ငွေစ ၅၀

ထို့နောက် လျင်မြန်စွာပင် လင်းသာ့ချွေ့သည် သတိပြန်လည်ဝင်လာခဲ့၏။ သူသည် အလျင်အမြန် ပြေးတက်သွားပြီး လင်းလောင်စစ်အား ရိုက်နှက်လေတော့သည်။

"မင်းက ခွေးကောင်၊ ကိုယ့်ညီမကို ဒီလို ကျိန်ဆဲရသလား။" ပါးစပ်မှလည်း ဆဲဆိုလိုက်သေး၏။

လင်းလောင်စစ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အလိုအလျောက် ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။ လင်းသာ့ချွေ့သည် ဤသို့ဖြင့် ရှေ့သို့ ယိုင်လဲသွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

စိတ်ထဲတွင် လင်းလောင်စစ်အား ဒေါသထွက်နေစဉ်မှာပင် လင်းအဘွားကြီးသည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"တကယ်၊ ဝူးဝူး… လန်ဟွာ တကယ် မရှိတော့ဘူး။ ဝူးဝူး…" သူမသည် မျက်ရည်များ သုတ်ရင်း ပြောလိုက်၏။

လင်းသာ့ချွေ့၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ယုံကြည်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ "ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။" သူသည် လင်းလောင်စစ်အား ဒေါသတကြီး မေးလိုက်၏။

ကုတင်ပေါ်မှ လင်းယွမ်ရှန်းသည်လည်း အသက်တစ်ချက်ကို အနိုင်နိုင် ရှူရှိုက်ရင်း လင်းလောင်စစ်အား ကြည့်လိုက်၏။

ထိုအခါမှ လင်းလောင်စစ်သည် သူ လင်းအဘွားကြီးကို ခေါ်ဆောင်၍ လျိုအိမ်တော်သို့ သွားခဲ့သည့်ကိစ္စကို ပြောပြလိုက်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူနှင့် လင်းအဘွားကြီးတို့ လျိုအိမ်တော်မှ အိမ်စေ၏ ခေါ်ဆောင်မှုဖြင့် မြို့အရှေ့ဘက် လူသူမဲ့သင်္ချိုင်းကုန်းသို့ သွားခဲ့သည့်ကိစ္စပါ ပါဝင်လေသည်။

"အဖေ၊ လန်ဟွာက တကယ် မရှိတော့ဘူး။ လျိုအိမ်တော်က အိမ်တော်ထိန်းက ပြောသေးတယ်၊ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ ဆွေမျိုးသားချင်း ဆုံးရှုံးလို့ စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားတာကို ထောက်ထားပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရေးမယူခဲ့တာတဲ့။ နောက်တစ်ကြိမ် ရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ လင်းမိသားစုကို ဒီအတိုင်းမလွှတ်ပေးဘူးတဲ့။"

စကားထွက်သွားသောအခါမှ လင်းလောင်စစ်သည် အနည်းငယ် မမှန်ကန်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏အကြည့်သည် ကုတင်ပေါ်မှ လင်းယွမ်ရှန်းထံသို့ မနေနိုင်ဘဲ ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဤအချိန်တွင် လင်းယွမ်ရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အမူအရာမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေ၏။

"လန်ဟွာ… အိမ်တော်ထိန်းချန်က လန်ဟွာ ဘယ်လိုသေဆုံးသွားတယ်ဆိုတာ ပြောခဲ့သေးလား။" သူသည် လင်းလောင်စစ်အား စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

"ပြောတာတော့ မိသားစုကို ပြန်သွားပြီးနောက် စိတ်ထိခိုက်စရာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့ ပြန်ရောက်တာနဲ့ ကြိုးဆွဲချသေသွားတာတဲ့။" လင်းလောင်စစ်သည် ရိုးသားစွာ ဖြေကြားလိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် လင်းအဘွားကြီးအား ကြည့်လိုက်သည်။ "အမေ၊ အမေတို့ လန်ဟွာကို ဘာတွေ ပြောလိုက်လို့ သူ့ကို စိတ်ထိခိုက်စေခဲ့တာလဲ။"

