ဆေးကုသမှု ရှာဖွေခြင်း

လင်းအဘွားကြီးသည် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်ပြီဖြစ်ရာ ချွေးမနှစ်ယောက်အား ရန်တွေ့၍ မနိုင်ပေ။ ဒေါသမှာ ထွက်မဆုံးရှိသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် နှင်းမြေပြင်ထဲတွင် ထိုင်ချကာ ရန်တွေ့ငိုယိုလေတော့သည်။

"အမလေး၊ သေနာမတွေ၊ ခွေးမတွေ။ မိဘကို ဆန့်ကျင်တဲ့ သားမိုက်တွေ။"

"သားတွေကတောင် အမေမှန်း မသိတော့ဘူး၊ ဒီအမေအိုကြီး အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာကို ကြည့်နေပြီး ဘာမှမလုပ်ဘူး။ အမလေး၊ လောကဝတ္တရားတွေဆိုတာဘယ်မလဲ။ ကောင်းကင်ဘုံကြီးရယ်၊ ရှင့်မှာ မျက်စိမရှိဘူးလား။ ဒီ မိဘကို မရိုသေတဲ့ သားမိုက်တွေကို မိုးကြိုးပစ်သတ်လိုက်စမ်းပါ၊ အကုန်လုံးကို ပစ်သတ်လိုက်မှ ရှင်းသွားမှာ…"

"ကောင်းကင်ဘုံက မျက်စိဖွင့်ရင်တောင် ရှင့်လို အဘွားကြီးကို အရင် မိုးကြိုးပစ်သတ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ" ကျန့်ရှီက ခပ်ကျယ်ကျယ် ပြန်အော်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဖြူအမည်းမခွဲတတ်ဘဲ တစ်နေ့လုံး ပြဿနာရှာနေတဲ့ အဘွားကြီးကို မိုးကြိုးပစ်သတ်လိုက်စမ်းပါ။ အသက်ရှင်ပြီး လူတွေကို ဒုက္ခမပေးတော့အောင်လို့" တန့်ရှီသည် လင်းအလတ်ကောင်၏ တားဆီးမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လိုက်၍ ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းအဘွားကြီးသည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွား၏။ သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံရန်တွေ့မည် ကြံရွယ်စဉ်မှာပင် လင်းလောင်စစ်သည် နွားလှည်းကို ဆွဲ၍ ပြန်ရောက်လာလေသည်။

"အဟမ်း…"

လင်းအဘွားကြီးသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရာ လင်းလောင်စစ်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်အရောင်များ ချက်ချင်း ပြည့်လျှံလာ၏။

"လင်းလောင်စစ်၊ မင်း အမေ့အတွက် တရားမျှတမှု ယူပေး။ အကြီးကောင်နဲ့ အလတ်ကောင် အဲ့ဒီ အသုံးမကျတဲ့ သားမိုက်တွေ၊ မိန်းမကို မနိုင်ဘဲ အမေ့ကို အနိုင်ကျင့်ခွင့် ပေးထားကြတယ်" လင်းအဘွားကြီးသည် စွပ်စွဲပြောဆိုရင်း လင်းလောင်စစ်အား ကြည့်သောမျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ယခင်က သူမသည် လင်းလောင်စစ်က သူမအား နှုတ်မဆက်ဘဲ ထွက်သွားသည်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် အကြီးကောင်နှင့် အလတ်ကောင်တို့၏ ပြုမူပုံကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သောအခါ လင်းလောင်စစ်၏ ယခင်အပြုအမူမှာ လုံးဝ ဘာမှမဟုတ်တော့ကြောင်းကို သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

လင်းလောင်စစ်သည် နောက်တစ်ကြိမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"တော်ပါတော့ အမေ။ အမေကသာ မရီးကြီးနဲ့ မရီးလတ်ကို အရင် မဆဲဆိုခဲ့ရင် သူတို့ကလည်း အမေ့ကို ပြန်ဆဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ နွားလှည်း ငှားလာခဲ့ပြီ၊ လင်းလောင်ဝူရဲ့ ဒဏ်ရာက နှောင့်နှေးလို့မဖြစ်ဘူး။ အမြန် ပြင်ဆင်ပြီး နွားလှည်းပေါ်တက်ပြီး သွားကြစို့" လင်းအဘွားကြီး စကားမပြောမီမှာပင် လင်းလောင်စစ်သည် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

