သားတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေခြင်း

"မိုးမခများ ရှည်လျားပြီး ကျောက်စိမ်းမြင်းကို ချည်နှောင်ရန် ခက်ခဲလှသည် နေစောင်းချိန်ကို တားဆီးနိုင်ရန် ကျဲပါးသော သစ်တောများအား ငါ အလိုရှိလိုက်ပါဘိ"

တော်ဝင် ဥယျာဉ်တော်ထဲတွင် ကျန်းပေရန်က လွှဲခုံတစ်လုံးပေါ်တွင် မျက်လုံးများ မှိတ်ထားရင်း အနားယူနေသည်။

သူ့ဘေးတွင် ခုံချန်ချန်က အသစ် သင်ယူထားသော ပြဇာတ် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို သီဆိုနေသည်။

တော်ဝင် ဥယျာဉ်တော်ထဲမှ လူတိုင်း ခုံချန်ချန်၏ သီဆိုမှု၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် အလှတရားတွင် နစ်မြောနေစဉ် ကျန်းပေရန် ရုတ်တရက် မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားလို့ရပြီ ငါကိုယ်တော် နည်းနည်း ပင်ပန်းနေသလို ခံစားရတယ်"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ"

ကြားသောအခါ လူတိုင်း တော်ဝင် ဥယျာဉ်တော်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ကျန်းပေရန်က သူ၏ ရှေ့တွင် လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထိုးဆန့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု ကောင်းကင်မှ ထိုးဆင်းလာပြီး သူ၏ လက်ညှိုးပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ နားလိုက်သည်။

"ဂစ် ဂစ်"

ကျောက်စိမ်းငှက်က သူ၏ နှုတ်သီးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အော်မြည်လိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်က သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အကြေးခွံပါသော သားရဲအသား တစ်တုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းငှက်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ငှက်က ၎င်းကို တစ်ကိုက်တည်း ဖမ်းယူလိုက်ပြီး သူ၏ တောင်ပံများကို ပျော်ရွှင်စွာ ခတ်လိုက်ကာ ဝါးပြွန်ငယ် တစ်ခုကို ကျန်းပေရန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဝါးပြွန်ကို ဖွင့်လိုက်ရင်း ကျန်းပေရန်က လိပ်ထားသော စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ၎င်းမှာ လီဖူချန်ထံမှ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူ စာကို အလျင်အမြန် လျှောက်ဖတ်လိုက်သည်။

စကားလုံးများမှာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ ဝန်ကြီးများထံမှ တင်သွင်းလွှာများထက်ပင် ပို၍ မြှောက်ပင့်ထားသည်။

အဆုံးနား ရောက်မှသာ ကျန်းပေရန်က တောင်းဆိုမှု တစ်ခု ရှိနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ စက္ကူ တစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး စာကြောင်း နှစ်ကြောင်း ရေးလိုက်ကာ ၎င်းကို ဝါးပြွန်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းငှက်၏ အမွေးအတောင်များထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"ဂစ်"

တောင်ပံ ခတ်သံ အနည်းငယ်နှင့်အတူ ကျောက်စိမ်းငှက် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရင်း ကျန်းပေရန်က သူ၏ ဦးတည်ရာကို အတည်ပြုလိုက်ပြီး တော်ဝင် ဥယျာဉ်တော်မှ တစ်ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မိုးချုပ်စတွင် နေရောင်ခြည်အောက်၌ မီးကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသော ကျင်းမြစ်ကမ်းနဘေးတွင် ကျန်းပေရန် အဝေးသို့ ငေးကြည့်ရင်း ဘဝ၏ ဒဿနိက မေးခွန်းတစ်ခုကို တွေးတောနေသည်။

‘ငါ ဒီည ညစာ ဘာစားသင့်လဲ’

သူ အဖြေတစ်ခု မရှာဖွေနိုင်မီမှာပင် လီဖူချန်၏ အသံ သူ၏ နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ကျန်းပေရန် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လီဖူချန်နှင့်အတူ အခြား အမျိုးသားတစ်ဦး ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းပေရန်၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသောအခါ အမျိုးသားက ချက်ချင်း လက်နှစ်ဖက် ယှက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ဟွာကျိရှန့်ပါ ဧကရာဇ် အရှင်မင်းကြီးကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်"

