ပရိယာယ်ဆိုတာ တိမ်လိုပဲ

နံနက်ခင်းရဲ့ ပထမဆုံး နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီး တိန့်ရှန်းဟန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ် ကျရောက်လာချိန်မှာတော့ ကျန်းပေရန်တစ်ယောက် မိုးလင်းသွားပြီဆိုတာကို နောက်ဆုံးမှာ သတိပြုမိလိုက်သည်။

တစ်ညလုံး စကားပြောပြီးတဲ့နောက်မှာ တိန့်ရှန်းဟန်ဆိုတာ နှိမ့်ချစွာ စကားပြောရတာကို သဘောကျတဲ့သူတစ်ယောက်မှန်း သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။

သူမက နန်းတွင်းရေးရာကိစ္စတွေမှာ ထက်မြက်တဲ့ အမြင်တွေ ရှိပြီး အဆင့်ဆင့်သော အရာရှိတွေ ကိုယ်ကျိုးအတွက် အုပ်စုဖွဲ့ကြသလား ဆိုတာကိုတောင် ကောင်းကောင်း သိရှိနေ၏။ တကယ်တမ်းမှာ သူက နန်းပလ္လင်ပေါ် ထိုင်နေခဲ့တာ နှစ်လရှိပြီဖြစ်တဲ့ သူ့ထက်တောင် ဧကရာဇ်တစ်ပါးနဲ့ ပိုတူနေသေးသည်။

"တိန့်သခင်မလေး ဒီည မင်းရဲ့စကားတွေက ငါကိုယ်တော်ကို တော်တော် အသိဉာဏ်ပွင့်သွားစေတယ် ဒီနေ့ကစပြီး မင်း ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အနားမှာပဲ နေရမယ်"

တိန့်ရှန်းဟန်က အစပိုင်းမှာတော့ ကြောင်အသွားပေမယ့် ချက်ချင်းပဲ ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ကိုယ်လုပ်တော် အမိန့်တော်ကို လက်ခံပါတယ်"

သူမက နန်းဆက်ဟောင်းရဲ့ မင်းသမီးတစ်ပါးဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ ကျန်းပေရန်အနားမှာ နေလို့မရမှန်း သိသည်။ ဒါကြောင့် ဧကရာဇ်ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို သူမ နားလည်လိုက်၏။ သူက သူမကို နန်းတွင်းအပျိုတော်တစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်တာပင်။

"ဒီနေ့အတွက် စကားပြောတာ တော်လောက်ပြီ ဒီလောက်ပဲ"

ကျန်းပေရန်က ထရပ်လိုက်ပြီး အနောက်ဘက် လမ်းလျှောက်ခန်းမဆောင်ထဲက ထွက်လာရင်း အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"လာကြစမ်း"

သူက မိန်းမစိုးတွေနဲ့ အပျိုတော်တွေကို သူ့နား ကပ်မလိုက်ဖို့ မနေ့က ပြောထားခဲ့ပေမယ့် သူတို့က သိပ်အဝေးကြီး သွားကြမည် မဟုတ်ပေ။ ဧကရာဇ်ရဲ့ ခေါ်သံကို မကြားနိုင်လောက်တဲ့ အကွာအဝေးတော့ ကျိန်းသေ မဟုတ်ပေ။

သူ့စကားသံ ဆုံးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အနားမှာ စောင့်နေခဲ့တဲ့ ဝမ်ရှို့ကွေးက ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်လာသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်"

"တိန့်သခင်မလေးကို အဝတ်အစားလဲဖို့ ခေါ်သွားလိုက် ပြီးရင် စာကြည့်တော်ဆောင်ကို ပို့လိုက်"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ"

အမိန့်ပေးပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က တိန့်ရှန်းဟန်ကို နောက်ပြန်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ မင်းအတွက် အိပ်ချိန်မရှိတော့ဘူး ငါကိုယ်တော်နဲ့အတူ နံနက်ခင်း ညီလာခံ တက်ရမယ်"

တိန့်ရှန်းဟန်က ထပ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အံ့အားသင့်သွားပေမယ့် ရိုသေမှုကတော့ မပျက်ခဲ့ပေ။

"ကိုယ်လုပ်တော် နာခံပါတယ်"

