လင်းလောင်ဝူ သတိလစ်မေ့မြောခြင်း

အဆင်သင့်ဖြစ်တုန်း ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ လျိုအိမ်တော်အား တစ်ခါတည်း ရှင်းလင်းခိုင်းလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေမည်။ နောင်တွင် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ဇနီးအား စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည်ကို ရှောင်ရှားနိုင်ပေမည်။

အစေခံငယ်သည် ကြောင်အသွား၏။

"သခင်ကြီးလီ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး သေချာပေါက် သင့်တော်သလို ဖြေရှင်းပါ့မယ်" ဟု လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း။ မင်းတို့ သွားလို့ရပြီ"

လီရှောင်၏စကားကို ကြားသောအခါ လျိုပင်းဝမ်သည် ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ နှစ်ဦးသားအား အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် အစေခံငယ်ကို ခေါ်ဆောင်၍ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လူများ ထွက်ခွာသွားသောအခါမှ ဟိုင်ကန်းသည် လီရှောင်အား ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မင်း ပိုက်ဆံရှာတဲ့အရှိန်က မဆိုးဘူးပဲ။ ဒီခဏလေးအတွင်းမှာ ငွေစ ၁၀၀၀တောင် ရလိုက်တယ်" သူသည် မာလာချွမ့်ကို စားရင်း လီရှောင်အား မနာလိုစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် လက်ဆန့်၍ စားပွဲပေါ်မှ မာလာချွမ့်တင်ထားသော ပန်းကန်ကို ဆွဲယူလိုက်၏။

"စားချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မဝယ်နိုင်ဘူးလား" ဟု မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ်တွင် သူသည်လည်း မာလာချွမ့်ကို ယူ၍ စတင်စားသုံးလိုက်၏။

ဟိုင်ကန်းသည် လီရှောင်အား "ဝမ်းနည်းပူဆွေး" ဟန်ဖြင့် မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

"ကပ်စေးနှဲ"

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး မျက်လုံးများတွင် ကောက်ကျစ်သောအရောင်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားကာ လီရှောင်အား ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုပြောရမလဲ၊ ဟိုတစ်နေ့က ငါလည်း လူခေါ်ပြီး ကူညီခဲ့တာပဲလေ။ အဲ့ဒီ ငွေစ ၁၀၀၀က တွေ့တဲ့သူတိုင်း ဝေစုရသင့်တယ် မဟုတ်လား"

ငွေစ ၁၀၀၀တောင်၊ ငွေစ ၁၀၀ မဟုတ်ပေ။ ဤကောင်လေး၊ စိတ်နှလုံး တော်တော် ရက်စက်တာပဲ။ ဟက်ဟက်၊ ဒါပေမဲ့ သူ သဘောကျသည်…

လီရှောင်သည် ဟိုင်ကန်းအား စိတ်မရှည်စွာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်၏။

"ခင်ဗျားတို့အိမ်က ယွဲ့အာဆီက အကျိုးကျေးဇူးတွေ အဲ့လောက်ရထားတာ၊ ကူညီတာက ဖြစ်သင့်တာပဲ မဟုတ်လား။ ဒီငွေစ ၁၀၀၀ကို ကျွန်တော်က အိမ်ထောင်ကျွေးမွေးဖို့ သုံးရမှာ၊ ခွဲမပေးနိုင်ဘူး" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်၏။

ဟိုင်ကန်း: —

"တော်ပြီ၊ မင်းက သောက်ကပ်စေးနှဲမှန်း ငါသိတယ်" ဟု တစ်ခွန်း ချန်ထားခဲ့ပြီး ထရပ်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

သူက အကျိုးအကြောင်းပြ၍ မငြင်းခုံလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ သောက်ကပ်စေးနှဲဟူသော ထိုစကားမှာ သူ့အား အနည်းငယ် ငြင်းဆိုမရအောင် ဖြစ်စေခဲ့၏။

