ခြေထောက်ဖြတ်ခြင်း

နွားလှည်းပေါ်မှ မဆင်းဘဲ ဤသို့ပင် နွားလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် လင်းအဘွားကြီးအား အထက်မှ စီးမိုးကြည့်လိုက်သည်။ "ငွေစ ၅၀ကို အမေ ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပြီလား" ဟု အေးစက်စွာ မေးလိုက်၏။

လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် မုန်းတီးမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

လင်းလောင်စစ်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ထိုအခါမှ အနည်းငယ် ကောင်းမွန်လာသည်။ "ဖြစ်တယ်။ ဒါဆို အမေ နွားလှည်းပေါ် တက်လာခဲ့တော့" ဟု ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်၏။

လင်းအဘွားကြီးသည် လင်းလောင်စစ်အား မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "နင် ငါ့ကို ဆွဲမထူဘူးလား" ဟု ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သည့်ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်ပြန်သည်။

လင်းလောင်စစ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "အမေ နွားလှည်းပေါ် တက်ချင်ရင် အမြန်လုပ်ပါ" ဒီလိုသဘောထားမျိုးနဲ့ ငါကဘာလို့ လိုက်လုပ်ပေးရမှာလဲ။

လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လေးယောက်မြောက်သား ခုနက မိမိအပေါ် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်များကို သတိရသောအခါ များများစားစား မပြောဝံ့တော့ပေ။ သူမသည် ကိုယ်ကို ထောက်၍ နှင်းမြေပြင်ထဲမှ ပြန်ထရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ခြေထောက်တစ်ဖက် ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့် နွားလှည်းဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထို့နောက် အားကုန်သုံး၍ တစ်ယောက်တည်း နွားလှည်းပေါ်သို့ တက်ရောက်လိုက်သည်။

အစမှအဆုံး လင်းလောင်စစ်သည် အေးစက်စွာ ကြည့်နေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် မကူညီခဲ့ပေ။

လင်းအဘွားကြီး လှည်းခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါမှ လင်းလောင်စစ်သည် နွားလှည်းကို မောင်းနှင်၍ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဆက်လက်၍ လမ်းခရီးတွင် လင်းလောင်စစ်သည် လင်းအဘွားကြီးထံမှ ငွေ၏ရင်းမြစ်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသွားလေသည်။ မူလက လင်းအဘွားကြီး၏ လက်ထဲတွင် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ချပ် ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုကျောက်စိမ်းပြားသည် သဘာဝအတိုင်း လင်းအဘွားကြီး၏ ကိုယ်ပိုင်မဟုတ်ဘဲ လျိုရှီ ထိုစဉ်က လင်းမိသားစုသို့ လာရောက်စဉ်က ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းလောင်စစ်သည် လင်းအဘွားကြီး၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသည်နှင့် အခြေအနေကို သတိရသွား၏။ လျိုရှီသည် သူ့အစ်ကိုသုံးက အပြင်မှ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့ နန်အန်းခရိုင်၊ အန်းယန်ခရိုင်မှပင် မဟုတ်ဟု ဆို၏။ လျိုရှီ လင်းမိသားစုသို့ လာရောက်စဉ်က ပစ္စည်းများစွာ မယူဆောင်လာခဲ့သော်လည်း လှပသော ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ချပ် ရှိခဲ့၏။ သို့သော် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ထိုကျောက်စိမ်းပြားသည် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ဤကိစ္စအတွက် အစ်ကိုသုံးသည် အိမ်တွင် အလွန်ပြင်းထန်စွာ ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ အမေက ဖိနှိပ်လိုက်သဖြင့် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ အမေသည် ထိုစဉ်က အစ်ကိုသုံးအား ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်၊ တန်ဖိုးရှိသောပစ္စည်းလည်း မဟုတ်ဘဲ ပျောက်ဆုံးသွားလျှင် ပျောက်ဆုံးသွားသည်ဟု ဆို၏။ လျိုရှီအားလည်း အပြစ်တင်ခဲ့သည်၊ သူမက အိမ်တွင် တမင်တကာ ပြဿနာရှာပြီး လင်းမိသားစု၏ အိမ်တွင်းရေး မငြိမ်မသက်ဖြစ်အောင် လုပ်သည်ဟု ဆို၏။ လျိုရှီသည် အမေ့ဒေါသကို ငြိမ်းအေးစေရန်အတွက်သာ အစ်ကိုသုံးအား ဤကိစ္စကို ထပ်မံ၍ မစုံစမ်းရန် တားမြစ်ခဲ့သည်။ ဤကိစ္စသည် ဆယ်နှစ်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်၊ အကယ်၍ ထိုကျောက်စိမ်းပြားသည် အလွန်အမင်း လှပပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်မနေခဲ့ပါလျှင် သူလည်း ဤကိစ္စကို မေ့လျော့သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်လာသည်၊ မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုကျောက်စိမ်းပြားသည် သူ့အမေက ခိုးယူသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် တစ်ကြိမ် ဝှက်ထားသည်မှာ ဆယ်နှစ်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

"ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ချပ်က ငွေစ ၂၀၀ တန်လို့လား" ဟု စိတ်ထဲမှ အချို့စိတ်ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး လင်းလောင်စစ်သည် လင်းအဘွားကြီးအား မေးလိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် လင်းလောင်စစ်အား ချက်ချင်း သတိဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

လင်းလောင်စစ်သည် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်၏။ "စိတ်ချပါ၊ ကျောက်စိမ်းပြားကို ကျွန်တော် စိတ်မဝင်စားဘူး၊ ကျွန်တော် ငွေစ ၅၀ပဲ လိုချင်တယ်။ အမေ အမှန်တရားကို ကျွန်တော့်ကို ပြောပြ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်တော် ကူညီပြီး ကျောက်စိမ်းပြားကို ဈေးကောင်းရအောင် ပေါင်ပေးနိုင်တယ်"

လင်းအဘွားကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွား၏။ "သေချာပေါက်၊ နှစ်ရာကျပ်ထက် ပိုတန်တာပေါ့" ဟု သူမသည် ဖွင့်ဟပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီနှစ်က ငါ ကျောက်စိမ်းပြားကို ကောက်ရပြီးနောက် နင့်အဖေနဲ့ မြို့ပေါ်က ဆိုင်တွေမှာ သွားမေးခဲ့တယ်။ အဲ့တုန်းက ဆိုင်ရှင်က အဆုံးပေါင်ဆို ငွေစ ၂၅၀ ဈေးပေးတယ်" ဟု လင်းအဘွားကြီးသည် အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါနဲ့ နင့်အဖေ နောက်ပိုင်းမှာ တိုင်ပင်ကြတယ်၊ အဲ့ကျောက်စိမ်းပြားက ငွေစ၃၀၀ လောက်နဲ့ ပေါင်ရင်တောင် ပြဿနာမရှိလောက်ဘူး"

လင်းလောင်စစ်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား၏။ ငွေစ ၃၀၀ ဟုတ်လား။ အိမ်တွင် ဤသို့သော ရတနာ ရှိနေပါလျက် သူ့အဖေအမေတို့သည် အမြဲတမ်း ဝှက်ထားခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်းလောင်ဝူ ဒုက္ခရောက်၍ ငွေလိုအပ်သောကြောင့်သာ ထုတ်ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ဒါဆို အဲ့ဒီအခါကျရင် အဆုံးပေါင် ငွေစ ၅၀၀ ဈေးခေါ်လိုက်၊ အနည်းဆုံး ငွေစ ၃၀၀ ပေါင်မယ်" ဟု လင်းလောင်စစ်က ပြောလိုက်၏။

လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား၏။ "ဖြစ်တယ်၊ ကိစ္စပြီးမြောက်ရင် နင့်ရဲ့ ငွေစ ၅၀ မလျော့စေရဘူး"

