ဟွာတောင်ထိပ် ဓားရေးဆွေးနွေးပွဲ

"မင်း ဒီတစ်ခါ ပြန်လာတာ အဝတ်အစားတောင် မလဲဘူးလား"

ယွီမန်ဝင်းက ကျန်းပေရန်ပေါ်မှ နန်းတွင်းဝတ်ရုံကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

"ဟုတ် ကျွန်တော် ဒီတစ်ခါ ပြန်လာတာက ဧကရာဇ် တစ်ပါးအနေနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ ကိစ္စတချို့ ဆွေးနွေးဖို့ပါ ဒါကြောင့် ထုံးစံအတိုင်း တရားဝင် ဝတ်စုံ ဝတ်ရမှာပေါ့"

ကြားပြီးနောက် ယွီမန်ဝင်းက ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်သည်

"ဧကရာဇ် တစ်ပါးအနေနဲ့ ဆိုတာ ကောင်းလိုက်တာ မင်း မင်းရဲ့ ဇာတ်ရုပ်ထဲ တကယ် ဝင်စားနေပုံပဲ"

"ဟုတ်တယ် ကျွန်တော်က အမြဲတမ်း ကျွန်တော့်အလုပ်အပေါ် အလေးအနက် ထားပါတယ်"

ယွီမန်ဝင်းက ပြန်ချေပရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တွေးကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်၏ စကားများ မမှားကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ၏ အရာအများစုအပေါ် ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ တာဝန်ကို ရှောင်လွှဲရန် ဖြစ်သော်လည်း သူ တစ်စုံတစ်ခုကို လက်ခံလိုက်သည်နှင့် သူက ၎င်းကို အခြား မည်သူ့ထက်မဆို ပိုကောင်းအောင် လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်။

ခန်းမသခင်နှင့် ကစားပေးသည် ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် လူငယ် သူရဲကောင်း ပြိုင်ပွဲကို တက်ရောက်သည် ဖြစ်စေ အမြဲတမ်း ထိုအတိုင်းပင်။

"ပေရန်လေး"

ယွီမန်ဝင်းက ကျန်းပေရန်ကို ချီးကျူးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျက်သရေရှိသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပင်မ ခန်းမဆောင်ထဲမှ ပျံထွက်လာသည်။

သူမ အလွန် လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် ကျန်းပေရန် ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ တိုက်ရိုက် အပေါ်မှ ပိကျလာသည်။

တကယ်တော့ ကျန်းပေရန် မရှောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ၊ ဤအရှိန်မှာ ချီစွမ်းအင် သန့်စင်ခြင်း တပည့်တစ်ဦး ရှောင်တိမ်းနိုင်သင့်သော အရာတစ်ခု သေချာပေါက် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"နင် ဆယ်ရက်တစ်ခါ ပြန်လာမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ် ဘာလို့ အချိန် ဒီလောက် ကြာနေရတာလဲ"

ရှီဖုန်းလန်က သူမ၏ လက်သီးဆုပ်လေးများဖြင့် ကျန်းပေရန်ကို ထုရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နန်းတွင်းက နောက်ပိုင်း တကယ် အလုပ်များနေလို့ပါ ကျွန်တော် ခန်းမသခင်ဆီ စာတစ်စောင် ရေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

ကျန်းပေရန်က ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး မင်း ဆယ်ရက်တစ်ခါ ပြန်လာမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ် စာတွေ ပို့နေလို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ"

"အိုး ဒါဆို ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ စာတွေ မပို့တော့ဘူး"

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး ပို့ရမယ် မင်း ပို့ရမယ်"

ရှီဖုန်းလန်က သူမ၏ လက်များကို အသည်းအသန် ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန် ရယ်လိုက်သည်

"ကောင်းပြီ ကျွန်တော် စကားကြွယ်လွန်းသွားတယ် ကျွန်တော် ခန်းမသခင်တို့အတွက် ငါးတစ်ကောင် ချက်ပေးပြီး အစားပြန်ပေးမယ်"

"နှစ်ကောင် နှစ်ကောင် လိုချင်တယ်"