ညီမလေးသည် သူတို့မိသားစုအား အမှန်တကယ်ပင် များစွာ ဂရုစိုက်ခဲ့သည်၊ ယခု ညီမလေးလက်ထဲမှ ရွာများ ပိုမိုများပြားလာပြီဖြစ်ရာ အလုပ်ရုံသည် နောင်တွင် ကုန်ပစ္စည်းများ ပိုမိုထုတ်လုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဤကုန်ပစ္စည်းများမှ အမြတ်အစွန်းရရှိလျှင် သူတို့မိသားစုသည် များစွာ ခွဲဝေရရှိနိုင်ပေသည်။

ထို့ပြင် လီရှောင်ဤကောင်လေး၏ "အိမ်ထောင်ကျွေးမွေးခြင်း" ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍… ကောင်းပြီ၊ ဤကိစ္စကို သူလည်း သိရှိထား၏။

ဇနီးဖြစ်သူက သူ့အား ပြောပြခဲ့သည်၊ ညီမလေးက ခွင့်ပြုပြီးမှသာ သူ့အား ပြောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ မွေးစားထားသော ညီမလေး၏ ခင်ပွန်းသည် စစ်သူကြီး၏ သားဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူထင်ထားမှာလဲ။

ထို့ပြင် မကြာသေးမီက နယ်စပ်သို့ တစ်ခေါက်သွားရောက်ခဲ့ပြီး ချီဝူတပ်အား ဆုတ်ခွာရန် စီစဉ်ခဲ့ကာ ချီဝူတပ်အားလုံးကို ချင်းရှီမြို့သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ထိုမျှ များပြားလှသော ချီဝူတပ်၊ ကောင်းပြီ၊ ထိုကောင်လေး "အိမ်ထောင်ကျွေးမွေး" ရန် အမှန်တကယ်ပင် မလွယ်ကူပေ။

ထို့ကြောင့် ထားလိုက်တော့၊ သူ ယောက်ဖတစ်ယောက်အနေဖြင့် စိတ်သဘောထားကြီးကြီး ထားလိုက်ပြီး သူနှင့် မတွက်ကပ်တော့ပေ။

.....

နောက်တစ်နေ့။

ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းသည် ပုံမှန်အားလပ်ရက် ဖြစ်၏။

နေ့လည်ပိုင်းတွင် ကျောက်ခန်းသည် နောက်ဆုံးအသုတ် ညစ်ပတ်သော ပန်းကန်များကို သာ့ရှီရွာသို့ ဆွဲယူပြန်လာခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် လမ်းမကြီးဘေးတွင် စာပေပညာရှင်ပုံစံ ဝတ်ဆင်ထားသော ယောက်ျားတစ်ဦး လမ်းဘေးမြောင်းထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ထိုသူ၏ ချည်ထည်အဝတ်အစားပေါ်တွင် သွေးစွန်းကွက်များနှင့် ရွှံ့များ ပေကျံနေပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဒဏ်ရာမနည်းလှကြောင်း သိသာနေ၏။

ကျောက်ခန်းသည် မူလက ရှေ့သို့တိုး၍ ကူညီရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း ရှေ့သို့ရောက်မှသာ ထိုသူမှာ လင်းယွမ်ရှန်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

လျိုအိမ်တော်နှင့် လင်းမိသားစုကြားမှ အငြိုးအတေးများ၊ ထို့ပြင် လင်းမိသားစုမှ အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ဦး၏ ထို အကျိုးအကြောင်းမသိတတ်သော စရိုက်တို့ကို သတိရသောအခါ ကျောက်ခန်းသည် နွားလှည်းပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်တက်လိုက်၏။ နွားလှည်းကို မောင်းနှင်၍ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ပြန်လမ်းတစ်လျှောက်တွင် နွားလှည်းမောင်းရင်း ကျောက်ခန်းသည် စဉ်းစားနေမိ၏။ ထို လင်းယွမ်ရှန်းသည် လူတစ်ဦးဦးအား အမျက်ထွက်စေခဲ့သောကြောင့်သာ အရိုက်နှက်ခံရပြီး လမ်းဘေးတွင် ပစ်ထားခြင်း ခံခဲ့ရသည်မှာ သေချာပေသည်။ သေနေသောခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်၊ အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားပြီလား မသိနိုင်ပေ။

ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျောက်ခန်းသည် ဤအဖြစ်အပျက်ကို လင်းရှောင်ယွဲ့အား သတင်းပို့လိုက်၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး "လမ်းခရီးက မအေးချမ်းဘူး၊ နောက်ဆိုရင် ရှန်းရှန်းကို တစ်ယောက်တည်း အပြင်မထွက်ခိုင်းနဲ့တော့၊ နောက်ဆိုရင် မင်းနဲ့ ကျောက်ချန်တို့ အလှည့်ကျ ရှန်းရှန်းနဲ့အတူ မြို့ထဲကို လိုက်သွား"

"ဒါဆို လင်းယွမ်ရှန်းဘက်က…" ရာသီဥတုက အေးစက်နေသည်၊ လူက ထိုနေရာတွင် ကြာကြာ လှဲနေလေ၊ အန္တရာယ် ပိုများလေပင် ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျောက်ခန်းအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မမြင်ခဲ့သလိုပဲ နေလိုက်တော့၊ လင်းမိသားစုက အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ရတနာသားလေးကို မစောင့်နိုင်ရင် လူရှာထွက်ကြလိမ့်မယ်"

ကျောက်ခန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ကို မြင်တွေ့ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား အလျင်အမြန် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့"

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး သူ့ကိုထွက်သွားခိုင်းလေးသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဤကိစ္စကို စိတ်ထဲတွင် မထားဘဲ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

.....

ဆောင်းရာသီ၏ ညသည် စောစီးစွာ ရောက်ရှိလာတတ်၏။

ကောင်းကင် မမှောင်မည်းမီတွင် ရွာထဲ၌ နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မြို့ပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်သော ရွာသားတစ်ဦး ပြန်လာရာ လမ်းဘေးတွင် လှဲကျနေသော လင်းယွမ်ရှန်းကို တွေ့ရှိသွား၏။

လူသုံးယောက် ပူးပေါင်း၍ လင်းယွမ်ရှန်းအား ကျောပိုး၍ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ဤအချိန်တွင် လင်းမိသားစုအိမ်၌ လင်းအဘွားကြီးသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တိုင်တည်၍ ငိုကြွေးရင်း ပါးစပ်မှ အဆက်မပြတ် ဆဲဆိုကျိန်ဆဲနေလေသည်။

သူမ၏သားကို ဒုက္ခပေးသူအား မိသားစုတစ်စုလုံး သေဆုံးပါစေ၊ မွေးလာသောသား ယောက်ျားမဟုတ်ပါစေနှင့်ဟု ကျိန်ဆဲနေ၏။ ထို့ပြင် လင်းယွမ်ရှန်းအား ခေါ်ဆောင်လာသူများကိုလည်း ခက်ထန်သောအမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။ သူမ၏ လင်းယွမ်ရှန်းအား ဤလူသုံးယောက်ကပင် ဒုက္ခပေးခဲ့သည်ဟုပင် သံသယဝင်နေသေးသည်။

ဤသည်မှာ ထိုလူသုံးယောက်အား အလွန်ဒေါသထွက်စေ၏။

"ငါတို့ ယွမ်ရှန်းကို တွေ့တုန်းက သူက ဒီအတိုင်းပဲ။ အဲ့တုန်းက ငါ မျက်စိလျှင်လို့သာ၊ မဟုတ်ရင် သူ နှင်းတွေအောက်မှာ ပိနေလောက်ပြီ"

"ငါတို့က စေတနာကောင်းနဲ့ လူကို မင်းတို့ဆီ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့တာ၊ လင်းအဖွားကြီး၊ ခင်ဗျား ဒီလိုစကားမျိုး ပြောတာကို ငါတို့ မကြားချင်ဘူး"

"တော်ပြီ။ မင်းတို့အိမ်ကိစ္စကို ငါတို့လည်း ဝင်မပါနိုင်ဘူး။ နောက်ဆိုရင် မင်းတို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြည့်ကျက်လုပ်ကြတော့" ဟု ဦးဆောင်လာသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ယောက်ျားတစ်ဦးသည် စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားစို့၊ ဒီမှာ ဆက်ရပ်နေပြီး မျက်စိနောက်ခံမနေနဲ့တော့" ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ် ယောက်ျားသည် တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

