ပြန်လည်ဆုံဆည်းခြင်း

"တောက် တောက်"

ကျန်းပေရန်၏ အဖြေနောက်တွင် ဗဟို ခန်းမဆောင် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ရေနာရီ၏ တည်ငြိမ်သော တောက်တောက်မြည်သံ တစ်ခုတည်းသာ လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

တာအိုယန်ဘို၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အတော်လေး မကြည့်ကောင်းပေ။

အခြေအနေ၏ ဆက်စပ်မှု အပြည့်အစုံကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သားထံမှ ကြားသိပြီးနောက် သူက လုံလောက်စွာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဧကရာဇ်အသစ်မှာ ဓားတစ်ချောင်းက ၎င်း၏ အသွားသွေးကျောက်ကို ရွေးချယ်သကဲ့သို့ သူ့ကို စံပြအဖြစ် အသုံးပြုရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပုံရသည်။

အတွေးများ သူ၏ စိတ်ထဲ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် တာအိုယန်ဘိုက ဓားတစ်လက် ကိုင်ဆောင်ထားလျက် ကျန်းပေရန်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော မာနကြီးသည့် အမျိုးသမီးငယ်ကို ဘေးတိုက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

‘ဟင်’

သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်မှုဖြင့် ကျယ်ပြန့်သွားသည်။ သူ အစောပိုင်းက ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်စဉ်က သူ၏ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးမှာ ကျန်းပေရန်အပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်မှ အမျိုးသမီးကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခု ပိုမို နီးကပ်စွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမက လွန်ခဲ့သော နှစ်များက လျှို့ဝှက်လမင်းဂိုဏ်းမှ ကျင်းပခဲ့သော သူရဲကောင်း စုဝေးပွဲတွင် ကြီးကျယ်သော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ပြသခဲ့သော ယင်ကျန်းဟုန်၏ ထို သမီး မဟုတ်လော။

သူ မိုးကြိုးပြိုကျခြင်းဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအဖြစ် ထို စုဝေးပွဲသို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။

လူအုပ်ကို မှင်တက်စေခဲ့သော မုယောင်၏ လုပ်ရပ်များကဲ့သို့သော အရာများမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အမှန်ပင် စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

‘အဲ့ဒီ နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ နတ်ဆိုးက ဒီဧကရာဇ်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် အမှုထမ်းဖို့ သူ့သမီးကို တကယ် လွှတ်လိုက်တာလား’

တာအိုယန်ဘို၏ မျက်နှာအမူအရာ ပို၍ပင် မှောင်မိုက်သွားသည်။

ယခုလေးတင် သူ တွေးခဲ့သည်မှာ အကယ်၍ ဧကရာဇ်လေးက စပျစ်ရည်ကို ငြင်းပယ်ပြီး အပြစ်ဒဏ်ကို အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့ပါက သူ သနားညှာတာမှု ပြသမည် မဟုတ်။

ဧကရာဇ်ကို တာအို မိသားစု၏ အကြီးအကဲမှာ လွယ်လွယ်ကူကူ တွန်းလှန်နိုင်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူ သေချာပေါက် နားလည်စေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခု ယင်ကျန်းဟုန်က လူငယ် ဧကရာဇ်ကို မည်မျှ တန်ဖိုးထားကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားသောအခါ သူ၏ နှလုံးသား ယိမ်းယိုင်သွားသည်။

တောင်ထွတ်ပြည်နယ်၏ လက်ရှိ မတည်ငြိမ်သော အခြေအနေကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားလျှင် မိုးကြိုးပြိုကျခြင်းဂိုဏ်းက သူ့အတွက်ကြောင့် ယင်ကျန်းဟုန်နှင့် တိုက်ရိုက် ပဋိပက္ခတွင် ပါဝင်ရန် ဆန္ဒရှိမည်လား ဆိုသည်ကို သူ မသေချာပေ။

