သေဆုံးသည့်သတင်း ကြားသိခြင်း။

ခုနက အဲ့လူပြောတာ၊ ညီမလေးက သေတာ သုံးရက်တောင် ရှိပြီတဲ့… ဒါသာ အမှန်ဆိုရင်…

"ခုနက အဲ့လူပြောတာ…"

လင်းအဘွားကြီးသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် လင်းလောင်စစ်အား ကြည့်ရင်း သူမ၏သားက ခုနက သူမ ကြားခဲ့ရသည်မှာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်ကြောင်း ပြောပြစေလိုသည်။

"အမေ၊ လန်ဟွာ… သေသွားလောက်ပြီ" လင်းလောင်စစ်သည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် မမျှော်လင့်ဘဲ အနည်းငယ် ပီတိဖြစ်သွားမိပြန်သည်။

"အာ" လင်းအဘွားကြီးသည် ဦးနှောက်များ ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အရာအားလုံးအပေါ် အာရုံခံစားမှု ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ အတန်ကြာမှ သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်လည်ရရှိလာသည်။

"လျှောက်ပြောနေတာ။ ငါ့လန်ဟွာက လျိုအိမ်တော်မှာ မျက်နှာသာပေးအရမ်းခံရတာ။ သူကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တယ်လေ၊ သူဌေးကြီးလျိုအတွက် ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားပေးနိုင်တာနဲ့ သူက လျိုအိမ်တော်ရဲ့ အိမ်ရှင်မ ဖြစ်နိုင်ပြီတဲ့။ အဲ့ သေချင်းဆိုးကောင်၊ ငါ့လန်ဟွာကို ကျိန်ဆဲရဲတယ်"

"တံခါးဖွင့်။ နင် တံခါးဖွင့်စမ်း" ဟု ပြောရင်း လင်းအဘွားကြီးသည် ပိန်လှီသော ကျားအိုမတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး တံခါးကို အားကုန်သုံး၍ ပုတ်ခတ်လေတော့သည်။

"တံခါးဖွင့်။ ငါ ခြောက်ယောက်မြောက် မယားငယ်နဲ့ တွေ့ချင်တယ်၊ ငါ လန်ဟွာနဲ့ တွေ့ချင်တယ်။

ငါ့လန်ဟွာ။ ဝူး။ လင်းလန်ဟွာ၊ ထွက်လာခဲ့"

လင်းအဘွားကြီးသည် ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ငိုယိုရင်း လျိုအိမ်တော်၏ နောက်တံခါးကို အားကုန်သုံး၍ ထုနှက်နေလေသည်။

စူးရှသော အော်ဟစ်ငိုယိုသံသည် အဝေးသို့ ပျံ့လွင့်သွားပြီး လျိုအိမ်တော် နောက်ခြံမှ အစေခံများအားလုံးနီးပါး ကြားသိသွားကြသည်။ အဓိကခြံဝင်းပင်လျှင် လှုပ်ရှားသံအချို့ ကြားသိခဲ့ရသည်။

နောက်တံခါးမှ တံခါးစောင့်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပြီး စိုးရိမ်နေကာ လင်းအဘွားကြီးနှင့် လင်းလောင်စစ်တို့ကို နှင်ထုတ်သင့်၊ မထုတ်သင့် တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင်။ အဓိကခြံဝင်းမှ ရုတ်တရက် လူများ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဦးဆောင်လာသူမှာ လျိုအိမ်တော်၏ အိမ်တော်ထိန်းပင် ဖြစ်နေလေသည်။

အခြေအနေကို မေးမြန်းပြီးနောက် အိမ်တော်ထိန်းချန်၏ မျက်မှောင်သည် တွန့်ချိုးသွား၏။ သို့သော် ဤကိစ္စသည် မကြာမီ သို့မဟုတ် နောင်တွင် ဖြေရှင်းရမည်ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိရှိသဖြင့် တံခါးစောင့်အား အပြစ်မတင်တော့ပေ။

"တံခါးသွားဖွင့်" ဟု အိမ်တော်ထိန်းချန်သည် တံခါးစောင့်အား ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့။" တံခါးစောင့်သည် အလျင်အမြန် အဖြေပေးလိုက်ပြီး အလျင်စလို လူတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်၍ နောက်တံခါးသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် တံခါးကို လျင်မြန်စွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

