တရားဝင် မင်းသမီး

သူ ဆိုလိုသမျှ အားလုံးကို ပြောပြီးနောက် ယင်ကျန်းဟုန် ငြိမ်သက်နှလုံးသား ခန်းမထဲမှ "ငါ နောက်တစ်ခါ မင်းဆီ လာလည်မယ်" ဟူသော စကားမျှသာဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

ယင်ကျန်းဟုန်၏ ကျောပြင် အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲမှ မညည်းညူဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ခင်ဗျားကို တကယ် တောင်းပန်ပါတယ် ခင်ဗျား ခေါင်းမာတဲ့ အဘိုးကြီး နောက်တစ်ခါ ကျွန်တော့်ကို လာမတွေ့ပါနဲ့တော့

သူ အစောပိုင်းက ထွက်သွားခိုင်းခဲ့သော နန်းတွင်းအပျိုတော်များနှင့် မိန်းမစိုးများကို ပြန်ခေါ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ကာ သူ နံနက်ခင်းက မပြီးသေးသော စာအုပ်ကို ပြန်လည် ဖတ်ရှုခြင်း စတင်လိုက်သည်။

အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခု ကြာပြီးနောက် မုယောင် ခုံချန်ချန်ကို ဆွဲလျက် စာကြည့်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

"အရှင်မင်းကြီး"

မုယောင် စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"အဖေက ဒီနေ့ အရှင်မင်းကြီးကို ဘာကိစ္စ လာရှာတာလဲ"

"မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းပင် မမော့ဘဲ ပြန်ဖြေသည်။

ကောင်းပြီ မပြောနဲ့လေ ငါလည်း သိချင်လွန်းလို့ သေတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး

ကျန်းပေရန်၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို ကောင်းကောင်း သိသော မုယောင် နောက်ထပ် မစူးစမ်းတော့ဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် စာအုပ်ကို ဖတ်ရန် ဘေးတွင် ရိုးရှင်းစွာ ရပ်နေလိုက်သည်။

ယုန်နာရီ (ညနေ ၅-၇ နာရီ) တွင် ဝမ်ရှို့ကွေး စားပွဲခုံဆီ ရောက်လာပြီး ကျန်းပေရန်ကို ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ညစာ သုံးဆောင်ရန် အချိန် ကျရောက်ပါပြီ"

"ငါကိုယ်တော် အခုထိ မဆာသေးဘူး ပြီးတော့ အနောက်ဘက် လမ်းလျှောက်ခန်းမဆောင်ကို အစားအသောက် တချို့ ပို့လိုက် ပြီးတော့ အတွင်းက လူတွေကို ငါကိုယ်တော်ရဲ့ စကားကို ပြောလိုက် သူတို့ စားသောက်ပြီးတာနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်လို့ ရပြီလို့ ပြောလိုက်"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါပဲ"

ဝမ်ရှို့ကွေး သူ မမေးသင့်သော မေးခွန်းများကို ဘယ်တော့မှ မမေးရန် အမြဲတမ်း အလေးထားခဲ့သည်။

အစားအသောက် ဘယ်သူ့အတွက် ဖြစ်သည် သို့မဟုတ် သတင်းစကား ဘယ်သူ့အတွက် ရည်ရွယ်သည်ကို သူ လုံးဝ မသိသော်ငြား အရှင်မင်းကြီး မပြောခဲ့သောကြောင့် သူ သဘာဝအတိုင်း မမေးရဲပေ။

လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် သောက်စာ အချိန်တွင် အစားအသောက် ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားပြီး ဝမ်ရှို့ကွေး အမျိုးမျိုးသော အစားအသောက် သေတ္တာများကို သယ်ဆောင်လာသော မိန်းမစိုးငယ် အနည်းငယ်ကို ဦးဆောင်ကာ အနောက်ဘက် လမ်းလျှောက်ခန်းမဆောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

အတွင်းထဲတွင် လူ မည်မျှ ရှိသည်ကို သူ မသိသောကြောင့် သူ အပို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ဒေါက် ဒေါက်

သူ ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး တံခါးကို နှစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်၊ သူ၏ အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်တော်အရ အစေခံ ခင်ဗျားတို့အတွက် အစားအသောက် ယူဆောင်လာပါတယ်"

ဝမ်ရှို့ကွေး စကားပင် မဆုံးသေးခင် ရွှေရောင် စန္ဒကူး တံခါး လျင်မြန်စွာ တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။