ထိုသို့ဖြင့် ကျန်းပေရန်က အနောက်ဘက် လမ်းလျှောက်ခန်းမဆောင်မှ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဝမ်ရှို့ကွေးက နန်းဆက်ဟောင်းရဲ့ သမီးတော်အကြီးကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ မြင်ရတာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိပေမယ့် သူက ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ အဝတ်အစားလဲဖို့ ခေါ်သွားပေးပါ့မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းမစိုးဝမ်"

တိန့်ရှန်းဟန်က ဦးညွှတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

ဝမ်ရှို့ကွေးနောက် လိုက်သွားရင်း တိန့်ရှန်းဟန်၏ အတွေးများမှာ လုံးဝ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

သူမက ဤဧကရာဇ်အသစ်၏ သွေးခုန်နှုန်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ပြီဟု ထင်ခဲ့မိသည်။

‘မဟုတ်ဘူး ငါ သေချာပေါက် ဆုပ်ကိုင်မိခဲ့တာပဲ… ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အဲ့ဒီလောက်ပဲ

ငါ ဆုပ်ကိုင်မိခဲ့ပေမယ့် ငါ သူ့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး’

ဧကရာဇ်၏ အသက်သွေးကြောကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိပြီဟု ယုံကြည်နေသော်လည်း သူ့ကို ထိန်းချုပ်ရန် သို့မဟုတ် ခြိမ်းခြောက်ရန် သူမ မသုံးနိုင်သည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ သူ့ကို လုံးဝ ဖတ်လို့မရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စကားပြောခြင်းဖြစ်စေ အပြုအမူဖြစ်စေ ဧကရာဇ်အသစ်မှာ ခန့်မှန်းရခက်ပြီး ဖတ်ရခက်ကာ ရွေ့လျားနေသော လေပြင်းများလိုပင်။ သူ အမှန်တကယ် ဘယ်သူဖြစ်သည်ကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

အစပိုင်း အကူအညီတောင်းခံမှုမှ ရုတ်တရက် အရာအားလုံးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်နေသော အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကို ပြသလိုက်ပုံ ထို့နောက် လျန်တိုင်းပြည်အကြောင်း ပိုမိုနားလည်ရန် သူမကို အသုံးချတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေချိန်တွင် သူက သူမနှင့် နိုင်ငံတော်အရေးနှင့် မိသားစု အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စများကို စကားစမြည် ပြောဆိုခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

‘ဇာတ်ညွှန်းအတိုင်း လုံးဝ မသွားဘူး’

ထိုဧကရာဇ်အသစ်မှာ ဘယ်လိုလူစားမျိုးဖြစ်သည်ကို သူမ အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသည့်အတွက် တိန့်ရှန်းဟန်က မဆင်မခြင် မလုပ်ရဲပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးက... ဟုတ်သည် တစ်ကြိမ်ပဲ ရတတ်သည်။

ကျရှုံးသွားလျှင် စောင့်ကြိုနေမည်မှာ ပြေးစရာ မြေမရှိသော သေဆုံးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

တစ်နေရာတွင် စာကြည့်တော်ဆောင်သို့ ဦးတည်သွားနေသော ကျန်းပေရန်သည်လည်း ဤမိန်းမ တိန့်ရှန်းဟန်ကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

ပထမဦးစွာ နန်းဆက်ဟောင်း၏ တရားဝင်မင်းသမီးသည် သူကြောင့် စည်းချက်ပျက်သွားသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် မဟာဗျူဟာမြောက် ယုံကြည်မှုကို ဆက်လက် သယ်ဆောင်ထားဆဲဖြစ်ကြောင်း သူ တော်တော်လေး သေချာနေသည်။

ထိုအချက်မှာ ယင်ကျန်းဟုန်က သံသယကြီးသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည် ဆိုသည့်အချက်မှာ အမှန်တကယ် မှန်ကန်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ကျန်းပေရန်က ထိုမိန်းမ မပေါ်လာမီကတည်းက ဤအကြောင်းကို သိထားပြီးဖြစ်သည်။ အဘိုးကြီးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မကစားနေမှန်း သူ အစောကတည်းက နားလည်ထားသည်။