"သူက မင်း စာထဲမှာ ပြောခဲ့တဲ့ တစ်ယောက်လား"

ကျန်းပေရန်က လီဖူချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

လီဖူချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက် ယှက်လိုက်သည်။

"အတိအကျပါပဲ ညီအကိုဟွာက ဒီမှာ တကယ့် သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပါ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကမ္ဘာ့သမဂ္ဂကို ဝင်ရောက်ပြီးကတည်းက သူ ကြီးမြတ်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေ အများကြီး ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါတယ် သူ့ရဲ့ စာရိတ္တရော ကျင့်စဉ်အဆင့်ရော နှစ်ခုလုံးက ထူးချွန်ပါတယ် မကြာသေးခင်ကပဲ သူက"

လီဖူချန်၏ လေသံကို နားထောင်ရင်း သူက အသစ် စုဆောင်းထားသော အထင်ကြီးဖွယ်ရာ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦးအကြောင်း သူ၏ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ထံသို့ အစီရင်ခံနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ကျန်းပေရန်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"လိုရင်းကို ပြော"

လီဖူချန် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဟွာကျိရှန့်က ရှေ့ထွက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်လီ ကျွန်တော့်ဘာသာ ပြောခွင့်ပြုပါ"

"ကောင်းပြီလေ"

လီဖူချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်ကို ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ဟွာကျိရှန့်က စတင် ပြောဆိုသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ရှင် နန်းတက်ပြီးကတည်းက တောင်ထွတ်ပြည်နယ်က အသစ်တဖန် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ပြည်သူတွေ ငြိမ်းချမ်း ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်ကြပါတယ် အားလုံး ကိုနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အထင်ကြီးမိပါတယ် အခု သာမန်ပြည်သူတွေကြားမှာ မင်းကြီးရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုက ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပါပြီ ဒါကြောင့် မျက်နှာပူပူနဲ့ ကျေးဇူးတစ်ခု တောင်းခံခွင့်ပြုပါ"

"ပြော"

"ကျွန်တော့်မှာ သားတစ်ယောက် ရှိပါတယ် ဝမ်ခန်းလို့ ခေါ်ပါတယ် သူက ကျွန်တော့်အတွက် အရာအားလုံးပါပဲ ဒါပေမဲ့"

ဟွာကျိရှန့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်တုန်းက ကျွန်တော် ပေါများသော မြူခိုး စံအိမ်ထဲ ဝင်တုန်းက ရန်သူတွေရဲ့ အမဲလိုက် ခံခဲ့ရပြီး ကျွန်တော့် သားကို ကောက်ရိုးပုံ တစ်ခုထဲမှာ ဝှက်ထားခဲ့ရပါတယ် ဒါပေမဲ့ ရန်သူတွေ အရမ်း များလွန်းပြီး ကျွန်တော် လွတ်မြောက်ဖို့ လဝက်လောက် ကြာခဲ့တယ် ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ သူ့ကို ကျွန်တော် မရှာနိုင်တော့ပါဘူး"

‘လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်’

ကျန်းပေရန် အတွင်းစိတ်မှ ရေရွတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းသား ပျောက်သွားတုန်းက အသက် ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ"

"သူက နို့စို့ ကလေးလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်"

‘ဒါ တကယ် ခက်ခဲတယ် ကလေးဘဝကတည်းက ပျောက်သွားတာ ပြီးတော့ ခုနစ်နှစ် ကြာပြီးနောက်မှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အဖေတောင် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ရင် မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး’

ကျန်းပေရန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဟွာကျိရှန့် ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ခုနစ်နှစ်တာ ကာလပတ်လုံး ကျွန်တော် နေရာတိုင်းမှာ ရှာဖွေခဲ့ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ခုထိ ကျွန်တော့် သားရဲ့ ခြေရာ တစ်စုံတစ်ရာတောင် မတွေ့သေးပါဘူး ဒါကြောင့် ကျွန်တော် အရှင်မင်းကြီးကို အရှက်မရှိဘဲ တောင်းပန်အပ်ပါတယ် သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ခုနစ်ပေ ရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မင်းကြီးအတွက် တစ်သက်လုံး အမှုထမ်းပါ့မယ်"