အပေါ်ဆုံးအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ့အမေ စတင်ကျိန်ဆဲသည်ကို ကြားသောအခါ သူ နောင်တရသွား၏။ ဤမျှ အေးစက်သောရာသီတွင် သူ အိမ်တွင်နေပြီး ဇနီးဖြစ်သူကို ပွေ့ဖက်၍ နွေးထွေးစွာ အိပ်စက်ခြင်းက မကောင်းဘူးလား။ ဘာကြောင့်များ ကိုယ့်ပြဿနာကိုယ်ပြန်လာရှာမိတာလဲ။ ယခင်က သူသည် အဖေအမေတို့အား သနားမိသေး၏။ ယခုမူ ဤနှစ်ယောက်၊ တစ်ယောက်မှာ အားအင်ပြည့်ဝစွာဖြင့် ဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာမူ သူ၏ အစ်မတော်နှစ်ယောက်နှင့် အပြန်အလှန် ဆဲဆိုနိုင်သေးသည်။ ဘယ်နေရာကများ သနားစရာ ကောင်းနေလို့လဲ။ လင်းလောင်ဝူနှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ ဟင်း၊ ယခင်က သူတို့ညီအစ်ကိုများကို ကြံစည်စဉ်က လုံးဝ ညှာတာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ယနေ့တွင် သူ အမှန်တကယ်ပင် သေသည်အထိ မကယ်တင်ဘဲ နေလျှင်လည်း သူ့အား အပြစ်တင်၍မရပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ အစ်ကိုကြီးနှင့် အစ်ကိုလတ်တို့သည်လည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်လား။

လင်းအဘွားကြီးသည် လင်းလောင်စစ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ မူလက လင်းလောင်စစ်အား ဆဲဆိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။ သို့သော် လင်းသာ့ချွေ့က သူမအား မြေကြီးပေါ်မှ တစ်ချက် ဆွဲထူလိုက်သည်။

"လင်းလောင်ဝူက အရေးကြီးတယ်။ အိမ်ပြန်ပြီး ပစ္စည်းတွေ ပြင်ဆင်။" လင်းသာ့ချွေ့သည် အလျင်စလို ပြောလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းတွင် လင်းအဘွားကြီးအား ဆွဲခေါ်၍ အိမ်ထဲသို့ လျှောက်သွား၏။ ထိုအခါမှ လင်းအဘွားကြီးသည် စိတ်ထဲမှ ဒေါသမီးကို မျိုသိပ်လိုက်သည်။ သူမသည် လင်းလောင်စစ်အား မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး လင်းသာ့ချွေ့နောက်သို့ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

လင်းအကြီးကောင်နှင့် လင်းအလတ်ကောင်တို့သည် လင်းလောင်စစ်အား ကျေးဇူးတင်သောအကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ကြ၏။ ထို့နောက် အသီးသီး၏ ဇနီးများကို ခေါ်ဆောင်၍ အိမ်ပြန်သွားကြသည်။ ကျန့်ရှီနှင့် တန့်ရှီတို့သည် ထွက်ခွာသွားသောအခါ ပါးစပ်မှ မကျေမနပ် ဆဲဆိုနေကြဆဲ ဖြစ်၏။ လင်းလောင်စစ်သည် ကြားရသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ဒေါသမထွက်သည့်အပြင် အနည်းငယ် ရယ်ချင်စိတ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လင်းမိသားစု အိမ်မခွဲမီက မရီးကြီးနှင့် မရီးလတ်တို့သည် အိမ်တွင် မည်သို့သော အဆင့်အတန်း ရှိခဲ့ကြလဲ။ မကောင်းသောစကားဖြင့် ဆိုရလျှင် အစေခံထက် များများစားစား မသာလွန်ခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်က အစ်ကိုကြီးနှင့် အစ်ကိုလတ်တို့၏ ယောက်ျားပီသမှုမှာ ဘယ်လောက်များ ပြင်းထန်ခဲ့ကြလဲ။ စကားတစ်ခွန်း ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အစ်မကြီးနှင့် အလတ်အစ်မတို့သည် လိုက်နာဆောင်ရွက်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ယခုမူ အခြေအနေမှာ မတူညီတော့ပေ။ ယခု အစ်မကြီးနှင့် အလတ်အစ်မတို့သည် သူ့အမေထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး သူ့အစ်ကိုကြီးနှင့် အစ်ကိုလတ်တို့မှာမူ သူ့အဖေကဲ့သို့သော အခန်းကဏ္ဍသို့ ဖြစ်သွားကြသည်။ မဟုတ်သေး၊ ဒီလိုတောင် ပြောလို့မရပေ။ အစ်မကြီးနှင့် အလတ်အစ်မတို့သည် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း သူ့အမေထက် များစွာ အကျိုးအကြောင်းဆီလျော်ကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးသည် ဤသို့သော စရိုက်သို့ ပြောင်းလဲသွားရန် တွန်းအားပေးခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ အဘွားကြီးနှင့် ယောက်ျားဖြစ်သူတို့က ဤသို့သော စရိုက်သို့ ပြောင်းလဲသွားရန် တွန်းအားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့တွေးမိသောအခါ လင်းလောင်စစ်သည် သူ့ဇနီးအား မနေနိုင်ဘဲ သတိရလိုက်မိသည်။ သူ့ဇနီးသည် ဒုတိယအိမ်ထောင် မုဆိုးမတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း စရိုက်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး သူ့အားလည်း လေးစားမှု ရှိ၏။ ယနေ့ညတွင် သူ သူ့အဖေနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ မကျေမနပ် ဖြစ်သော်လည်း မတားဆီးခဲ့ပေ။ နောင်တွင် သူသည် ဇနီးအပေါ် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံရပေမည်။ ဇနီးအား နောင်တွင် မရီးကြီးနှင့် မရီးလတ်တို့ကဲ့သို့ မဖြစ်သွားစေရန် ဖြစ်သည်။