ယင်ကျန်းဟုန်က သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေအတွက် အိပ်မက်ကြီးကြီးတွေ ဆွဲပြနေတတ်သော်လည်း ထိုအိပ်မက် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာသည့်အခါ ကိတ်မုန့်၏ ဘယ်လောက် အတိုင်းအတာက သူတို့အတွက် ဖြစ်မည်ကို ဘယ်တော့မှ မပြောသော သူဌေးမျိုးနှင့် တူသည်။

ယင်ကျန်းဟုန်က သူတို့၏ ရင်ဖွင့်စကားပြောဆိုမှုများတွင် သူ့ကို ပြောခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း ကျန်းပေရန် ယုံကြည်သည်။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အမှန်အကန်ဖြစ်ပြီး ရှန့်တိုင်းပြည်ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲလိုသော သူ၏ ဆန္ဒမှာ အမှန်အကန်ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ ကျန်းပေရန်က အုပ်ချုပ်ရန် သင့်တော်သည်ဟူသော သူ၏ အတွေးမှာလည်း အမှန်အကန်ပင်။

သို့သော် ထိုအရာအားလုံးမှာ လက်ရှိအဆင့် အတွက်သာ မှန်ကန်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန့်တိုင်းပြည်ကို အသွင်ပြောင်းလိုက်သည့် ထိုနေ့သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိလာပါက အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

ယင်ကျန်းဟုန်က အချိန်တန်လျှင် သူ့အပေါ် သံသယဝင်လာရုံသာမက နောက်ဆုံးတွင် သူ ပြုပြင်ပြောင်းလဲလိုသော တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးတွင် ဒုတိယ သို့မဟုတ် တတိယမြောက် အသံကို သည်းခံတော့မည် မဟုတ်ဟု ကျန်းပေရန်က ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ထားသည်။

ယင်ကျန်းဟုန်က သူ့ကို နန်းတော်အတွင်း ပထမဆုံး လိုက်လံပြသစဉ်က ပြောခဲ့သော စကားကို သူ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသည်။

‘မူလကတော့ ဒီနေရာမှာ ထိုင်ရမယ့်သူက ငါပဲ’

ထိုစကားစုတွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ် ရှိ မရှိ ကျန်းပေရန် မသိသော်လည်း မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်က ရှန့်တိုင်းပြည်ရှိ ကြီးကြီးငယ်ငယ် ကိစ္စရပ်အားလုံးကို ထိန်းချုပ်လိုကြောင်းကိုတော့ သူ သေချာနေသည်။

အကယ်၍ ထိုနေ့ အမှန်တကယ် ရောက်လာပါက ကျန်းပေရန်အတွက် ဘယ်လမ်းက ကျန်ရှိနေဦးမည်လဲ။

စနစ်သာ မရှိပါက ထိုသို့သော အတွေးများချည်းသက်သက်ကပင် သူ့ကို အိပ်မပျော်စေဘဲ စိတ်မတည်မငြိမ် ဖြစ်စေရန် လုံလောက်ပြီး တိန့်ဘို လျှောက်ခဲ့သော မှောင်မိုက်သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း သူ့ကို တွန်းပို့လိုက်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတာက...

"သြော် ဟုတ်သား ငါ့မှာ စနစ် ရှိတာပဲ ဒါဆို စိတ်ပူစရာ ဘာမှမရှိဘူးပေါ့"

ကျန်းပေရန်က "သစ္စာဖောက် အမတ်တစ်ချို့က ငါ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြံနေတယ်" ဟု အမြဲတမ်း စိုးရိမ်နေရသော ယခင် ဧကရာဇ်များကဲ့သို့ နေထိုင်ရန် မလိုအပ်ပေ။

သူက အထက်မှ ယင်ကျန်းဟုန် သို့မဟုတ် ကွမ်းရှီအန်းတို့၏ နောက်ကျောဓားဖြင့် ထိုးခြင်းကို ကြောက်စရာမလိုသလို အောက်မှ လျှို့ဝှက်ကြံစည်နေသော ဝန်ကြီးများနှင့် ကပ်ပါးရပ်ပါး အရာရှိများက အုပ်စုဖွဲ့ လှည့်ဖြားခြင်း သို့မဟုတ် သူ၏ သြဇာအာဏာကို ချိနဲ့အောင် လုပ်ခြင်းများကိုလည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စနစ်က မိစ္ဆာဖော် မှန်တစ်ချပ်နှင့်တူသည်။ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူ ပေါ်လာသည့်အခိုက်တွင် သူတို့ကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်မည် သို့မဟုတ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှောင်ရှားရန် သူ့ကို သတိပေးလိမ့်မည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်း မသမာသူ တစ်စုံတစ်ယောက် ပါဝင်သည့် ရွေးချယ်စရာ ပေါ်လာတိုင်း သူ ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့သည်။

