ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာခြင်း

"အူး အူး"

ဝိညာဉ်လေးပါး ချိပ်ပိတ်ခြင်း အစီအရင် အတွင်း၌ အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးက သမင်သား တစ်တုံးကို ကိုက်ဖြတ် စားသောက်ရင်း အစီအရင် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ကျန်းပေရန်ကို ခဏခဏ လှမ်းကြည့်နေသည်။

သူမ ကျန်းပေရန် လှည့်ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးက အလျင်အမြန် အော်ခေါ်လိုက်သည်

"ခဏနေဦး ခဏနေဦး"

နောက်ပြန် လှည့်လိုက်သော ကျန်းပေရန်က "ဘာတုန်း" ဟု မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးမှာ လည်ပင်းအောက်ပိုင်းမှစ၍ ဝေဝါးထားရမည့် မိန်းမပျိုတစ်ဦး၏ ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖြစ်သည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

ပုံရိပ်ဝါး မိန်းမပျိုက သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် သမင်သားစိမ်း တစ်တုံးကို ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးများက ပုတ်ခတ် ပုတ်ခတ် လုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်

"အရှင်မင်းကြီး ကျွန်မကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါတော့ ဟုတ်လား ရှင် ကျွန်မကို လွှတ်ပေးသမျှ ကာလပတ်လုံး ရှင် ဘာပဲ လုပ်ချင်လုပ်ချင် ကျွန်မ အလိုက်သင့် နေပေးပါ့မယ်"

စွဲမက်ဖွယ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေး၏ အသံကို နားထောင်ရင်း ကျန်းပေရန်က သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်

"တကယ်လား ဘာမဆို"

"ဟုတ်ပါတယ် ဘာမဆိုပါပဲ"

အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေး မိန်းမပျိုက တစ်ဝက် ဖော်ပြ တစ်ဝက် ဖုံးကွယ်ထားသော စွဲမက်ဖွယ်ရာ ဟန်ပန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ပြီး မည်သူ့ကိုမဆို နှလုံးသား ယားယံသွားစေရန် လုံလောက်သည်။

"ကောင်းပြီ ဒါဆို ငါ့ကို ပုံကြမ်းကို အရင် ပြီးအောင် ဆွဲပေး"

အစီအရင်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သော စာလိပ်ကို မြင်သောအခါ အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေး မိန်းမပျိုက မျက်တောင် နှစ်ချက် ခတ်လိုက်ပြီး စာလိပ်ကို ကောက်ယူကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါ ဘာကြီးလဲ"

သူမက စက္ကူပေါ်မှ မပီမသ ရေးခြစ်ထားသည်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"တံတားတစ်စင်း ပို တိတိကျကျ ပြောရရင် ကြိုးတံတားတစ်စင်း မင်း ငါ့ကို ပြီးအောင် ဆွဲပေးနိုင်ရင် ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်"

အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေး မိန်းမပျိုက အစပိုင်းတွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တွန့်လိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် စာလိပ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်

"ငါက မြေခွေးတစ်ကောင်ပဲ ငါက ဒါကို ဘယ်လို လုပ်တတ်မှာလဲ"

"မင်း ဘာမဆို လုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

ထိုအချိန်တွင် အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေး မိန်းမပျို ဒေါသ မထွက်တော့ပေ။

ထိုအစား သူမက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်ကို ကျန်းပေရန်အပေါ် သေချာ စူးစိုက်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ကြည့်ရတာ ငါ့ရဲ့ စွဲမက်ဖွယ် နည်းစနစ်က မင်းအပေါ်မှာ တကယ် လုံးဝ အလုပ်မဖြစ်ဘူးပဲ ဘာလို့လဲဆိုတာ မင်း ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား"

