ဝိညာဉ်ဆက်သွယ်ခြင်း

နိမ့်ကျ ယိုယွင်းနေသော မြေသားအိမ်များမှာ စွန်းထင်း ကျိုးပဲ့နေကြသည်။

မည်းညစ်နေသော အိုးတစ်လုံး၏ အောက်ခြေက ရိုးစင်းသော ထင်းမီးဖိုပေါ်တွင် တင်ထားသည်။

ကြက် ဘဲ ငန်း နှင့် ခွေးများက ရမ်းကားစွာ ပြေးလွှားနေကြပြီး ရွှံ့လမ်းများပေါ်တွင် အရိုင်းဆန်စွာ ကန့်လန့်ဖြတ် သွားလာနေကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် အနှံ့တွင် သဲနှင့် ဖုန်ပုံများက ဆိတ်သုဉ်းမှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထိုသို့သော ကျေးရွာတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်ရင်း ကျန်းပေရန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ ဆိတ်သုဉ်းမှုကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူ မည်မျှပင် မူဝါဒအသစ်များ ချမှတ်ခဲ့ပါစေ ၎င်းတို့ ချက်ချင်း အကျိုးသက်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျေးလက်ဒေသများ၏ မြုံခြောက်နေမှုမှာ အချိန်တိုအတွင်း ဖြေရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ့ကို တကယ် မျက်မှောင်ကြုတ်စေသည့် အရာမှာ သူ ရွာထဲတွင် ယောက်ျားသားများကို မြင်တွေ့ရခဲခြင်း ဖြစ်သည်။

နေ့ခင်း ကြောင်တောင်ကြီးတွင် လယ်ကွင်းများထဲ၌ ရှိနေသူများမှာ အသက်ကြီးကြီး အဘွားအို အနည်းငယ်သာ ပင်ပန်းစွာ လုပ်ကိုင်နေကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးမှာ ကျန်းပေရန် ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးရေးများ မဦးဆောင်မီက အတော်လေး အဖြစ်များခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က နေရာများစွာမှာ မိန်းမသား နိုင်ငံများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ယောက်ျားတစ်ယောက်မျှ မြင်တွေ့ရခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် သူ လှည့်လည် စစ်ဆေးမှုများ စတင်ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ထိုသို့သော အခြေအနေများမှာ တဖြည်းဖြည်း ရှားပါးလာခဲ့သည်။

ဒေသခံ အရာရှိ အများစုမှာ ဟန်ပြ သက်သက် ဖြစ်လျှင်ပင် အရွယ်ရောက်ပြီး ယောက်ျားသားများ ရွာများတွင် မြင်တွေ့နိုင်အောင် သေချာ လုပ်ဆောင်ကြသည်။

ဤကဲ့သို့ "သမီးပျို ရွာ" မျိုး သူ အချိန်အတော်ကြာ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် တိန့်ရှန်းဟန်က ရှေ့ထွက်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကျွန်မ စိုးရိမ်တာက နေရာက"

"ပြောစရာ မလိုဘူး"

ကျန်းပေရန်က သူမကို တားဆီးရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။

တိန့်ရှန်းဟန် ဘာပြောချင်သည်ကို သူ သိသည်။

ကျေးရွာတစ်ခုက ဥပဒေသစ်များကို ဤမျှ ဗြောင်ကျကျ လျစ်လျူရှုခြင်းမှာ သူတို့တွင် ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ ထောက်ပံ့မှု သို့မဟုတ် ပိုဆိုးလျှင် မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူများ၏ ထောက်ပံ့မှု ရှိနေနိုင်ဖွယ် ရှိသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ထိုသို့သော နေရာသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းက ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုဆီသို့ ကောင်းစွာ ဦးတည်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် ထိုသို့သော ဂိုဏ်းများက ထိန်းချုပ်ထားသည့် နယ်မြေများ သူ မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ကျသည်ဖြစ်စေ ကြုံတွေ့ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ယခု သို့မဟုတ် နောက်မှ ဖြစ်ခြင်းက ကွာခြားမှု အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