ကျန်နှစ်ယောက်လည်း အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကြသည်။

"တကယ်ပဲ စေတနာထားလို့ ကောင်းကျိုး မရဘူး၊ ကြိုသိခဲ့ရင် မမြင်ခဲ့သလိုပဲ နေလိုက်တာ ကောင်းတယ်" ဟု တစ်ယောက်က အသံကျယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ။ အားထုတ်ရတာတောင် မတန်ဘူး" နောက်တစ်ယောက်က လိုက်၍ ပြောလိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း၊ ချက်ချင်းပင် လိုက်၍ ဆက်လက်ဆဲဆိုရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် လင်းအဘိုးကြီးက သူမအား တစ်ချက်ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

"လင်းလောင်ဝူတောင် ဒီလိုဖြစ်နေပြီ၊ မင်း ငြိမ်ငြိမ်နေတော့"

ဤစကားကို ကြားသောအခါမှ လင်းအဘွားကြီးသည် တည်ငြိမ်သွားသည်။

"လင်းလောင်ဝူ၊ ဝူးဝူး၊ ငါ့ရဲ့ လင်းလောင်ဝူ…" ထို့နောက် သူမသည် ကုတင်ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားပြီး လင်းယွမ်ရှန်းကို စောင့်ကြည့်ရင်း ငိုကြွေးလေသည်။

ဒါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ လင်းလောင်ဝူက သူတို့မိသားစုရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ပဲ၊ နောင်ကျရင် သူမက လင်းလောင်ဝူ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူး ရရှိပြီး သူမကို ချမ်းသာစေမှာကို စောင့်မျှော်နေတာ။

ဝူးဝူး… လင်းလောင်ဝူသာ မရှိတော့ရင် သူမ ဘယ်လို အသက်ရှင်ရမလဲ။

လင်းအဘိုးကြီးသည် လင်းအဘွားကြီး၏ ဤပုံစံကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းကြီးသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငို၊ မင်းက ငိုတာပဲ သိတယ်" သူသည် စကားလုံးကြမ်းတစ်ခွန်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ငိုတာ ဘာဖြစ်လဲ။ ကျွန်မ ဝမ်းနည်းတာတောင် မငိုရဘူးလား။ လင်းသာ့ချွေ့ ရှင်သစ္စာမရှိတဲ့ယောက်ျား၊ လင်းလောင်ဝူတောင် ဒီလိုဖြစ်နေပြီ၊ ရှင်က အေးစက်စက် ကြည့်နေတုန်းပဲလား။ ကျွန်မကို ငိုခွင့်တောင် မပေးဘူးလား။ ငိုမှာပဲ…"

လင်းအဘွားကြီးသည် ဒေါသထွက်ပြီးနောက် လင်းယွမ်ရှန်းကိုပင် ပစ်ထားခဲ့ကာ လင်းသာ့ချွေ့ထံသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

လင်းသာ့ချွေ့၏ စိတ်ထဲတွင် ပိုမို၍ ဒေါသထွက်လာသည်၊ ရွှံ့စေးပင်လျှင် စိတ်ဓာတ်သုံးမျိုး ရှိသေးသည်၊ ဤအချိန်တွင် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

ပါးရိုက်ချက်တစ်ချက်သည် လင်းအဘွားကြီးထံသို့ ဖြတ်ဝင်သွား၏။ လင်းအဘွားကြီးအား မြေကြီးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားစေသည်။

"အမလေး။ သေချင်းဆိုး လင်းသာ့ချွေ့။ နင်က ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ် ဟုတ်လား။…" ထို့နောက် ဝက်သတ်သကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် နားစည်များပင် ကွဲထွက်သွားမတတ် ကြားနေရ၏။

"လင်းလောင်ဝူကို မသေစေချင်ရင် မင်းသောက်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း။" နောက်ဆုံးတွင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့က လင်းယွမ်ရှန်းအကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားသောအခါမှ လင်းအဘွားကြီးသည် မိမိ၏သား ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည်ကို သတိရသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျိန်ဆဲခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် ငိုရှိုက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ဖော်ပြနေ၏။