သူမ ဝိညာဉ် ချိပ်ပိတ်ခြင်း အစီအရင်ထဲတွင် ပိတ်မိနေကတည်းက အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးမှာ ကျန်းပေရန်နှင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်က သူမ၏ စွဲမက်ဖွယ်ရာ အဘယ်ကြောင့် ကျရှုံးခဲ့ရသည်ကို တွေးတောနေခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူမက သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် ချိပ်ပိတ် ခံထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် သူမ၏ စွဲမက်ဖွယ်ရာကို အပြည့်အဝ အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် သူမ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် တဖြည်းဖြည်း ချိပ်ပိတ်မှုမှ ဖောက်ထွင်းလာသည်နှင့်အမျှ သူမ ကျန်းပေရန်ကို စွဲမက်စေရန် နောက်ထပ် အကြိမ်များစွာ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ အသုံးမဝင်ဆဲ ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမက အစွမ်းမရှိပုံ ပေါက်သော လူသားကို လျှော့တွက်မိခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် သူမ၏ သဘောထားကို ညှိလိုက်ပြီး သူ့ကို အနက်ရောင် ဧကရာဇ် အဆင့်ရှိ ကြီးမြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

သို့သော် ရလဒ်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သူက စွဲမက်ခံရသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မပြခဲ့ပေ။

အချည်းနှီး ဖြစ်သွားသော သူမ၏ ကြိုးစား အားထုတ်မှုများ အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေး လက်လျှော့လိုက်သည်။

သူမ၏ စိတ်ပျက်မှုက သိချင်စိတ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမက ကြက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားနည်းပုံ ပေါက်သော လူသားက သူမ၏ စွဲမက်ဖွယ်ရာကို အဘယ်ကြောင့် လုံးဝ လျစ်လျူရှုနိုင်ရသည်ကို အမှန်တကယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေး၏ မျက်လုံးများထဲမှ သိချင်စိတ် ပြင်းပြသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်

"မင်းရဲ့ စွဲမက်ဖွယ်ရာလို့ ခေါ်တဲ့ ဒါက ဘာလဲဆိုတာတောင် ငါ မသိဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက မင်းအပေါ် ဘာမှ ခံစားချက် မရှိဘူး"

"အား"

ထို ဝါကျ "ငါက မင်းအပေါ် ဘာမှ ခံစားချက် မရှိဘူး" မှာ သူမ၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသော မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မြေခွေး ဘဝ တစ်ခုလုံး ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားစေသည်။

"မင်း မင်း မင်း"

သူမက ကျန်းပေရန်ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း အချိန်အတော်ကြာ "မင်း" ဟုသာ ထစ်ငေါ့စွာ ပြောဆိုနိုင်တော့သည်။

"တခြား ဘာမှ မရှိတော့ရင် ငါ သွားတော့မယ်"

ဒေါသထွက်နေသော အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း ကျန်းပေရန် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

"ခဏနေဦး ငါ မင်းကို ပြောပြမယ် အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးက မင်းကို ငါ့ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားမှတော့ ဒါက သူ ပြန်လာတဲ့အခါ သူ ငါ့ကို လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ဆိုလိုတယ် အဲ့ဒီအခါ ဖြစ်လာရင် ဟွန့် ငါ နန်းတော်ထဲက လူတိုင်းကို ကိုက်သတ်ပစ်မယ် ပြီးတော့ မင်းကို ကိုက်သတ်ပစ်မယ်"

ကျန်းပေရန် ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေး မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်

"ဟက်ဟက် အခု ကြောက်သွားပြီ မဟုတ်လား မင်းသာ ကြောက်ရင် မြန်မြန် ငါ့ကို လွှတ်ပေး အခု ငါ့ကို လွှတ်ပေးရင် ငါ မင်းဆီမှာ ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခုတောင် တင်သွားပြီး မင်းရဲ့ ဆုတစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းပေးဦးမယ်"

"အိုး ဟုတ်သားပဲ"