ရှီဖုန်းလန်က ချက်ချင်း လက်ညှိုး နှစ်ချောင်း ထောင်လိုက်သည်။

"လောဘ မကြီးနဲ့ တစ်ကောင်တည်းပဲ ယူရင်ယူ မယူရင် နေ"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ယွီမန်ဝင်းကို ကြည့်လိုက်သည်

"စောင့်ရှောက်သူယွီ အတူ နေပြီး စားမလား"

"ငါ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ငါ့ တပည့် ငါးယောက်က ငါ့ကို စောင့်နေတုန်းပဲ"

သူမ၏ တပည့် ငါးယောက်ကို ပြောရင်း ယွီမန်ဝင်းက ကျန်းပေရန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း အဆုံးတွင် သူမ ဘာမျှ မပြောဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။

မီးဖိုချောင်သို့ သွားပြီး ခမ်းနားသော အစားအစာ တစ်နပ် ချက်ပြုတ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ရှောင်လေးနှင့် ရှီဖုန်းလန်ကို စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်ရန် ခေါ်လိုက်ပြီး အတူတူ စားသောက်ကြသည်။

စားသောက်နေစဉ် ကျန်းပေရန်က ရှီဖုန်းလန်နှင့် အခြားသူများကို လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်း သူ၏ ဧကရာဇ် ဘဝအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"ဘာစားစရာ မလောက်မင ရှိနေတဲ့ လူတွေ ရှိနေတုန်းပဲ ဟုတ်လား"

ကျန်းပေရန် ကျေးလက် ပြည်သူများ၏ ဘဝများအကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ရှီဖုန်းလန် အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဝတ်ဖို့ အဝတ်အစား မရှိတဲ့ လူတွေ နေဖို့ အိမ် မရှိတဲ့ လူတွေ ရှိနေတုန်းပဲ ပြီးတော့ တချို့ဆို နေမကောင်း ဖြစ်လာရင် သေဖို့ပဲ စောင့်နိုင်တော့တယ်"

သူမ၏ ပါးစပ်ထဲမှ ငါးကို မျိုချလိုက်ရင်း ရှီဖုန်းလန်က သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်

"ဒီထဲမှာ ရတနာတွေနဲ့ ငွေတွေ အများကြီး ရှိတယ် အဲ့ဒီ လူတွေကို အားလုံး ပေးလိုက်"

ဘေးနားတွင် ထိုင်နေသော ရှောင်လေးကလည်း သူမ၏ ခါးမှ အိတ်ငယ်လေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်

"ကျွန်မဟာက များများစားစား မဟုတ်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး အကိုကြီးကျန်း အဲ့ဒီ လူတွေအတွက် အစားအစာ နည်းနည်း ဝယ်ဖို့ အဲ့ဒါကို သုံးပါ"

သူ့ရှေ့မှ သိုလှောင်လက်စွပ်နှင့် အိတ်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် ပြုံးလိုက်သည်

"ကြင်နာမှုကို အသိအမှတ် ပြုပါတယ် ဒါပေမဲ့ ခန်းမသခင်တို့ တကယ် ပြည်သူတွေကို ကူညီချင်တယ် ဆိုရင် ပိုက်ဆံ ပေးရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး"

"ဘာလို့ မဟုတ်ရမှာလဲ ပိုက်ဆံနဲ့ အစားအစာ ဝယ်လို့ မရဘူးလား"

ရှီဖုန်းလန်က သူမ၏ ခေါင်းကို စောင်းရင်း မေးလိုက်သည်။

"အရာရှိတွေနဲ့ လူကြီးမင်းတွေမှာ ပြည်သူတွေကို ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံကို ယူပြီး သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ် တကယ် ပြည်သူတွေ စားစရာ လုံလုံလောက်လောက် ရှိစေချင်တယ် ဆိုရင် ပြောင်းလဲဖို့ လိုအပ်တာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ် ကျွန်တော် ဒီတစ်ခါ ဂိုဏ်းကို ပြန်လာတာက အဲ့ဒီ အရာတွေထဲက တစ်ခုအတွက်ပဲ"