လင်းသာ့ချွေ့သည် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသည်။

"လင်းလောင်ဝူရဲ့ ဒီအခြေအနေက သမားတော် သွားပြရမယ်။ ငါ အခု အကြီးကောင်တို့ဆီ သွားလိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးတော့ ရွာသူကြီးအိမ်ကနေ နွားလှည်း ငှားပြီး လင်းလောင်ဝူကို မြို့ထဲကို ပို့မယ်"

အိမ်ခွဲပြီးသည့်အချိန်မှစ၍ အကြီးကောင်၊ အလတ်ကောင်နှင့် လင်းလောင်စစ်တို့သည် သူ့အား လုံးဝနီးပါး ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သို့သော် သူတို့သည် သူ့သားများဖြစ်ပြီး လင်းလောင်ဝူ၏ အစ်ကိုများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ သွေးသားဆက်ဆံရေးမှာ အရိုးကို ချိုးဖျက်လိုက်လျှင်ပင် အကြောများမှာ ဆက်သွယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခု လင်းလောင်ဝူ ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် သူသည် သူတို့ထံ အကူအညီတောင်းရုံမှလွဲ၍ အခြားမရှိပေ။

"ဒါဆို ရှင်… အမြန်ပြန်လာခဲ့" လင်းအဘွားကြီးသည် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

မိုးချုပ်နေပြီ၊ အိမ်ထဲတွင် ဆီမီးတစ်တိုင်သာ ထွန်းထားရာ သူမ အိမ်ထဲတွင် နေရသည်မှာ အနည်းငယ် ကြောက်နေသည်။

"အင်း။" လင်းသာ့ချွေ့သည် တစ်ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်၏။ သူသည် အပြင်သို့ သွား၍ ကောက်ရိုးမိုးကာအင်္ကျီတစ်ထည်ကို ယူဝတ်ပြီး အိမ်တံခါးမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ နှင်းများ ထပ်မံ၍ ကျဆင်းနေပြီး ငန်းမွေးကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ အလွန်ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းနေသည်။ လင်းသာ့ချွေ့သည် နှင်းမြေပြင်ထဲတွင် လျှောက်လှမ်းရင်း အရိုးများပင် အေးစက်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်းမိသားစု အိမ်ခွဲပြီးနောက် အိမ်ခန်းအသီးသီးမှာ အိမ်မပြောင်းရွှေ့ဘဲ လင်းမိသားစု ခြံဝင်းကြီးထဲတွင်သာ နေထိုင်ကြသည်။ သို့သော် နားလည်မှုတစ်ခု ရှိသကဲ့သို့ပင်။ ထို့နောက် အိမ်ခန်းအသီးသီးသည် မိမိတို့ ရရှိသော အိမ်၏ အနီးအနားတွင် ခြံစည်းရိုးများ ကာရံကြပြီး မိမိတို့၏အိမ်ကို အခြားအိမ်များနှင့် ခွဲခြားလိုက်ကြသည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် လင်းအကြီးကောင်၏ အိမ်သို့ အရင်ဆုံး သွားရောက်ခဲ့သည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ အိမ်ထဲမှ အကြီးကောင်မိသားစု စုဝေး၍ ပျော်ရွှင်စွာ ထမင်းစားနေကြသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် လင်းသာ့ချွေ့သည် တံခါးခေါက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ" အတွင်းမှ လင်းအကြီးကောင်၏ အသံ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါပဲ" လင်းသာ့ချွေ့သည် အဖြေပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် လင်းသာ့ချွေ့သည် အိမ်တွင်းမှ အသံများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးဝတွင် ခဏရပ်နေပြီးနောက် လင်းသာ့ချွေ့သည် နောက်တစ်ကြိမ် တံခါးခေါက်မည်ကြံရွယ်စဉ်မှာပင် တံခါးပွင့်လာသည်။ တံခါးလာဖွင့်သူမှာ လင်းအကြီးကောင်မဟုတ်ဘဲ လင်းအကြီးကောင်၏ ဇနီး ကျန့်ရှီ ဖြစ်နေ၏။

