ထန်ထျန်းက အပြင်မထွက်တော့ဘဲ ခရမ်းရောင်ဝါးခြံဝင်း အိမ်ထဲမှာပဲ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။

သူ အရင်တုန်းက တစ်ယောက်တည်း နေဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာက လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ လုပ်ရပ်ပင်။ မဟုတ်ရင် ဘယ်လို ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ မပြောနိုင်ပေ။

ချင်းဟိုင်နဲ့ အရောင်းအဝယ်လုပ်တဲ့နေ့မှာပဲ ထန်ထျန်းက သုံးစွဲမှုအမှတ် တစ်သန်းကို သုံးပြီး ပါရမီစက်ဝန်း ခုနစ်လွှာ ကို အောင်မြင်စွာ လဲလှယ်ခဲ့သည်။

ပါရမီစက်ဝန်း ခုနစ်လွှာ ရဲ့ ကောင်းချီး ပေးမှုက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု မြန်နှုန်းကို နောက်တစ်ဆင့် တက်စေပြီး ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နောက်တစ်ကြိမ် အဆင့်တက်ကာ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၁၁) ကို ရောက်လာခဲ့သည်။

ဒီလို အမြန်နှုန်းနဲ့ဆိုရင် မကြာခင်မှာပဲ အုတ်မြစ်ချ ခြင်းအဆင့် ကို တက်နိုင်တော့မည်ပင်။

ဒါ့အပြင် သူက သုံးစွဲမှုအမှတ် တစ်သိန်းနဲ့ အဆင့် ခြောက် ပါရမီကို တစ်ကြိမ် လဲလှယ်ခဲ့ပြီး မိုးကြိုးနဂါးသွေးကြော ကို ရရှိခဲ့သည်။

မိုးကြိုးနဂါးသွေးကြော ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု တိုးတက်စေတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက အဇူရာစပါးအုံးမြွေသွေးကြော ထက် တစ်ဆင့်သာပေမယ့် အမွေအနှစ်လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် တော့ မပါလာခဲ့ပေ။

နည်းနည်းတော့ နှမြောစရာပင်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို အတင်းအကျပ် မလုပ်နိုင်ပေ။

ကံတရား အတိုင်းပဲပေါ့ ၊ နောက်ဆို ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို လဲလှယ်နိုင်သေးတာပဲလေ ။

ကျန်နေသေးတဲ့ သုံးစွဲမှုအမှတ် တွေနဲ့ ထန်ထျန်းက မတူညီတဲ့ အဆင့်ရှိတဲ့ ဉာဏ်အလင်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာကို ဆက်လက် လဲလှယ်ပြီး မတူညီတဲ့ ကျင့်စဉ်မျိုးစုံကို သင်ယူကာ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ တာအိုကျင့်စဉ်အပေါ် နားလည်မှုကို ပိုမို တိုးမြှင့်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကုရှောင်းရွှယ်က ရှားပါးရတနာ ပြပွဲ ရဲ့ အချက်အလက်တချို့ကိုလည်း စုံစမ်းသိရှိခဲ့သည်။

ဒါက တကယ်ပဲ ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် တွေအတွက် သီးသန့်ပွဲပင်။ ပွဲကို တက်ရောက်ဖို့ အရည်အချင်းရှိသူတွေက အနည်းဆုံး အလယ်အလတ် ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် အဆင့်အထက် ဖြစ်ရမည်။

ပွဲရဲ့ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် တွေအတွက် အပန်းဖြေဖို့ နေရာတစ်ခု ပေးဖို့ပင်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် အားလုံးက ထန်ထျန်းလို တစ်နေကုန် တံခါးပိတ်ပြီး အိမ်မှာ ကျင့်ကြံနေတဲ့သူတွေ မဟုတ်ကြဘူးလေ။

တကယ်တော့ ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် အများစုက ကျင့်ကြံခြင်းကို သိပ်စိတ်မဝင်စားကြပေ ။ ငြီးငွေ့ဖွယ် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတာထက်၊ သူတို့က တောင်တက်ခြင်း၊ ရေကစားခြင်း၊ ပန်းကြည့်ခြင်း၊ လမင်းကြည့်ခြင်း၊ သီချင်းဆိုခြင်း၊ ကခုန်ခြင်း၊ အရက်သောက်ခြင်းတွေကို ပိုကြိုက်ကြသည် ။