ကျန်းပေရန် နောက်ထပ် မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

[ရွေးချယ်စရာ ၁ - ဟွာကျိရှန့်ကို ငြင်းပယ်လိုက်ပါ။ ပြီးမြောက်ခြင်း ဆု - ဒင်္ဂါးတစ်ရာ လှံတံ (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်စရာ ၂ - သူ၏ သားကို ရှာဖွေရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကူညီ စေလွှတ်ပေးမည်ဟု သဘောတူလိုက်ပါ။ ပြီးမြောက်ခြင်း ဆု - လေတိုး ရတနာ လက်စွဲကျမ်း (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အလယ်အလတ်)]

[ရွေးချယ်စရာ ၃ - သူ၏ သားကို ရှာဖွေရန် ကိုယ်တိုင် ကူညီလိုက်ပါ။ ပြီးမြောက်ခြင်း ဆု - ကျပန်း အခြေခံ ကျွမ်းကျင်မှု အမှတ် +၁]

"အိုး"

ကျန်းပေရန် ၎င်းကို ဖတ်ပြီးနောက် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သားအကြောင်း ဘာများ အထူးတလည် ရှိနေလို့ သူ ကိုယ်တိုင် သွားရှာရမှာလဲ။ သို့မဟုတ် ဟွာကျိရှန့်မှာ ကြီးမားသော ဝှက်ထားသည့် လွှမ်းမိုးမှု တစ်ခုခု ရှိနေသလား။

ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် တတိယ ရွေးချယ်စရာကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ နားလည်ပြီ သားတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးရတာ ဘယ်သူ့ကိုမဆို စိုးရိမ်ပူပန်စေမှာပဲ ငါ မင်းကို ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကူညီနိုင်တယ်"

ဟွာကျိရှန့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး"

[ရွေးချယ်မှု တာဝန် ပြီးမြောက်ခဲ့သည်။ ဆု - ဆေးဖော်စပ်ခြင်း +၁]

"ထ မင်းဆီမှာ မင်းသားရဲ့ ပစ္စည်း တစ်ခုခု ရှိလား သူ ဝတ်ဆင်ခဲ့တာ ဒါမှမဟုတ် အသုံးပြုခဲ့တာ"

ဟွာကျိရှန့် ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ပန်းထိုး ဖိနပ် တစ်စုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ပန်းထိုး ဖိနပ်တွေကို ကျွန်တော့် သား ငယ်ငယ်က ဝတ်ဆင်ခဲ့တာပါ ကျွန်တော် အခုထိ သိမ်းထားခဲ့တာပါ ဒါတွေ ဖြစ်နိုင်မလား"

"ဖြစ်နိုင်တယ်"

ကျန်းပေရန်က ပန်းထိုး ဖိနပ်များကို ယူလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ ဆက်ပြောသည်။

"မင်းသားရဲ့ မွေးဖွားချိန် ဇာတာ ရှစ်လုံးကို ငါ့အတွက် ချရေးပေး ပုံတူ တစ်ခု ရှိရင် ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်"

"ဒါက မွေးနေ့ရက်စွဲက ပြဿနာ မရှိပါဘူး ဒါပေမဲ့ ပုံတူ အတွက်ကတော့ ကျွန်တော်က လူကြမ်း တစ်ယောက်ပါ တကယ် မတတ်နိုင်ပါဘူး"

ဟွာကျိရှန့်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မင်းသားရဲ့ ရုပ်ရည်ကို မှတ်မိသေးလား"

"မှတ်မိပါတယ် ခုနစ်နှစ်လုံး ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး"

ဟွာကျိရှန့်က ခိုင်မာစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဒီလိုဆိုရင် မင်း ဖော်ပြ ငါ ဆွဲမယ် တတ်နိုင်သမျှ အသေးစိတ် ဖြစ်အောင် ကြိုးစား"

ကြားသောအခါ ဟွာကျိရှန့် အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားပြီး အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက တကယ် နတ်ဘုရား တစ်ပါးပါပဲ"