"အဖေ၊ ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟု ကျန့်ရှီသည် လင်းသာ့ချွေ့အား မေးလိုက်သည်။ အသံထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်မရှည်ဟန် ပါဝင်နေပြီး ကိုယ်ကိုလည်း မဖယ်ရှားသဖြင့် လင်းသာ့ချွေ့အား တံခါးဝသို့ ဝင်ခွင့်မပြုလိုကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

"ငါ အကြီးကောင်ကို ရှာမလို့၊ အကြီးကောင်ကော" ဟု လင်းသာ့ချွေ့သည် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်မှာ အိမ်အတွင်းသို့ ကြည့်နေ၏။

ကျန့်ရှီမှာမူ ကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လင်းသာ့ချွေ့၏အကြည့်ကို ကာကွယ်လိုက်သည်။

"ယောက်ျားက အလုပ်သွားလုပ်တာ၊ မပြန်လာသေးဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် အဖေ မနက်ဖြန်မှ ထပ်လာခဲ့မလား" ကျန့်ရှီသည် ပြောရင်း တံခါးပိတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့၏ မျက်နှာသည် ဒေါသထွက်သွား၏။ သူ ခုနက သားကြီး၏အသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်ဟု ပြောချင်သော်လည်း သားကြီး၏ဇနီးအား ဒေါသထွက်ရန် မကောင်းသဖြင့်။ နောက်ဆုံးတွင် သားကြီး၏ဇနီးက တံခါးပိတ်ပြီး သူ့ကို တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ထားခဲ့သည်ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။

လင်းသာ့ချွေ့၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း မဖော်ပြဝံ့ပေ။ သူသည် စိတ်ကို မျိုသိပ်ပြီး ထွက်ခွာသွားကာ လင်းအလတ်ကောင်၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ရလဒ်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်၏။

မတတ်သာသဖြင့် လင်းသာ့ချွေ့သည် နောက်ဆုံးတွင် လင်းလောင်စစ်၏ အိမ်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် တံခါးလာဖွင့်သူမှာ နောက်ဆုံးတွင် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးမဟုတ်တော့ဘဲ လင်းလောင်စစ် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေ၏။

လင်းသာ့ချွေ့၏ ချိတ်ဆွဲထားသော နှလုံးသားသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။

"လင်းလောင်စစ်ရယ်…" လင်းလောင်စစ် မမေးမြန်းမီမှာပင် လင်းသာ့ချွေ့သည် ဦးစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အသံထဲတွင် ငိုရှိုက်သံများ ပါဝင်နေသည်။

လင်းလောင်စစ်သည် ကြည့်ရင်း တုန်လှုပ်သွား၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အဖေ။ ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေတာတောင် လာရတယ်" လင်းလောင်စစ်သည် အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ကယ်ပါဦး၊ လင်းလောင်စစ်။ ကယ်ပါဦး။ လင်းလောင်ဝူကို လူတွေက ဒုက္ခပေးလို့ တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာတွေနဲ့၊ လူတွေက ကျောပိုးပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။ မြန်မြန်၊ မင်း ငါနဲ့ တစ်ခေါက်လိုက်ခဲ့၊ ငါတို့ လင်းလောင်ဝူကို မြို့ထဲက ဆေးခန်းကို ပို့ပြီး သမားတော် ပြရမယ်" လင်းသာ့ချွေ့သည် ပြောရင်း လင်းလောင်စစ်၏ လက်ကို ဆွဲပြီး အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

"ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေတာ၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ" ဤအချိန်တွင် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် ထွက်လာခဲ့သည်။

လင်းသာ့ချွေ့၏မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် လင်းသာ့ချွေ့၏ ငိုတော့မတတ်ပုံစံကို မြင်သောအခါ မဲ့ရွဲ့ပြလိုက်လေသည်။ သို့သော် လင်းလောင်စစ်အား ကြည့်သောအခါ မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဟန် ပါဝင်နေသည်။