အဆင့်အတန်း ဝယ်ယူတာကလည်း သူတို့ ပိုပျော်ရွှင်နိုင် ဖို့ပင်။

ထန်ထျန်းက ဒီကိစ္စတွေကို သိပ်စိတ်မဝင်စားပေမယ့် ရှားပါးရတနာ ပြပွဲ ရဲ့ နောက်ထပ် ကဏ္ဍတစ်ခုက သူ့ကို စိတ်ဝင်စားစေခဲ့သည်။

ရှားပါးရတနာများ စာရင်းပင်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက နွေဦးပန်းခြံ က ရှားပါးရတနာ တချို့ကို ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် တွေအား ထုတ်ပြ ပြီး စိတ်ဝင်စားရင် ဝယ်ယူနိုင်ပေသည်။

ဒီလို ပွဲမျိုးမှာ ထုတ်ပြနိုင်တဲ့ ရတနာ တွေက ဘယ်လိုမျိုး ပဲ ဖြစ်ဖြစ် စကားလုံးတစ်လုံးကို ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်ပေ။

ဈေးကြီးလှသည်။

ထန်ထျန်းက ဒီစကားလုံးကို အရမ်း သဘောကျသည်။

ဒါကြောင့် သူ ချက်ချင်းပဲ ဒီ ရှားပါးရတနာ များ ပြပွဲ ကို သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို တားလို့ မရပေ

မနက်စောစောမှာပဲ အိပ်ရာက ထခဲ့သည်။

လတ်ဆတ်တဲ့ လေကို ရှူသွင်းလိုက်တော့ ပန်းနံ့သင်းသင်းလေးက စိတ်ကို လန်းဆန်းစေသည်။

"ဒီရက်ပိုင်း ငါတို့ အတွက် မန်ကျည်းရွက်နုနု လေးတွေ ခူးပေးပါဦး။ အဲဒါကို ဂျုံမှုန့်နဲ့ ရောပြီး ပေါင်းရင် အရမ်း စားလို့ကောင်းတယ်"

ပန်းကန်တွေ တူ တွေ ချနေတဲ့ ကုရှောင်းရွှယ်ကို ထန်ထျန်းက ပြောသည်။

"မန်ကျည်းရွက် က စားလို့ရတာလား"

ကုရှောင်းရွှယ်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဘယ်အချိန်ကတည်းကမှန်းမသိ၊ မန်ကျည်းရွက် ရဲ့ သစ်ကိုင်းဖျားတွေမှာ အရွက်နု လေးတွေ အပြည့်ပွင့်နေပြီး အနံ့သင်းသင်းလေးတွေ လွင့်နေသည်။

"စားလို့ရတာပေါ့"

ထန်ထျန်းက စားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး ကုရှောင်းရွှယ်ရဲ့ နှာခေါင်းပေါ်မှာ ကပ်နေတဲ့ မီးခိုးပြာအမည်းစက်လေးကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်း ထင်းမီးနဲ့ ထမင်းချက်နေတုန်းပဲလား"

"ငါ အဲဒီနေ့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်တာပါ"

ထို့နောက် သူက သူ့ရဲ့ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး သူမကို ပြသည်။

ကုရှောင်းရွှယ်က လက်နဲ့ မီးခိုးပြာကို သုတ်လိုက်ပြီး "ရှင် ပြောတာ မှန်တယ်။ ထင်းမီးနဲ့ ချက်တဲ့ ထမင်းက ပိုမွှေးတာ"

"တကယ့်ကို အရသာ မတူဘူး"

ထန်ထျန်းက ပြုံးပြီး ရိုးရှင်းတဲ့ မနက်စာကို စစားလေ သည်။

စားသောက်ပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား ပြင်ဆင်ပြီး ခရမ်းရောင်ဝါးခြံဝင်း အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

နက်ရှိုင်းတဲ့ လမ်းငယ်လေးကို ဖြတ်ပြီး နွေဦးပန်းခြံဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြလေသည်။