လင်းအဘွားကြီးသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေ၏။ "ငါ… ဘာမှမပြောပါဘူး။ ဝူးဝူး… လန်ဟွာ ပြန်လာတုန်းက ငါနဲ့ နင့်အဖေအတွက် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်လာခဲ့တယ်။ ပြီး… ပြီးတော့ ငါ့ကို ကိုယ်ဝန်ရနိုင်တဲ့ဆေး ရှာပေးဖို့ ပြောသေးတယ်။ ပြော… ပြောသေးတယ်၊ သူသာ သူဌေးကြီးလျိုအတွက် ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားပေးနိုင်ရင် သူ… သူဌေးကြီးလျိုက သူ့ကို ဇနီးမယားအဖြစ် တင်မြှောက်မယ်တဲ့။

ဝူးဝူး… ငါ့လန်ဟွာ၊ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်ရတာလဲ။ ငါ သူ့အတွက် ဆေးတောင် တောင်းလာခဲ့ပြီးပြီ။" လင်းအဘွားကြီးသည် ပြောရင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ထပ်မံငိုကြွေးလေတော့သည်။

လင်းယွမ်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူ၏အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးခြင်းမခံရမီ ထိုလူဆိုးများ ပြောခဲ့သောစကားများကို သတိရလိုက်မိသည်။ ပြောသည်မှာ သူတို့မိသားစုဝင်တစ်ဦးဦးက မထိပါးသင့်သောလူကို ထိပါးခဲ့သောကြောင့်ဟု ဆို၏။

သူသည် စာပေပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် စာသင်ကျောင်းတွင် အနည်းငယ် မာနကြီးသော်လည်း လူတစ်ဦးဦးနှင့် ကြီးမားသော အငြိုးအတေးမျိုး တစ်ခါမျှ မဖွဲ့ခဲ့ဖူးပေ။ လင်းမိသားစုမှ အခြားသူများမှာမူ သူ၏အဖေအမေနှင့် အစ်ကို၊ မရီးတို့သည် သာ့ရှီရွာတွင်သာ နေထိုင်ကြပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် မြို့ပေါ်သို့ပင် အလွန်နည်းပါးစွာ လာရောက်ကြရာ မည်သို့လျှင် ကြီးမားသောပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဦးအား ထိပါးနိုင်မည်နည်း။

ယခင်က သူသည် လျိုအိမ်တော်မှ ထိုကောင်မလေးက သူ့အပေါ် ပညာပေးခဲ့သည်ဟု အမြဲတမ်း သံသယဝင်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် အသေးစိတ်စဉ်းစားပြီးနောက် အမှန်တွင် မသေချာပေ။ လင်းရှောင်ယွဲ့ ထိုကောင်မလေးသည် အမှန်တကယ်ပင် သူ့အပေါ် မကောင်းကြံလိုပါက စောစောကတည်းက လုပ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ လင်းမိသားစု အိမ်ခွဲပြီးသည့်အချိန်မှစ၍ လင်းမိသားစုနှင့် လျိုအိမ်တော်တို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မပတ်သက်ကြတော့ဘဲ ထိုကောင်မလေးက သူတို့အား အလိုအလျောက် လာရောက်ပြဿနာရှာခဲ့သည်ကိုလည်း မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ထို့ပြင် ထိုကောင်မလေးသည် အိမ်ကြီး၊ အိမ်လတ်နှင့် အိမ်လေးတို့အား သူမအတွက် မုန်ညင်းဖြူ စိုက်ပျိုးပေးရန်ပင် သဘောတူခဲ့သည်။ ထိုကောင်မလေးသည် သူ့တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ဆန့်ကျင်ပြီး သူ့အား ဖျက်ဆီးလိုစိတ် ပြင်းထန်လိမ့်မည်မှာ အကျိုးအကြောင်းမရှိပေ။