"ဒါက ဘာလဲ မင်း အကူအညီ လိုအပ်လား"

ရှီဖုန်းလန်က စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး ဒါကို ကိုယ့်ဘာသာ ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်"

"ကောင်းပြီ ဒါဆိုရင်တော့"

ရှီဖုန်းလန်က နောက်ထပ် ငါး တစ်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

သူမအတွက်မူ အချို့လူများ စားစရာ မလောက်မင မရှိသည်မှာ သနားစရာ ကောင်းမှန်း သူမ သိသော်လည်း ၎င်း မည်မျှ သနားစရာ ကောင်းသည်ကို သူမ တကယ် စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ခြင်း မရှိပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ထိုကဲ့သို့ တစ်ခါမှ မဆင်းရဲဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမ မြင်တွေ့သော ကမ္ဘာမှာ သာမန်ပြည်သူများ မြင်တွေ့သော ကမ္ဘာနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။

အစားအစာ ကောင်းကောင်း တစ်နပ် စားပြီးနောက် ရှီဖုန်းလန်က လှည့်လည်သွားလာသော သူရဲကောင်းများ စာအုပ်ကို ထုတ်ယူရန် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ လောင်းကစား အနည်းငယ် ပြုလုပ်ရန် အသင့် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်းပေရန်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်မှ အပြာရောင် သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူကာ အတွင်းမှ အသစ်စက်စက် စစ်တုရင်ခုံ တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လအတွင်း လိမ္မာတယ် နန်းတော်ကို လာပြီး ပြဿနာ ရှာမနေခဲ့ဘူး ပြီးတော့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွား မနှောင့်ယှက်ခဲ့ဘူး ဒါကြောင့် ခန်းမသခင် အတွက် လောင်းကစားခုံ အသစ်တစ်ခု ဆုအဖြစ် လုပ်ပေးခဲ့တယ်"

ကျန်းပေရန်က "လောင်းကစားခုံ" ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဝိုး"

ရှီဖုန်းလန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အသစ်စက်စက် လောင်းကစားခုံကို ငေးကြောင် ကြည့်နေသည်

"ဒါကို ဘယ်လို ခေါ်လဲ"

"ဟွာတောင်ထိပ် ဓားရေးဆွေးနွေးပွဲ"

ပြန်ဖြေပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ဇာတ်ကောင် ကတ်ပြား ထူထူ နှစ်ထပ်နှင့် ပစ္စည်းကိရိယာနှင့် ကျွမ်းကျင်မှု ကတ်ပြား တစ်ပုံကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ရှီဖုန်းလန်က တစ်ဆုပ် ဆွဲယူလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဖတ်ထုတ်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

"ခုတ်တယ် ရှောင်တယ် ပန်ကိတ်"

"ကောင်းပြီ စည်းမျဉ်းတွေ ရှင်းပြမယ်"

ကတ်ပြားများကို တစ်ချပ်ချင်း ကောက်ယူရင်း ကျန်းပေရန်က ကတ် တစ်ချပ်စီ၏ လုပ်ဆောင်ချက်နှင့် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အသေးစိတ် ရှင်းပြ စပြုသည်။

လက်ဖက်ရည်ကြမ်း တစ်ခွက် သောက်ချိန်ခန့် ကြာသောအခါ ရှီဖုန်းလန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

"ငါ နားလည်ပြီ နားလည်ပြီ ငါသာ ဒီ နဂါးသမီးငယ် ဇာတ်ကောင် ကတ်ပြားကို သုံးရင် ငါ့မှာ အသက် သုံးမှတ်ပဲ ရှိတာ ဟုတ်လား"

"မှန်ပါတယ်"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ ကစားကြရအောင် ကစားကြရအောင် ငါ သင်ယူပြီးပြီ"

"ရှောင်လေးရော မင်း သင်ယူပြီးပြီလား"

ရှောင်လေးက သူမ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်

"ကျွန်မ ခုထိ တကယ် နားမလည်သေးဘူး"