ကျန်းပေရန်က အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးကို နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ တကယ် အဲ့ဒီအကြောင်း မတွေးမိဘူး ငါ့ကို သတိပေးလို့ ကျေးဇူးပဲ"

"ဟက်ဟက် မင်း အမှားကို မင်း သိသမျှ ကာလပတ်လုံး မြန်မြန် ငါ့ကို လွှတ်"

သူမ၏ ဝါကျ တစ်ဝက်သာ ရှိသေးစဉ် ကျန်းပေရန်က ပြောလိုက်သည်

"အင်း အချိန်တန်တဲ့အခါ ငါ အဲ့ဒီ အနက်ရောင် ဧကရာဇ်ကို မင်းကို သတ်ပစ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာခိုင်းလိုက်မယ်"

"အူး အူး အူး"

အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေး ဒေါသ ထွက်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ အူဟောင် မြည်တမ်းနေရုံသာ ပြုတော့သည်။

သူမ၏ စကားလုံးများ အလွန် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သားရဲစကား အဆင့် ၂ ရှိသော ကျန်းပေရန်ပင်လျှင် အချို့ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"ဝူးဝူးဝူး ငါ မသေချင်ဘူး ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခ မပေးဖူးဘူး ငါ ငါ့ဂူထဲမှာ ဝိညာဉ် သတ္တုရိုင်းတွေပဲ နေ့တိုင်း စားနေခဲ့တာ ဘာလို့ မင်းတို့ ငါ့ကို ဖမ်းခဲ့ရတာလဲ ဝူးဝူးဝူး"

စိတ်ညစ်မှု့များအား အော်ထုတ်ပြီးနောက် အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေး စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

သူမ အလွန် မတရား ခံရသည်ဟု ခံစားမိသည်။

သူမက သူမ၏ မွေးချင်းများ အားလုံးထဲတွင် အလိမ္မာဆုံး ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဂူမှ ဘယ်တော့မှ မထွက်ခွာခဲ့ပေ။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့် သူမသာ အဖမ်းခံခဲ့ရသနည်း။

"ဝူးဝူးဝူး ဘာလို့ ငါ့ဘဝက ဒီလောက် ခါးသီးရတာလဲ"

မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ခြေထောက်များ ဆောင့်ကာ အော်ဟစ် ငိုကြွေးနေသော အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေး မိန်းမပျိုကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် ဝိညာဉ် ချိပ်ပိတ်ခြင်း အစီအရင်၏ ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်

"မင်း အမြဲ မင်းရဲ့ ဂူထဲမှာပဲ နေခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ် ဒါဆို ဘာလို့ မင်း လူ့ဘာသာစကားကို ဒီလောက် ကောင်းကောင်း ပြောတတ်နေရတာလဲ"

သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်

"ငါ့ အမေက ငါ့ကို သင်ပေးခဲ့တာ သူက ပြောတယ် မင်း လူသားတွေကို အနိုင်ယူချင်ရင် မင်း သူတို့ကို အရင် နားလည်ရမယ်တဲ့"

‘မဆိုးဘူး ဒါ တော်တော် ရှေ့ရေး တွေးတတ်တာပဲ’

သူမ၏ မျက်နှာကို ထပ်မံ သုတ်လိုက်ရင်း အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးက ဆက်ပြောသည်

"တကယ်ပါ ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခ မပေးဖူးဘူး ကျေးဇူးပြုပြီး အဲ့ဒီ အနက်ရောင် ဧကရာဇ်ကို ကျွန်မကို မသတ်ခိုင်းပါနဲ့ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်မ အမေကို တွေ့ချင်သေးတယ် အမေ ဝူးဝူးဝူး အမေ"

သူမ ဤမျှ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က ဒါက ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခု သက်သက် ဟုတ်မဟုတ် မသိသော်လည်း သူမကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို မင်းကို ချမ်းသာပေးစေချင်ရင် ဒါက ဖြစ်နိုင်တယ် ဒါပေမဲ့ မင်း အရင်ဆုံး မေးခွန်း အနည်းငယ် ဖြေရလိမ့်မယ်"