ယခု စဉ်းစားကြည့်သောအခါ အကြီးမားဆုံးဖြစ်နိုင်ခြေမှာ ညီမငယ်အပေါ်တွင်သာ ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။ ဟုတ်သည်၊ ညီမငယ် မိသားစုသို့ ပြန်သွားပြီးနောက် လျိုအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကြိုးဆွဲချသေဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူဌေးကြီးလျိုသည် ညီမငယ် ကြိုးဆွဲချသေဆုံးရသည့်အကြောင်းရင်းကို သူတို့ လင်းမိသားစုအပေါ် ပုံချလိုက်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့အပေါ် လက်ပါပြီး လင်းမိသားစု၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ချိုးဖျက်ကာ လင်းမိသားစုအား လက်စားချေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟုတ်သေး၊ ညီမငယ်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ခဲ့ခြင်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤသို့တွေးမိသောအခါ လင်းယွမ်ရှန်း၏ ကျောရိုးတစ်ခုလုံး အေးစက်သွား၏။ ညီမငယ်သည် ကလေးမွေးဖွားပြီး လျိုအိမ်တော်၏ အိမ်ရှင်မ ဖြစ်လိုသည်၊ ဘယ်လိုကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်နိုင်ပါ့မလဲ။ နက်ရှိုင်းသော အိမ်တော်ကြီးများတွင် အချင်းချင်း ကြံစည်မှုများမှာ မနည်းလှပေ။ ညီမငယ်၏ ထိုသို့သောစိတ်ကူးသည် မလွဲမသွေ အချို့လူများ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက် ညီမငယ်သည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူ့ကိုပါ ထိခိုက်စေခဲ့သည်…

လင်းယွမ်ရှန်း၏ အတွေးများသည် ပိုမိုရှင်းလင်းလာပြီး ပိုမို၍ ကြောက်ရွံ့လာသည်။ အကယ်၍ လျိုမိသားစုက သူ့အပေါ် လက်လွန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါက သူ၏ခြေထောက်များ ကုသပျောက်ကင်းသွားလျှင်ပင် နောင်တွင် သူ တစ်ယောက်တည်း ချင်းရှီမြို့သို့ သွားလာဝံ့ဦးမှာလား။ ဤသို့တွေးမိသောအခါ လင်းယွမ်ရှန်းသည် တုန်ရီလာလေတော့သည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်သွား၏။ "လင်းလောင်ဝူ၊ မင်းဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘယ်နေရာက မသက်မသာ ဖြစ်နေလို့လဲ။" လင်းသာ့ချွေ့သည် အလျင်အမြန် ကုတင်ဘေးသို့ ပြေးသွားပြီး လင်းယွမ်ရှန်းအား ထိတွေ့လိုက်သည်။ လင်းအဘွားကြီးသည် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ငိုကြွေးခြင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အလျင်အမြန် ကုတင်ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လင်းလောင်စစ်သည် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူ့အပေါ်တွင်မူ ရိုက်နှက်ဆဲဆိုခြင်းသာ ရှိပြီး လင်းလောင်ဝူအပေါ်တွင်မူ ရတနာကဲ့သို့ ဂရုစိုက်ကြသည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် ညီမငယ် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ငွေထုတ်ပေးမည့်သူ မရှိတော့ပေ။ လင်းလောင်ဝူ၏ ဤခြေထောက်ကို ကုသ၍ မကောင်းမွန်ပါက အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ဦးသည် သူ့အား တစ်သက်လုံး ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်မှာလား။

လင်းသာ့ချွေ့နှင့် လင်းအဘွားကြီးတို့၏ ဂရုစိုက်မှုအောက်တွင် ကုတင်ပေါ်မှ လင်းယွမ်ရှန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သွား၏။ "အဖေ၊ အမေ၊ အခုအရေးကြီးတာက သားရဲ့ ခြေထောက်ကို အမြန်ဆုံး ကုသဖို့ပဲ။ နောက်နှစ်၊ ကျောင်းတော်မှာ စာမေးပွဲကြီး ရှိတယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် သား မြေကြီးပေါ် လမ်းမလျှောက်နိုင်သေးရင် စာမေးပွဲ အောင်မြင်ရင်တောင် စာသင်ကျောင်းက သားကို ဝင်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" လင်းယွမ်ရှန်းသည် လင်းအဘွားကြီး၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

လောလောဆယ် နောင်တွင် တစ်ယောက်တည်း မြို့သို့ သွားလာရာတွင် ဘေးကင်းလုံခြုံမှု ရှိ၊ မရှိကို မစဉ်းစားဘဲ။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် အဖေအမေတို့အား သူ၏ခြေထောက်ကို ကုသပေးရန် မလွဲမသွေ စေခိုင်းရပေမည်။

လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်နှာသည် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွား၏။ "ဒါပေမဲ့ သားရယ်… ငါတို့အိမ်မှာ ဒီလောက်များတဲ့ ငွေကို မထုတ်နိုင်ဘူးလေ။" လင်းသာ့ချွေ့သည်လည်း မျက်နှာတွင် အခက်တွေ့ဟန် ရှိနေ၏။ လင်းလောင်စစ်မှာမူ ဘေးမှ ပြဇာတ်ကြည့်နေ၏။

"အမေ၊ ငွေစ ၂၀၀ပဲ မဟုတ်လား။ နည်းလမ်းရှာကြည့်ရင် စုနိုင်မှာပါ။" လင်းယွမ်ရှန်းသည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။ လင်းအဘွားကြီး စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းယွမ်ရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွား၏။ "အမေ၊ သားကို မသန်စွမ်းတဲ့သူ ဖြစ်သွားတာကို မြင်ချင်လို့လား။ နောက်နှစ် သား ကျောင်းသားအောင်စာရင်းဝင်နိုင်တော့မှာ။ ပြီးရင် စာပေအောင်မြင်ပြီး ပညာတတ်လည်း ဖြစ်နိုင်သေးတယ်။ အမေ ရှင် နောင်ကျရင် ပညာတတ်သခင်လေးရဲ့ အိမ်တော်က သခင်မကြီး မဖြစ်ချင်ဘူးလား။" ထို့နောက် သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစေရန် ပြောလိုက်၏။

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အမှန်တကယ်ပင် ပြောင်းလဲသွား၏။ လင်းသာ့ချွေ့၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း လှုပ်ရှားမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဒါမှမဟုတ်…" သူသည် လင်းအဘွားကြီးအား ကြည့်လိုက်သည်။ လင်းအဘွားကြီးမှာမူ လင်းသာ့ချွေ့အား မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး သူ၏နောက်ဆက်တွဲစကားများကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"အမေ၊ သားကို ယုံကြည်ပါ။ အခု ညီမငယ် သွားပြီ၊ လင်းမိသားစုမှာ သားကလွဲရင် ဘယ်သူက အမေ့ကို ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝ ပေးနိုင်မှာလဲ။" လင်းအဘွားကြီး၏ ဤသဘောထားကို မြင်သောအခါ လင်းယွမ်ရှန်းသည် ယခုအခါ စိတ်အေးသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းအဘွားကြီး၏ ဤသဘောထားသည် သူမ ဤမျှ များပြားသောငွေကို ထုတ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိကြောင်းကို ထင်ရှားစွာ ပြသနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ငွေရှိမှတော့ နောက်ဆက်တွဲကိစ္စများမှာ လွယ်ကူသွားပေပြီ။

မလှမ်းမကမ်းမှ လင်းလောင်စစ်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်ပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဒေါသထွက်သည်မှာ လင်းယွမ်ရှန်းက သူ၏မျက်စိရှေ့တွင်ပင် လင်းမိသားစုသည် သူ့ကိုသာ အားကိုးနိုင်သည်ဟု ပြောဆိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ တုန်လှုပ်သည်မှာမူ သူ့အမေ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ညီအစ်ကိုများအားလုံး သိရှိကြသည်၊ အမေ့လက်ထဲတွင် ငွေရှိသည်ကို၊ သို့သော် ဤမျှ များပြားလိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါကမျှ မတွေးမိခဲ့ပေ။ ငွေစ၂၀၀၊ ဤငွေများကို သူ့အမေ ဘယ်ကနေရထားတာလဲ။

"အမေ…" လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် တုံ့ဆိုင်းဟန် ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းယွမ်ရှန်းသည် လင်းအဘွားကြီး၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်၏။

လင်းအဘွားကြီးသည် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "လင်းလောင်ဝူ၊ အဲ့ဒါက ငါတို့အိမ်ရဲ့ နောက်ဆုံး အိမ်ထောင်ပစ္စည်းပဲ။" သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်၏။