တံခါးနောက်ကွယ်မှ လူကို သူ မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ရှို့ကွေး၏ မျက်လုံးများ လပြည့်ဝန်းများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူ၏ ပါးစပ်မှ "အကြီးဆုံး မင်းသမီး" ဟု လွှတ်ကနဲ ထွက်တော့မလို ဖြစ်သွားသော်လည်း ရှင်သန်ရေး ပင်ကိုစိတ်က သူ့အား ထို စကားလုံး သုံးလုံးကို ပြန်လည် မျိုချစေခဲ့သည်။

"မိန်းမစိုးဝမ်"

တံခါး ဖွင့်လိုက်သူ တိန့်ရှန်းဟန်က သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ခဏတာမျှ ဝမ်ရှို့ကွေး တုံ့ပြန်ရမည်လား သို့မဟုတ် တိတ်ဆိတ်စွာ နေရမည်လား မသိဘဲ နေရာမှာပင် တောင့်ခဲသွားသည်။

တိန့်ရှန်းဟန် သူ၏ အကျပ်အတည်းကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ပြီး သူမ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"အစားအသောက်ကို စားပွဲပေါ်မှာပဲ ချထားလိုက်ပါ မိန်းမစိုးဝမ်"

သူမဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း ဝမ်ရှို့ကွေး သူ၏ နောက်မှ မိန်းမစိုးများကို လိုက်ပါရန် အမူအရာပြလိုက်ပြီးနောက် အစားအသောက် သေတ္တာများကို အနောက်ဘက် လမ်းလျှောက်ခန်းမဆောင်ထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားသည်။

အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့် ဝမ်ရှို့ကွေး မြင်ကွင်းကြောင့် ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

မင်းသမီး ယွိကျန်း မင်းသမီး ယင်လင် မင်းသမီး ဆယ့်နှစ်ပါးစလုံး ဒီမှာ ရှိနေတာလား

ဝမ်ရှို့ကွေး ယူဆခဲ့သည်မှာ အနောက်ဘက် လမ်းလျှောက်ခန်းမဆောင်တွင် ထားရှိခံရသူ မည်သူမဆို အရှင်မင်းကြီး မကြာသေးမီက သဘောကျသွားခဲ့သော မျက်နှာသာပေးခံရသည့် ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦးဦး ဖြစ်ရမည် ဆိုသည်ပင် ပြီးတော့ အချက်သည် သူ လုံးဝ မှတ်ချက် မပေးနိုင်သော ကိစ္စရပ်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။

သို့သော် သူ၏ အရိုင်းစိုင်းဆုံး အိပ်မက်များထဲတွင်ပင် သူ ယခင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော နန်းတွင်း မင်းသမီးများကို နန်းတော်အတွင်း ဤနေရာတွင် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။

ထို ကြောက်မက်ဖွယ် သဘောပေါက်မှုက သူ့ကို စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားစေပြီး သူ စကားတစ်ခွန်းမှ ဆိုရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။

အစားအသောက် သေတ္တာအားလုံး ချထားပြီးသည်နှင့် ဝမ်ရှို့ကွေး တိတ်တဆိတ် ဘေးတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။

မင်းသမီးများ စားသောက်ပြီးမှသာ သူ စကားဆိုလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်အရ ခင်ဗျားတို့အားလုံး အစားအသောက် သုံးဆောင်ပြီးနောက် ကိုယ့်သဘောဆန္ဒအလျောက် ပြန်နိုင်ပါတယ်"

အနည်းငယ် ရပ်တန့်ပြီးနောက် တိန့်ရှန်းဟန် လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းမစိုးဝမ် ကျွန်တော်မျိုးမတို့ နားလည်ပါပြီ"

သတင်းစကား ပေးပို့ပြီးသည်နှင့် ဝမ်ရှို့ကွေး သူ၏ နောက်မှ မိန်းမစိုးငယ်များနှင့်အတူ အလျင်စလို ဆုတ်ခွာသွားသည်။

အနည်းငယ် ဝေးကွာသွားသည်နှင့် သူ ကြမ်းတမ်းစွာ ဟောက်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင် မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ အတင်းအဖျင်း မဖြန့်ရဘူး မဟုတ်ရင် မင်းတို့ အသက်တွေအတွက် စိုးရိမ်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဟုတ်ကဲ့ပါ အစေခံ နားလည်ပါတယ်"