ပန်းချီဆွဲ သင်ပုန်းကို ချလိုက်ပြီး ဆေးများ ပြင်ဆင်ရင်း ကျန်းပေရန်က ဟွာကျိရှန့်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဖော်ပြ စတင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

နာရီဝက် ကြာသောအခါ ဟွာကျိရှန့်က ပန်းချီဆွဲ သင်ပုန်းပေါ်မှ ကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ရည် တစ်စက် သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ လျှံကျလာသည်။

"ခန်းအာ ငါ့သား"

သူ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို အတင်း ဖိနှိပ်ရင်း ဟွာကျိရှန့်က ကျန်းပေရန်ကို ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ပန်းချီဆွဲ ကျွမ်းကျင်မှုက တကယ် နတ်ဘုရားဆန်ပါတယ် ကျွန်တော် လေးစားမိပါတယ် ပန်းချီကားထဲက ကလေးက ကျွန်တော့် သား ပုံစံ အတိအကျပါပဲ"

"ဒီလိုဆိုရင် မင်း ပြန်သွားပြီး သတင်း စောင့်နေ လီဖူချန် မင်း နေခဲ့"

ကြားပြီးနောက် ဟွာကျိရှန့် ထပ်မံ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို ဦးခိုက်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဟွာကျိရှန့် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် လီဖူချန်က ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ လက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ယှက်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ပညာရှိပြီး တန်ခိုးကြီးတယ်"

"မြှောက်ပင့်တာ တော်ပြီ ငါ့ကို မေးခွင့်ပြုပါ ဟွာကျိရှန့်က ဘယ်ကလဲ"

သူ၏ ချီးကျူးမှုတွင် အနှောင့်အယှက် ခံလိုက်ရသော လီဖူချန် ခဏတာ ကြောင်အသွားပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။

"သူက ယွင်ကျိုးပြည်နယ်က နာခံခြင်းမြို့ကပါ"

ကျန်းပေရန် မေးရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူက ဟွာကျိရှန့် အဘယ်ကြောင့် မြေကမ္ဘာအဆင့် ရွေးချယ်စရာတစ်ခုကို နှိုးဆွနိုင်သည်ကို သိချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လို တွေ့ခဲ့ကြတာလဲ"

"လအနည်းငယ် အကြာက ကျွန်တော် ဆိပ်ကမ်းနှစ် စံအိမ်မှာ ရှိနေခဲ့ပြီး သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တယ် ကျွန်တော် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ ညီအကိုဟွာက ကျွန်တော့်ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ် အဲ့ဒီနောက် တို့တွေ သွေးသောက် ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်သွားကြတယ်"

လီဖူချန်က အပြီးသတ်လိုက်ပြီး စိတ်မသက်မသာ မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး သူ့ဆီမှာ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ သံသယ ဝင်နေတာလား"

"ဟုတ်တယ်"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

‘ဟင်’

လီဖူချန် မှင်တက်သွားသည်။

သူက အကိုကြီးဝမ် "တကယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှ တိုက်ရိုက် အတည်ပြုချက်မျိုးကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘဲ သူ့ကို စကားလုံးများ ရှာမရအောင် ဖြစ်သွားစေသည်။

"မင်း ပြန်ရောက်ရင် သူ့ကို စောင့်ကြည့်ထား တစ်ခုခု ထူးခြားတာ ဖြစ်လာရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း သတင်းပို့"

"ဟုတ်ကဲ့"

လီဖူချန်က လက်နှစ်ဖက် ယှက်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မင်း သွားလို့ရပြီ"

လီဖူချန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ပန်းထိုး ဖိနပ်များကို ယူလိုက်ပြီး နေရာလွတ် တစ်ခု ရှာလိုက်သည်။

သူ မုယောင်ကို ယခင်က ရှာဖွေခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ကျန်းပေရန်က ဦးစွာ ခြောက်လွှာ ကြားနာခြင်း အစီအရင်ကို တည်ဆောက်လိုက်ပြီး ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ဆုံးနေသော ဟွာဝမ်ခန်းကို ရှာဖွေ စတင်ရန် ဆုတောင်း ဗေဒင် ကျည်တောက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ပစ္စည်းများ၊ မွေးနေ့ရက်စွဲနှင့် ရုပ်ရည်သွင်ပြင် လက်ထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် ဒါက ကြီးကျယ်သော အစီအရင်များ အလွှာများအောက်တွင် ပိတ်မိနေခဲ့သော မုယောင်ကို ရှာဖွေခဲ့ရစဉ်ကထက် များစွာ ပိုမို လွယ်ကူသည်။