ကျန်ရစ်ခဲ့သူများမှာ တိုင်းပြည်အတွက် ဆက်ကပ်အပ်နှံထားသော သစ္စာရှိ ဝန်ကြီးများချည်းသာ ဖြစ်သည်။

ယင်ကျန်းဟုန်လည်း ခြွင်းချက် မဟုတ်ပေ။

သူ ဘယ်လောက်ပင် ပရိယာယ်ကြွယ်သော မြေခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်လို ဟန်ဆောင်နေပါစေ စနစ်က သူသည် အောင်ပွဲဆီသို့ အကောင်းဆုံး လမ်းကြောင်းဖြစ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ကျန်းပေရန် သူ့ကို ကြောက်မည် မဟုတ်။

ယင်ကျန်းဟုန်က သူ့ကို လှည့်စားရန် ကြိုးစားဦးတောင်မှ ကျောက်ဆောင်လို ခိုင်မာသော စနစ်က တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ကြိုတင်ပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ကျန်းပေရန် ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ့ရှေ့တွင် အကြံအစည်များနှင့် ပရိယာယ်များ လာကစားရန် ကြိုးစားနေသူတိုင်းအတွက် ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

သူ ရှောင်ရှားရန် လိုအပ်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ အရည်အသွေးအမှတ် ဆုလာဘ်များ မပါဘဲ ပေါ်လာသော ရွေးချယ်မှုများကို နှိုးဆွမိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ဤအရာတွင် သူက အတွေ့အကြုံ အလွန်များနေပြီ ဖြစ်သည်။

‘လောလောဆယ်တော့ အကောင်းဆုံး လှုပ်ရှားမှုက အဲ့ဒီမိန်းမကို ဆက်ပြီး ဖိအားပေးထားဖို့ပဲ

သူမကို မဆင်မခြင် မလုပ်မိစေနဲ့

အဲ့ဒီ လျန်တိုင်းပြည်ကတော့ တကယ့် ခေါင်းခဲစရာပဲ’

ကျန်းပေရန်က တကယ်တမ်းမှာ တိတ်တဆိတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လိုသည်။ အထူးသဖြင့် ပြီးခဲ့သော နှစ်လအတွင်း ဧကရာဇ်အဖြစ် နေ့စဉ် စာချွန်လွှာများကို အတည်ပြုပေးရခြင်းမှာ အလကား အရည်အသွေးအမှတ်များ ကောက်ယူနေရသလို ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

ရှန့်တိုင်းပြည်က ထိုသို့ သတိမပြုမိဘဲ အစွန်အဖျားက နိုင်ငံငယ်လေးအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေရန် သူ မျှော်လင့်မိသည်။

လျန်တိုင်းပြည်နှင့် စစ်ဖြစ်ပွားပါက ကျန်းပေရန်က သူတို့ကို ချေမှုန်းနိုင်ကြောင်း ယုံကြည်မှု ရှိသည်။

သို့သော် ရှန့်တိုင်းပြည်က လျန်တိုင်းပြည်၏ နယ်မြေကို သိမ်းပိုက်ပြီးသည်နှင့် ၎င်းသည် ဒုတိယတန်းစား နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ မဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းက အင်အားကြီး နိုင်ငံများထံမှ အာရုံစိုက်မှုကို စတင်ဆွဲဆောင်လာမည်ဖြစ်ပြီး စစ်ပွဲများ နယ်မြေတိုးချဲ့မှုများ ပိုမို ဖြစ်ပွားလာကာ နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ကြီးပေါ်ရှိ အင်အားအကြီးဆုံး နိုင်ငံများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်အထိ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ဟုတ်သည် သူ၏ အန္တိမပန်းတိုင်မှာ ကောင်းကင်အောက်တွင် ရှုံးနိမ့်စရာမရှိသူ ဖြစ်လာရန် ဖြစ်သော်လည်း အလွန်အမင်း လျင်မြန်စွာ ချဲ့ထွင်ခြင်းက ဆိုးရွားစွာ နောက်ပြန်လှည့်လာနိုင်သည်။