"ကိစ္စမရှိဘူး မင်း တစ်ပွဲ ကစားပြီးရင် နားလည်သွားလိမ့်မယ်"

ဇာတ်ကောင် ကတ်ပြားများ ဝေငှပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ခုခံခြင်းအတွက် စည်းမျဉ်းများ သတ်မှတ်ပြီးနောက် သူတို့ သုံးယောက် လှည့်လည်သွားလာသော သူရဲကောင်း သတ်ပွဲ ၏ ပထမဆုံး အချီကို စတင်လိုက်ကြသည်။

"ခုတ်တယ်" "ရှောင်တယ်" "ထပ်ခုတ်တယ်"

"ဟင် တစ်လှည့်မှာ ခုတ်တာ တစ်ခါပဲ ကစားနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

"ငါက သွေးစက်ချ သံမဏိကို တပ်ဆင်ထားတာ ဒါကြောင့် ငါ ခုတ်တာ ကြိုက်သလောက် အကြိမ်အရေအတွက် ကစားနိုင်တယ်"

"အော် ဒါဆို ငါ့မှာ ရှောင်တာ ကုန်သွားပြီ"

"ဒါဆို မင်း အသက် တစ်မှတ် လျော့သွားပြီ"

သူမ၏ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိသော အသက် တစ်မှတ်ကို ကြည့်ရင်း ရှီဖုန်းလန်က ရှောင်လေးထံသို့ လှည့်လိုက်သည်

"ရှောင်လေး မင်းဆီမှာ ပန်ကိတ် ရှိလား ငါ့ကို ကယ်ပါဦး ငါ ရှုံးရင် အဲ့ဒါ မင်းလည်း ရှုံးတာပဲလို့ ဆိုလိုတယ်"

"အိုး အိုး"

ရှောင်လေးက သူမ၏ လက်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ကတ်ပြား တစ်ချပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်

"ဒါက ပန်ကိတ်လား"

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် အဲ့ဒါပဲ"

ရှီဖုန်းလန်က [ပန်ကိတ်] ကတ်ပြားကို အလျင်အမြန် ယူလိုက်ပြီး ရယ်လိုက်သည်

"ငါ အသက် ပြန်ရှင်လာပြီ"

"ကောင်းပြီ ထပ်ခုတ်တယ်"

ကျန်းပေရန်က နောက်ထပ် ခုတ်ကတ် တစ်ချပ်ကို ပစ်လိုက်သည်နှင့် ရှီဖုန်းလန်၏ အပြုံး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခဲသွားပြီး သူမ အလျင်အမြန် ရှောင်လေးထံသို့ အကူအညီအတွက် ထပ်မံ လှည့်လိုက်သည်။

သို့သော် အချိန်တွင် ရှောင်လေးထံတွင်လည်း ပန်ကိတ် မရှိတော့ပေ၊ ထို့ကြောင့် ရှီဖုန်းလန် နောင်တ တကြီးဖြင့် အလျှော့ပေးလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

"ထပ်လုပ်မယ် ထပ်လုပ်မယ် ဇာတ်ကောင်က မသန်မာဘူး နောက်တစ်ခါ ငါ မင်းဟာကို ရွေးချင်တယ်"

...

"ပြင်းထန်တဲ့ ထိုးနှက်မှု မင်း အချိန် သံချပ်ဝတ်နဲ့ ခုတ်တာကို ပိတ်ဆို့လို့ မရတော့ဘူး"

"တစ်ကိုယ်တော် ကိုးဓားသွား ငါ့ ကတ်ပြားထဲက တစ်ချပ်ရဲ့ အရောင်အမျိုးအစားကို ခန့်မှန်း မင်း မှား ခန့်မှန်းမိရင် မင်း အသက် တစ်မှတ် လျော့မယ်"

"စကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ငါ ထိခိုက်ပျက်စီးမှုကို ရှောင်လေးဆီ လွှဲပြောင်းလိုက်ပြီ"