‘တွေ့ပြီ’

ဟွာဝမ်ခန်း၏ အရှိန်အဝါကို မှတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် အနောက်တောင်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။

ငြိမ်းချမ်း သာယာ ပြည်နယ်၊ စစ်ရေး ကျက်သရေ ခရိုင်။

သာမန်ပြည်သူ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျန်းပေရန် လမ်းမပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် မလှမ်းမကမ်း၌ ကောင်လေး တစ်ယောက် သူ၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို အော်ဟစ် ရောင်းချနေသည်။

"ပညာရှင် မုန်ညင်း ပညာရှင် မုန်ညင်း ရောင်းတယ်"

သူ၏ ကျယ်လောင်သော အော်သံက ချက်ချင်း လူအုပ်ကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ မင်း မုန်ညင်းက ပညာရှင် မုန်ညင်းလို့ ခေါ်တာလဲ"

"ဒါက သာမန် မုန်ညင်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟုတ်တယ် အဲ့ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး"

လူများ ပိုမို စုရုံးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်လေးက ပြုံးလိုက်သည်။

"ဦးလေးတွေ အဒေါ်တွေ မသိကြဘူးလား တို့မြို့က အဲ့ဒီ လျိုကျန်းနန်က ကျွန်တော့် ပညာရှင် မုန်ညင်းကို စားပြီးမှ ထိပ်တန်း ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားတာ"

လူတိုင်း ရယ်မောသံများ ပေါက်ကွဲ ထွက်လာသည်။

"မင်း လူလည်လေး မင်းအရွယ်မှာ မင်း သေသေချာချာ သင်ယူနေသင့်တယ် မုန်ညင်း နည်းနည်းပါးပါး စားရုံနဲ့ မင်းကို ထိပ်တန်း ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်စေနိုင်ရင် ငါ ငြိမ်သက်မြို့တော်မှာ အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်နေလောက်ပြီ"

"အတိအကျပဲ ဒါက သာမန် မုန်ညင်းပဲ"

"တကယ်ပဲ တခြားလူတွေ အများကြီးထဲက မင်းက အဲ့ဒီ လှည့်လည် လှည့်စားတဲ့ လူလိမ်တွေကို အတုခိုးတယ်"

သူက တုံ့ပြန်မှုကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သကဲ့သို့ ကောင်လေးက အကျယ်ကြီး ရယ်လိုက်သည်။

"ဦးလေးတွေ အဒေါ်တွေ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို မယုံကြည်ကြဘူးဆိုတာ သိပါတယ် ဒါကြောင့် ကျွန်တော် လျိုကျန်းနန်ကို အထူး ဖိတ်ခေါ်ထားခဲ့တယ်"

သူ စကားဆုံးသည်နှင့် ပညာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး လျှောက်လှမ်းလာပြီး လူအုပ်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က လျိုကျန်းနန်ပါ သက်ကြီးဝါကြီးတွေနဲ့ ရွာသူ ရွာသားတွေ အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

ထိုအခါ လူအုပ်ထဲမှ လူအများအပြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ဟေး တကယ် ထိပ်တန်း ပညာရှင်ပဲ"

"ဟုတ်တယ် အဲ့ဒါ သူပဲ ရလဒ်တွေ ထုတ်ပြန်တုန်းက ကျွန်တော် သူ့ကို တွေ့လိုက်တယ်"

"ထိပ်တန်း ပညာရှင် တကယ် ဒီမှာပဲ မြန်မြန် ကြက်သွန်မြိတ်လေး သွား အကိုကြီးကို ပွေ့ဖက်ပြီး ကံကောင်းခြင်း နည်းနည်း ယူလိုက်"