သူက ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်အောင် ကြိုးစားခဲ့ရသည်။

အရှိန်မြှင့်လိုက်ခြင်းဖြင့် ဘယ်လို ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်ပွားလာမည်ကို ဘယ်သူ သိနိုင်မည်လဲ။

‘ငါက ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနဲ့ ကြီးထွားချင်တာကွ’

‘ခဏလေး’

ကျန်းပေရန်က ရုတ်တရက် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လျန်တိုင်းပြည်က ရှန့်တိုင်းပြည်ကို ဤမျှ လောဘတကြီး ကြည့်ရဲနေခြင်းမှာ သူတို့ "အားနေ" သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

‘ငါက သူတို့ကို ပြဿနာတချို့ ရှာတွေ့အောင် ကူညီပေးလိုက်ရင်ရော သူတို့မှာ တိုင်းပြည်သိမ်းပိုက်ဖို့ စဉ်းစားနိုင်လောက်အောင် အားနေဦးမှာလား’

လျန်တိုင်းပြည်ကို ဒုက္ခတွေ့စေရန် ဘယ်လို "ပြဿနာ" မျိုး ဖန်တီးနိုင်မလဲဟု စဉ်းစားရင်း သူ စာကြည့်တော်ဆောင်သို့ ရောက်လာသောအခါ မုယောင်က ထိုနေရာတွင် စာထိုင်ဖတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ခုံချန်ချန်ကတော့ စေးပျစ်ပျစ် ဆန်စိမ်းမုန့်လုံးများကို ဝါးစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဧကရာဇ် ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခုံချန်ချန်က သက်သေဖျောက်ရန် ကြိုးပမ်းသည့်အနေဖြင့် ဆန်စိမ်းမုန့်လုံးများအားလုံးကို သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အမြန် ထိုးထည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ အမှားကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်က ပြည့်နေပါက "ဧကရာဇ်မင်းကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ" ဟု မည်သို့ အော်နိုင်မလဲ။

သူမက တစ်ကျိုက်တည်း မျိုချရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း မုန့်လုံးက အလွန် စေးကပ်သောကြောင့် သူမ ကျင့်ကြံနေသော်လည်း သူမ၏ လည်ချောင်းမှာ အခြားသူများနည်းတူ ကျဉ်းမြောင်းဆဲ ဖြစ်သည်။

သဘာဝအတိုင်းပင်... သူမ နင်သွားတော့သည်။

"အွမ် အွမ် အွမ်"

သူမ၏ လည်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ခုံချန်ချန်၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်စွာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

"ဟူး"

ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း ကျန်းပေရန်က သူမ၏ နောက်သို့ ရောက်လာပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို သူ့လက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ရိုက်ချလိုက်သည်။

"အဟွတ်"

ချောင်းတစ်ချက် ဆိုးလိုက်သည်နှင့် ခုံချန်ချန်က ကြီးမားပြီး တောက်ပြောင်နေသော စေးကပ်ကပ် ဆန်စိမ်းစိမ်း တစ်လုံးကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

"ဒီရှုပ်ပွနေတာတွေ ရှင်းလိုက် ပြီးရင် ကွမ်းလင်ရွှင်ဆီကနေ မင်းရဲ့ တင်ပါးရိုက်ဒဏ် အချက် ငါးဆယ် သွားခံလိုက်"

သေခြင်းတရားမှ လက်မတင်လေး လွတ်မြောက်လာပြီး သူမ၏ မိခင်နှင့် နီးပါး ပြန်လည် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသော ခုံချန်ချန်က ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကာ ဦးချလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ထို့နောက် သူမက ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ လုပ်ထားသော စေးကပ်ကပ် ရှုပ်ပွနေမှုများကို စတင် ရှင်းလင်းတော့သည်။

ညီလာခံတက်ရန် အချိန် မတိုင်သေးသောကြောင့် ကျန်းပေရန်က နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် အေးဆေး ထိုင်လိုက်ပြီး စာ ဆက်ဖတ်နေသည်။