ထို့အပြင် လူငယ် ဧကရာဇ်ကို ဂိုဏ်းချုပ်ကွမ်း ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့ကြောင်း ကောလာဟလများကို သူ ယခင်က ကြားဖူးခဲ့သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဧကရာဇ်လေးဟု ခေါ်သော သူ၏ နောက်ခံမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို နက်ရှိုင်းနိုင်လောက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် တာအိုယန်ဘို ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ၏ တာအို မိသားစုမှာ မိုးကြိုးပြိုကျခြင်းဂိုဏ်း လက်အောက်မှ အရင်းအမြစ်များ စုဆောင်းပေးရသော မျိုးနွယ်စုငယ် တစ်ခုထက် ဘာမျှ မပိုပေ။

ဖြောင့်မတ်ဂိုဏ်းနှင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်း နှစ်ဖက်စလုံး၏ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ထောက်ပံ့မှု ရှိသည့် ဧကရာဇ်တစ်ပါးနှင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ရန်လား။

သူ့မှာ ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်း အမှန်တကယ် မရှိပေ။

အကျိုးအပြစ် အားလုံးကို ချိန်ဆပြီးနောက် တာအိုယန်ဘိုက အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ဟုတ်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး ပြောပြီးမှတော့ အဘိုးကြီး အမိန့်တော်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်"

သူက တာအိုယင်ဖာထံသို့ လှည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ယင်ဖာ သတ္တုတွင်းက မြစ်သစ် ကျေးရွာက နေထိုင်သူ အားလုံးကို နေအိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့"

သူ၏ ဖခင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အလွယ်တကူ အလျှော့ပေးလိုက်သည်ကို သူ အတိအကျ နားမလည်သော်လည်း တာအိုယင်ဖာက လက်သီး ဆုပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ သားတော် ချက်ချင်း သွားပါ့မယ်"

နှစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ အသက်အရွယ် အမျိုးမျိုးရှိသော အမျိုးသား ရှစ်ဆယ်ကျော် တာအိုယင်ဖာနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

သူတို့အားလုံး သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများ လဲလှယ် ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဒဏ်ရာ အမှတ်အသားများ ရှိနေသော်လည်း သူတို့ကို သေသေချာချာ သန့်စင်ပေးထားသည်။

ရှင်းလင်းစွာပင် တာအိုယင်ဖာ နားလည်သည်မှာ သူ၏ ဖခင်က ဧကရာဇ်ကို မျက်နှာသာ ပေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့မှတော့ သူ အစွမ်းကုန် လိုက်လျောသင့်သည်။ ဒေါသ ထွက်တတ်သော ဧကရာဇ်အသစ်ကို နောက်ထပ် ဒေါသထွက်ရန် ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးခြင်းထက် ကောင်းသည်။

"အရှင်မင်းကြီး"

တာအိုယင်ဖာက ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား တောင်းဆိုခဲ့တဲ့ မြစ်သစ် ကျေးရွာက ရွာသား အားလုံး ဒီမှာပါ"

လူအုပ်ထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ လယ်သမား အမျိုးသား တစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်သရဲ ပုံရိပ်က အုပ်စုထဲသို့ ပြေးဝင်သွားရာ ကျန်းပေရန် မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မင်းရဲ့ ရွာသူ ရွာသားတွေ အားလုံး ဒီမှာလား"

"သူတို့အားလုံး ဒီမှာပါ အားလုံး ဒီမှာပါ မလာတဲ့ သူတွေ သူတို့ သတ္တုတွင်းမှာ သေသွားပြီ အသက်ရှူနေတုန်း သူတွေကို ကျွန်တော် အားလုံး ခေါ်လာခဲ့တယ်"

ဝိညာဉ်သရဲ လယ်သမားက ပိန်လှီ ဖျော့တော့နေသော လူငယ်တစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငတုံးလေး ကောင်လေး ကောင်းတယ် မင်း အဖေ မင်း ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ်ဆိုတာ သိသားပဲ တို့တွေ အခု ဧကရာဇ်ကောင်း တစ်ပါးနဲ့ တွေ့ပြီ တို့တွေ အိမ်ပြန်လို့ရပြီ တို့တွေ နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ပြန်လို့ရပြီ မင်း ပြန်ရောက်ရင် မင်းအမေကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်လိုက် ငါ မရှိတော့ဘူး ဒါကြောင့် လယ်ယာ အလုပ်တွေ မင်း ဆက်လုပ်ရမယ် ကြားလား"