လင်းလောင်စစ်သည် အပြင်ဘက်တွင် ကြာရှည်စွာ မစောင့်လိုက်ရဘဲ လင်းသာ့ချွေ့နှင့် လင်းအဘွားကြီးတို့ ထွက်လာကြသည်။ လင်းအဘွားကြီး၏ လက်ထဲတွင် အထုပ်အပိုးတစ်ခု ကိုင်ဆောင်ထားပြီး လင်းသာ့ချွေ့သည် လင်းယွမ်ရှန်းအား ကျောပိုးထား၏။ လင်းလောင်စစ်သည် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ရှေ့သို့တိုး၍ လင်းသာ့ချွေ့အား ကူညီလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် အောင့်အီးလိုက်၏။ ယခု ကူညီခြင်းမှာ အလွန်အမင်းပင် ဖြစ်သည်၊ သူသည် အဖေအမေအပေါ် အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်စွာ မဆက်ဆံနိုင်ပေ၊ သို့မဟုတ်လျှင် နောက်ဆက်တွဲပြဿနာများမှာ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။ ဤသို့ဖြင့် လင်းလောင်စစ်သည် လင်းသာ့ချွေ့ လင်းလောင်ဝူအား ကျောပိုး၍ ရောက်ရှိလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ရှေ့သို့တိုး၍ ကူညီကာ လင်းလောင်ဝူအား နွားလှည်းပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လင်းသာ့ချွေ့နှင့် လင်းအဘွားကြီးတို့ နွားလှည်းပေါ်သို့ တက်ရောက်သည်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်မှ နွားလှည်းကို မောင်းနှင်၍ သာ့ရှီရွာ ရွာပေါက်ဝသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

ဤအချိန်တွင် ကောင်းကင်မှာ မှောင်မိုက်နေပြီး နှင်းဖြူများ၏ ရောင်ပြန်ဟပ်သောအလင်းရောင်ကိုသာ အားကိုး၍ ရွာပြင်သို့ထွက်သော လမ်းကို မြင်နိုင်၏။ အေးစက်သောလေမှာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေပြီး အပြင်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော လင်းလောင်စစ်သည် ဤခရီးစဉ်ကို လိုက်ပါလာခဲ့မိသည့်အတွက် ပိုမို၍ နောင်တရလာသည်။ နွားလှည်းထဲတွင်မူ လင်းအဘွားကြီးသည် မရပ်မနား ငိုကြွေးနေ၏။ လင်းယွမ်ရှန်းသာ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်သွားပါက သူမ မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်နည်းဟု ငိုကြွေးနေ၏။ ထို့ပြင် အခါအားလျော်စွာ သူမ၏ သစ္စာမရှိသော သားကြီးနှင့် သားလတ်တို့အား ကျိန်ဆဲနေသေးသည်။

မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိ၊ ချင်းရှီမြို့သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားသည်။ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လင်းလောင်စစ်သည် နွားလှည်းကို ဆေးခန်းသို့ ထပ်မံမောင်းနှင်သွား၏။ ဆေးခန်းတံခါးဝတွင် အတန်ကြာ တံခါးခေါက်ပြီးနောက်မှ လူတစ်ယောက် လာဖွင့်ပေးသည်။ လာရောက်ပြသသူများဖြစ်ပြီး အရေးပေါ်အခြေအနေဖြစ်ကြောင်း သိရှိသောအခါ ဆိုင်ဝန်ထမ်းသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်သော်လည်း လူအနည်းငယ်ကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သမားတော်အား သွားရောက်ခေါ်ဆောင်လေသည်။