ရှင်းလင်းမှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် ခုံချန်ချန်က သူမ၏ အပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူရန် ရင်းနှီးနေသော ပုံစံဖြင့် ထွက်ခွာသွားရာ မုယောင် တစ်ယောက်တည်းသာ စာထိုင်ဖတ်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဟုတ်သည် မုယောင်က လုံးဝ အာရုံစိုက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ကျန်းပေရန်ထံသို့ အဆက်မပြတ် ရောက်သွားနေသည်။

သူ တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့သည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် မုယောင်၏ ရင်ထဲတွင် မေးခွန်းများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မည်သို့ မေးရမည်ကို မစဉ်းစားတတ် ဖြစ်နေသည်။

‘အာ ဘာလို့ ငါက သူ အိပ်လား မအိပ်လား ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ ဒါ ငါ့အရေးမှ မဟုတ်တာ’

‘မှားတယ် ငါက ဧကရာဇ်က သာမန်အရပ်သူ မိန်းကလေးတွေကို နန်းတော်ထဲမှာ ထားပြီး ဘာမဟုတ်တာတွေ လုပ်နေလဲဆိုတာကို လုံးဝ ဂရုစိုက်ရမှာ’

‘သူက ဧကရာဇ် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ စိတ်ထင်တိုင်း ဒီလို ဟိုလို လျှောက်လုပ်မနေသင့်ဘူး ဟုတ်ပြီ ငါ သူ့ကို ဆူပူရမယ်’

ထိုသို့ဖြင့် မုယောင်က ဆတ်ခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကျွန်မ ကျွန်မ လျှောက်တင်စရာ ရှိပါတယ်"

"ဘာတုန်း"

ကျန်းပေရန်က မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့အကြည့်ဖြင့် အဖမ်းခံလိုက်ရသော မုယောင်က တွန့်သွားပြီး သူမ ကြိုတင် လေ့ကျင့်ထားသော စကားများအားလုံး ရုတ်တရက် သူမ၏ စိတ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူမ တုံ့ဆိုင်းနေစဉ် ကျန်းပေရန်က အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ခုနက ငါကိုယ်တော်ကို မြင်တာတောင် အရိုအသေ မပေးတာလဲ"

"ဟမ်"

မုယောင် ကြက်သေသေသွားသည်။

"ကျွန်မ ကျွန်မ"

ဟုတ်သည် သူမက အစောပိုင်းက စိတ်တိုပြီး အရိုအသေ မပေးဘဲ နေလိုက်မိတာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမက ဧကရာဇ်အပေါ် ကြီးမားသော မရိုမသေမှု ကျူးလွန်လိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါက သေဒဏ်ကျသင့်တဲ့ ပြစ်မှုမှန်း မင်းသိလား ဒါပေမဲ့ မင်းအဖေ မျက်နှာထောက်ပြီး ငါကိုယ်တော် မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပေးမယ် ကွမ်းလင်ရွှင်ဆီ သွားပြီး တင်ပါးရိုက်ဒဏ် အချက် ငါးဆယ် သွားခံလိုက်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး"

အပြစ်ဒဏ်ကို နာခံစွာ လက်ခံရင်း မုယောင်က စာကြည့်ခန်းထဲမှ စိတ်ပျက်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ပြီးတော့ သူမ၏ ခေါင်းထိပ်တွင် မုယောင်ပုံစံငယ် နှစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ထားသူက ကြာပွတ်တစ်ချောင်းကို လွှဲရင်း အော်လိုက်သည်။

‘မုယောင် နင်က တစ်နေ့တခြား ပိုပို အသုံးမကျလာတာပဲ သူက နင့်ကို ဒီလို အနိုင်ကျင့်နေတာတောင် နင်က သည်းခံနေတုန်းပဲလား’

တာအိုဝတ်ရုံ အဖြူရောင်ဝတ်ထားသူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

‘နင် ခုနက တကယ် မှားသွားတယ် ဧကရာဇ်ကို စိတ်ကောက်ပြတယ် ဟုတ်လား နင် နင့်အဖေကို သွားတိုင်ရင်တောင် သူက နင့်ဘက် လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး’