ကြားသည်နှင့် အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးက သူမ၏ အမွေးပွ အမြီး ခြောက်ချောင်းကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်မ ဖြေပါ့မယ် ကျွန်မ ဖြေပါ့မယ် ကျွန်မကို ဘာမဆို မေးပါ"

"မင်းက ထန်တိုင်းပြည်မှာ နေတာ မင်း အဲ့ဒီမှာ ဘယ် လူသား ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရှိလဲ သိသင့်တယ် မဟုတ်လား"

"ကျွန်မ လူသားတွေနဲ့ တကယ် အဆက်အသွယ် သိပ် မရှိခဲ့ဘူး ဒါကြောင့် သိပ် မသေချာဘူး"

"ဒါဆိုလား မင်း မဖြေခင် သေချာ စဉ်းစားဖို့ ငါ အကြံပေးတယ် မင်းသာ ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်ဘူး ဆိုရင် ငါ မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘူး"

"ကျွန်မ အသုံးဝင်ပါတယ် ကျွန်မ အသုံးဝင်ပါတယ် ကျွန်မ ကျွန်မ ပြန်ရောက်ရင် ခင်ဗျားအတွက် စုံစမ်းပေးနိုင်ပါတယ် ရှင် ဘာပဲ သိချင်သိချင် ကျွန်မ ရှင် သိအောင် ကူညီ ရှာဖွေပေးနိုင်ပါတယ်"

"ဒါဆို ငါ ဘာလို့ မင်းကို ယုံကြည်ရမှာလဲ"

"ကျွန်မ ကျွန်မ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မလိမ်ဖူးဘူး ကျွန်မကို ယုံကြည်လိုက်ပါ"

စနစ်က မည်သည့် ရွေးချယ်စရာများမျှ ပေါ်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က ဒါက အမှန်တကယ် ရိုးသားသော မြေခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်နိုင်သည်ဟု တွက်ဆလိုက်သည်။

သူမသာ လွတ်မြောက်ပြီး သူ့ကို သတ်ပစ်ရန် အတွေးများ ရှိခဲ့ပါက စနစ်က သူ့ကို ကြာပြီ ကတည်းက သတိပေးချက် ပေးခဲ့လိမ့်မည်။

ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူမကို စကားတစ်ခွန်းဖြင့် ထားခဲ့သည်

"မင်း ငါ့ကို မင်းကို ယုံကြည်အောင် ဆွဲဆောင်ဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု စဉ်းစားနိုင်တဲ့အခါ ငါ မင်းကို ထွက်သွားဖို့ နည်းလမ်း ရှာပေးမယ်"

ပြီးတော့ နောက်ဘက် ဥယျာဉ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ကျန်းပေရန်၏ ပုံရိပ် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ မရပ်မနား သူမ၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ကတိခံနေခဲ့သော အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေး မြေပြင်ပေါ် ပုံကျသွားပြီး သူမ၏ မြေခွေး အသွင်သို့ ပြန်ပြောင်းသွားသည်။

"ဟွန့် လူသားတွေက သိပ် သံသယ များတာပဲ ငါ တကယ် မလိမ်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အဲ့ဒီ လူသားက နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ကို ကယ်တင်ဖို့ အခြေအနေတစ်ခု ပေးခဲ့တယ် နောက်တစ်ခါ ငါ သူ့ကို ငါ့ကို ယုံကြည်လာအောင် သေချာပေါက် လုပ်ရမယ်"