သူ၏ သား တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လယ်သမား ဝိညာဉ်သရဲက မျက်ရည်များကို အားဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီးမှ လှည့်ကာ ကျန်းပေရန်ထံသို့ ပြန်ပြေးလာပြီး ဒူးထောက်ကာ သူ၏ ခေါင်းကို မြေပြင်နှင့် အကြိမ် တစ်ဒါဇင်ကျော် ဆောင့်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ကြင်နာမှုနဲ့ သီလတရားကို မေ့လျော့ခြင်း စွပ်ပြုတ်ကို ကျွန်တော် သောက်ခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော် မမေ့နိုင်ပါဘူး ကျွန်တော့် နောက်ဘဝမှာ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ နွား ဒါမှမဟုတ် မြင်း ဖြစ်ပါ့မယ် ကျေးဇူးတရားကို ကျွန်တော် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

ဝိညာဉ်သရဲက ရွာသား အားလုံး စုံလင်ကြောင်း နောက်တစ်ကြိမ် အတည်ပြုသည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန်က တာအိုယန်ဘိုထံသို့ လှည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တာအို ခေါင်းဆောင် အနာဂတ်မှာ ဒီလို 'နားလည်မှု လွဲမှားမှုတွေ' ထပ်မရှိတော့ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ် ဟုတ်လား"

"ဟားဟား သေချာပေါက် မရှိတော့ပါဘူး သေချာပေါက် မရှိတော့ပါဘူး"

တာအိုယန်ဘိုက ချော့မြှူသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တော်သားပဲ"

ထိုသို့ဖြင့် ကျန်းပေရန်က ရွာသားများထံသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ အခု လွတ်လပ်ပြီ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ကြ ငါ မင်းတို့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်"

မြစ်သစ် ကျေးရွာမှ ရွာသားများ ဆက်လက်၍ မယုံကြည်နိုင်စွာ မှင်တက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ယခုလေးတင် သူတို့အပေါ် အမြဲ လွှမ်းမိုးနေခဲ့သော ရက်စက်သည့် အရှင်သခင်က ရုတ်တရက် သူတို့၏ သံခြေကျင်းများကို ဖယ်ရှားရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး သူတို့ကို အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ပေါင်မုန့်ပေါင်းဖြူများကို ကမ်းပေးခဲ့သည်။

အစားအစာ စားပြီးနောက် သူတို့ကို ရေချိုးပြီး သူတို့၏ ဒဏ်ရာများကို သန့်စင်ခွင့်ပင် ပေးခဲ့သည်။

သူတို့ ရေချိုးနေစဉ်မှာပင် အများအပြားက ဒါက သူတို့၏ နောက်ဆုံး ညစာ ဖြစ်နိုင်မလားဟု တွေးတောမိခဲ့ကြသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုက သူတို့၏ နှလုံးသားများကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သော်လည်း တစ်ယောက်မျှ ခုခံရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

သူတို့ တစ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ ပြီးတော့ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် သူတို့ ထိုအကြောင်း တွေးမိရုံဖြင့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ အရှင်သခင်နောက်သို့ မြို့ထဲသို့ တုန်ယင်စွာ လိုက်ပါသွားကြပြီး ရက်စက်သော ကံကြမ္မာကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့် ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက် ခံရတော့မည် သို့မဟုတ် ကျွန်ပြုခံရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေချိန်တွင် သူ့ကိုယ်သူ "ငါကိုယ်တော် ဧကရာဇ်" ဟု ခေါ်သော အမျိုးသားတစ်ဦးက သူတို့ကို ပြောလိုက်သည်မှာ

"မင်းတို့ လွတ်လပ်ပြီ မင်းတို့ အိမ်ပြန်လို့ ရပြီ"

သူတို့ ရိုးရှင်းစွာ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့ ထိုနေရာတွင် အမြစ်တွယ်သလို ရပ်နေကြပြီး မလှုပ်ရှားဘဲ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှ လှမ်းရန် အလွန် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

သူတို့ထဲတွင် ကုန်းအာကူ ဟု အမည်ရသူမှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။