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် တစ်ယောက်က ပြန်အော်သည်။

‘နင်က ငါ့ကို အပျော်သဘောနဲ့ စိတ်ကောက်တယ် ထင်နေတာလား သူက အရပ်သူတစ်ယောက်နဲ့ အိပ်လို့ကွ ဒါက ဧကရာဇ်တစ်ပါးနဲ့ လုံးဝ မထိုက်တန်ဘူး သူက ကာမယစ်မူးနေတဲ့ အာဏာရှင် အဲ့ဒါပဲ နင်က ကောင်းကင်ကြီးအတွက် တစ်ခုခု လုပ်သင့်ပြီ’

အဖြူရောင်ဝတ် မုယောင်က ထပ်ပြီး ခေါင်းခါသည်။

‘သူမက ဆန္ဒမရှိဘူးလို့ နင် ဘယ်လိုသိလဲ ဖြစ်နိုင်တာက အဲ့ဒီမိန်းမက သဘောတူချင် သဘောတူမှာပေါ့ ပြီးတော့ သူသာ သဘောတူခဲ့ရင် ဧကရာဇ်မှာ သူ လုပ်ချင်တာ လုပ်ပိုင်ခွင့် အပြည့် ရှိတာပဲ’

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် တစ်ယောက်က ပြန်မချေပမီမှာပင် မုယောင် ကိုယ်တိုင်က အကျယ်ကြီး အော်လိုက်သည်။

"သူမက သဘောတူရင်တောင်မှ ဒါက မှားနေတုန်းပဲ"

‘ဘာလို့ မှားတာလဲ’

အဖြူရောင်ဝတ် မုယောင်က မေးလိုက်သည်။

"အမ် အာ ဒါက မှားတာပဲ သူက ဧကရာဇ် နိုင်ငံတော်အရေးကို အလေးအနက် ထားရမှာပေါ့ မိန်းမတွေကြားမှာ နစ်မနေသင့်ဘူး"

အဖြူရောင်ဝတ် တစ်ယောက်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

‘နင့်ကို ဒေါသထွက်စေတာ အဲ့ဒါ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ နင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း သိပါတယ်’

မုယောင် မျက်နှာနီရဲသွားပြီး အော်လိုက်သည်။

"ဒါပေါ့ ဒါပဲပေါ့ တခြား ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ"

ထိုစဉ်မှာပင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် တစ်ယောက်က အဖြူရောင်ဝတ် တစ်ယောက်၏ ဘေးတွင် လာရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

‘ယောင်အာ နင်က ကိုယ့်ခံစားချက်ကို ဝန်ခံဖို့ သတ္တိမရှိတော့တာ ဘယ်တုန်းကတည်းကလဲ ဒါက နင်နဲ့ မတူတော့ဘူး’

"အာ နင်တို့အားလုံး တော်တော် ရှုပ်တယ် ပျောက်သွားကြစမ်း"

သူမ၏ လက်များကို အသည်းအသန် ယမ်းခါလိုက်ရင်း မုယောင်က ပုံစံငယ် နှစ်ခုကို မြူခိုးတိမ်တိုက်များအဖြစ်သို့ လွင့်စဉ်သွားစေသည်။

‘ဟွန့် တစ်နေ့နေ့တော့ ငါ သူနဲ့ သေချာ စကားပြောရမယ်’

သူမကိုယ်တိုင် ကျန်းပေရန်၏ ပခုံးထိပ်တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်ကာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ အမိန့်များ ထုတ်နေသည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရင်း မုယောင်က မပြုံးဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ခုံချန်ချန်က တစ်ဖက်မှ ပေါ်လာပြီး သူမ၏ နာကျင်နေသော တင်ပါးကို ပွတ်သပ်ရင်း ရွှင်လန်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"အိုး အမကြီး အမကြီးလည်း တင်ပါးလာရိုက်ခံတာလား"

လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်လာသော မုယောင်၏ နဖူးမှာ ပြင်းထန်စွာ တွန့်သွားသည်။

သူမက ခုံချန်ချန်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ ပါးနှစ်ဖက်ကို အညှာအတာကင်းမဲ့စွာ စတင် ဆွဲလိမ်တော့သည်။

"အား အမကြီး တကယ်နာတယ် ကျွန်မ ခုလေးတင် တင်ပါးအရိုက်ခံလာရတာ ညှာပါဦး"

"လိမ်မနေနဲ့ ဒီက တုတ်လုံးတွေက နာတောင် မနာဘူး"