အမြီးခြောက်ချောင်း မြေခွေးက ကျန်းပေရန် သူမကို ယုံကြည်လာအောင် မည်သို့ လုပ်ရမည်ကို ဦးနှောက်ခြောက်အောင် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ကျန်းပေရန်က စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းသို့ တည့်တည့် တိမ်တိုက် စီးနင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မင်း ကြီးမြတ်တဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေကို ဖြေရှင်းချင်တယ် ဆိုရင် မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဂိုဏ်းနဲ့ စတင်တာက အမြဲတမ်း အလွယ်ဆုံးပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းပေရန် ဘယ်လောက်ပဲ ပြောပြော ၎င်းက ဂိုဏ်းချုပ်က "သူ ပြောတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်လိုက်" ဟု ပြောသည်ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

ဘယ်ဂိုဏ်းကို စမ်းသပ်ကွင်းအဖြစ် အသုံးပြုရမည် ဆိုလျှင်တော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ၏ အိမ်ဟောင်းနှင့် စတင်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကျန်းပေရန်က သူ၏ အစီအစဉ်က ဂိုဏ်းအတွက် ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများ ယူဆောင်လာမည် ဖြစ်ကြောင်း သေချာနေသည်။

ကောင်းမွန်သော အရာများကို မျှဝေသည့်အခါ သူ၏ အိမ်ဟောင်းကို သူ မမေ့နိုင်ပေ။

တိမ်တိုက်ပေါ်မှ ခုန်ချရင်း ကျန်းပေရန်က မြင့်တက်တိမ်တိုက် တောင်ထွတ်ဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားသော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ် မရှိကြောင်း၊ သို့သော် ညနေပိုင်းတွင် ပြန်ရောက်လာနိုင်ဖွယ် ရှိကြောင်း ပြောကြားခံလိုက်ရသည်။

ဂိုဏ်းချုပ် မရှိသောကြောင့် ကျန်းပေရန် နောက်ဘက် တောင်ကုန်းသို့ အရင် သွားလိုက်သည်။

သူ နောက်ပိုင်း အစိုးရ ရေးရာများနှင့် အလုပ်များနေခဲ့ပြီး အတန်ကြာ ပြန်မလာ ဖြစ်ခဲ့ပေ။

သူ၏ အိမ်မွေး တိရစ္ဆာန်လေးများ မည်သို့ နေကြသည်ကို သူ သိချင်မိသည်။

ခရမ်းရောင် ဝါးခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရင်း ကျန်းပေရန် ကျေနပ်စွာဖြင့် ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ မရှိသည့် အခါတွင်ပင် ကူချင်းဟွမ်းက နေရာကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထိန်းသိမ်းထားသည်။ တကယ်တော့ သူ ထွက်ခွာသွားစဉ်ကထက်ပင် ပို၍ သန့်ရှင်းနေသေးသည်။

ခြံဝင်းငယ်လေး၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ရင်း ကျန်းပေရန် ဝင်သွားလိုက်ပြီး စင်ပေါ်မှ မီးခိုးရောင် အိုးတစ်လုံးကို ယူလိုက်သည်။

ဂရုတစိုက် ဖွင့်လိုက်သောအခါ လက်ဝါး အရွယ်အစား ရှိသော မီးခိုးပြာရောင် ကင်းမြီးကောက် တစ်ကောင် သူ၏ ခေါင်းကို ထိုးထွက်လာသည်။

"ဟွေဟွေ နောက်ပိုင်း ဘယ်လို နေလဲ"

ကျန်းပေရန်က လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြားချပ် ကျောက်တုံး ကင်းမြီးကောက်၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ပြားချပ် ကျောက်တုံး ကင်းမြီးကောက်က အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း အလျင်အမြန် စိတ်အေးသွားပြီး ကျန်းပေရန်၏ လက်ညှိုးကို သူ၏ လက်မများဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ကာ ချစ်ခင်မှု ပြသလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး မဆိုးဘူး လက်မလေးတွေက တော်တော်လေး ဝဖြိုးလာတာပဲ ဒီည အဖေ မင်းကို စစ်ဆေးမှု လုပ်ပေးမယ်"