မိန်းမစိုးငယ်များသည် မင်းသမီး ဆယ့်နှစ်ပါးကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အလားတူ ကြောက်လန့်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူတို့ တိတ်တဆိတ် အံ့ဩတကြီး ဖြစ်နေကြသည်။

မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ အရှင်မင်းကြီး တကယ် ကစားတတ်တာပဲ မင်းသမီးတွေ အားလုံးကို တစ်နေရာတည်းမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း စုစည်းထားတယ်

စာကြည့်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝမ်ရှို့ကွေး လေးစားစွာ နောက်တစ်ကြိမ် ရှေ့ထွက်လာပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး အစားအသောက်ကို အနောက်ဘက် လမ်းလျှောက်ခန်းမဆောင်သို့ ပို့ဆောင်ပြီးပါပြီ"

"သတင်းစကား ပြောခဲ့သလား"

ကျန်းပေရန် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်မင်းကြီး စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီအတိုင်းပါပဲ"

ဝမ်ရှို့ကွေး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မင်း သွားလို့ ရပြီ"

ကျန်းပေရန် မင်းသမီး ဆယ့်နှစ်ပါးနှင့် ကိုယ်တိုင် သွားရောက် စကားပြောခြင်း မပြုခဲ့ခြင်းမှာ သူ သူတို့ကို အနည်းငယ် ပေါင်းအိုးထဲ ထည့်ထားလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယင်ကျန်းဟုန်က သူ့အား သတင်းအချက်အလက် ထုတ်ယူသည့် တာဝန်ကို ပေးအပ်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သောကြောင့် ထိုအရာက သူ မင်းသမီးများကို ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ကြောင်း ဆိုလိုသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့ထံ ယခု တိုက်ရိုက် သွားရောက် စကားပြောခြင်းသည် သူတို့၏ သတိကို ပို၍ မြင့်မားသွားစေရုံသာ ရှိမည်။

အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေးသည် သူ သူတို့ထံမှ တစ်စုံတစ်ခု တောင်းခံစရာ ရှိသကဲ့သို့ ခံစားရစေမည်ဖြစ်ပြီး သူ သဘာဝအတိုင်း အားနည်းသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းပေရန် လုံးဝ အလျင်မလိုခဲ့ပေ သူ သူတို့ကို အနည်းငယ် ပို၍ ဆူပွက်စေလိမ့်မည်။

နံနက် ၁နာရီ ရောက်သောအခါ ကျန်းပေရန် ပုံမှန်အတိုင်း ညဘက် အနားယူရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဝမ်ရှို့ကွေး ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်မှ ဝင်ရောက်လာပြီး အစီရင်ခံသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အရှင်မင်းကြီး သာမန်အမျိုးသမီး တိန့်ရှန်းဟန် တွေ့ဆုံခွင့် တောင်းခံပါတယ်"

ဝမ်ရှို့ကွေး သင့်တော်သော အသုံးအနှုန်းတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူလိုက်ရသည်။

သူမကို အရှင်မင်းကြီးရှေ့တွင် 'မင်းသမီး တိန့်ရှန်းဟန်' ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့လိမ့်မည်။

သို့သော် သူတို့ နန်းတွင်းအပျိုတော်များ သို့မဟုတ် အစေခံမများကဲ့သို့လည်း ဝတ်ဆင်ထားခြင်း မရှိပေ။

သူ၏ ရွေးချယ်စရာများကို ချိန်ဆပြီးနောက် ဝမ်ရှို့ကွေး သူမကို "သာမန်အမျိုးသမီး" ဟု လိပ်မူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တိန့်ဘို အာဏာ မရှိတော့ပေ သေဆုံးခြင်း မရှိလျှင်တောင်မှ ထို့ကြောင့် ဤ မင်းသမီးများသည် သာမန်ပြည်သူ အဆင့်အတန်းသို့ ကျဆင်းသွားပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။

အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အံ့အားသင့်သွားသော ကျန်းပေရန် ထို မင်းသမီးများ၏ နာမည်များကို တိန့်ဘို၏ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် မှတ်တမ်းများမှ သိရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့ထဲတွင် တိန့်ဘို၏ တရားဝင် သမီးတော်ဖြစ်သော တိန့်ရှန်းဟန်လည်း ပါဝင်သည်။

သူမသည်လည်း ယင်ကျန်းဟုန်က "နည်းနည်း ပါးနပ်တယ်" ဟု ခေါ်ခဲ့သော တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