"ဟင် ကျွန်မမှာ အသက် တစ်မှတ်ပဲ ကျန်တော့တာ မမလေး ကျွန်မ သေရင် မမလေးလည်း ရှုံးမှာနော်"

လ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် သစ်ခွရေစင်အဆောင်ငယ်လေးမှာ ဟွာတောင်ထိပ် ဓားရေးဆွေးနွေးပွဲဖြင့် ဆက်လက် သက်ဝင် လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ကျန်းပေရန်၏ နားများ လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူ အပြင်ဘက်မှ တံခါး ခေါက်သံကို ကြားလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သွားဖွင့်လိုက်မယ်"

ရှောင်လေးက ပြောလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်က စားပွဲပေါ်မှ ကတ်ပြားများကို အဝတ်စ တစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

'ကျွီ' ကနဲ တံခါး ပွင့်လာပြီး ယွီမန်ဝင်းက သူမ၏ တပည့်ငယ် ငါးယောက်ကို ဦးဆောင်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

သူတို့ ငါးယောက် ပတ်လည် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အကိုကြီးကို ရှာဖွေနေကြသည်။

သူတို့ အစောပိုင်းက သူတို့၏ အကိုကြီးနှင့် မတော်တဆ တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က သူတို့ အလွန် အံ့ဩသွားသဖြင့် သူတို့၏ စိတ်များ ဗလာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

စိတ်ငြိမ်သွားမှသာ သူတို့က သူတို့၏ အကိုကြီး အဘယ်ကြောင့် ခန်းမသခင်ရှီ၏ နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို စတင် တွေးတောမိကြသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သာမန် တပည့်များမှာ ရေမှန်ခန်းမထဲသို့ပင် ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ၊ ခန်းမသခင်၏ နေအိမ်ကို မပြောနှင့်တော့။

ကျင့်ကြံနေစဉ်မှာပင် သူတို့ သူတို့၏ ဆရာကို အကြိမ်များစွာ မေးမြန်းလိုခဲ့သော်လည်း ဘယ်တော့မှ ဖွင့်ဟ မပြောခဲ့ကြပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အားလုံး သူတို့၏ ဆရာက သူတို့ကို မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ ပြန်ဖြေမည် မဟုတ်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

‘အကိုကြီးက တကယ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တာပဲ’

ရေမှန်ခန်းမ၏ တပည့်များ ဖြစ်သည်နှင့်အညီ သူတို့ သူတို့၏ ခန်းမသခင်ကို မြင်တွေ့ရန် မည်မျှ ခက်ခဲသည်ကို သူတို့ သိကြသည်။

ဂိုဏ်းမှ အခြား ခန်းမသခင်များစွာပင် လာရောက် လည်ပတ်သည့်အခါ ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသော်လည်း သူတို့၏ အကိုကြီးမှာ အမြဲတမ်း ခြွင်းချက် ဖြစ်သည်။

ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ရိုသေစွာ ဝင်ရောက်ရင်း လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများ အိမ်ရှင် ထိုင်ခုံတွင် မတ်မတ်မားမား ထိုင်နေသော ရှီဖုန်းလန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်

"ခန်းမသခင်"

"အင်း"

ရှီဖုန်းလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဆေးဖက်ဝင် ရေချိုးခြင်း မလိုအပ်ဘူး ဘေးဘက် ခန်းမဆောင်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် သွားပြီး တရားထိုင်ကြ နောက်မှ ငါ လာခဲ့မယ်"

ဒီနေ့ ဆေးဖက်ဝင် ရေချိုးခြင်း မရှိမည်ကို ကြားသောအခါ ငါးယောက်သား အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြသည်။

သူတို့၏ ဆရာက သူတို့ကို ခန်းမသခင်ထံတွင် သင်ယူရန် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကတည်းက ဆေးဖက်ဝင် ရေချိုးခြင်းတွင် စိမ်ခြင်းမှာ နေ့စဉ် လိုအပ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ခန်းမသခင်"

နောက်ထပ် မမေးမြန်းတော့ဘဲ ငါးယောက်သား ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့ ကျင့်သားရနေသကဲ့သို့ ဘေးဘက် ခန်းမဆောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ယွီမန်ဝင်းက ရှီဖုန်းလန်ကို ကြည့်လိုက်သည်