သမားတော်သည် လင်းယွမ်ရှန်း၏ အခြေအနေကို အတန်ငယ် စစ်ဆေးပြီးနောက် မျက်မှောင်ကို တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးလိုက်သည်။ "ဒဏ်ရာက ဒီလောက်ပြင်းထန်နေတာ၊ ဘာလို့ စောစောစီးစီး မပို့ကြတာလဲ" ဟု လင်းသာ့ချွေ့တို့အား မေးလိုက်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် မျက်ရည်တစ်စကို သုတ်လိုက်၏။ "သမားတော်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လင်းလောင်ဝူ သူ တကယ်တော့ ဘယ်လိုနေသေးလဲ။ ကယ်တင်နိုင်သေးရဲ့လား"

လင်းသာ့ချွေ့ ဤစကားကို ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွား၏။ "လင်းလောင်ဝူက ကံကောင်းတဲ့သူ၊ မလွဲမသွေ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ရှင် လျှောက်မပြောနဲ့" ဟု လင်းသာ့ချွေ့အား ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

စူးရှသောအသံကြောင့် သမားတော်၏ မျက်မှောင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် တွန့်ချိုးသွား၏။ "ကယ်လို့တော့ ရပါတယ်" သို့သော် အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ဦး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်ကို မကြည့်လိုသဖြင့် သမားတော်သည် ပြောလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းသာ့ချွေ့နှင့် လင်းအဘွားကြီးတို့သည် ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ခြေထောက်ကတော့ စိုးရိမ်ရတယ်…" ဟု ပြောရင်း သမားတော်သည် လင်းယွမ်ရှန်း၏ ဒဏ်ရာရနေသော ခြေထောက်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဤသူ၏ ခြေထောက်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာမှာ အလွန်နက်ရှိုင်းပြီး အရိုးမှာလည်း နေရာလွဲချော်နေသည်၊ ကြည့်ရသည်မှာ မြင်းခွာဖြင့် အနင်းခံရခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ဤသို့သော ဒဏ်ရာမျိုးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကင်းအောင် ကုသနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်းကို သတ်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်၏။ ကုသပြီးနောက်ပိုင်းတွင် လမ်းပြန်လျှောက်နိုင်လျှင်ပင် အတော်အတန် ကောင်းမွန်သောရလဒ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"လင်းလောင်ဝူရဲ့ ခြေထောက်က ဘာဖြစ်လို့လဲ" လင်းသာ့ချွေ့ စကားမပြောမီမှာပင် လင်းအဘွားကြီးက စူးရှစွာ မေးလိုက်သည်။ သူမသည် တော်ဝင်စာမေးပွဲအကြောင်း များများစားစား မသိသော်လည်း မသန်စွမ်းသူများ တော်ဝင်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုခွင့်မရှိကြောင်းကိုမူ သိရှိ၏။ လင်းလောင်ဝူ၏ ခြေထောက်သာ အမှန်တကယ် ပြဿနာဖြစ်သွားပါက ပြီးဆုံးသွားပေပြီ။

လင်းသာ့ချွေ့သည်လည်း သမားတော်အား တင်းမာစွာ ကြည့်လိုက်၏။

သမားတော်သည် နောက်တစ်ကြိမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "သူ့ရဲ့ ခြေထောက်က မြင်းခွာနဲ့ အနင်းခံထားရတာ၊ အကြောနဲ့ အရိုးတွေက ကျိုးပဲ့ပြီး ပုံပျက်နေတယ်၊ ကျွန်တော်က သူ့ကို ပြန်လည်နေရာချထားပေးနိုင်ရင်တောင် ဒဏ်ရာရတဲ့နေရာကို မူလအတိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။ သူ့ရဲ့ ဒီအခြေအနေက ကောင်းကောင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ရင် နောက်ပိုင်းမှာ ဒီခြေထောက်ကို ဆက်သုံးနိုင်ဦးမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ လမ်းလျှောက်တဲ့အခါ ခြေထောက်ဆွဲရလိမ့်မယ်"

"ဘာ။ နင်က ငါ့ရဲ့ လင်းလောင်ဝူ ခြေထောက်မသန်စွမ်းတဲ့သူ ဖြစ်သွားမယ်လို့ ပြောတာလား။" လင်းအဘွားကြီးသည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ သမားတော်အား ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီသောက်သုံးမကျတဲ့သမားတော်။ မသိရင် လျှောက်မပြောနဲ့။ ငါ့ရဲ့ လင်းလောင်ဝူက စာတတ်ပေတတ်၊ နောက်ဆိုရင် ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူး ဖြေဆိုရမှာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ခြေထောက်မသန်စွမ်းတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။" ပြောရင်း သူမသည် သမားတော်နှင့် အသက်စွန့်၍ တိုက်ခိုက်မည့်ပုံစံပင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သမားတော်သည် ကြောက်ရွံ့လွန်း၍ နောက်သို့ ခြေလှမ်းများစွာ ဆုတ်သွား၏။ လင်းလောင်စစ်နှင့် လင်းသာ့ချွေ့တို့ ရှေ့သို့တိုး၍ လင်းအဘွားကြီးအား ဆွဲကိုင်လိုက်သည်ကို မြင်မှသာ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။