သူ သူမ သူ့ကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ အစပြုခဲ့သောကြောင့် သူမကို စောင့်ဆိုင်းထားရန် မလိုအပ်ပေ။

"သူမကို အနောက်ဘက် လမ်းလျှောက်ခန်းမဆောင်မှာ ငါကိုယ်တော်ကို စောင့်ခိုင်းလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်မင်းကြီး"

သူ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို ပေးအပ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ဖုန်းရာဇဝင်ချုပ် စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ မုယောင် သူ့ကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် သူမ၏ ပါးစပ် အနည်းငယ် ဟနေပြီး စကားပြောရန် ရှင်းလင်းစွာ တွန့်ဆုတ်နေသည်။

ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ရင်း ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်သည်။

"ငါကိုယ်တော် အဲ့ သာမန် ကောင်မလေးဆီ သွားလည်မလို့ ဘာလဲ မင်းရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရတာ မင်းလည်း လိုက်ချင်နေတာလား"

"ဘ ဘယ်သူက လိုက်ချင်လို့လဲ န နင် နင် လူယုတ်မာ"

မုယောင် ရှုပ်ထွေးစွာ နောက်ဆုတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး စာကြည့်ခန်းမှ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

သူ တံခါးခုံကို ဖြတ်ကျော်စဉ် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ နန်းတွင်းအပျိုတော်များနှင့် မိန်းမစိုးများဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ လိုက်ခဲ့စရာ မလိုဘူး"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါပဲ"

ဧကရာဇ် တစ်ဦးတည်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ခုံချန်ချန် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်လည် ခိုးဝင်လာပြီး မုယောင်ကို တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး 'သွားလည်မယ်' ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

မုယောင် ချက်ချင်း ခုံချန်ချန်၏ ပါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲညှစ်လိုက်ပြီး ဟောက်လိုက်သည်။

"မင်း မမေးသင့်တဲ့ အရာတွေကို မမေးနဲ့"

"အစ်မကြီး နာတယ် ကျွန်မ မမေးသင့်တဲ့ အရာမှန်း မသိခဲ့ဘူး"

"နောက်တစ်ခါ ထပ်မမေးနဲ့"

လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မုယောင် သူမ၏ စာအုပ်ကို ဖတ်ရန် ပြန်ကောက်ယူလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ မည်မျှပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိုးစားပါစေ ဘာမှ သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် မတည်မြဲတော့ပေ။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထို စာကြောင်းတစ်ကြောင်းသာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"ငါကိုယ်တော် အဲ့ သာမန် ကောင်မလေးဆီ သွားလည်မလို့"

အဲ့ လူယုတ်မာ ငါ တကယ် ထင်ခဲ့တာ သူက ကာမဂုဏ် လိုက်စားတဲ့ အမျိုးအစား မဟုတ်ဘူးလို့ ဟမ့် ဒါဆို သူက မောင်းမဆောင်ထဲက လူတွေကို မကြိုက်ရုံ သက်သက်ပဲပေါ့ အခု သူက အပြင်က မိန်းမတွေကို လုယူပြီး နန်းတော်ထဲ ဆွဲသွင်းနေတာပေါ့။ အရှက်ရစရာပဲ

သူမ စဉ်းစားလေလေ ပို၍ ဒေါသထွက်လာလေ ဖြစ်သည်။

သူမ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ စာအုပ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အားဖြင့် ပစ်ချလိုက်သည်။

သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမ စိတ်ဆိုးနေခြင်းမှာ ကျန်းပေရန် အရပ်သား မိန်းကလေးတစ်ဦးကို နန်းတော်ထဲသို့ ပြန်ပေးဆွဲခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ သို့သော် ထိုအရာသည် တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်း မဟုတ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

အရှက်မရှိတဲ့ကောင် နှာဘူး ခွေးသူတောင်းစား

သူမ၏ အစ်မကြီး ရံဖန်ရံခါ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ခြေထောက် ဆောင့်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ခုံချန်ချန် သတိထား မေးလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး အရှင်မင်းကြီးက ဘာလုပ်လို့ အစ်မကြီး ဒီလောက် စိတ်ဆိုးနေရတာလဲ"

မုယောင် ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကြောင့် စိတ်ဆိုးနေတာ မဟုတ်ဘူး သူ ဘာလုပ်လုပ် ငါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး ဟမ့်"

"ဒါဆို ဘာကို စိတ်ဆိုးနေတာလဲ"