"ခန်းမသခင် ဆေးဖက်ဝင် ရေချိုးခြင်းကို ပြင်ဆင်ဖို့ မေ့သွားတာလား"

ရှီဖုန်းလန် တုန်လှုပ်သွားပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသည်

"ဟီးဟီး ပေရန်လေးက လောင်းကစား ဂိမ်းအသစ် ယူလာခဲ့တယ် အဲ့ဒါ အရမ်း ပျော်စရာကောင်းတယ် ဒါကြောင့် ငါ"

" နေ့တိုင်း ဆေးဖက်ဝင် ရေချိုးခြင်းမှာ စိမ်ရမယ် မင်း သင့်တယ်"

"အာ သိပါတယ် သိပါတယ် အခုချက်ချင်း သွား ပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ် ရှောင်လေး သွားကြရအောင်"

"ခဏနေဦး သူ ဘယ်မှာလဲ"

ယွီမန်ဝင်းက ခန်းမဆောင် ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှီဖုန်းလန်က တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ နောက်ဘက် ခန်းမဆောင်ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ယွီမန်ဝင်း နားလည်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ တပည့် ငါးယောက်ကို ကြည့်ရှုရန် ဘေးဘက် ခန်းမဆောင်သို့ သွားလိုက်သည်။

ရှီဖုန်းလန်က ဆေးဖက်ဝင် ရေချိုးခြင်းကို ပြင်ဆင်နေစဉ် ကျန်းပေရန် ရုတ်တရက် တံခါးဝတွင် ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်သည်

"အဲ့ဒီ ငါးယောက်က အခု ခန်းမသခင်ရဲ့ တပည့်တွေလား"

ရှီဖုန်းလန်က ရေချိုးစည်ပိုင်းထဲမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လည်ပတ်စေရန် သူမ၏ အတွင်းအားကို အသုံးပြုရင်း ပြန်ဖြေသည်

"မဟုတ်ပါဘူး ငါ မန်ဝင်းကို ကူညီပေးနေတာ"

ကျန်းပေရန်က ရေချိုးစည်ပိုင်း အနီးမှ လေကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

‘ကောင်းလိုက်တာ ရွှေနေမင်း လင်ဇီး၊ ကောင်းကင်ဘုံ မူလ အသီး၊ ဗောဓိပန်း အားလုံး ထိပ်တန်းအဆင့် ပါဝင်ပစ္စည်းတွေပဲ

သခင်မလေး တကယ် ဖြုန်းတီးတာပဲ’

အတွင်းစိတ်မှ သက်ပြင်းချရင်း ကျန်းပေရန် မေးလိုက်သည်

"ရေချိုးစည်ပိုင်းက ခန္ဓာကိုယ် ပြုပြင်တဲ့ ဝိညာဉ် ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ် သူတို့ နေ့တိုင်း ဒဏ်ရာ ရကြလို့လား"

"ဟုတ်တယ်"

ရှီဖုန်းလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တခြား လူတွေက ကြိုးစားပမ်းစား ကျင့်ကြံကြတယ် ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ ငါးယောက်က အစွမ်းကုန် လုပ်ကြတယ် သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို နေ့တိုင်း အဆုံးစွန်ထိ တွန်းပို့ကြတယ် မန်ဝင်းနဲ့ သိုင်းပြိုင်ကျတဲ့အခါ သူတို့က သူ့ကိုတောင် လက်မလျှော့ဖို့ ပြောကြသေးတယ် တစ်ခါတလေ သူတို့ တစ်ပြိုင်တည်း အတွင်း ဒဏ်ရာတွေ အများကြီး ရကြတယ် သူတို့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကြောင့် ငါ စိတ်လှုပ်ရှားမိသွားတယ် ဒါကြောင့် ငါ သူတို့အတွက် ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ သုံးပေးတာ"

"ဟူး"