သို့သော် ကောင်လေးက ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာပြီး ကြည့်ရှုလိုသော လူတိုင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"ဟေး သူ့ကို အားကျဖို့ ဒီလောက် စိတ်အားထက်သန် မနေကြပါနဲ့ ထိပ်တန်း ပညာရှင်က ကျွန်တော့် မိသားစုရဲ့ ပညာရှင် မုန်ညင်းကို စားပြီးမှ တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တာ ခင်ဗျားတို့ ကိုယ့် ကလေးတွေအတွက် နည်းနည်း ဝယ်သွားရင် ခင်ဗျားတို့ သူ့ကို အားကျနေရုံ သက်သက် လုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး"

လျိုကျန်းနန်က ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ် ကျွန်တော် ချူ မိသားစုရဲ့ ပညာရှင် မုန်ညင်းကို စတင် စားသုံးခဲ့ကတည်းက ကျွန်တော့် စိတ် ပို ထက်မြက်လာပြီး ကျွန်တော့် အရေးအသား ပိုပြီး စိတ်ကူး စိတ်သန်း ကောင်းလာတယ်လို့ ခံစားမိတယ် ဒါ တကယ် အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ် အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်"

ထိပ်တန်း ပညာရှင် ကိုယ်တိုင်က သူ ပညာရှင် မုန်ညင်း စားသုံးခြင်းဖြင့် တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ လူအုပ် ပေါက်ကွဲ ထွက်သွားသည်။

"ပညာရှင် မုန်ညင်း ဘယ်လောက်လဲ ကျွန်တော့်ကို တစ်လုံး ပေး"

"ကျွန်မလည်း ယူမယ် ကျွန်မလည်း ယူမယ် ကျွန်မမှာ ကလေး သုံးယောက် ရှိတယ် သုံးလုံး လိုချင်တယ်"

"ကျွန်တော့်ကိုလည်း တစ်လုံး ပေး အကြီးဆုံး တစ်လုံး လိုချင်တယ်"

...

စိတ်အားထက်သန်နေသော လူအုပ်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း ကောင်လေးက လက်ညှိုး နှစ်ချောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ထောင်လိုက်သည်။

"တစ်လုံးကို ငွေပြား နှစ်ပြား"

"ဘာလဲ တစ်လုံးကို ငွေပြား နှစ်ပြား ဟုတ်လား မင်း တို့တွေကို ဓားပြ တိုက်ပါတော့လား"

"ဟုတ်တယ် မင်းက သူခိုးထက်တောင် ပိုမြန်သေးတယ်"

"တခြား လူတွေရဲ့ မုန်ညင်းက ကြေးနီပြား နည်းနည်းပဲ ကုန်ကျတာ"

လူအုပ် စိတ်ဆိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်လေးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဦးလေးတွေ အဒေါ်တွေ ကျွန်တော် ဒါက ပညာရှင် မုန်ညင်းလို့ ပြောပြီးပြီပဲ စားလိုက်တာနဲ့ ခင်ဗျားတို့ ထိပ်တန်း ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ် ငွေပြား နှစ်ပြားက ဈေးကြီးလို့လား ခင်ဗျားတို့ ကလေးသာ ထိပ်တန်း ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာရင် အဲ့ဒါက ရွှေထက်တောင် တန်ဖိုး ရှိသေးတယ်"

လူအုပ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသားတစ်ဦး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ငွေပြား နှစ်ပြား ဟုတ်လား ပေး ငါ့ကို တစ်လုံး"

ပထမဆုံး လူ ဝယ်သည်နှင့် ဒုတိယ တစ်ယောက် မကြာမီ လိုက်လာသည်။

လူများ ပိုမို ဝယ်ယူရန် တိုးဝှေ့လာကြသည်နှင့် ကျန်လူများ မုန်ညင်း ကုန်သွားမည် စိုးသဖြင့် ငွေ ယူရန် အိမ်သို့ အလျင်စလို ပြန်ကြသည်။

"ပညာရှင် မုန်ညင်း" များ အချိန်တိုအတွင်း ရောင်းကုန်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က ကောင်လေး၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို မလေးစားဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

အရှိန်မြှင့်ခြင်း၊ ကျော်ကြားသူ ထောက်ခံခြင်း၊ အလံရှူးများသုံးခြင်း အရာအားလုံး နေရာတကျ ရှိနေသည်။