တံခါးကို မှီ၍ ငိုကြွေးနေသော လင်းအဘွားကြီးသည် အားကို အချိန်မီ မရုပ်သိမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။ တစ်ချက် ယိုင်နဲ့သွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားကာ နှင်းများ ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

လင်းလောင်စစ်သည် လူတစ်စု ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွား၏။ သူသည် ထွက်ပြေးရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း မိမိသည် ဤလူများထက် လျင်မြန်စွာ မပြေးနိုင်ကြောင်းကို သတိရလိုက်သည်။ ထို့ပြင် နွားလှည်းကိုလည်း စွန့်ပစ်၍မဖြစ်သဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် အားတင်း၍ ကြောက်ရွံ့မှုကို မျိုသိပ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ ထို့နောက် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ရှေ့သို့တိုး၍ လင်းအဘွားကြီးအား ထူမလိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် နာကျင်လွန်း၍ အံကြိတ်နေပြီး သူမအား လဲကျစေသူကို ဆဲဆိုမည် ကြံရွယ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အိမ်တော်ထိန်းတို့ကို မြင်သောအခါ ဆဲဆိုနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ဤလူများ၊ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းမှာ မျက်နှာအမူအရာ အလွန်မကောင်းလှပေ။ ထိုအထဲမှ လေးယောက်မှာ လက်ထဲတွင် တုတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အလွန်ကြမ်းတမ်းခက်ထန်လှ၏။

"ရှင်တို့က လျိုအိမ်တော်အပြင်ဘက်မှာ ဆူညံနေကြတာလား" အိမ်တော်ထိန်းသည် လင်းအဘွားကြီးနှင့် လင်းလောင်စစ်တို့၏ အမူအရာကို သတိပြုမိပြီး သူတို့အား မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်ပင် အဆင့်အတန်းမရှိလှပေ။

မူလက မောက်မာနေသော လင်းအဘွားကြီးသည် ကြောက်ရွံ့လွန်း၍ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ခုနက မိန်းမရိုင်းအရှိန်အဝါ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်မသိ၊ ခေါင်းကို နှင်းမြေပြင်ထဲသို့ မြှုပ်ထားလိုက်လျှင် ကောင်းမည်ဟု မျှော်လင့်နေ၏။

လင်းလောင်စစ်သည် လင်းအဘွားကြီး၏ ဤပုံစံကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မုန်းတီးသွားသော်လည်း ရှေ့ထွက်၍ အိမ်တော်ထိန်းချန်၏ စကားကို ပြန်ဖြေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"အထင်လွဲတာပါ၊ ကျွန်… ကျွန်တော်တို့က လျိုအိမ်တော်က ခြောက်ယောက်မြောက် မယားငယ်ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေပါ။ ည… ညဉ့်နက်ကြီး လာရောက်တာက… အရေးကြီးကိစ္စ ကြုံတွေ့နေလို့ပါ၊ ခြောက်ယောက်မြောက် မယားငယ်နဲ့ တွေ့ဆုံခွင့် တောင်းဖို့ လိုအပ်လို့ပါ။

ဒါပေမဲ့…" လင်းလောင်စစ်သည် ပြောရင်း တံခါးစောင့်ရှိရာသို့ ကြည့်လိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ ကြားရတာတော့ ခြောက်ယောက်မြောက် မယားငယ်…" နောက်ဆက်တွဲစကားများကို လင်းလောင်စစ် မပြောတော့ပေ။

"ကျွန်တော့်အမေကလည်း ခဏတာ စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားတာပါ။ ခြောက်… ခြောက်ယောက်မြောက် မယားငယ် သူ…" လင်းလောင်စစ်သည် သတ္တိမွေး၍ မေးမြန်းလိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် တင်းမာမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ အိမ်တော်ထိန်းချန်အား ကြည့်လိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းချန်သည် လင်းလောင်စစ်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ဤသူသည် တင်းမာမှုကြောင့် စကားထစ်နေသော်လည်း ပြောဆိုပုံမှာ အတော်အတန် ယဉ်ကျေးသဖြင့် မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ကောင်းမွန်လာသည်။ "ခြောက်ယောက်မြောက် မယားငယ်က တကယ်ပဲ မရှိတော့ပါဘူး"