လင်းလောင်စစ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ လင်းယွမ်ရှန်းမှာမူ မျက်လုံးများ ဝင်းပသွား၏။ "အိမ်ထောင်ပစ္စည်း မရှိတော့ရင် ပြန်ရှာလို့ရတယ်။ နောင်မှာ သားရှိနေသရွေ့ အဖေနဲ့အမေ့ကို ဒုက္ခမခံစေရဘူး။" သူသည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

လင်းအဘွားကြီးနှင့် လင်းသာ့ချွေ့တို့သည် ကြားသောအခါ မျက်နှာများတွင် ကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားကြ၏။

"လင်းလောင်ဝူရဲ့ ဒဏ်ရာက နှောင့်နှေးလို့မဖြစ်ဘူး၊ မနက်ဖြန် နေ့လည်မတိုင်ခင် ငွေကို သမားတော်ဆီ ပို့ပေးရမယ်။ မင်း အမြန် လင်းလောင်စစ်နဲ့ ပြန်သွားပြီး ပစ္စည်းတွေ ယူလာခဲ့။" လင်းသာ့ချွေ့သည် လင်းအဘွားကြီးအား လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်၏။ သူသည် လင်းလောင်စစ်အကြောင်းကို ပြောခဲ့သော်လည်း လင်းလောင်စစ်အား တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ပေ။

လင်းအဘွားကြီးသည် လင်းယွမ်ရှန်းအား တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လင်းသာ့ချွေ့အား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "အင်း" ဟု တစ်ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်၏။ ထို့နောက်မှ သူမသည် လှည့်လိုက်သည်။ မျက်နှာတွင် ကြောင်အမ်းနေသော လင်းလောင်စစ်ကို မြင်သောအခါ လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ညိုမှောင်သွားသည်။ "ငါ့ကို လာမထူသေးဘူးလား" ဟု မျက်နှာတင်းတင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ခြေထောက် ဒဏ်ရာရထားသည်ကို မသိဘူးလား။ လင်းလောင်ဝူဘက်က ငွေအရေးတကြီး မလိုအပ်ပါက ညသန်းခေါင်ကြီး သူမ သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်ရန် လုံးဝ ဆန္ဒရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ထားလိုက်တော့၊ သူမဒဏ်ရာကို ထပ်မံ၍ သည်းခံလိုက်ဦးမည်။ ထိုရတနာကို ပေါင်နှံဆိုင်သို့ ပို့ဆောင်ပြီး ငွေလဲလှယ်ပြီးနောက် ထိုအခါ သူမသည်လည်း သမားတော်အား မိမိ၏ခြေထောက်ကို ကြည့်ရှုခိုင်းမည်။

လင်းလောင်စစ်သည် လင်းလောင်ဝူနှင့် လင်းသာ့ချွေ့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ "အိုး" ဟု တစ်ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက်မှ လင်းအဘွားကြီးအား ထူမ၍ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ မစိုးရိမ်ပါနှင့်၊ ခဏနေလျှင် သူ အမေအား သူမ မည်သည့်နေရာမှ ငွေစ ၂၀၀ ရရှိခဲ့သည်ကို မေးမြန်းရန် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိသေးသည်။

မကြာမီ လင်းလောင်စစ်သည် လင်းအဘွားကြီးအား ထူမ၍ ဟွေချွန်းခန်းမမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် လင်းအဘွားကြီးအား နွားလှည်းပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် နွားလှည်းကို မောင်းနှင်၍ မြို့အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

မကြာမီ လင်းလောင်စစ်သည် မနေနိုင်တော့ပေ။ "အမေ၊ အမေ့လက်ထဲမှာ တကယ်ပဲ ငွေစ ၂၀၀ ရှိလို့လား" သူသည် လင်းအဘွားကြီးအား စမ်းသပ်သကဲ့သို့ မေးလိုက်၏။