သူ ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘဲ ပို၍ပင် ဆိုးရွားသော တစ်စုံတစ်ခု လာမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

သူ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ရပ်နေစဉ် သူ သေချာပေါက် ရှိနေသည်ဟု ထင်သော အန္တရာယ်ကို ရှာဖွေနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အင်အားကြီး တစ်ခုက သူ၏ နောက်ပိုင်းကို ထိမှန်လိုက်သည်။ သူ့ကို အုပ်စုထဲမှ ယိုင်နဲ့ ထွက်သွားစေပြီး ကျန်းပေရန်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက် ကျသွားစေသည်။

ကုန်းအာကူက အလိုအလျောက် သူ၏ ခေါင်းကို ကာကွယ်လိုက်ပြီး ဘောလုံးတစ်လုံးလို ကွေးလိုက်ကာ တုန်ယင်ရင်း တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို မရိုက်ပါနဲ့ ကျွန်တော် လိုက်ပါ့မယ် ခင်ဗျားနဲ့ လိုက်ပါ့မယ်"

ကျန်းပေရန်က သူ့ကို ထူမပေးလိုက်ပြီး သူ့အပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါချပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လာ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့"

ထို့နောက် သူက သူ့ကို တာအို စံအိမ်မှ ဦးဆောင် ခေါ်ထုတ်သွားသည်။

အခြား အမျိုးသားများ မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ပြီးတော့ အစောင့်များက အာကို မတားဆီးသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူတို့ ချက်ချင်း အမီလိုက်ရန် ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ကျန်းပေရန်က ရွာသား အားလုံးကို တာအို စံအိမ်မှ ဦးဆောင် ခေါ်ထုတ်သွားပြီးသည်နှင့် တာအိုဖုန်းရွှယ် ရှေ့ထွက်လိုက်ပြီး တာအိုယန်ဘိုထံသို့ လက်သီး ဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖခင် တို့တွေ သူတို့ကို တကယ် ဒီအတိုင်း ထွက်သွားခွင့် ပေးလိုက်တာလား အနာဂတ်မှာ နောက်တစ်ခါ ဖြစ်လာရင် ဒီ ဧကရာဇ်"

"ထပ်ပြောစရာ မလိုတော့ဘူး"

တာအိုယန်ဘိုက သူ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"လူငယ် ဧကရာဇ်က အခု အရှိန်ရနေပြီ တို့တွေ ခေါင်းထိုးထွက်နေလို့ အကျိုး မရှိဘူး ငါ ဒီကိစ္စကို ဂိုဏ်းချုပ်ထန်ကို နောက်မှ အကြောင်းကြားပြီး သူ့ကို ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်မယ်"

တာအိုဖုန်းရွှယ် စိတ်ထဲ ရှင်းလင်းမှု ပြန်လည် ရရှိသွားသည်။

တကယ်ပင် ဤကဲ့သို့ ဆူးငြောင့်ခလုတ် ဖြစ်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ဖြောင့်မတ်ဂိုဏ်းနှင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်း နှစ်ဖက်စလုံးမှ ခေါင်းဆောင်များက ကာကွယ်ပေးထားသည်။ သူတို့ တာအို မျိုးနွယ်စုမှာ သူ့ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ရန် အနေအထား မရှိပေ။

ပြဿနာကို မိုးကြိုးပြိုကျခြင်းဂိုဏ်းထံသို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ဖြေရှင်းခိုင်းခြင်းက ကောင်းသည်။

ဒါက သူတို့ကိုယ်တိုင် ထမ်းပိုးရခြင်းထက် ရိုးရှင်းမည်မှာ သေချာသည်။

"ဖခင်က ပညာရှိပေစွ"

တာအိုဖုန်းရွှယ်က ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

မြို့ပြင်ဘက်တွင် ကျန်းပေရန်က ရွာသားများကို ဦးဆောင် ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

မုယောင်က သူ့ဘေးနားသို့ တက်လာပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး တာအိုယန်ဘို ဒီလောက် အလွယ်တကူ အလျှော့ပေးလိုက်တယ် ဒါက တို့တွေ တခြား ဖိနှိပ်ခံ ပြည်သူတွေကို ဒီလိုပဲ အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်စေနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"