အိုးပေါ်သို့ အဖုံး ပြန်တင်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူ၏ နောက်ထပ် အိမ်မွေး တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးထံသို့ သွားရောက် လည်ပတ်လိုက်သည်။

သူ၏ အိမ်မွေး တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများ အားလုံး "ဝဖြိုးပြီး ကျန်းမာ" ကြောင်း သေချာအောင် လုပ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ခြံဝင်းမှ ကျေနပ်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ဘေးနားမှ ပန်းဥယျာဉ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ပန်းများပေါ်တွင် နှင်းမှုန်များ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က ကူချင်းဟွမ်း ၎င်းတို့ကို ရေလောင်းပြီးကာစ ဖြစ်ရမည်ဟု သိလိုက်သည်။

ပန်းဥယျာဉ်ထဲတွင် တောက်ပသော အပြာရောင် ဖီးနစ် ပန်းတစ်ပွင့် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။

ကျန်းပေရန် ရုတ်တရက် သူ၏ လက်များ ယားယံလာသည်ဟု ခံစားမိသဖြင့် သူ နှစ်ပွင့် ခူးလိုက်ပြီး ဆေးဖော်စပ်ခန်းဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်း ကျန်းပေရန်က နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း၏ အသစ်အဆန်း ဖြစ်မှုတွင် စွဲလမ်းနေခဲ့ပြီး သူ၏ အခြား ဝါသနာများကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဆေးအိုးအောက်တွင် မီးတောက်များ ဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖြစ်ရခြင်းကို အပြည့်အဝ ခံစားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူ အနာဂတ်တွင် သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ပိုမို ညီတူညီမျှ ဖြန့်ဝေသင့်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ နန်းတွင်း ရေးရာများမှာ ယခုအခါ အတော်လေး တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နံနက်ခင်း အစည်းအဝေးများမှာ အသေးအဖွဲ သတင်းများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။ နေ့စဉ် တက်ရောက်ရန် မလိုအပ်ပေ။

အဓိက အရာမှာ ယခုအခါ ကြီးမြတ်သော မျိုးနွယ်စုများကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်ကို တွက်ဆရန် ဖြစ်သည်။

သူ သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ပြီးသည်နှင့် သူ၏ အနီရောင် အစီအစဉ် အမှန်တကယ် လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်ရှိနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆေးအိုးထဲမှ ဆေးရနံ့ လွင့်ပျံလာသည်နှင့် ကျန်းပေရန်က ဝိညာဉ် တည်ငြိမ် ဆေးလုံး လေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တစ်လုံးကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်ရာ လန်းဆန်းမှု ပေါက်ကွဲမှုနှင့် စွမ်းအင် တိုးတက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆေးဖော်စပ်ခြင်းအတွက် သူ၏ တောင့်တမှုကို ဖြည့်ဆည်းပြီးနောက် ကျန်းပေရန် တောင်အောက်သို့ ရေမှန်ခန်းမဆီသို့ ဆင်းသွားသည်။

နေရာနှင့် ရင်းနှီးနေသော သူက သစ်ခွရေစင်အဆောင်ဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားပြီး တံခါး ခေါက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါး ပွင့်လာသည်။

တံခါးနောက်တွင် လှပသော မျက်နှာ ငါးခု တစ်ပြိုင်နက် ကြက်သေသေသွားကြသည်။

ထို့နောက် ပါးစပ် ငါးခုလုံး တုန်လှုပ်မှုဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသည်

"အကိုကြီး"

လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများပေါ်မှ မယုံကြည်နိုင်မှုကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

"အိုး မင်းတို့တွေပဲ"

ထို့နောက် သူ ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ဖြတ်သွားခွင့် ပေးရန် အသင့် ပြင်လိုက်သည်။

အကိုကြီးက သူတို့ကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျိုဇီဂျင်း သူမ၏ လက်သီးများကို မဆုပ်မိဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