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် လင်းအဘွားကြီး၏ ကိုယ်သည် တစ်ချက် ယိုင်နဲ့သွား၏။ လင်းလောင်စစ်သည် အလျင်အမြန် လူကို ထူမလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းချန်သည် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ မျက်နှာအမူအရာ ရှုပ်ထွေးသွား၏။

"သူဌေးကြီးက မှာကြားထားပြီးပါပြီ၊ ခြောက်ယောက်မြောက် မယားငယ်ကို သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ဖို့၊ မင်းတို့ သွားကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင် ခဏနေရင် ငါ လူတစ်ယောက်ကို မင်းတို့ကို ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု သူသည် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုသင်္ချိုင်းကုန်းသည် အရှေ့မြို့တံခါးနှင့် မဝေးလှပေ။

"လန်ဟွာ။ ဝူးဝူး… ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ ဝူးဝူး… ဘယ်သူက ငါ့လန်ဟွာကို သတ်လိုက်တာလဲ။" လင်းအဘွားကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့၍ အိမ်တော်ထိန်းချန်အား ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဆဲဆိုဝံ့ခြင်းမရှိတော့သော်လည်း အသံမှာမူ အလွန်ကျယ်လောင်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူမ၏ လန်ဟွာ ဘယ်လိုလုပ် မရှိတော့နိုင်မှာလဲ။ သမီးဖြစ်သူ မရှိတော့လျှင် သူမ၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုသည်လည်း မရှိတော့ပေ။

အိမ်တော်ထိန်းချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "ဟွန်း" ထို့နောက် သူသည် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါတို့ လျိုအိမ်တော်ကို ဘယ်လိုနေရာမျိုးလို့ ထင်နေတာလဲ၊ ဘယ်သူက သူဌေးကြီးရဲ့ မယားငယ်ကို စိတ်တိုင်းကျ သတ်ဖြတ်ရဲမှာလဲ။ ခြောက်ယောက်မြောက် မယားငယ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားတာပါ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကိုတော့ မင်းတို့စိတ်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသင့်ပါတယ်"

လင်းအဘွားကြီး မဖြေမီမှာပင် အိမ်တော်ထိန်းချန်သည် အိတ်ထဲမှ ငွေ၁၀စကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ခြောက်ယောက်မြောက် မယားငယ်က အစကတည်းက ငါတို့ လျိုအိမ်တော်နဲ့ ရောင်းဝယ်စာချုပ် ချုပ်ဆိုထားပြီးသား၊ မင်းတို့နဲ့ စောစောကတည်းက ပတ်သက်မှုမရှိတော့ဘူး။ မင်းတို့က ခြောက်ယောက်မြောက် မယားငယ်ကို မွေးဖွားပြုစုခဲ့တဲ့အပေါ် ထောက်ထားပြီး ဒီငွေ၁၀စကို ယူပြီး အမြန်ထွက်သွားကြ" ပြောပြီးနောက် အိမ်တော်ထိန်းချန်သည် ငွေကို လင်းလောင်စစ်ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ချလိုက်သည်။ ထို့ပြင် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လင်းလောင်စစ်နှင့် လင်းအဘွားကြီးတို့အား လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

လင်းလောင်စစ်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား၏။ လင်းအဘွားကြီးမှာမူ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးပြီး ငွေကို ကောက်ယူလိုက်လေပြီ။