အသက်ရှူ ထုတ်လိုက်ရင်း ရှီဖုန်းလန်က နောက်ထပ် ရေချိုးစည်ပိုင်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်

"သူတို့ ဘာလို့ ဒီလောက် အသည်းအသန် ဖြစ်နေလဲ ငါ တကယ် မသိဘူး ဒါ တော်တော် ရှားပါးတယ်"

ကျန်းပေရန် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာသည်

"ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ဖြုန်းတီးနေတာ ခန်းမသခင် သူတို့ကို အရင် ကြိတ်ချေသင့်တယ် ကောင်းကင်ဘုံ မူလ အသီးကို ပေး"

ရှီဖုန်းလန် မှင်တက်သွားပြီး ကျန်းပေရန်ကို အံ့ဩတကြီး အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များအကြောင်း သိသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ အမှန်တကယ် ကူညီရန် အစပြု လုပ်ဆောင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မင်း မန်ဝင်းရဲ့ တပည့် ငါးယောက်ကိုလည်း သိတယ်လား"

ရှီဖုန်းလန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အင်း သိတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်"

ကျန်းပေရန်က ပြောရင်း သူမထံမှ ကောင်းကင်ဘုံ မူလ အသီးကို ယူလိုက်ပြီး ၎င်းကို ကြိတ်ချေ စပြုသည်။

ကျန်းပေရန် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြင်ဆင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှီဖုန်းလန်က သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုကို အံ့ဩမိပြီး သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို သိချင်မိသည်။

"ပေရန်လေး ငါသာ လေ့ကျင့်ရင်း ဒဏ်ရာ ရခဲ့ရင် ငါ့ကို ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ပြင်ဆင်ပေးမှာလား"

"မပြင်ပေးဘူး"

ကျန်းပေရန်က မဆိုင်းမတွ ပြန်ဖြေသည်။

"ဟင်"

ရှီဖုန်းလန်၏ ပါးများ ချက်ချင်း ဖောင်းကားသွားသည်။

"ဘာလို့ မပြင်ပေးရတာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငြီးငွေ့စရာ မေးခွန်းတွေ မေးလို့"

"အာ"

သူမ ထပ်မံ ဖိမေး၍ မရမှန်း သိသဖြင့် ရှီဖုန်းလန် ဘေးနားတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ဆေးဖက်ဝင်အပင် အားလုံးကို မတူညီသော နည်းလမ်းများဖြင့် ပြုပြင်နေသည်ကို ကြည့်ရှုနိုင်ရုံသာ ရှိတော့ပြီး ၎င်းတို့ကို အပြာရောင် အဝတ်အိတ် တစ်လုံးထဲသို့ ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။

"ဒါ ပြီးပြီ ရေချိုးစည်ပိုင်းထဲ ထည့်လိုက်"

ကျန်းပေရန်က အိတ်ကို ရှီဖုန်းလန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းရန် ကြာမြင့်သော အချိန်အထိ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ဆေးဖက်ဝင်အပင် အားလုံးကို ပြုပြင်ပြီးစီးသွားပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

လျိုဇီဂျင်းနှင့် အခြားသူများ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အသည်းအသန် ဖြစ်နေကြသနည်း ဆိုသည်ကို ကျန်းပေရန် အခြား မည်သူ့ထက်မဆို ပို သိသည်။

သူက သူတို့ ဝူချင်းစစ်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို မြင်ပြီးနောက် လက်လျှော့သွားလိမ့်မည်ဟု မူလက ထင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့ စိန်ခေါ်မှုကို ရင်ဆိုင်တက်လာပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဤမျှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းပို့ကြလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဒါက သူ့ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားစေသည်။

‘ ကြည့်ရတာ ငါ ဝူချင်းစစ်အတွက် အဆင့်မြင့် ဆေးလုံးတွေနဲ့ နည်းစနစ်တချို့ မကြာခင် ရအောင် ယူပေးရတော့မယ် ဒါမှမဟုတ် သူတို့ တကယ် အမီလိုက်လာနိုင်တယ်’