"အဖေက လင်းလောင်ဝူ ဒဏ်ရာရလို့ မြို့ထဲကို သမားတော်သွားပြရမယ်တဲ့" ဟု လင်းလောင်စစ်သည် ပြောလိုက်သည်။ မျက်ရည်များ ဝဲနေသော လင်းသာ့ချွေ့အား ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ တစ်ခေါက်သွားလိုက်ဦးမယ်၊ ခဏနေရင် မင်း ကလေးတွေနဲ့ အရင်အိပ်နှင့်" လင်းလောင်စစ်သည် သူ့ဇနီးအား ကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်မှာ သူ့ကလေးများ မဟုတ်သော်လည်း ပထွေးဖြစ်သောသူနှင့် အတော်အတန် ရင်းနှီးကြသည်။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် စကားပြောမည်ကြံရွယ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ရှင် သွားလေ၊ နှင်းကာအင်္ကျီ ဝတ်သွား၊ လမ်းမှာ အအေးမိမခံနဲ့" ဟု ဖွင့်ဟပြောလိုက်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ လေးယောက်မြောက်ချွေးမအား ကျေးဇူးတင်သောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လင်းလောင်စစ်ကို ခေါ်ဆောင်၍ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လင်းလောင်စစ်သည် လင်းအကြီးကောင်နှင့် လင်းအလတ်ကောင်တို့၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မပြောနဲ့တော့၊ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်ကိုလတ်က ငါ့မျက်နှာကိုတောင် မတွေ့ချင်ကြဘူး၊ မင်းရဲ့ အစ်မကြီးနဲ့ အစ်မလတ်ကို ငါ့ကို လာရင်ဆိုင်ခိုင်းတယ်။

အဲ့ဒီ သစ္စာမရှိတဲ့ကောင်တွေ၊ ငါ သူတို့ကို အလကား မွေးဖွားခဲ့ရတာပဲ"

ရှေ့မှ စကားတစ်ခွန်းကို ကြားသောအခါ လင်းလောင်စစ်သည် မူလက လင်းသာ့ချွေ့အား အနည်းငယ် သနားမိသေးသည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခွန်းကို ကြားသောအခါ လင်းလောင်စစ်၏ သနားစိတ်သည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အဖေလည်း စကားနည်းနည်း လျှော့ပြောပါတော့။ အဖေနဲ့အမေက အစကတည်းက လင်းလောင်ဝူကို အရမ်း ဘက်လိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်ရင် အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်ကိုလတ်က အဖေတို့အပေါ် ဒီလို ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ဘူး"

လင်းသာ့ချွေ့သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် လင်းလောင်စစ်တစ်ယောက်တည်းသာ မိမိနှင့်အတူ မြို့ထဲသို့ လိုက်ပါလိုသည်ကို သတိရသောအခါ ဒေါသကို ပြန်လည်မျိုသိပ်လိုက်သည်။

"ငါကလည်း ငါတို့ လင်းမိသားစုအတွက်ပဲ မဟုတ်လား။ ငါတို့ လင်းမိသားစုမှာ အခု လင်းလောင်ဝူတစ်ယောက်ပဲ စာတတ်ပေတတ် ရှိတာ၊ သူ အောင်မြင်မှ ငါတို့ လင်းမိသားစုက ကောင်းစားမှာပေါ့"

လင်းလောင်စစ်သည် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်ပြီး သူ့အဖေ စကားနားမလည်ကြောင်းကို သိရှိသဖြင့် ဤကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့ပေ။

အိမ်ခန်းများ ဤမျှ နီးကပ်စွာ နေထိုင်ကြသည်၊ သူက အပေါ်ဆုံးအိမ်နှင့် အဝေးဆုံး နေထိုင်သူပင်လျှင် လှုပ်ရှားသံကို ကြားသိရသည်၊ မည်သူက လင်းလောင်ဝူ ဒုက္ခရောက်သည်ကို မသိဘဲ နေမည်နည်း။ အဖေအမေ ဘက်မလိုက်ဘဲ အစ်ကိုကြီးနှင့် အစ်ကိုလတ်တို့၏ စိတ်ကို မထိခိုက်စေခဲ့ပါလျှင် ယခုအချိန်တွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ အကူအညီပေးရန် ဆန္ဒရှိမှာလား။ သူပင်လျှင် လာရောက်ခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် စိတ်မပါလှပေ။ ထားလိုက်တော့၊ ဤတစ်ကြိမ်ကိစ္စကို သူ စိတ်ကောင်းထားသည်ဟုသာ သတ်မှတ်လိုက်မည်။ နောင်တွင် သူလည်း မပတ်သက်တော့ပေ။