သူတို့ တစ်ခုနှင့် မတော်တဆ ကြုံတွေ့ခဲ့ရမှတော့ ဝင်သွားပြီး ကြည့်ရှုလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

ထို့အပြင် စနစ်က မည်သည့် သတိပေးချက် သို့မဟုတ် အချက်ပြမှုများမျှ မပေးခဲ့ပေ။

တိန့်ရှန်းဟန်နှင့် အခြားသူများကို သူနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်ရင်း ကျန်းပေရန် ကျေးရွာထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။

လမ်းဘေးတွင် ဆော့ကစားနေခဲ့သော ကလေးငယ် အနည်းငယ် သူ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဘီလူးတစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တကြား ငှက်များနှင့် သားရဲများကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပြေးလွှား ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ တံခါးဝများတွင် စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့သော အမျိုးသမီး အများအပြား အိမ်များထဲသို့ အလျင်စလို ဝင်ရောက်သွားကြပြီး တံခါးများကို ဒုန်းကနဲ မြည်အောင် ပိတ်လိုက်ကြသည်။

မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန် ပို၍ပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

သူက ခရိုင်အသီးသီးသို့ သူ၏ စစ်ဆေးရေး ခရီးစဉ်အကြောင်း ကြော်ငြာများ နေရာတိုင်းတွင် ကပ်ထားရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

သူ သွားလေရာရာ၌ ရွာသားများက သူတို့ကို မျှော်လင့်ချက် ယူဆောင်လာနိုင်မည့် ဧကရာဇ်ဖြစ်သော သူ့ကို ကြိုဆိုရန် အမြဲ မျှော်လင့်နေကြသည်။

သို့သော် ရွာမှာ ထိုသို့သော ကြော်ငြာများ တစ်စုံတစ်ရာကို လုံးဝ မသိရှိပုံရသည်။

သူတို့ အကောင်းစား ဝတ်ဆင်ထားသော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မြင်သည့်အခါ သူက သူတို့ကို ဒုက္ခပေးရန် ရောက်လာသည်ဟုသာ ယူဆကြသည်။

"သေနာကောင် မင်း တို့ရွာထဲ ဝင်လာပြီး တို့မိန်းမတွေကို နှောင့်ယှက်ရဲတယ် ဟုတ်လား ငါ မင်းနဲ့ သေအောင် တိုက်မယ်"

ကျန်းပေရန်က ကျေးရွာသူကြီး သို့မဟုတ် ရွာအုပ်ကို ရှာဖွေရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သန်မာသော လယ်သမားတစ်ဦး ရုတ်တရက် လေထဲမှ သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

အကျယ်ကြီး ကျိန်ဆဲပြီးနောက် သူက ခက်ရင်းခွ တစ်ချောင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ကို အရမ်းဗရမ်းကား ထိုးစိုက် စပြုသည်။

သို့သော် ခက်ရင်းခွမှာ ကျန်းပေရန်၏ ရင်ဘတ်ကို မြူခိုးကို ထိုးမိသကဲ့သို့ ဘာမျှ မထိခိုက်ဘဲ ရှင်းလင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"အိုး ဒါဆို ဒါက ဝိညာဉ်တစ်ကောင်ပေါ့"

သူ၏ "ဝိညာဉ်ဆက်သွယ်ခြင်း" အရည်အသွေးကို ရရှိပြီးကတည်းက ကျန်းပေရန်အတွက် ဤကဲ့သို့သော သရဲတစ်ကောင်နှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

သူ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားမိသွားသည်။

‘ဒါဆို ဒါက ငါ့ကို ဝိညာဉ်တွေနဲ့ တကယ် ဆက်သွယ်ခွင့် ပေးတာပဲ’

အချက်ကို သဘောပေါက်သွားသဖြင့် ကျန်းပေရန်က တိန့်ရှန်းဟန်နှင့် အခြားသူများထံသို့ လှည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရွာအနှံ့ ခွဲထွက်သွားကြပြီး တကယ် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေတဲ့ အိမ်ထောင်စုတွေ ရှိမရှိ ကြည့်ကြ အကယ်၍ ရှိခဲ့ရင် ကယ်ဆယ်ရေး အနည်းငယ် လုပ်ပေးလိုက်ကြ"