ကျန်းပေရန်က သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"တာအိုယန်ဘိုက ရှုပ်ထွေးမှုထဲမှာ မပါဝင်ချင်ရုံ သက်သက်ပဲ တို့တွေ ထွက်သွားပြီးရင် သူ သေချာပေါက် မိုးကြိုးပြိုကျခြင်းဂိုဏ်းကို သတင်းပို့ဖို့ ပြေးသွားလိမ့်မယ် တစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ်တော့ ဂိုဏ်းက လျစ်လျူရှုနိုင်လောက်တယ် ဒါပေမဲ့ အကြိမ်များလွန်းရင် ရွှံ့ရုပ်တု တစ်ခုမှာတောင် သူ့ရဲ့ အကန့်အသတ်တွေ ရှိတယ် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ပါးကို မပြောနဲ့တော့"

"ဒါဆို နောက် ဘာလုပ်သင့်လဲ"

သူမက စမ်းသပ်သလို မေးလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်က ပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြုံးပြီး အဖြေ မပေးဘဲ ရွာသားများကို မြစ်သစ် ကျေးရွာဆီသို့ ဆက်လက် ဦးဆောင်သွားသည်။

သူ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း မုယောင်က သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထူးဆန်းသော သက်တောင့်သက်သာ ခံစားမှုတစ်ခု တိုးပွားလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယောက်ျားနောက်သို့ လိုက်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး အရာများ တစ်နည်းနည်းဖြင့် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည် ဟူသော ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တစ်ယောက်မျှ စကားမပြောဝံ့ကြပေ။

သူတို့၏ ရင်းနှီးသော ကျေးရွာ ပုံသဏ္ဌာန် အမြင်အာရုံထဲသို့ ရောက်ရှိလာမှသာ ကုန်းအာကူက သတ္တိ စုစည်းကာ မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား တကယ် တို့တွေကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာလား"

"မင်းတို့ အခု အိမ်ပြန်ရောက်နေပြီ မဟုတ်လား"

ကျန်းပေရန်က ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်းမြောက်မှုက စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း ပြာပုံထဲမှ နွေဦးကဲ့သို့ တိုးထွက်လာသည်။

ဘဝက ရွာသားများ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့ ရှေ့တွင် မည်သည့်အရာက စောင့်ကြိုနေသည် ဖြစ်စေ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်တွင် သူတို့ သူတို့၏ မိသားစုများကို နောက်တစ်ကြိမ် မြင်တွေ့နိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ပညာရှိပြီး သနားကြင်နာတတ်သော သခင်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကြီးမြတ်ပြီး တရားမျှတသော သခင်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ဒူးထောက်စရာ မလိုဘူး သွားကြတော့ မင်းတို့ မိသားစုတွေ စောင့်နေကြတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ လေးစားရပါသော သခင်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လေးစားရပါသော သခင်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ဒုန်း" "ဒုန်း" "ဒုန်း" လေးလံသော ဦးခိုက်သံ သုံးချက်က မြေပြင်ကို တုန်ခါသွားစေပြီး ထို့နောက် ရွာသားများ နာကျင်မှုကို မခံစားရတော့သလို ကျေးရွာဆီသို့ သေလုမျောပါး ပြေးထွက်သွားကြသည်။

မြစ်သစ် ကျေးရွာတွင် အမျိုးသမီး အများအပြားက သူတို့ စုဆောင်းထားသော ထင်းများကို မီးညှိနေကြပြီး မီးဖိုဘေးမှ လျှော်အိတ် တစ်လုံးရှေ့တွင် လက်အုပ်ချီ ဆုတောင်းနေကြသည်။

"ဧကရာဇ်မင်းကြီး သက်တော်ရှည်ပြီး ကျန်းမာပါစေ သူ၏ ကောင်းချီးများ အရှေ့ပင်လယ်လို ကျယ်ပြန့်ပါစေ"

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အိတ်ထဲမှ စပါး ယူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမ အဝေးမှ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

"ရုံဖန်"