အချိန် တော်တော်လေး ရောက်နေပြီကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန် ကြာကြာ မနေတော့ဘဲ ရေမှန်ခန်းမမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်တိမ်တိုက် တောင်ထွတ်သို့ ပြန်သွားသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်၏ နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ အချိန်တွင် အပျိုတော် နှစ်ယောက်က ဂိုဏ်းချုပ် ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ ရောက်လာသည်ကို သိရှိကြောင်း ကျန်းပေရန်ကို ပြောသဖြင့် သူ ဗဟို ခန်းမဆောင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

အပျိုတော် နှစ်ယောက်ကို ကျေးဇူးတင်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ဗဟို ခန်းမဆောင်သို့ လွယ်ကူစွာ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ဂိုဏ်းချုပ်လူ အိမ်ရှင် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"တပည့် ကျန်းပေရန် ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ကျန်းပေရန် ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ရင်း လူယင်လုံက ကျန်းပေရန်၏ နန်းတွင်းဝတ်ရုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်"

ကျန်းပေရန် ရှေ့ထွက်လာသောအခါ လူယင်လုံက မေးလိုက်သည်

"ငါ ကြားတာ မင်း မိုးကြိုးပြိုကျခြင်းဂိုဏ်းနဲ့ ပြဿနာ အသေးအဖွဲလေး ဖြစ်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား"

‘ဒါ ဒီလောက် မြန်မြန် ပျံ့နှံ့သွားတာလား’

ကျန်းပေရန် အံ့ဩသွားသည်။

အဖြစ်အပျက်မှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကသာ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သတင်းကို တမင် ဖြန့်ဝေခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

သူ၏ အံ့ဩမှုကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင်း ကျန်းပေရန်က ပြန်ဖြေသည်

"ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်တော် မိုးကြိုးပြိုကျခြင်းဂိုဏ်းရဲ့ လက်အောက်ခံ မျိုးနွယ်စု တစ်ခုနဲ့ ပဋိပက္ခ အသေးစားလေး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်"

"ဟားဟားဟား ပဋိပက္ခ အသေးစားလေး ဟုတ်လား"

လူယင်လုံ ရယ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ဧကရာဇ် ဖြစ်ရတာ ဘယ်လို နေလဲ တော်တော် ခက်ခဲတယ် မဟုတ်လား"

"ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ကောင်းချီးများကြောင့် အရာအားလုံး ချောမွေ့စွာ ဖြစ်ပျက်နေပါတယ်"

"သာမန်ပြည်သူတွေကြားမှာ အရာတွေ ချောမွေ့ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းတွေနဲ့ ပတ်သက်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဂိုဏ်းချုပ်ကွမ်းက မင်းကို စောင့်ရှောက်နေပေမယ့် ဒီလို အရာတွေ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ဖြစ်လာရင် မင်း မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ကျ ပြဿနာ ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်"

"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်"

ကျန်းပေရန်က လက်နှစ်ဖက် ယှက်လိုက်သည်။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဂိုဏ်းချုပ် ကျွန်တော် ဒီတစ်ခါ ပြန်လာတာက ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆွေးနွေးဖို့ပါ"

လူယင်လုံ၏ မျက်နှာ စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူက ကျန်းပေရန်ကို လည်ပတ်သော တပည့်တစ်ဦးဟု အမြဲ ထင်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှ သေးငယ်သော ကိစ္စအတွက် အကူအညီ တောင်းရန် ပြန်ပြေးလာခြင်းမှာ အနည်းငယ် တုံးအပုံ ရသည်။

သို့သော် လူယင်လုံက ကျန်းပေရန်ကို မည်သို့ ဆူပူရမည်ကို မစဉ်းစားမီမှာပင် သူ ကျန်းပေရန် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်

" ကျွန်တော် လူလင်ပြည်နယ်ကို တောင်ထွတ်ပြည်နယ်မှာ လူဦးရေ အများဆုံး ခရိုင် ဖြစ်လာအောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်မှု ရှိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဂိုဏ်းချုပ်ဆီက အကူအညီ နည်းနည်း လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်"