နွားလှည်းထဲမှ လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွား၏။ "ငါတို့ လင်းမိသားစုကြီး အိမ်ခွဲနေပြီးပြီ၊ ငွေရှိရင်လည်း ငါ့ဥစ္စာပဲ၊ နင် ဘာတွေ လျှောက်စုံစမ်းနေတာလဲ" ဟု မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ညိုမှောင်သွား၏။ "စကားကို ဒီလိုပြောလို့မရဘူးလေ။ အမေ၊ ငွေစ ၂၀၀က ပမာဏမနည်းဘူး။ အမေနဲ့အဖေက ဒီငွေကို ကိုယ့်အတွက် အသက်ကြီးစောင့်ရှောက်ရေးအတွက် သုံးမယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်တော်တို့ထဲက ဘယ်သူမှ အကြံဉာဏ်ပေးဝံ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့…" လင်းလောင်စစ်သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ "အမေ ဒီတစ်ခေါက်ကျတော့ ငွေကို အားလုံး လင်းလောင်ဝူပေါ်မှာ သုံးဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ။ အားလုံးက အမေ့ရဲ့သားတွေပဲ၊ အမေ ဒီလို ဘက်လိုက်တာက အရမ်းလွန်လွန်းနေပြီ" ဟု မျက်နှာတင်းတင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်၏ ဤအမူအရာကို မြင်သောအခါ လင်းအဘွားကြီးသည် အပြစ်ရှိသလို မခံစားရသည့်အပြင် ဒေါသပင် ထွက်လာသည်။ "မျက်စိအောက်တန်းကျတဲ့ကေကာင်၊ ငွေပဲ စဉ်းစားနေတယ်။ လင်းလောင်ဝူက နင့်ညီအရင်းပဲ၊ သူ အခု ဒီလိုဖြစ်နေတာတောင် နင် ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲသေးတယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့ လင်းမိသားစုကြီးက နောင်ဆိုရင် လင်းလောင်ဝူကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာ။ ငွေစ ၂၀၀မပြောနဲ့၊ ငွေစ ၂၀၀၀ ဖြစ်ဖြစ်၊ အိမ်ပါရောင်းချပြီး ငါ လင်းလောင်ဝူကို ကုသပေးနိုင်အောင် ငွေစုစည်းမှာပဲ"

လင်းလောင်စစ်သည် ကြားရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "လင်းမိသားစုက နောင်ဆိုရင် လင်းလောင်ဝူကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ကျွန်တော်နဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုလတ်တို့က အမေ့သားတွေ မဟုတ်ဘူးလား။" နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်၏။

လင်းအဘွားကြီးမှာမူ လင်းလောင်စစ်အား မျက်လုံးဖြူဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ "မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက စာလုံးကြီးတစ်လုံးတောင် မသိဘူး၊ လင်းလောင်ဝူနဲ့ ယှဉ်လို့ရလို့လား"

ကြားရသောအခါ လင်းလောင်စစ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွား၏။ "ဟုတ်တယ်၊ လင်းလောင်ဝူတစ်ယောက်တည်းက အမေ့ရဲ့ ရတနာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ကျန်တဲ့လူတွေအားလုံးက မြက်ပင်တွေပဲ။ ဒီလိုဆိုရင် နောင်ကျရင် အမေနဲ့အဖေ ဘာကိစ္စပဲရှိရှိ၊ ကျွန်တော့်ကို လာမရှာနဲ့တော့" ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသမီးသည် ချက်ချင်း တောက်လောင်သွား၏။ "ဘာ? နင် နောက်တစ်ခေါက် ပြောကြည့်စမ်း။ တကယ်ကို သစ္စာမရှိတဲ့ ဝံပုလွေဖြူ။ အကြီးကောင်၊ အလတ်ကောင်တို့လိုပဲ၊ အားလုံးက ဝံပုလွေတွေ ဝင်စားကြတာပဲ"

လင်းလောင်စစ်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ညိုမှောင်သွား၏။ ချက်ချင်းပင် သူသည် နွားလှည်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် ထိုအခါမှ ထိတ်လန့်သွား၏။ "နင် ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ငါက နင့်အမေနော်" သူမသည် မိမိ၏ လေးယောက်မြောက်သားအား သတိဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်၏ မျက်နှာတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွား၏။ "ကျွန်တော်က ဝံပုလွေလို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်မှာ အမေရှိလို့လဲ"

လင်းအဘွားကြီး၏ နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ချက် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