"မဖြစ်ဘူး။ နင်တို့က ငါ့လန်ဟွာရဲ့ အသက်တစ်ချောင်းကို ဒုက္ခပေးခဲ့ပြီး ငွေ၁၀စပေးပြီး ပြီးသွားစေချင်တာလား" ငွေကို ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် လင်းအဘွားကြီးသည် အိမ်တော်ထိန်းအား အော်ဟစ်လိုက်၏။ ဤအချိန်တွင် အိမ်တော်ထိန်းလီအား ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း ငွေ၁၀စ ရရှိထားသဖြင့် လင်းအဘွားကြီးသည် သဘာဝအတိုင်း လက်မလျှော့လိုပေ။ သူမသည် ယခုအခါ ရှင်းလင်းစွာ သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်၏။ သမီးဖြစ်သူ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ နောင်တွင် သူမ သမီးဖြစ်သူကို အားကိုး၍ ချမ်းသာကြွယ်ဝရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူ မည်သို့ သေဆုံးခဲ့သည်ကို ဂရုစိုက်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ သို့သော် ယခု လျိုအိမ်တော်က ငွေပေး၍ ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းလိုသည်ဖြစ်ရာ သူမသည် သဘာဝအတိုင်း ပိုမို၍ တောင်းဆိုရပေမည်။

အိမ်တော်ထိန်းလီ၏ မျက်လုံးများ နစ်မြုပ်သွား၏။ "ထမင်းကို အကုန်စားလို့ရတယ်၊ စကားကိုတော့ အကုန်ပြောလို့မရဘူး။" ဟု သူသည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်မှာ ဘာများပြောလို့လဲ။ ငါ့လန်ဟွာက ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ နင်တို့ လျိုအိမ်တော်ကို ဝင်သွားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ သေဆုံးသွားတယ်။ နင်တို့ ဒုက္ခမပေးခဲ့ရင် ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ" လင်းအဘွားကြီးသည် လည်ပင်းကို ဆွဲဆန့်၍ ပြောလိုက်သည်။

ကြားရသောအခါ အိမ်တော်ထိန်းလီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုသည် ပိုမို၍ နက်ရှိုင်းလာ၏။

"ကောင်းလိုက်တဲ့ မိကြီးန်းမ၊ ကြည့်ရတာ မင်းတို့ လင်းမိသားစု ရခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာက မလုံလောက်သေးဘူး" ဟု အိမ်တော်ထိန်းလီသည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "လူခေါ်လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့။" တုတ်ကိုင်ဆောင်ထားသော အိမ်စေလေးယောက်သည် ချက်ချင်း အဖြေပေးလိုက်ကြ၏။ ကျယ်လောင်သောအသံကြောင့် လင်းအဘွားကြီးသည် ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်လိုက်၏။

"ရိုက်" အိမ်တော်ထိန်းသည် တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်၏။ ချက်ချင်းပင် တုတ်များသည် လင်းအဘွားကြီးနှင့် လင်းလောင်စစ်တို့ထံသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် ငိုယိုအော်ဟစ်ရင်း နှစ်ချက်ဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ ကန်ချခြင်းခံလိုက်ရ၏။ လင်းလောင်စစ်မှာမူ ဒူးထောက်၍ အသနားခံလေတော့သည်။

အိမ်စေများက တုတ်များဖြင့် နှစ်ဦးသားအား ထိန်းချုပ်ပြီး နှစ်ဦးစလုံး ပါးစပ်ပိတ်သွားသောအခါမှ အိမ်တော်ထိန်းချန်သည် နှစ်ဦးသားရှေ့သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

"ခြောက်ယောက်မြောက် မယားငယ်က မင်းတို့ လင်းအိမ်ကို ပြန်သွားပြီး ပြန်ရောက်လာမှ ကြိုးဆွဲချသေဆုံးသွားတာ။ ငါတို့သူဌေးကြီးက မင်းတို့ လင်းမိသားစုကို ပြဿနာမရှာတာကတောင် ကြီးမားတဲ့ကျေးဇူးတရား ဖြစ်နေပြီ။ မင်းတို့ကတောင် လာရမ်းကားရဲသေးတယ် ဟုတ်လား" အိမ်တော်ထိန်းချန်သည် စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကြားရသောအခါ လင်းအဘွားကြီးနှင့် လင်းလောင်စစ်တို့၏ ကိုယ်များ တုန်ရီသွားကြ၏။

"ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်လို့၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ ဆွေမျိုးသားချင်း ဆုံးရှုံးသွားလို့ စိတ်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြီး အပြုအမူတွေ မသင့်တော်တာကို ထောက်ထားပြီး မင်းတို့ကို တစ်ကြိမ် ခွင့်လွှတ်လိုက်မယ်။ နောင်ပိုင်း ထပ်ပြီးလာနှောင့်ယှက်ရဲရင် မင်းတို့ လင်းမိသားစု ပေးဆပ်ရမယ့် အရင်းအနှီးက ပိုကြီးမားသွားလိမ့်မယ်"