"ဟုတ်ကဲ့ အရှင်မင်းကြီး"

အမျိုးသမီး သုံးယောက် ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ကျန်းပေရန်က သရဲ လယ်သမားထံသို့ နောက်ပြန် ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်း သေနေပြီဆိုတာ မင်း သိတယ် မဟုတ်လား"

"ငါ သေနေမှန်း သိတာပေါ့ ဒါပေမဲ့ သရဲ ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး ခဏ မင်း မင်း ငါ့ကို မြင်နိုင်တယ် ဟုတ်လား"

လယ်သမား သရဲက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ငါ မင်းကို နေ့ခင်း ကြောင်တောင်လို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရတယ်"

"လူသား"

ထိတ်လန့်သွားသော သရဲက လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး အရူးအမူး ပြေးထွက်သွားသည်။

"ဟွန့် ခုနက မင်းတို့အားလုံး ပြင်းထန်ပြီး မီးလို တောက်လောင်နေတာ မဟုတ်လား ဘာ သူရဲဘောကြောင်လိုက်တာ"

ကျန်းပေရန်က စိတ်ဝင်တစား မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

လိုက်ဖမ်းရန် စိတ်မညစ်ဘဲ ကျန်းပေရန် ကျေးရွာထဲတွင် သူတစ်ယောက်တည်း လှည့်လည် သွားလာလိုက်သည်။

၎င်း၏ အခြေခံ အဆောက်အဦမှာ တကယ်တမ်းမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်။ အိမ်များ၏ ရှေ့တွင် ကန်များ ရှိသည်၊ သူတို့၏ နောက်တွင် စပါးခင်းများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းများ ရှိပြီး ခြံဝင်းငယ်များနှင့် သစ်သီးပင်များကို နေရာအနှံ့ စိုက်ပျိုးထားသည်။

ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ကန်များ လုံးဝ ခန်းခြောက်နေခဲ့သည်။

စပါးခင်းများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းများမှာ မြက်ရိုင်းများ ထူထပ်ပြီး ပျက်စီးနေခဲ့သည်။

သစ်သီးပင် အနည်းငယ်မှာ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အများစုမှာ သူတို့၏ အရွက်များ အားလုံး ကြွေကျသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

"ဟူး နေရာက တကယ်ကို ခြောက်သွေ့လွန်းတယ်"

ကျန်းပေရန် တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါ အားလုံး မင်းတို့ သေနာကောင် အကျင့်ပျက် အရာရှိတွေကြောင့်ပဲ"

နောက်မှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းပေရန်က လယ်သမား သရဲ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အချိန်တွင် သူက အဝေးတွင် ရပ်နေသော်လည်း ကျန်းပေရန်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ အော်ဟစ်နေသည်။

"မင်း ထွက်မပြေးတော့ဘူးလား"

ကျန်းပေရန်က ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

လယ်သမားက သူ၏ လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ သေနေပြီးပြီ မင်း ဘာများ ထပ်လုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ သတ်မလို့လား"

"အင်း ဒါကိုတော့ ငါ သေချာပေါက် မလုပ်နိုင်ဘူး"

ကျန်းပေရန်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ ရွာမှာ ခိုးစရာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး မင်း ထပ်လိုချင်သေးတာလား"

"ဧကရာဇ်က ခရိုင်တွေကို စစ်ဆေးနေတယ်ဆိုတဲ့ ကြော်ငြာ မင်းတို့ ရွာမှာ မရှိခဲ့ဘူးလား"

"ကြော်ငြာ တို့တွေ အဲ့ဒီ ရှုပ်ထွေးတဲ့ စာတွေကို ဘာမှ နားမလည်ဘူး အဲ့ဒါကို ကြည့်နေလို့ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိမှာလဲ"