"ဒီနေ့ည အဖေက အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုလတ်တို့အိမ်ကို တစ်အိမ်ပြီးတစ်အိမ် တံခါးခေါက်ပြီး အကူအညီတောင်းခဲ့တယ်။ သူတို့ တစ်ယောက်မှ သဘောမတူခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ သဘောတူခဲ့တယ်။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ လေပြင်းနှင်းမုန်တိုင်းကို အံတုပြီး အဖေအမေနဲ့ လင်းလောင်ဝူကို ဆေးခန်းကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အမေနဲ့အတူ လျိုအိမ်တော်ကိုပါ လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ရိုက်နှက်ခြင်းတစ်ကြိမ် ခံခဲ့ရတယ်။ ပြီးတော့ မြို့အရှေ့ဘက်က အဲ့ဒီ လူသူမဲ့သင်္ချိုင်းကုန်း။ ကျွန်တော်သာ မရှိခဲ့ရင် အမေ အဲ့ဒီ လူသူမဲ့သင်္ချိုင်းကုန်းထဲကနေ လမ်းလျှောက်ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လင်းအဘွားကြီးသည် လင်းလောင်စစ်အား သတိဖြင့် ကြည့်နေ၏။ ဤသည်များကို ကြားရသော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုသာ ဖြစ်ပေါ်နေ၏။ "နင် ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ"

"ငွေစ ၅၀။" လင်းလောင်စစ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖွင့်ဟပြောလိုက်သည်။ လင်းအဘွားကြီး ဖွင့်ဟမပြောမီ သူသည် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ကို ငွေစ ၅၀ ပေး။ အမေ ရှင့်လက်ထဲမှာ ငွေဘယ်လောက်ရှိသေးလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ကျွန်တော်က အမေ့မှာ ငွေစ ၂၀၀ ရှိတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်မယ်။ အစ်ကိုသုံး မရှိတော့ဘူး၊ ကျန်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုလေးယောက်။ ခွဲဝေလိုက်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ငွေစ ၅၀ ရှိတယ်။ အမေသာ ငွေကို ကျွန်တော့်ကို ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိရင် ဒီကိစ္စကို အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်ကိုလတ်တို့ဘက်မှာ ကျွန်တော် မပြောဘူး။ ဒါပေမဲ့ မပေးဘူးဆိုရင်…" လင်းလောင်စစ်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွား၏။

"မပေးရင် နင် ဘာလုပ်ချင်သေးလဲ" လင်းအဘွားကြီးသည် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။ အသံမှာမူ ယခင်ကဲ့သို့ အရှိန်အဝါ မရှိတော့ပေ။

"အမေက မပေးဘူးဆိုရင် ဒါဆိုရင် နွားလှည်းပေါ်က ဆင်းပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သာ့ရှီရွာကို လမ်းလျှောက်ပြန်ပါ။ ပြီးတော့ အဖေအမေနဲ့ လင်းလောင်ဝူရဲ့ကိစ္စတွေကို ဒီနေရာမှာ ကျွန်တော် မပတ်သက်တော့ဘူး"

သူ့ကို အလကား နွားတစ်ကောင်လို အသုံးချနေတာလား။ ဘာကြောင့်လဲ။ သူစိမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်ရင်တောင် သူ ဤမျှ ကြီးမားသော အကူအညီပေးခဲ့လျှင် ကျေးဇူးတင်စကားအချို့ ရရှိနိုင်သေးသည်။ သို့သော် မိမိ၏အဖေအမေနှင့် ညီအစ်ကိုတို့မှာမူ သူ၏အကူအညီကို ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သည်ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ အိုး မဟုတ်သေး၊ သူ လုပ်ဆောင်သည်မှာ မလုံလောက်သေးဟုပင် အပြစ်တင်ကြသေးသည် ဟုတ်လား။ ဒီလိုဆိုမှတော့ ဘာလို့ သူက သူတော်ကောင်းကြီးလုပ်နေရဦးမှာလဲ။

"ပြောတာ ဘာသောက်စကားပြောတာလဲ…" လင်းအဘွားကြီးသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ တစ်ခွန်း ဆဲဆိုလိုက်၏။

မည်သူ သိမည်နည်း၊ စကားမဆုံးမီမှာပင် လင်းလောင်စစ်သည် လက်ဆန့်ပြီး သူမ၏အင်္ကျီကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ "အမေက ဆန္ဒမရှိမှတော့ လှည်းပေါ်က ဆင်းပါတော့" ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