လင်းလောင်စစ်သည် အလျင်အမြန် အဖြေပေး၍ ဦးချလိုက်၏။ "ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့၊ နောက်တစ်ကြိမ် မရှိတော့ပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ လုံးဝ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး"

လင်းအဘွားကြီးမှာမူ "ဝူးဝူးဝူး" ဟု ငိုရင်း မျက်ရည်များ သုတ်နေ၏။

အိမ်တော်ထိန်းချန်သည် လင်းအဘွားကြီးအား စိတ်မရှည်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ "သူတို့ကို ခြောက်ယောက်မြောက် မယားငယ်ရဲ့ သင်္ချိုင်းကို သွားကြည့်ခိုင်းလိုက်" သူသည် ဘေးမှ အိမ်စေအား ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ချက်ချင်းပင် အိမ်စေနှစ်ဦးသည် လင်းအဘွားကြီးနှင့် လင်းလောင်စစ်တို့ကို ဆွဲထူလိုက်ကြ၏။

"အိမ်တော်ထိန်းက စိတ်ကောင်းရှိလို့ ငါတို့ကို မင်းတို့ကို ခြောက်ယောက်မြောက် မယားငယ်ရဲ့ သင်္ချိုင်းကို ရှာပေးခိုင်းတာ၊ သွားစို့" ဟု တစ်ဦးက ပြောလိုက်၏။

လင်းအဘွားကြီး၏ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေနေပြီး လင်းလောင်စစ်က တစ်ချက် ထူမပေးမှသာ ခိုင်မာစွာ ရပ်နိုင်လေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် လင်းလောင်စစ်၏ အကူအညီဖြင့် အိမ်စေနှစ်ဦးနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားလေသည်။ စိတ်ထဲတွင် သွားလိုစိတ်မရှိသော်လည်း သူမသည်လည်း အခြေအနေကို အတည်ပြုလိုသည်၊ မတော်တဆ… ထိုအိမ်တော်ထိန်းက မိမိအား လိမ်ညာနေခဲ့လျှင်… သူမ၏သမီး အသက်ရှင်နေသေးလျှင်…

လျိုအိမ်တော် နောက်တံခါးမှ ထွက်ပြီးနောက် အိမ်စေနှစ်ဦးသည် မြင်းလှည်းတစ်စီးကို ဆွဲလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် တစ်ဦးက မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်ပြီး တစ်ဦးက လင်းလောင်စစ် ယူဆောင်လာသော နွားလှည်းပေါ်သို့ တက်ကာ လှည်းများကို မောင်းနှင်၍ နှစ်ဦးသားအား အရှေ့မြို့တံခါးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

ထို့နောက် အရှေ့မြို့တံခါးမှ ထွက်ပြီး နှစ်ဦးသားအား လူသူမဲ့သင်္ချိုင်းကုန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ "အဲ့ဒီမှာပဲ၊ နောင်ဆိုရင် မင်းတို့ ခြောက်ယောက်မြောက် မယားငယ်ကို ကန်တော့ချင်တယ်ဆိုရင် ဒီကို တိုက်ရိုက် လာရင် ရပြီ" အိမ်စေတစ်ဦးသည် အသစ်တူးထားသော သင်္ချိုင်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေပြီး အနီးအနားမှ များပြားလှသော သင်္ချိုင်းများကြောင့် ကြောက်ရွံ့လွန်း၍ မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ လုံးဝ မသွားဝံ့ပေ။ "လင်းလောင်စစ်၊ နင်… နင် သွားကြည့်လိုက်" ဟု သူမသည် လင်းလောင်စစ်အား ပြောလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေ၏။ သူ တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် အိမ်စေနှစ်ဦးသည် လှည့်ထွက်သွားကြလေသည်။

လင်းလောင်စစ်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး "တော်ပါတော့ အမေ၊ လျိုအိမ်တော်က အိမ်တော်ထိန်းက ကျွန်တော်တို့ကို လိမ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ညီမလေးက သေသွားလောက်ပြီ"