ခုံချန်ချန်က အလျင်အမြန်ပင် တိုးတိုးနေရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"ရှူး အရှင်မင်းကြီးက ပြောထားတယ် မနာရင်တောင် နာချင်ယောင်ဆောင်ရမယ်တဲ့ မဟုတ်ရင် အပြစ်ဒဏ်ကို နှစ်ဆတိုးမယ်တဲ့"

"နှစ်ဆတိုး ဟုတ်လား အဆိုးဆုံးကတော့ နာမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ် ဒါပေမဲ့ နှစ်ဆတိုးခံရရင် မိန်းမစိုးတွေနဲ့ အပျိုတော်တွေ အားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ လုပ်မှာ"

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မုယောင်တစ်ယောက် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"သူ တကယ် အဲ့လို ပြောတာလား"

"ဟုတ်ပ"

ခုံချန်ချန်က ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် အမကြီး အရိုက်ခံပြီးရင် ကျွန်မလို တင်ပါးကို ပွတ်နေဖို့ သေချာလုပ်"

ခုံချန်ချန်က အဖိုးတန် အသိပညာများ လက်ဆင့်ကမ်းပေးနေသော ဆရာတစ်ယောက်လို ပြုမူနေသည်ကို မြင်သောအခါ မုယောင်က သူမ၏ ပါးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မလိမ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ အတွင်းရေးမှူးဌာန လှေကားထစ်များဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်လောက် ကြာသောအခါ မုယောင်က သူမ၏ တင်ပါးရိုက်ဒဏ် အချက် ငါးဆယ်ကို ခံယူပြီး စာကြည့်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

ခုံချန်ချန်လောက် ချဲ့ကားမနေသော်လည်း သူမက အပြစ်ဒဏ်၏ အရသာကို မြည်းစမ်းခဲ့ရသည့် ပုံစံမျိုး လုပ်ထားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းပေရန်က သူပြောသည့်အတိုင်း လုပ်တတ်မှန်း သူမ သိသည်။

အကယ်၍ သူမ အများရှေ့တွင် တကယ် အရိုက်ခံရပါက သူမ အရှက်ကြောင့် ဘယ်တော့မှ ပြန်လည် နာလန်ထူနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ ဝင်လာဝင်ချင်း အရိုအသေပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မုယောင်က ကျန်းပေရန်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော သူမ မမှတ်မိသည့် နန်းတွင်းအပျိုတော်တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပြီးတော့ ဒီအပျိုတော်က အလွန်အမင်း လှပသည်။ သံသယမရှိဘဲ သူမက မုယောင် မြင်ဖူးသမျှ အလှဆုံး မိန်းမ ဖြစ်သည်။

သူမ ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တိန့်ရှန်းဟန်က ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြုံးပြပြီး သူမရှေ့က ဧကရာဇ်ကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။

သတိပြန်ဝင်လာသော မုယောင်က အရိုအသေပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကျွန်မ တင်ပါးရိုက်ဒဏ် ခံယူပြီးပါပြီ"

"ကောင်းပြီ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ မင်း နောက်ထပ် အမှားလုပ်ရင် ဒါက တင်ပါးရိုက်ရုံနဲ့ ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူး ဟိုနား သွားရပ်နေ"

စာအုပ်စင်ဘေးသို့ ရွှေ့ရပ်လိုက်ရင်း မုယောင်က တိန့်ရှန်းဟန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ သရုပ်မှန်ကို ခန့်မှန်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

‘သူမက မနေ့က "ပြုစု" ခံလိုက်ရတဲ့ အရပ်သူ ဖြစ်နိုင်မလား။ မဟုတ်ဘူး ခဏလေး၊ ဧကရာဇ်က သူမနဲ့ "အဲ့ဒါ" လုပ်ပြီးသွားပြီဆိုရင် သူမက အခု ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ပါး ဖြစ်နေရမှာပေါ့။ ဘာလို့ အပျိုတော် ဖြစ်နေရတာလဲ။ အာ... ဒါက သူ့အနားမှာ ပိုပြီး အဆင်ပြေပြေ ထားလို့ရအောင်များလား’

ထိုအတွေးကြောင့် မုယောင်၏ ရင်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

‘ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ အရှက်မရှိဘူး ယုတ်မာတဲ့ အာဏာရှင်’