"ရိုင်းလိုက်တဲ့မိန်းမ။" သူသည် လင်းအဘွားကြီးအား တစ်ခွန်းပြောလိုက်၏။ လင်းအဘွားကြီး ပြန်မဆဲမီမှာပင် သမားတော်သည် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ဆီမှာ ကုလို့မရဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ အမြန်ထွက်သွားကြ။"

သူတို့ အလျင်လိုနေသည်ကို မမြင်ခဲ့ပါလျှင် သူ ညသန်းခေါင်ကြီး ထ၍ သူတို့ကို ဆေးကုသပေးမည်မဟုတ်ပေ။ စေတနာကောင်းကို အဆဲခံရခြင်းဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး စကားစမည်ကြံရွယ်စဉ်မှာပင်။

လင်းအဘွားကြီးက စကားလုပြောလိုက်သည်။ "သွားဆို သွားတာပေါ့။ ငါ့ရဲ့ လင်းလောင်ဝူက နင့်လို တတ်ယောင်ကားသမားတော်ရဲ့ ကုသမှုကို မလိုအပ်ဘူး။ ငါတို့ လင်းလောင်ဝူကို ကုသနိုင်တဲ့သူကို သွားရှာကြမယ်။" လင်းအဘွားကြီးသည် လင်းသာ့ချွေ့အား ထပ်ပြောလိုက်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် စိတ်ထဲတွင် လင်းအဘွားကြီး၏ သဘောထားကို သဘောမတူသော်လည်း သမားတော်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူသည်လည်း သမားတော် ပြောင်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လင်းလောင်ဝူ၏ ခြေထောက် မသန်စွမ်းဖြစ်၍ မဖြစ်ပေ၊ သို့မဟုတ်လျှင် လင်းလောင်ဝူ၏ အနာဂတ် ပျောက်ဆုံးသွားပေလိမ့်မည်၊ သူတို့၏ နောင်ရေးမျှော်လင့်ချက်လည်း ပျောက်ဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

"သမားတော်မော့၊ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။" မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် လင်းသာ့ချွေ့သည် သမားတော်အား တောင်းပန်လိုက်သည်။ ချင်းရှီမြို့တွင် သမားတော်မော့ကသာ ဆေးကုသခ အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်ပြီး ဆေးပညာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ ခုနက သမားတော်မော့ စကားအမှားအယွင်း ရှိခဲ့သော်လည်း သူသည် သမားတော်မော့အား အမျက်ထွက်စေလိုခြင်းမရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နောင်လာမည့်နေ့ရက်များမှာ ရှည်လျားသေးသည်…

သမားတော်သည် လင်းသာ့ချွေ့အား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အထင်သေးသောအမူအရာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် သမားတော်၏ ဤပုံစံကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ဒေါသထွက်သွား၏။ သူမသည် ဆဲဆိုမည်ကြံရွယ်စဉ်မှာပင် လင်းသာ့ချွေ့က သူမအား ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ထို့ပြင် သူမအား သတိပေးသောအကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်၏။ ထိုအခါမှ လင်းအဘွားကြီးသည် ငြိမ်သက်သွားသည်။

"လင်းလောင်စစ်၊ လင်းလောင်ဝူကို ကျောပိုး၊ ငါတို့ မြို့အရှေ့ဘက်က ဟွေချွန်းခန်းမကို သွားမယ်။" လင်းသာ့ချွေ့သည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်၏။ ဟွေချွန်းခန်းမသည် ချင်းရှီမြို့၏ အကြီးဆုံး ဆေးခန်းဖြစ်ပြီး အတွင်းမှ သမားတော်များ၏ ဆေးကုသခမှာ အလွန်မြင့်မားသဖြင့် ဆေးပညာမှာ သဘာဝအတိုင်း မညံ့နိုင်ပေ။

လင်းလောင်စစ်သည် လင်းအဘွားကြီးအား မေးခွန်းထုတ်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ဟွေချွန်းခန်းမသို့ တစ်ခေါက်ဝင်လျှင် ဆေးကုသခနှင့် ဆေးဖိုးမှာ မနည်းလှ၊ သူ့အမေ နှမြောစိတ်မရှိဘဲ နေမှာလား။