ကျန်းပေရန်က ထပ်မံ ဖိမေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အသက်ကြီးကြီး အဘွားအိုတစ်ဦး မုယောင်၏ လက်ကို ချိတ်လျက် ချဉ်းကပ်လာသည်။

သူမ ကျန်းပေရန်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး သနားတော်မူပါ ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို ကယ်တင်ပေးပါ တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော်မျိုးတို့ တကယ် ဒီလို ဆက်မနေနိုင်တော့ပါဘူး"

ကျန်းပေရန်က အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်လိုက်ပြီး အဘွားအိုကို ထူမပေးလိုက်သည်။

"အဒေါ်ကြီး ဖြည်းဖြည်း ပြောပါ ခင်ဗျား ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ဘယ်ဒုက္ခကိုမဆို ကျွန်တော် ကူညီပေးပါ့မယ်"

"အိုး ကောင်းကင်ဘုံက နောက်ဆုံးတော့ မျက်စိ ဖွင့်ကြည့်ပြီ အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုးတို့ ရွာက ယောက်ျားတွေ အားလုံး အဖမ်းခံလိုက်ရတယ် မိန်းမသားတွေပဲ ကျန်တော့တယ် မြေယာ လုပ်ကိုင်ဖို့ နည်းလမ်း မရှိဘူး နွေဦး စိုက်ပျိုးချိန် နီးပါး ကုန်ဆုံးနေပြီ လယ်ကွင်းတွေက ခုထိ ပျက်စီးနေတုန်းပဲ"

"ယောက်ျားတွေကို ဘယ်သူ ဖမ်းသွားတာလဲ"

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ မသိပါဘူး မနှစ်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ လူတစ်စု ရွာထဲကို မုန်တိုင်းထန် ဝင်ရောက်လာတယ် သူတို့ ကျွန်မ သားကို ဖမ်းပြီး ခေါ်သွားတယ် ကျွန်မ သူ့ကို ပြန်ရဖို့ သူတို့နောက် လိုက်ခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ လူမိုက်တွေက ရက်စက်လွန်းတယ် သူတို့ကို တားဆီးဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို သတ်ပစ်ကြတယ် နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ ယောက်ျားတွေ အားလုံး အခေါ်ခံသွားရတာကို ကူကယ်ရာမဲ့ ကြည့်နေရုံကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပါဘူး"

‘သူတို့ မသိဘူး’

သူမ ပြောနေစဉ်မှာပင် အမျိုးသမီးများနှင့် အသက်ကြီးသူများ ပိုမို ပြေးလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။

လူထူထပ်သော စက်ဝိုင်းတစ်ခု ကျန်းပေရန်၏ ပတ်လည်တွင် ဒူးထောက်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေး မြည်တမ်းနေကြသည်။

တိန့်ရှန်းဟန်က လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုးတို့ ရွာသားတွေကို စပါး နည်းနည်း ဝေငှပေးခဲ့ပါတယ် သူတို့ အခု အရှင်မင်းကြီး သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ ရောက်လာမှန်း သိကြပါပြီ"

အချိန်အတော်ကြာ ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးသော မြင်ကွင်းမျိုး မမြင်တွေ့ခဲ့ရသော ကျန်းပေရန်က မုယောင်နှင့် အခြားသူများကို ရွာသားများကို ထူမပေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီကို တစ်ဦးချင်း မေးမြန်းရန် အချိန်ယူလိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ကမျှ ယောက်ျားများ ခင်ပွန်းများ သို့မဟုတ် သားများ ဖြစ်စေ မည်သည့်နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခံရသည်ကို မသိကြပေ။

"ဒါဆို မင်းတို့ ရွာသူကြီး ဘယ်မှာလဲ"

ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်သည်။

ထိုမေးခွန်းတွင် လူအုပ်ထဲ၌ တိတ်ဆိတ်မှု ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး နောက်ဆုံးတွင် တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ရွာသူကြီး အဲ့ဒီ လူမိုက်တွေကို တားဆီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပြီး အရိုက်ခံရလို့ သေသွားတယ်"

‘ဟူး သနားစရာပဲ

သူ သူကြီး ကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရမယ်’