သူက မုန်ညင်းကို ငွေ ဈေးနှုန်းဖြင့် ရောင်းချနိုင်ခဲ့သည်၊ တကယ် အထင်ကြီးဖို့ ကောင်းသည်။

နောက်ဆုံး ဝယ်သူ အသုတ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကောင်လေးက အလျင်အမြန် ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

နာရီဝက် ကြာသောအခါ မြို့ပြင်ဘက်မှ ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်း တစ်ခုတွင် ကောင်လေး၊ ပညာရှင်နှင့် အလံရှူးများ အားလုံး စုရုံးနေကြသည်။

"ဒီမှာ မင်းဟာ မင်းဟာ ငါ့ဟာ မင်းဟာ ငါ့ဟာ မင်းဟာ ငါ့ဟာ ငါ့ဟာ"

"ဟေး ဘာလို့ ဒီလောက် များများက မင်းဟာ ဖြစ်နေရတာလဲ"

ကောင်လေး၏ ရှေ့မှ ငွေပုံ ကြီးထွားလာသည်ကို မြင်သောအခါ အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သော သန်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါက စိတ်ကူးကို ထုတ်ခဲ့တာ ပြီးတော့ ငါက မင်းတို့အားလုံးကို ရှာခဲ့တာ ဟုတ်ပါတယ် ငါက ဝေစု အကြီးဆုံး ရမှာပေါ့ ပြဿနာ ရှိလား"

"ဒါပေမဲ့ တို့တွေ မရှိဘဲနဲ့ မင်း ပိုက်ဆံကို ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

အခြားသူများ သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်လေးက ပတ်လည် ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ပိုက်ဆံ ရှာရတာ လွယ်ခဲ့လား"

လူတိုင်း တစ်ယောက် မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"လွယ်တယ်"

"ဒါဆို မင်းတို့ ဒီလို ပိုက်ဆံ ဆက်ရှာချင်သေးလား"

"အင်းပေါ့ဟ"

သူတို့အားလုံး ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို ညည်းညူ မနေကြနဲ့ မင်းတို့သာ ငါနဲ့ ဆက်ရှိနေရင် မင်းတို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရှာတာထက် အမြဲ ပိုရလိမ့်မယ် ပိုကြီးကြီး တွေး နားလည်လား"

လူတိုင်း ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ထင်လိုက်ကြသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်လေး သူတို့ကို စုစည်းပေးခြင်း မရှိဘဲ သူတို့ များများ ရရှိကြမည် မဟုတ်ပဲ ကြေးနီပြား အနည်းငယ်မျှပင် မရနိုင်ချေ။

ကောင်လေးက လုယက်ပစ္စည်းများ ဆက်လက် ခွဲဝေနေစဉ် သူက လျိုကျန်းနန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ဘယ်နှစ်ခါ ပြောရမလဲ မင်း ထွက်လာတဲ့အခါ မင်း ပို ပညာရှင်ဆန်ဆန် ပြုမူဖို့ လိုတယ် သူတို့ နားမလည်တဲ့ အရာတွေ ပိုများများ ပြော မဟုတ်ရင် သူတို့ သံသယ ဝင်လာလိမ့်မယ်"

လျိုကျန်းနန်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သိပါပြီ ညီလေး ရှောင်ယို"

"ပြီးတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်"

ကောင်လေးက အခြား လူငယ် နှစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ လှုပ်ရှားမှုကို ပိုမြန်မြန် ပိုကျယ်ကျယ် စတင် မင်းတို့ ပို ယုံကြည်မှု ရှိတဲ့ အသံ ထွက်ဖို့ လိုတယ် နားလည်လား"

"နားလည်ပါတယ်"

နှစ်ယောက်သား ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

မကြာမီ ငွေ အားလုံး ခွဲဝေပြီးသွားသည်။

ကောင်လေးက သူ၏ ဝေစုကို ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ သုံးရက် ကြာရင် မိုးမခပင် အောက်က နေရာမှာပဲ ငါ သွားပြီ"

ထိုသို့ဖြင့် သူက ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းမှ ပထမဆုံး ထွက်ခွာသွားသူ ဖြစ်သည်။

အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်ရင်း ကျန်းပေရန်က ကောင်လေးနောက်သို့ အကွေ့အကောက်များစွာ ဖြတ်သန်းကာ လိုက်ပါသွားပြီး ကျေးရွာ တစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ကျေးရွာမှာ မူဝါဒအသစ်များမှ ရှင်းလင်းစွာ အကျိုးကျေးဇူး ရရှိထားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ယောက်ျားများစွာ ရှိနေပြီး အားလုံး လယ်ကွင်းများမှ အလုပ်လုပ်ပြီး ပြန်လာကြကာစ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ကောင်လေးကို မြင်သောအခါ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

"ရှောင်တုန်းကျီ မင်း ဘယ်တွေ ပြေးနေတာလဲ မင်းအဖွား မင်းကို နေရာတိုင်းမှာ လိုက်ရှာနေတယ်"

"ဟေး ရှောင်တုန်းကျီ ဖြည်းဖြည်း သွား ဗိုက်ဆာနေလား အဒေ့ါ် အိမ်ကို ပန်ကိတ် လာစား"

"ရှောင်တုန်းကျီ ငါ မင်း ခိုင်းထားတာ ယူလာခဲ့တယ်"

"ကောင်းပြီ ကျွန်တော် နောက်မှ လာယူမယ်"

ပြန်ဖြေပြီးနောက် ကောင်လေးက စုတ်ပြတ်နေသော ကောက်ရိုး တဲတစ်လုံးထဲသို့ ပြေးဝင်သွားရာ အိပ်ရာထဲတွင် အဘိုးအိုတစ်ဦး နေမကောင်း ဖြစ်နေသည်။

"အဘိုး ဒီနေ့ နေလို့ ကောင်းရဲ့လား"

" မင်း မျောက်လေး မင်း ဘယ်မှာ သွား ပြဿနာ ရှာနေပြန်ပြီလဲ"

အဘိုးအိုက အားနည်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဘိုးအတွက် ဆေး သွားယူနေတာ"

ကောင်လေးက သူ၏ အဝတ်အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ကြည့် ကျွန်တော် အဘိုးအတွက် ဆေးတွေ အများကြီး ယူလာခဲ့တယ် အဘိုးသာ ဒါတွေ အကုန် သောက်လိုက်ရင် သေချာပေါက် နေကောင်းသွားမှာ"

"အဟွတ် အဟွတ်"

အဘိုးအိုက ပြင်းထန်စွာ ထပ်မံ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

"မင်း ဆေးတွေ အများကြီး ဘယ်က ရလာတာလဲ မင်း ခိုးလာတာ ဆိုရင် ငါ မင်း ခြေထောက်တွေ ချိုးပစ်မယ်"

"အာ အဘိုးရယ် ကျွန်တော် ဘယ်လို ခိုးနိုင်မှာလဲ အဘိုး မယုံရင် ကျွန်တော် ကျိန်ပြောရဲတယ်"

ကောင်လေးက လက်ညှိုး နှစ်ချောင်း ကောင်းကင်သို့ ထောင်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ချန်ရှောင်တုန်း ကျိန်ဆိုပါတယ်"

"ထွီ ထွီ ဟေး ကလေးတွေ လျှောက်ပြီး ကျိန်မနေရဘူး ကောင်းကင်ဘုံက မင်းကို တကယ် ခေါ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

အဘွားအိုတစ်ဦး အပြင်မှ လျှောက်ဝင်လာရင်း အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"အဖွား"

ချန်ရှောင်တုန်းက သူမ၏ လက်မောင်းများထဲသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးဝင် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"မင်း လူလည်လေး ဘယ်တွေ ပြေးလွှားနေတာလဲ"

အဘွားအိုက ချစ်ခင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဘိုးအတွက် ဆေး သွားယူနေတာ အဖွား အဘိုးကို စောင့်ကြည့်ထားလိုက် ကျွန်တော် ဆေး သွား ကျိုလိုက်ဦးမယ် အချိန်မှီ အဘိုး သေချာပေါက် နေကောင်းသွားမှာ"

နွေးထွေးသော မိသားစု မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော ကျန်းပေရန်က သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ကိစ္စကို မည်သို့ စတင် ပြောဆိုရမည်ကို တွေးတောနေသည်။