"ဟွေချွန်းခန်းမကို သွားမယ်။" မည်သူ သိမည်နည်း၊ လင်းအဘွားကြီးသည် အလွန်ပွင့်လင်းစွာ အဖြေပေးလိုက်၏။

အမြဲတမ်း ကပ်စေးနဲသော မိမိ၏အဖေအမေသည် လင်းလောင်ဝူအပေါ် ဤမျှ ငွေသုံးရက်ရောသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းလောင်စစ်၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် မတရားမှုတစ်ချက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူသည် လင်းယွမ်ရှန်းအား ကျောပိုး၍ ဆေးခန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

နွားလှည်းပေါ်တွင် လင်းအဘွားကြီးသည် စကားစလိုက်၏။ "ခဏနေရင် လင်းလောင်ဝူကို ဟွေချွန်းခန်းမကို ပို့ပြီးရင် လင်းလောင်စစ်၊ မင်း ငါ့ကို လျိုအိမ်တော်ကို တစ်ခေါက် လိုက်ပို့" ဟု လင်းအဘွားကြီးသည် ကိုယ်ကို မတ်၍ လင်းလောင်စစ်အား ပြောလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်သည် ကြောင်အသွားပြီး လင်းအဘွားကြီးအား လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် ဂုဏ်ယူဟန်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"လင်းလောင်ဝူ ဒုက္ခရောက်နေတယ်၊ ငါတို့ အကူအညီရှာရမယ်။ နင့်ညီမက လျိုအိမ်တော်မှာ ရှိတယ်၊ သူသာ ရှေ့ထွက်ပေးနိုင်ရင် ဟွေချွန်းခန်းမဘက်က သမားတော်တွေက မလွဲမသွေ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးမှာပဲ။ ပြီးတော့ နင့်ညီမမှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်။ သူ့အကူအညီနဲ့ဆိုရင် လင်းလောင်ဝူရဲ့ ဒီဒဏ်ရာကို ကုသနိုင်မှာပဲ။"

လင်းလောင်စစ်၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လင်းသာ့ချွေ့အား ကြည့်လိုက်သည်။ အငယ်ဆုံးညီမ လျိုအိမ်တော်သို့ မယားငယ်အဖြစ် ပို့ဆောင်ခံရသည်၊ ဤကိစ္စကို သူ သိရှိ၏။ ကြားရသည်မှာ အထက်တန်းလွှာမိသားစု၏ မယားငယ်များမှာ အစေခံများထက် များများစားစား မသာလွန်လှပေ။ ယခင်က အငယ်ဆုံးညီမ သာ့ရှီရွာသို့ တစ်ခေါက် ပြန်လာခဲ့ပြီး အဖေအမေအား ကောင်းမွန်သောပစ္စည်းများစွာ ယူဆောင်လာပေးခဲ့သော်လည်း (အဖေအမေတို့ ကိုယ်တိုင် အပြင်သို့ ကြွားဝါခဲ့သည်)၊ မည်သို့ မိသားစုကို အဆက်မပြတ် ထောက်ပံ့နိုင်မည်နည်း။ လင်းလောင်ဝူ၏ ဤဒဏ်ရာမှာ ကြည့်ရသည်မှာ မပေါ့လှပေ။

"မင်းအမေကို လိုက်ပို့လိုက်။ လင်းလောင်ဝူက သူ့အစ်ကိုပဲ၊ သူ အခုလို ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝ ရရှိတာက အစကတည်းက လင်းလောင်ဝူရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုလည်း ပါဝင်တယ်။ အခု သူလည်း ကူညီသင့်တယ်" လင်းသာ့ချွေ့သည် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင်လည်း ဂုဏ်ယူဟန်အချို့ ပေါ်လာသည်။

လင်းလောင်စစ်၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သဘောမတူသော်လည်း သဘောတူလိုက်သည်။