အာ ဟုတ်တယ် ဒါက သူမ နေ့ရောညပါ အိပ်မက်မက်နေခဲ့တဲ့ အကိုကြီးပဲ

အကိုကြီး တစ်ယောက်တည်းသာ မထီမဲ့မြင် ပြုမှုကို ဒီလောက် ပြီးပြည့်စုံအောင် ပြသနိုင်ပြီး သူမ နှလုံးသားကို မြန်ဆန်စွာ ခုန်စေနိုင်တယ်

တံတွေး မျိုချလိုက်ရင်း လျိုဇီဂျင်းက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်

"အ အကိုကြီး ကျွန်မ ရှင် ဧကရာဇ် ဖြစ်လာတယ်လို့ ကြားတယ် အဲ့ဒါ ဟုတ်လား"

"အင်း"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ဂရုမစိုက်သော လေသံကို ကြားသောအခါ လျိုဇီဂျင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ ညာလက်ဖြင့် ဖန်းချိုးယောင်၏ လက်အင်္ကျီစကို ဆွဲလိုက်သည်။

သူမ တကယ် သူမကိုယ်သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

သူမသာ အကိုကြီးနှင့် ဆက်လက် စကားပြောနေပါက သူမ၏ အသံ ထူးဆန်းသွားမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့မိသည်။

နှစ်ကြိမ် ဆွဲခံရပြီးနောက် ဖန်းချိုးယောင်မှာ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးသော်လည်း ရှေ့ထွက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်

"အကိုကြီး ဧကရာဇ် ဖြစ်ရတာ ပင်ပန်းလား"

"အဆင်ပြေပါတယ်"

"ဒါဆို အကိုကြီး အခု ဂိုဏ်းမှာပဲ ကျင့်ကြံဖို့ နေတော့မှာလား ဧကရာဇ် မလုပ်တော့ဘူးလား"

"မဟုတ်ဘူး ငါ ကိစ္စတချို့ ဖြေရှင်းဖို့ ပြန်လာတာ"

"အော်"

ဖန်းချိုးယောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု မေးချင်သော်လည်း စကားလုံးများ ထွက်မလာနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"တခြား ကိစ္စ ရှိသေးလား မရှိရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ဖယ်ပေး"

"ခဏနေဦး"

သူမ၏ ညီအစ်မများ မမေးနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ယွီကွေ့မြောင်က သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရှေ့ထွက်လာသည်

"အကိုကြီး ကျွန်မ ဧကရာဇ်တွေမှာ မိဖုရားဆောင် ရှိတယ်လို့ ကြားတယ် ရှင်ရော ရှိလား"

ကျန်းပေရန် ရယ်လိုက်သည်

"ဟုတ်ပါတယ် ငါ့ မိဖုရားဆောင်မှာ အလှပဂေး လေးထောင်ကျော် ရှိတယ်"

"လေးထောင်"

မိန်းကလေး ငါးယောက် တစ်ပြိုင်နက် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

လျိုဇီဂျင်း သူမ၏ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်များကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဗလုံးဗထွေး ပြောလိုက်သည်

"ဒါဆို အကိုကြီး ရှင် သူတို့နဲ့ သူတို့နဲ့ ရှင်"

"ငါ နန်းတော်ထဲမှာ လုပ်သမျှ အရာအားလုံး မင်းတို့ကို သတင်းပို့ရမှာလား"

အကိုကြီး၏ စူးရှသော အကြည့်နှင့် ဆုံပြီး သူမ တစ်ခါမှ မခံစားဖူးခဲ့သော နန်းတွင်း အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသောအခါ လျိုဇီဂျင်း အလိုအလျောက် သူမ၏ ခြေထောက်များကို ပူးကပ်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းများစွာ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

သူမ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲတော့ပေ။

"မင်းတို့ ငါးယောက် ဘာလို့ မထွက်ခွာသေးလဲ ဆိုတာ ငါ တွေးနေတာ ဒါကြောင့် ပေရန် ပြန်ရောက်လာလို့ကိုး"