လင်းအဘွားကြီးသည် အိမ်စေနှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပိုမို၍ အေးစက်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဒါ… ဒါဆို ငါတို့ မနက်ဖြန်မှ ထပ်လာကြည့်မလား" ဟု သူမသည် လင်းလောင်စစ်အား မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ" လင်းလောင်စစ်သည် အလျင်အမြန် အဖြေပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် လင်းအဘွားကြီးကို ဆွဲခေါ်ပြီး အိမ်စေနှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းနောက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။

အိမ်စေနှစ်ဦးသည် ရှေ့မှ လျှောက်သွားရင်း လင်းအဘွားကြီးနှင့် လင်းလောင်စစ်တို့၏ အခြေအနေကို သတိပြုမိပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ အိမ်တော်ထိန်းက သူတို့နှစ်ယောက်အား သူတို့ကို ခြောက်ယောက်မြောက် မယားငယ်၏ သင်္ချိုင်းကို လာကြည့်ခိုင်းသေးတယ်လား။ ဤသို့သောလူမျိုး၊ ယနေ့ညပြီးနောက် လုံးဝ လာရောက်မည်မဟုတ်လောက်တော့ပေ။

လမ်းဘေးသို့ ရောက်သောအခါ အိမ်စေနှစ်ဦးသည် မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။ ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်၍ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လင်းလောင်စစ်သည် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ လင်းအဘွားကြီးကို ဆွဲခေါ်၍ ပိုမိုအလျင်စလို လျှောက်သွားသည်၊ နောက်တွင် တစ္ဆေများ လိုက်နေသကဲ့သို့ပင်။

"အမလေး။" ရုတ်တရက် လင်းအဘွားကြီး၏ ခြေထောက်သည် သတိမထားမိဘဲ နှင်းတွင်းတစ်ခုထဲသို့ နင်းချမိသွားသည်။

လင်းလောင်စစ်၏ မျက်နှာသည် စိုးရိမ်သွားပြီး လင်းအဘွားကြီးအား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "အမြန် ခြေထောက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်။" သူသည် လင်းအဘွားကြီးအား စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည်လည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခြေထောက်ကို အပေါ်သို့ ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် လုံးဝ ဆွဲမထုတ်နိုင်သည့်အပြင် တစ်စုံတစ်ခုက သူမ၏ခြေထောက်ကို ချိတ်မိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် နောက်ထပ် အကြိမ်များစွာ ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း ခြေထောက်ကို ဆွဲထုတ်ရန် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

ဤအချိန်တွင် အိမ်စေနှစ်ဦး၏ မြင်းလှည်းသည် အမြင်အာရုံမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းအဘွားကြီးသည် စိုးရိမ်လွန်း၍ ငိုတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"တစ်ခုခုက ငါ့ခြေထောက်ကို ချိတ်မိနေတယ်၊ လင်းလောင်စစ် နင် အမြန် ထိုင်ချပြီး ငါ့ကို ကြည့်ပေးစမ်း။" လင်းအဘွားကြီးသည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

လင်းလောင်စစ်၏ မျက်နှာတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဟန် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူသည် ထိုင်ချလိုက်၏။

ခဏအကြာတွင်။ "အား။" နှင်းများအောက်မှ အခြေအနေကို မြင်ပြီးနောက် လင်းလောင်စစ်သည် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နောက်ဘက် နှင်းမြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားသည်။ လဲကျပြီးနောက် တင်ပါးသည် နောက်သို့ ကြီးမားစွာ ရွှေ့လျားသွားသည်။

လင်းအဘွားကြီးသည်လည်း အလွန်အမင်း လန့်ဖျပ်သွားပြီး ချည်ထည်ဘောင်းဘီပေါ်တွင် စိုစွတ်သောအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"လင်းလောင်စစ်၊ အမြန် လာကူညီပါဦး။" သူမသည် လင်းလောင်စစ်အား အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်၏။