"ငါ နင် ဒီလောက် တုံးအတာကို စိတ်ဆိုးနေတာ"

သူမ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ကျားငယ် သွားလေးများကို ဖော်ကာ ခုံချန်ချန်၏ လက်မောင်းကို ကိုက်ရန် သူမထံသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ခုံချန်ချန် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ပြီး ချက်ချင်း ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

မုယောင် သူမ၏ နောက်မှ လိုက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မပြေးနဲ့ ငါ့ကို ကိုက်ခွင့်ပေး"

ငြိမ်သက်နှလုံးသား ခန်းမရှိ အခြား မိန်းမစိုးများမှာမူ ဘာမှ မမြင်ဟန်ဆောင်ရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤနှစ်ဦးမှာ အရှင်မင်းကြီး၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော အရင်းနှီးဆုံးသူများ ဖြစ်ကြောင်း ဘယ်သူ မသိဘဲ နေမည်နည်း။ သူတို့ကဲ့သို့ အဆင့်နိမ့် အမှုထမ်းများ စော်ကားရန် မတတ်နိုင်သော သူများ ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

မုယောင် သူမ၏ စိတ်ပျက်မှုကို ခုံချန်ချန်ကို လိုက်ဖမ်းရင်း ထုတ်ဖော်နေစဉ် ကျန်းပေရန် အနောက်ဘက် လမ်းလျှောက်ခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ။

သူ သူ့ကိုယ်သူ ကြေညာရန် ဂရုမစိုက်ဘဲ ရိုးရှင်းစွာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

"သာမန်ပြည်သူ တိန့်ရှန်းဟန် အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"ထလော့"

ကျန်းပေရန်က ဒူးထောက်နေသော တိန့်ရှန်းဟန်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး"

တိန့်ရှန်းဟန် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်၊ သူမ၏ တောက်ပပြီး အသက်ဝင်သော မျက်လုံးများ ကျန်းပေရန်အပေါ် တည့်တည့် စူးစိုက်နေသည်။

တရားဝင် မင်းသမီး သူမ၏ ညီမလေးများကို ဦးဆောင်၍ သူ့အား ဦးညွှတ်ခဲ့စဉ်က ကျန်းပေရန် သူမ၏ ထူးကဲသော အလှကို မှတ်သားထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူမကို ယခု အနီးကပ် မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ ပို၍ပင် ကြက်သေသေသွားသည်။

သူမ လရောင်ဖြူ ဝတ်ရုံကို ပခုံးတွင် ဆီးနှင်း အမွေးအတောင်များဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားသည်။

အတွင်းဘက်တွင် သူမ အဖြူနှင့် ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ ရောစပ်ထားသော ပိုးသား အတွင်းစကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ငွေနှင့် ရွှေချည်များဖြင့် ထိုးထွင်းထားကာ ဆီးနှင်း မြွေပါ သားမွေးဖြင့် စီတန်းထားသည်။

သူမ၏ ခါးသည် သူ၏ လက်များဖြင့် လုံးလုံး ပတ်၍ ဆုပ်ကိုင်နိုင်လောက်အောင် သွယ်လျသည် ထွင်းထုထားသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့သော ကိုယ်ဟန်။

သူမ၏ မှင်နက်ရောင် ဆံပင်များ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးကျနေသည်၊ ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး လှပသော ဆံထိုးတစ်ခုဖြင့် လျော့တိလျော့ရဲ စည်းနှောင်ထားသည်။

သူမ၏ နားထင်မှ တွဲလောင်းကျနေသည်မှာ ကြယ်ရောင်နှင့် လခြမ်းများပါသော ငွေရောင် ကြိုးမျှင်တစ်ခု။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ချယ်ရီပန်းများကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ရှင်းလင်းစွာပင် အေးစက်သော အလှပဂေး အမျိုးအစား ဖြစ်သော်လည်း ယခု သူမ ကျန်းပေရန်ကို "လာ ကျွန်မကို ယူဆောင်ပါ" ဟု ဆိုနေသကဲ့သို့ အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

မျက်လုံးတွေ ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးသလို ခံစားနေရတာလဲ

ထူးဆန်းသော အတွေးတစ်ခု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ကျန်းပေရန် မေးလိုက်သည်။

"ပြော ဘာလို့ ငါကိုယ်တော်ကို လာတွေ့တာလဲ"

လှပသော ဦးညွှတ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရင်း တိန့်ရှန်းဟန် ပြောလိုက်သည်။