အမျိုးသမီး ကြက်သေသေသွားပြီး အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ခုနက တစ်ခုခု ကြားလိုက်ကြလား"

သူတို့ မတုံ့ပြန်မီမှာပင် ရှုပ်ထွေးသော အော်ဟစ်သံများ သံပြိုင် သူတို့၏ နားထဲသို့ ပြည့်နှက်လာသည်။

"ကျောက်တီ"

"ဟုန်မေ"

"ချွေဟွာ"

အော်ဟစ်သံများ ပိုမို ကျယ်လောင်ပြီး ရှင်းလင်းလာသည်နှင့် အမျိုးသမီးများ အားလုံး ထရပ်လိုက်ကြသည်။ မှင်တက်ပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက်။

"အဲ့ဒါ ငါ့ယောက်ျားလား"

ချွေဟွာက အသက်ရှူ မှားသွားသည်။

"ဒါ ငါ့ယောက်ျားပဲ ဒါ ငါ့ယောက်ျား အသံပဲ မှားစရာ မရှိဘူး တာကန်း"

"ဟုန်ယိ"

နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်အတွင်းမှာပင် အမျိုးသမီးများ အားလုံး ရွာတံခါးများမှ အော်ဟစ် ပြေးထွက်သွားကြပြီး မျက်ရည်များ သူတို့၏ ပါးပြင်များပေါ်တွင် လွတ်လပ်စွာ စီးကျနေသည်။

အုပ်စုနှစ်စု အချင်းချင်း ပြေးလွှားသွားကြစဉ် ရွာသားများ၏ မျက်လုံးများ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ယောက်၏ မျက်နှာ တစ်ယောက် မြင်တွေ့လိုက်ကြသည်။

"ထျယ်ကျူ"

ချွေဟွာက သူမ၏ ယောက်ျားကို ပထမဆုံး မှတ်မိသူ ဖြစ်ပြီး သူမ သူ၏ လက်မောင်းများထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်ရင်း ငိုကြွေးကာ လွှတ်လိုက်ပါက သူ ပျောက်ကွယ်သွားမည် စိုးသည့်အလား သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ထို့နောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အခြားသူများ သူတို့၏ ချစ်သူများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိကြသည်။ ငိုကြွေးရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ကြသည်။

ကျန်းပေရန်က သူတို့နောက်မှ ဖြည်းညင်းသော အရှိန်ဖြင့် လိုက်ပါလာပြီး မျက်ရည်စများနှင့် ပြန်လည် ဆုံဆည်းမှုများကို သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

‘ပရမ်းပတာ အချိန်ကာလများတွင် သာမန်ပြည်သူများမှာ ငြိမ်းချမ်းသော အချိန်က ခွေးများလောက်ပင် အခြေအနေ မကောင်းကြပေ

ခေတ်ကာလ၏ တင်းကျပ်ပြီး ရက်စက်သော ဤ အထက်အောက် စနစ်တွင် လယ်သမားများတွင် ဘဝ ဟူသော အရာ မရှိပေ’

ပြန်လည် ဆုံဆည်းခြင်း၏ ဝမ်းမြောက်မှု စတင် တည်ငြိမ်လာသည်နှင့် စူးရှသော မျက်လုံးများ ရှိသည့် ဟုန်မေက ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဧကရာဇ် သူက တို့တွေရဲ့ ယောက်ျားတွေကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့သူပဲ"

သူမ၏ လက်ဟန်ပြမှုကို လိုက်၍ အခြားသူများ သူတို့၏ မျက်လုံးများကို ကျန်းပေရန်ထံသို့ လှည့်လိုက်ကြသည်။

အမျိုးသမီးများ အားလုံး သူတို့၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို ပြသရန် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြသည်။

ထိုစဉ် အမျိုးသားများမှာ မှင်တက်နေကြသည်။

‘ဧကရာဇ် ဟုတ်လား အဲ့ဒီ လေးစားရပါသော သခင်ကြီးက ဧကရာဇ် ဟုတ်လား’

သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ မြို့တော်ဝန် တစ်ယောက်ကိုပင် မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ၊ ဧကရာဇ်ကို မပြောနှင့်တော့။