လင်းလောင်စစ်သည် ထရပ်ပြီး ခြေထောက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ပြေးလိုစိတ် ပြင်းပြနေသော်လည်း လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေပြီး သတိလစ်သွားတော့မတတ်ပုံစံကို မြင်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် မပြေးခဲ့ပေ။ သူသည် သတ္တိမွေးပြီး မြေကြီးပေါ်မှ ပြန်ထရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် တံတွေးမျိုချပြီး လင်းအဘွားကြီးထံသို့ စမ်းသပ်သကဲ့သို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

လင်းအဘွားကြီး၏ တုန်ရီနေသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီးနောက်။ မြေပြင်ပေါ်မှ အခြေအနေကို ကြောက်ရွံ့စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် လင်းအဘွားကြီးအား ခြေထောက်မြှောက်ခိုင်းလိုက်သည်။

နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် မအောင်မြင်ပြီးနောက် လင်းလောင်စစ်သည် နောက်ဆုံးတွင် လက်ဖြင့် ကူညီလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်းအဘွားကြီးအား ထိခိုက်မိမည်ကို မကြောက်တော့ဘဲ လင်းလောင်စစ်သည် အင်အား အနည်းငယ် တိုးမြှင့်ပြီး လင်းအဘွားကြီး၏ ခြေထောက်ကို အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"အမြန်သွားစို့ အမေ။" လင်းအဘွားကြီး၏ ခြေထောက်ကို အောင်မြင်စွာ ဆွဲထုတ်ပြီးနောက် လင်းလောင်စစ်သည် အလျင်စလို ပြောလိုက်၏။ သူသည် လင်းအဘွားကြီးအား အနားယူခွင့်ပင် မပေးဘဲ လင်းအဘွားကြီးကို ဆွဲခေါ်၍ လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။

လင်းအဘွားကြီး၏ ခြေထောက်သည် အမှန်တကယ်တွင် ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ ကြောက်ရွံ့ပြီး အလွန်အလျင်လိုနေသဖြင့် ခြေထောက်ပေါ်မှ နာကျင်မှုသည်ပင် အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် လင်းလောင်စစ်၏ အရှိန်ကို အနိုင်နိုင် လိုက်မီနိုင်သေး၏။

နောက်ဆုံးတွင် သားအမိနှစ်ယောက်သည် လမ်းမကြီးဘေးသို့ ချောမွေ့စွာ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ လင်းလောင်စစ်သည် လင်းအဘွားကြီးအား နွားလှည်းပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ထူမတင်လိုက်ပြီးနောက် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း တက်ရောက်လိုက်သည်။ နွား၏ တင်ပါးပေါ်သို့ ကြိမ်ဖြင့် တစ်ချက်ရိုက်ပြီးနောက် အလျင်အမြန် နွားလှည်းကို မောင်းနှင်၍ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

........

ချင်းရှီမြို့သို့ ပြန်ရောက်သည်အထိ လင်းအဘွားကြီးသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်မှုမှ သက်သာရာရသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ခြေကျင်းဝတ်မှ နာကျင်မှုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"သေချင်းဆိုးတွေ၊ ငါ့လန်ဟွာ၊ ဒီလိုပဲ မရှိတော့ဘူး… ဝူးဝူး…" လင်းအဘွားကြီးသည် ရုတ်တရက် တစ်ခွန်းပြောလိုက်ပြီးနောက် ငိုကြွေးလေတော့သည်။ ခြေကျင်းဝတ်မှ နာကျင်မှုကို ခံစားရသဖြင့် ပိုမို၍ ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးလေသည်။ ခုနက သူမသည် လူသူမဲ့သင်္ချိုင်းထဲသို့ပင် နင်းချမိခဲ့ပြီး သေဆုံးသူ၏ အရိုးကို နင်းမိခဲ့သည်။ ဤအချက်ကို သတိရသောအခါ လင်းအဘွားကြီးသည် သူမ၏ခြေထောက်ကိုပင် မကြည့်ဝံ့တော့ပေ။