လင်းအဘွားကြီး ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူနိုင်ပါ့မလဲ၊ သူမသည် မြင်းလှည်းတန်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လက်မလွှတ်ပေ။ လင်းလောင်စစ်က သူမကို ဆွဲချမည်ကို မပြုလုပ်စေရန် ဖြစ်၏။ ပါးစပ်မှလည်း အော်ဟစ်ငိုယိုရင်း လင်းလောင်စစ်အား မွေးရကျိုးမနပ်သစ္စာမရှိသူဟု ကျယ်လောင်စွာ ဆဲဆိုလေသည်။

လင်းလောင်စစ်သည် ကြားရသောအခါ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားပြီး တိုက်ရိုက် ကြမ်းတမ်းစွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ မကြာမီ သူသည် လင်းအဘွားကြီးအား နွားလှည်းပေါ်မှ ဆွဲချလိုက်ပြီး သူမအား နှင်းမြေပြင်ထဲသို့ လဲကျသွားစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူကိုယ်တိုင်က နွားလှည်းပေါ်သို့ တက်ရောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လင်းအဘွားကြီးအား လျစ်လျူရှုပြီး နွားလှည်းကို မောင်းနှင်၍ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် နှင်းမြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ အတန်ကြာ အော်ဟစ်ငိုယိုနေ၏။ နွားလှည်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သည်အထိ၊ မိမိ၏ လေးယောက်မြောက်သားသည် အမှန်တကယ်ပင် ရပ်တန့်၍ ပြန်လှည့်လာမည့်စိတ်ကူး မရှိသည်ကို မြင်သောအခါမှ အလျင်အမြန် ဖွင့်ဟ၍ အလျှော့ပေးလိုက်သည်။

"ငါ သဘောတူတယ်၊ လင်းလောင်စစ်၊ နင် မသွားနဲ့။ ဝူးဝူး။" လင်းအဘွားကြီးသည် လက်ဝှေ့ယမ်းရင်း နွားလှည်း ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းသို့ အော်ဟစ်လိုက်၏။

သို့သော် နွားလှည်းသည် ရပ်တန့်ခြင်းမရှိသေးပေ။

"ငါ သဘောတူတယ်၊ လင်းလောင်စစ်၊ နင် အမြန်ပြန်လာခဲ့။" လင်းအဘွားကြီးသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အင်အားကို အသုံးပြု၍ အော်ဟစ်လိုက်၏။

သူမ သဘောမတူ၍ မဖြစ်ပေ၊ နွားလှည်းမရှိဘဲ သူမ၏ခြေထောက်မှာလည်း ဒဏ်ရာရထားသဖြင့် သာ့ရှီရွာသို့ လုံးဝ ပြန်မရောက်နိုင်ပေ။ သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်မရောက်နိုင်ရုံသာမက ဟွေချွန်းခန်းမသို့ ပြန်သွားရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ လင်းလောင်စစ်သာ သူမအား အမှန်တကယ် ပစ်ထားခဲ့လျှင် ယနေ့ညတွင် သူမ ဤနှင်းမြေပြင်ထဲ၌ အအေးဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နွားလှည်းက ရပ်တန့်သွား၏။

လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်နှာသည် ဝင်းပသွား၏။ နွားလှည်း ပြန်လှည့်လာသည်ကို မြင်ပြီးနောက် သူမသည် "ဝူးဝူး" ဟု ထပ်မံငိုကြွေးလေတော့သည်။ သစ္စာမရှိတဲ့ခွေးလိုကောင်၊ သူမကဲ့သို့ အမေအရင်းကို ဒီလိုပုံစံဆက်ဆံရဲတယ်ပေါ့… စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်းအဘွားကြီးသည် လင်းလောင်စစ်အား အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားလေပြီ။ နောက်ပိုင်းတွင် လင်းလောင်စစ်အား မျက်နှာပင် မဲ့မပြရဲတော့ပေ။

ခဏအကြာတွင် လင်းလောင်စစ်သည် နွားလှည်းကို မောင်းနှင်၍ လင်းအဘွားကြီးအနားသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

***