မကြာမီ ဟွေချွန်းခန်းမသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်းလောင်စစ်သည် ကြာရှည်စွာ တံခါးခေါက်ပြီးနောက်မှ လူတစ်ယောက် လာဖွင့်ပေးသည်။ လင်းလောင်စစ် စကားပင် မစရသေးမီ တစ်ဖက်သားက နှင်ထုတ်စကားများ ပြောကြားလေသည်။ လင်းလောင်စစ်က လူနာခေါ်ဆောင်လာ၍ ဒဏ်ရာပြသလိုကြောင်း ကြားသောအခါ တစ်ဖက်သားသည် သဘောမတူဘဲ လင်းလောင်စစ်အား မနက်ဖြန်မှ ထပ်လာရန် ပြောလိုက်သည်။ လင်းလောင်စစ်နှင့် လင်းသာ့ချွေ့တို့ ကောင်းမွန်စွာ ပြောဆိုတောင်းပန်ကြသည်၊ လင်းသာ့ချွေ့သည် မိမိနှင့် လျိုအိမ်တော်တို့ ဆွေမျိုးတော်စပ်ကြောင်းကို ထပ်မံပြောကြားပြီး ငွေပိုပေး၍ ဒဏ်ရာပြသလိုကြောင်း ပြောမှသာ ထိုသူက လူအနည်းငယ်ကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ နောက်ထပ် အတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်မှ သမားတော်တစ်ဦးကို နောက်ဆုံးတွင် စောင့်ဆိုင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဤသမားတော်သည် လင်းယွမ်ရှန်း၏ သွေးခုန်နှုန်းကို အလွယ်တကူ စမ်းသပ်ပြီး မျက်လုံးသူငယ်အိမ်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဆက်လက်၍ မကြည့်ရှုတော့ပေ။

"သမားတော်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လင်းလောင်ဝူ ဘယ်လိုနေသေးလဲ" လင်းသာ့ချွေ့သည် ရှေ့သို့တိုး၍ မေးလိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည်လည်း ရှေ့သို့ လိုက်ပါလာသော်လည်း လင်းသာ့ချွေ့က လက်ဖြင့် တားဆီးလိုက်သည်။ သူမ ထပ်မံစကားပြောပြီး သမားတော်အား ဒေါသထွက်စေမည်ကို တားဆီးရန် ဖြစ်သည်။

ဟွေချွန်းခန်းမ၏ အလှဆင်မှုမှာ ခမ်းနားပြီး သမားတော်၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာလည်း ပိုမိုခမ်းနားသောကြောင့် လင်းအဘွားကြီးသည် ကြောက်ရွံ့စိတ် ဖြစ်ပေါ်ပြီး အမှန်တကယ်ပင် ရှေ့သို့ မတိုးတော့ပေ။

"အိုး၊ မပြင်းထန်ပါဘူး။ ဆေးအနည်းငယ် ညွှန်းပေးလိုက်မယ်၊ သောက်လိုက်ရင် အဖျားကျသွားပြီး ကောင်းသွားမှာပါ" ဟု သမားတော်သည် ပြောလိုက်၏။

လင်းသာ့ချွေ့နှင့် လင်းအဘွားကြီးတို့၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဝင်းပသွား၏။

"ကျွန်မ ပြောသားပဲ၊ ဟွေချွန်းခန်းမက သမားတော်တွေက ဆေးပညာ ပိုတော်တယ်လို့။ အဲ့ဒီ သမားတော်မော့က သမားတော်တုပဲ။ ကျွန်မတို့ လင်းလောင်ဝူ ခြေထောက် ပျက်စီးသွားပြီ၊ နောက်ဆို ခြေထောက်မသန်စွမ်းတဲ့သူ ဖြစ်သွားမယ်လို့တောင် ပြောသေးတယ်" ဟု လင်းအဘွားကြီးသည် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ ဤစကားကို ပြောခြင်းမှာ သူမ၏ မကျေနပ်မှုကို ဖော်ထုတ်ရုံသာမက မျက်စိရှေ့မှ ဤသမားတော်အား ချီးကျူးမြှောက်ပင့်ရန်လည်း ဖြစ်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် ပြန်မပြောသော်လည်း ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ စိတ်ထဲတွင် ရှားရှားပါးပါး သူ့ဇနီးအို၏ စကားကို ထောက်ခံလိုက်မိသည်။

ထိုသမားတော်မှာမူ မျက်နှာအမူအရာ တုန်လှုပ်သွား၏။

"သူ့ ခြေထောက်မှာ ဒဏ်ရာရှိလို့လား" ဟု သူသည် မေးလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ သူသည် လင်းယွမ်ရှန်း၏ ဝတ်ရုံရှည်ကို လှန်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် ဝတ်ရုံအောက်မှ လင်းယွမ်ရှန်း၏ ခြေထောက်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သမားတော်၏ ဤအပြုအမူသည် လင်းမိသားစုဝင်သုံးယောက်အား တုန်လှုပ်သွားစေ၏။ အမှန်တကယ်တော့ ဤသူ ပြောသော ကုသနိုင်သည်ဆိုသည်မှာ ခြေထောက်ကို မဆိုလိုပေ။

လင်းအဘွားကြီးသည် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွား၏။ သို့သော် သူမသည် ထိန်းချုပ်ထားပြီး ဒေါသထွက်ဝံ့ခြင်းမရှိပေ။