ယွီမန်ဝင်း ခန်းမဆောင်ထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က လက်နှစ်ဖက် ယှက်လိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်

"ဂါရဝပြုပါတယ် စောင့်ရှောက်သူယွီ"

ယွီမန်ဝင်းက ကျန်းပေရန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူမ၏ ချစ်လှစွာသော တပည့် ငါးယောက်ကို ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်

"ငါ မင်းတို့ကို မိုးပန်း တန်ဆောင်းမှာ ငါ့ကို စောင့်နေဖို့ ပြောထားတယ် မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတုန်း"

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ"

သူတို့ အကိုကြီးကို မေးစရာ မေးခွန်းများစွာ ရှိနေသေးသော်လည်း သူတို့၏ ဆရာကို မနာခံဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် လျိုဇီဂျင်းနှင့် သူမ၏ ညီအစ်မ လေးယောက်တို့ တံခါး အပြင်သို့ ထွက်သွားကြစဉ် ခြေလှမ်း အနည်းငယ်တိုင်း နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်ရင်း ထွက်ခွာသွားနိုင်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

သူတို့ အကိုကြီး ဧကရာဇ် ဖြစ်လာကြောင်း သိရှိခဲ့ကတည်းက သူတို့ ထိုအကြောင်း မေးမြန်းရန် သူတို့၏ ဆရာထံသို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူတို့၏ ဆရာကလည်း များများစားစား သိပုံ မရသဖြင့် သူတို့ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေသည်။

သူတို့ အကိုကြီးထံသို့ တိုက်ရိုက် မသွားနိုင်ကြသဖြင့် သူတို့ ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်လိုက်ကြပြီး သူတို့ အကိုကြီးဝူကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသည်နှင့် သူတို့ အကိုကြီးကို ခေါင်းမော့ ရင်ကော့ သွားရှာနိုင်မည်ဟု တွေးတောနေကြသည်။

"ဟူး ကြောက်လိုက်တာ အကိုကြီးက ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာတာပဲ"

ဖန်းချိုးယောင်က တံခါး အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်ရင်း သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟ ဟုတ်တယ်"

လျိုဇီဂျင်းက ခေါင်းငုံ့ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ညီမလေး ဇီဂျင်း"

ဖန်းချိုးယောင်က သူမ၏ ထူးဆန်းသော လေသံကို သတိပြုမိရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဘ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ငါ မင်းလိုပဲ ကြောက်နေခဲ့တာ"

အခိုက်အတန့်တွင် ယွီ ညီအစ်မ သုံးယောက် အတူတကွ စကားပြောလိုက်ကြသည်။

"တို့တွေ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ"

"အကိုကြီး မကြာခင် ထွက်ခွာသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"တို့တွေ ဆရာ့ဆီက ခွင့်ရက် တောင်းသင့်လား"

ဖန်းချိုးယောင် ခေါင်းခါလိုက်သည်

"မတောင်းတာ ပိုကောင်းမယ် တို့တွေ အဲ့ဒီ ဆင်ခြေကို သုံးရင် ဆရာ ငါတို့ကို သေချာပေါက် ဆူလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ အကိုကြီး"

ယွီကွေ့မြောင်က ခြံဝင်းကို နောက်ပြန် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"တို့တွေ နောက်မှ အကိုကြီးကို တွေ့ဖို့ နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ရမလား ကြည့်ကြတာပေါ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အကိုကြီးဝူကို အနိုင်ယူတာက အဓိကပဲ တို့တွေ အဲ့ဒါ လုပ်ပြီးတာနဲ့ တို့တွေ အကိုကြီးကို ခေါင်းမော့ ရင်ကော့ သွားရှာနိုင်ပြီ"

အခြား လေးယောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်

"ဟုတ်တယ် ကျင့်ကြံခြင်းဆီ ပြန်သွားမယ်"