"ဝူးဝူး၊ လင်းလောင်စစ်ရယ်၊ ငါတို့ ဟွေချွန်းခန်းမကို အရင်သွားရအောင်။ ဝူးဝူး၊ ငါ့ခြေထောက် အရမ်းနာတယ်။" လင်းအဘွားကြီးသည် လျင်မြန်စွာ ထပ်ပြောလိုက်၏။ သူမသည် သူမ၏ခြေထောက်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာကို မိမိကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးရန် မရဲဝံ့သဖြင့် သမားတော်အား ကြည့်ရှုခိုင်းခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် လင်းလောင်ဝူနှင့် အဘိုးကြီးတို့သည် ဟွေချွန်းခန်းမတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသေးသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့နှင့် အရင်ဆုံး ပူးပေါင်းရန် လိုအပ်သည်။ လင်းယွမ်ရှန်းကို သတိရသောအခါ လင်းအဘွားကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် နာကျင်သွား၏။ သမီးဖြစ်သူ မရှိတော့၊ ထိုငွေစ ၂၀၀ ဆေးဖိုးကို ဘယ်သူထုတ်ပေးမှာလဲ။ လင်းလောင်ဝူကို ဘယ်လိုလုပ်ကြတော့မလဲ။

"အင်း။" လင်းလောင်စစ်သည် တစ်ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်ပြီး နွားလှည်းကို မောင်းနှင်ကာ ဟွေချွန်းခန်းမရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ သွားရောက်လေသည်။

မကြာမီ ဟွေချွန်းခန်းမသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လင်းအဘွားကြီးအား ဆေးခန်းအတွင်းသို့ ထူမဝင်ရောက်ပြီးနောက် နှစ်ယောက်သားသည် သမားတော်နှင့် ဆေးကျိုသည့်ကလေးတို့ မရှိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ လင်းသာ့ချွေ့တစ်ယောက်တည်းသာ ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်၍ လင်းယွမ်ရှန်းအား ပြုစုစောင့်ရှောက်နေ၏။ ဤအချိန်တွင် လင်းယွမ်ရှန်းသည် နိုးနေပြီဖြစ်ပြီး မျက်နှာမှာ ယခင်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့မနေတော့ဘဲ အလွန်နီရဲနေသည်၊ အဖျားတက်နေသည်မှာ ထင်ရှား၏။

လင်းအဘွားကြီးနှင့် လင်းလောင်စစ်တို့ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မူလက မျက်လုံးမှိတ်ထားသော လင်းယွမ်ရှန်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်တစ်ချက် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ သူ သတိရလာပြီးနောက် သူ့အဖေထံမှ အခြေအနေကို ကြားသိပြီးဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ့ခြေထောက်မှာ သူ့အမေနှင့် လေးယောက်မြောက်အစ်ကိုတို့ ငွေယူဆောင်လာမည်ကိုသာ စောင့်မျှော်နေရသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာကြပြီပေါ့၊ လန်ဟွာကကော။" လင်းသာ့ချွေ့သည် လင်းအဘွားကြီးအား လျင်မြန်စွာ မေးလိုက်၏။

လင်းအဘွားကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။ "ဝူးဝူး… ဝူးဝူးဝူး…" စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

လင်းသာ့ချွေ့သည် အခြေအနေ မမှန်ကန်သည်ကို သတိပြုမိပြီး စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွား၏။ သူသည် လင်းလောင်စစ်အား ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။" သူသည် အလျင်အမြန် မေးလိုက်၏။

လင်းလောင်စစ်၏ မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း အနည်းငယ် မကောင်းမွန်ပေ။ သူသည် သူ့အမေအား တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မရှိတော့ဘူး"

လင်းသာ့ချွေ့သည် အနည်းငယ် ကြောင်အသွား၏။

"မရှိတော့ဘူး၊ ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

"ဆိုလိုတာက…" လင်းလောင်စစ်သည် လင်းအဘွားကြီးအား ထပ်မံတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "လန်ဟွာက သုံးရက်အရင်ကတည်းက လျိုအိမ်တော်မှာ သေဆုံးသွားပြီ" ဟု ဆက်ပြောလိုက်၏။

လင်းသာ့ချွေ့၏ ကိုယ်သည် ချက်ချင်းပင် တစ်ချက် ယိုင်နဲ့သွား၏။ နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်ပြီးနောက် ကံကောင်းစွာဖြင့် လင်းယွမ်ရှန်း အိပ်နေသော ကုတင်ကို မှီမိလိုက်မှသာ လဲမကျသွားခဲ့ပေ။

***