လင်းသာ့ချွေ့သည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေ၏။ သမားတော်ထံမှ လင်းယွမ်ရှန်း၏ ခြေထောက်ကို လုံးဝ ပျောက်ကင်းအောင် ကုသနိုင်မည်ဟု ဆက်လက်ပြောကြားမည်ကို မျှော်လင့်နေသည်။

သမားတော်သည် ရှေ့သို့တိုးပြီး လင်းယွမ်ရှန်း၏ ဒဏ်ရာကို ကြည့်လိုက်ရာ လင်းယွမ်ရှန်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ညစ်ပတ်နေသည်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာသဖြင့် လက်ဖြင့်ပင် မထိတွေ့ပေ။

"ဘယ်လိုနေသေးလဲ၊ သမားတော်" ခဏအကြာတွင် လင်းသာ့ချွေ့သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ သမားတော်အား တင်းမာစွာ မေးလိုက်သည်။

သမားတော်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် အခက်တွေ့သွား၏။

"တကယ်ပဲ တော်တော်ပြင်းထန်တယ်၊ ကျွန်တော်လည်း သူ့ကို လုံးဝ ပျောက်ကင်းအောင် ကုသနိုင်ပါ့မလားဆိုတာ အာမမခံနိုင်ဘူး…"

တကယ်တမ်း ဘယ်လိုကုသမှာလဲ။ ဤအခြေအနေမှာ လုံးဝ ကုသ၍မရပေ။ သူ၏အဆင့်အတိုင်းဆိုလျှင် အများဆုံး လုပ်ဆောင်နိုင်သည်မှာ ဤလူ၏ ခြေထောက်ကို ဖြတ်တောက်ပေးပြီး ဒဏ်ရာ မဆိုးရွားလာအောင် တားဆီးရန်သာ ဖြစ်သည်။ ဤသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ အန္တရာယ် အလွန်ကြီးမားသေးသည်။ အကယ်၍ သွေးတိတ်အောင် အချိန်မီ မလုပ်ဆောင်နိုင်ပါက အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူသည် ဟွေချွန်းခန်းမ၏ ဆေးကုသမှုနည်းလမ်းကို နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်ထားသဖြင့် ဤတောသားများကို အမှန်တရား ပြောပြမည်မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို သမားတော်…" လင်းသာ့ချွေ့၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း စိုးရိမ်သွား၏။ သို့သော် သမားတော်အပေါ် ပိုမိုယုံကြည်သွားသည်။ ဤသမားတော်က လင်းလောင်ဝူ၏ ဒဏ်ရာကို ကုသရန် ခက်ခဲသည်ဟု ဆိုသော်လည်း "အာမမခံနိုင်ဘူး" ဟု ပြောခြင်းမှာ သမားတော်မော့ထက် ပိုမို၍ ယုံကြည်မှုရှိပုံရသည်။

လင်းအဘွားကြီးသည်လည်း သမားတော်အား တင်းမာစွာ ကြည့်လိုက်၏။

"အိုး၊ ခင်ဗျားတို့ အရင်ဆုံး စိတ်မပူပါနဲ့။" သမားတော်သည် လင်းသာ့ချွေ့နှင့် လင်းအဘွားကြီးအား ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့သားရဲ့ ဒီအခြေအနေက ကောင်းမွန်တဲ့ဆေးပင်တွေ သုံးရင် ပျောက်ကင်းအောင် ကုသနိုင်ပါတယ်"

လင်းသာ့ချွေ့နှင့် လင်းအဘွားကြီးတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာများတွင် မျှော်လင့်ချက်အပြုံးများ ချက်ချင်း ပေါ်လာ၏။

"ဒါပေမဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ဆေးပင်တွေက ဈေးကြီးတယ်… ပြီးတော့ ကျွန်တော်လည်း လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပဲ အာမခံနိုင်တယ်" ဟု သမားတော်သည် တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် နှစ်ယောက်အား ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

တောသားများသည် ငွေမရှိသော်လည်း လျိုမိသားစုနှင့် အနည်းငယ် ပတ်သက်မှု ရှိ၏။ တရားဝင်ဆက်ဆံရေး မဟုတ်ဘဲ သူဌေးကြီးလျို၏ ဆဋ္ဌမမြောက်မယားငယ်နှင့် ပတ်သက်မှု ရှိသည်။ ဟွန်း၊ သူဌေးကြီးလျို၊ တိုက်ဆိုင်စွာပင် သူတို့၏ သူဌေးကြီးနှင့် အနည်းငယ် အဆင်မပြေပေ…

***