စကားပြောနေစဉ်တွင် ဖခင်နှင့်သားတို့သည် အပေါ်ဆုံးအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ လင်းအဘွားကြီး အပေါ်ဆုံးအိမ်တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းလောင်စစ်သည် နှုတ်ပင်မဆက်ဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ကျွန်တော် ရွာသူကြီးအိမ်ကနေ နွားလှည်း သွားငှားလိုက်ဦးမယ်" ဟု သူသည် တစ်ခွန်း ချန်ထားခဲ့သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် လေးယောက်မြောက်သား၏ ဤသဘောထားကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ဒေါသထွက်လာသည်။ သူမသည် ဆဲဆိုမည်ကြံရွယ်စဉ်မှာပင် လင်းသာ့ချွေ့က တားဆီးလိုက်သည်။

သူသည် လူကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး အလျင်အမြန် ဖွင့်ဟလိုက်သည်။ "မင်း ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ။ မင်းရဲ့ သားသုံးယောက်ထဲမှာ လင်းလောင်စစ်တစ်ယောက်ပဲ ငါ့ကို ဂရုစိုက်ပြီး လာကူညီတာ။ လင်းလောင်စစ်ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်ရင် မင်း လင်းလောင်ဝူကို အိမ်ထဲမှာ သေစေချင်လို့လား။"

လင်းအဘွားကြီးသည် ကြောင်အသွား၏။ ထိုအခါမှ လင်းသာ့ချွေ့ အပြင်သို့ တစ်ခေါက်ထွက်သွားရာ လင်းလောင်စစ်တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ အကြီးကောင်နဲ့ အလတ်ကောင်ကကော။" သူမသည် လင်းသာ့ချွေ့အား ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လင်းသာ့ချွေ့သည် သူ အိမ်ခန်းအသီးသီးသို့ သွားရောက်ခဲ့သည့်အခြေအနေကို ပြောပြလိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် ကြားရသောအခါ ဒေါသကြီးစွာဖြင့် ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

"အဲ့ဒီ ခွေးမနှစ်ကောင်၊ ငါ့သားတွေကို မရိုမသေလုပ်အောင် လှုံ့ဆော်ရဲတယ်၊ ငါ သူတို့ရဲ့ အရေခွံကို သွားဆုတ်ခွာပစ်မယ်။" ဆဲဆိုရင်း ပြေးသွားလေသည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် လူကို အလျင်အမြန် ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရှုံ့မဲ့နေကာ လင်းအဘွားကြီး၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုစိတ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်၊ သူမကို သေသည်အထိ ပိတ်ထားလိုက်လျှင် ပိုကောင်းမည်။

မဝေးလှသောနေရာသို့ ထွက်ခွာသွားသော လင်းလောင်စစ်သည် လင်းအဘွားကြီး၏ ကျိန်ဆဲသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ မျက်နှာတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဟန် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းခါလိုက်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်သွားသည်။

ထို့နောက် မကြာမီ အိမ်ကြီးနှင့် အိမ်လတ်တို့မှ လူများ ထွက်လာကြသည်။ ချက်ချင်းပင် လင်းမိသားစု ခြံဝင်းကြီးထဲတွင် ကျန့်ရှီနှင့် တန့်ရှီတို့ လင်းအဘွားကြီးနှင့် အပြန်အလှန် ဆဲဆိုနေကြသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော သာ့ရှီရွာသည် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။ အမျိုးသမီးသုံးယောက်သည် ဆဲဆိုလေလေ ပိုမိုပြင်းထန်လေလေ ဖြစ်ပြီး အသီးသီး၏ ယောက်ျားများက ဆွဲမထားပါလျှင် လက်ပါသွားနိုင်ခြေပင် ရှိသည်။

***