ဧကရာဇ် တစ်ပါး မည်သို့သော ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ရှိသည်ကိုပင် သူတို့ မသိကြပေ။

သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သူမှာ တကယ် ဧကရာဇ် ဖြစ်သည်ဟူသောအချက်မှာ ရိုးရှင်းစွာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ဇနီးများက သူတို့၏ လက်အင်္ကျီစများကို ဆွဲလိုက်ကြပြီး တိုက်တွန်းလိုက်ကြသည်။

"မြန်မြန် ဒူးထောက် ဧကရာဇ်ကို ကျေးဇူးတင်"

ထို့ကြောင့် အမျိုးသားများကလည်း ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး ငိုကြွေး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော်မျိုးတို့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကြီးမြတ်သော သခင်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုဘူး အခု အိမ်ပြန်ကြတော့ မင်းတို့ မိသားစုတွေ စောင့်နေကြတယ်"

သို့သော် သူတို့ ဒူးထောက်လျက် ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်ပြီး မရပ်မနား ဦးခိုက်နေကြသည်။

အထူးသဖြင့် ကုန်းအာကူ သူက ကြီးမားသော အင်အားတစ်ခုက သူ၏ ခေါင်းကို မြေပြင်သို့ အကြွင်းမဲ့ အင်အားဖြင့် ဖိနှိပ်ထားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါက်သံတိုင်း ကျယ်လောင်ပြီး ခိုင်မာနေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကျွန် ကျွန်မ ယောက်ျား ပြန်မလာသေးဘူး သူ နောက်မှာ ကျန်နေသေးတာလား"

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမ၏ ဒူးများပေါ်တွင် တွားသွားရင်း ကျန်းပေရန်ထံသို့ ရောက်ရှိလာပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရွာက ယောက်ျား အားလုံး ဒီမှာပဲ ပြန်မလာတဲ့ သူတွေ မရှိတော့ဘူး"

သူမ အစပိုင်းတွင် မှင်တက်သွားပြီးနောက် မျက်ရည်များ ပေါက်ကွဲ ထွက်လာသည်။

"တာမင် ဘာလို့ မင်း ဒီလောက် ကံဆိုးရတာလဲ တာမင်"

သူမ ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးနေစဉ် လယ်သမား၏ ဝိညာဉ်သရဲ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာပြီး သူ၏ လက်ကို သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပွတ်သပ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းမ ငါ တောင်းပန်ပါတယ် ငါ မခံနိုင်ခဲ့ဘူး ငါ မင်းကို နောက်ဆုံး တစ်ခေါက် ပွေ့ဖက်ဖို့ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး ဒီနောက်ပိုင်း အာကူကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်လိုက် သူ့ကို မိန်းမကောင်း တစ်ယောက် ရှာခိုင်းလိုက် တို့တွေကို မြေး ထွားထွားကြီး တစ်ယောက် ပေးလိုက် ဒါမှ ကုန်း မိသားစု မျိုးဆက် ရှိသွားမှာ ငါ နောက်ဘဝမှာ မင်းရဲ့ ယောက်ျား ထပ်ဖြစ်ပါ့မယ်"

သူက ကျန်းပေရန်ထံသို့ လှည့်လိုက်ပြီး ဦးခိုက်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို နောက်ထပ် ကျေးဇူးတစ်ခု တောင်းလို့ရမလား"

"ပြောလေ"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့် မိန်းမကို ပြောပြပါ ကျွန်တော် ကတိတည်ခဲ့ပါတယ် သူ လိုချင်ခဲ့တဲ့ အနီရောင် ပါးနီကို ကျွန်တော် ဝယ်ခဲ့တယ် အိပ်ရာဘေး ဗီရို နောက်မှာ ဝှက်ထားခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူ့ကို မပြောပြခင် အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်"

"ငါ သူ့ကို ပြောပြမယ်"

ကျန်းပေရန် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သတင်းစကားကို ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက သူ့ကို မှင်တက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူက တိုးတိုးနေရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သောအခါ သူမ ရှေ့သို့ လဲကျသွားပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို မြေပြင်သို့ ဆောင့်ကာ ယခင်ကထက် ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