"သာမန်ပြည်သူ အရှင်မင်းကြီးကို ကျွန်မရဲ့ ခမည်းတော်ကို ကယ်တင်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

သူမ စကားပြောနေစဉ် သူမ၏ ခါးပတ်ပတ်လည်မှ အမှောင် ခရမ်းရောင် ဖဲကြိုးကို ရုတ်တရက် ဖြေလျော့လိုက်သည်။

ထို လရောင်ဖြူ ဝတ်ရုံ ဖဲကြိုး ဖြေလျော့လိုက်သည်နှင့် သူမအပေါ်မှ ချောမွေ့စွာ လျှောကျသွားသည်မှာ တစ်မျိုး ထူးဆန်းသော ဒီဇိုင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမကို မန်ဒရင်း ဘဲ စုံတွဲတစ်တွဲ ထိုးထွင်းထားသော အနီရောင် ပိုးသား အတွင်းခံ ဝတ်စုံမျှသာ ဝတ်ဆင်လျက် ကျန်ရစ်စေသည်။

"နိမ့်ကျသော မိန်းမ ယခု ဘာမှ မပိုင်ဆိုင်တော့ပါဘူး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကရုဏာတော်ကို ပြန်လည် ပေးဆပ်ရန် အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်မျှသာ ကျန်ရှိပါတော့တယ် အရှင်မင်းကြီးသာ ကျွန်မရဲ့ ခမည်းတော်ကို ကယ်တင်ပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမှုတော်ကို တစ်ကိုယ်လုံး နဲ့ ထမ်းဆောင်ပါ့မယ်"

သူ ဒီလောက် တည့်တည့် ပြောတာလား

ကျန်းပေရန် ထင်ထားသည်မှာ တရားဝင် မင်းသမီး သူနှင့် ဉာဏ်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရန် လာခဲ့သည်ဟု ဖြစ်သည်။

သူမ အဝတ်အစားများ ချွတ်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် စနစ်က ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ပေါ်လာသည်။

[ရွေးချယ်မှု တစ် တိန့်ရှန်းဟန်၏ တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူပါ။ ဆုလာဘ် လေပွေတိမ်တိုက် စစ်မှန်ကျမ်းလိပ် (မြေကမ္ဘာအဆင့် အလယ်အလတ်)]

[ရွေးချယ်မှု နှစ် တိန့်ရှန်းဟန်၏ တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းဆန်ပါ။ ဆုလာဘ် ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်းအမှတ် အပေါင်းတစ်]

သူမ၏ ရုတ်တရက် အဝတ်ချွတ်မှုကြောင့် အံ့အားသင့်နေဆဲ ဖြစ်သော ကျန်းပေရန် ရွေးချယ်စရာများကို ကြည့်လိုက်ပြီး တွေးလိုက်သည်။

ဒါဆို မင်း တကယ်ပဲ မင်းရဲ့ ရုပ်ရည် တစ်ခုတည်းနဲ့ ငါ့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး

သူ ရွေးချယ်မှု နှစ်ကို ရွေးလိုက်သည်။

သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်မှ အနည်းငယ် မို့မောက်နေသော အရာ နှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း သူ မထီမဲ့မြင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါလေးပဲလား"

တိန့်ရှန်းဟန် သူ၏ စကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို လုံးလုံး နားမလည်သော်လည်း သူ၏ လေသံထဲမှ လှောင်ပြောင်မှုကို သူမ သေချာပေါက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"အရှင်မင်းကြီးသာ ကျွန်မကို မနှစ်သက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ ညီမလေးတွေ ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေပါတယ် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့"

"တော်ပြီ"

ကျန်းပေရန် ပြင်းထန်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာကို ပြောဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ"

တိန့်ရှန်းဟန် နောက်တစ်ကြိမ် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ တောင်းဆိုတာက အရှင်မင်းကြီး ကျွန်မရဲ့ သနားစရာ ခမည်းတော်ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ပါပဲ အဲ့အတွက် ကျွန်မ ဘာမဆို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ် သရွေ့"

သူမ ထို စာကြောင်းအတိုင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ဆိုနေသည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန် သူ၏ စိတ်ရှည်မှု ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

သူ သူမကို ပခုံးများမှ ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး မတ်တပ် ဆွဲထူလိုက်သည်။

"ဒါ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြော မဟုတ်ရင် မင်းကို နောက်တစ်ခါ စကားပြောခွင့် ပေးမယ်လို့ မမျှော်လင့်နဲ့တော့"