အမျိုးသမီး ပြိုကွဲသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကုန်းတာမင်က ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ခင်ဗျားလို လူမျိုးနဲ့ တွေ့ဆုံရတာ ကျွန်တော် အတိတ်ဘဝက ကောင်းမှု ကုသိုလ်တွေ ကြီးကြီးမားမား လုပ်ခဲ့ရမယ် ကျွန်တော် ကျိန်ဆိုပါတယ် နောက်ဘဝမှာ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ နွား ခင်ဗျားရဲ့ မြင်း ဖြစ်ပါ့မယ် စောင့်နေလိုက်ပါ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ပြန်လာခဲ့မယ်"

ကျန်းပေရန် ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ စောင့်နေမယ်"

ထူထဲပြီး ရိုးရှင်းသော အပြုံးဖြင့် ကုန်းတာမင်၏ ဝိညာဉ်သရဲ ပုံရိပ် ညအမှောင်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျန်းပေရန်က သူ့ကို ထိုသို့ ငြိမ်းချမ်းမှုထဲသို့ "ပို့ဆောင်" လိုက်ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ခဏတာ အခိုက်အတန့်အတွက် "ဉာဏ်အလင်း ရရှိခြင်း" မှာ ကမ္ဘာတွင် တကယ် တည်ရှိနိုင်မလားဟု သူ တွေးတောမိလိုက်သည်။

ရွာသားများကို လူဆိုးများ နောက်တစ်ကြိမ် သူတို့၏ အိမ်ကို ဒုက္ခပေးရန် လာမည် မဟုတ်ကြောင်း အာမခံပြီးနောက် ကျန်းပေရန်၊ မုယောင်နှင့် ကျန်လူများ နန်းတော်သို့ ပြန်လည် ပျံသန်းသွားကြသည်။

"နောက်ကျနေပြီ လူတိုင်း သွားနားကြတော့"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ"

တိန့်ရှန်းဟန်နှင့် ခုံချန်ချန်တို့ ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး ငြိမ်သက်နှလုံးသား ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

မုယောင် နေရာတွင် အမြစ်တွယ်သလို ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"တခြား ကိစ္စ ရှိသေးလို့လား"

ကျန်းပေရန် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း မုယောင် ရုတ်တရက် သူမ၏ နှလုံးခုန်သံ မြန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ ရှင်းပြမရနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ထိုးတက်လာသည်။

"ရှင် ရှင် ကျွန် ကျွန်မ"

အတော်ကြာ ထစ်ငေါ့နေပြီးနောက် သူမက သူမ၏ ပေါင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲလိမ်လိုက်ပြီးမှ စိတ်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ကာ ဗလုံးဗထွေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ပြောချင်တာက ရှင်တကယ် ဧကရာဇ်ကောင်း တစ်ပါးပဲ အာ အထင်မလွဲပါနဲ့ ကျွန်မ ဆိုလိုတာက ဧကရာဇ် တစ်ပါးအနေနဲ့ပါ လူတစ်ယောက် အနေနဲ့ မဟုတ်ပါဘူး"

ကျန်းပေရန် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ရယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အိုး ကောင်းပြီ ချီးကျူးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တခြား ဘာရှိသေးလဲ"

"ကျွန်မ ကူညီနိုင်တဲ့ တခြား ဘာမဆို ရှိခဲ့ရင် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ မေးပါ ကျွန်မ ရှင့်ကို ကူညီဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ် မဟုတ်ဘူး ရှင် ကိုယ်တိုင်ကို မဟုတ်ဘူး ကျွန်မ ဆိုလိုတာက ဘယ်ဧကရာဇ်မဆို ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမဆို ကူညီမှာပါ"

"ကောင်းပြီ ငါ နားလည်ပြီ အခု သွားပြီး နားတော့"

သူ လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး အိပ်ဆောင်များဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူ၏ နောက်ကျော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း မုယောင် သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

‘အကယ်၍သာ ငါ့ မိဘတွေ အသက်ရှင်နေတုန်းက သူသာ ဧကရာဇ် ဖြစ်ခဲ့ရင်’