လင်းအဘွားကြီး ဤစကားကို ပြောခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် လင်းလောင်စစ်အား ချော့မြှူသည့်သဘော အနည်းငယ် ပါဝင်၏။ လင်းလောင်စစ် နောင်တွင် ကိစ္စများ လုပ်ဆောင်ရာ၌ အနည်းငယ် ပိုမိုစိတ်အားထက်သန်စေရန် မျှော်လင့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမသည် လေးယောက်မြောက်သားအား အလုပ်ကြိုးစားသော နွားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသုံးချဝံ့ခြင်း မရှိတော့ပေ။

လင်းလောင်စစ်သည် လင်းအဘွားကြီးအား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းလှည့်၍ နွားလှည်းကို ဆက်လက်မောင်းနှင်လေသည်။ သူ ရသင့်သည့်အရာကို သဘာဝအတိုင်း သူ့အား ပေးရမည်။ သူ့အား အပိုပေးရန် မဟုတ်ဘဲ ဤသို့သောစကားများ ပြောခြင်းမှာ သူ့အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လေပြင်းနှင်းမုန်တိုင်းကြားတွင် နွားလှည်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သာ့ရှီရွာ လင်းမိသားစုအိမ်သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့သည်။ လင်းလောင်စစ်သည် အပေါ်ဆုံးအိမ်သို့ မဝင်ဘဲ ခြံဝင်းထဲတွင် လင်းအဘွားကြီးကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။ မကြာမီ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် လင်းအဘွားကြီးသည် သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ကိုယ်သည် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ နွားလှည်းပေါ်သို့ တက်ရောက်လိုက်သည်။

အိမ်များ နီးကပ်စွာ နေထိုင်ကြသည်ကို သတိရသောအခါ လင်းလောင်စစ်သည် များများစားစား မမေးမြန်းတော့ပေ။ သူသည် နွားလှည်းပေါ်သို့ လိုက်ပါတက်ရောက်ပြီး လင်းအဘွားကြီးကို ခေါ်ဆောင်၍ ရွာပေါက်ဝဘက်သို့ ထပ်မံဦးတည်သွားလေသည်။

သာ့ရှီရွာမှ ထွက်ခွာသွားသည်အထိ လင်းလောင်စစ်သည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ကြည့်ရှုရန် တောင်းဆိုလိုက်၏။ လင်းအဘွားကြီးသည် မူလက သဘောမတူလိုသော်လည်း လင်းလောင်စစ်အား မဆန့်ကျင်ဝံ့သဖြင့် သေတ္တာကို သူ့အား ပေးအပ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

လင်းလောင်စစ်သည် သစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်ပြီး ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်တွင် အုပ်ထားသော လက်ကိုင်ပဝါကို ထပ်မံဖယ်ရှားပြီးနောက်မှ ကျောက်စိမ်းပြား၏ ပုံစံကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှအတိုင်းပင် လှပတင့်တယ်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ကြောင်း သိသာလှ၏။ သူသည် မနေနိုင်ဘဲ လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ရာ ထိတွေ့မှုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်…

"တော်ပြီ၊ အမြန် သိမ်းလိုက်၊ ပြုတ်ကျသွားမယ် သတိထားဦး" ဟု လင်းအဘွားကြီးသည် လျင်မြန်စွာ တိုက်တွန်းလိုက်၏။

လင်းလောင်စစ်သည် လင်းအဘွားကြီးအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအခါမှ သူသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို ပြန်လည်အုပ်ပြီးနောက် သေတ္တာကိုပါ ပိတ်လိုက်ကာ သေတ္တာကို လင်းအဘွားကြီးအား ပြန်ပေးလိုက်သည်။

ဆက်လက်၍ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စကားမပြောဘဲ နှစ်ယောက်သားသည် ချင်းရှီမြို့သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ဟွေချွန်းခန်းမသို့ ထပ်မံသွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် လင်းလောင်စစ်က ငွေစ ၅၀ ခွဲဝေတောင်းဆိုကြောင်း သိရှိသောအခါ လင်းလောင်စစ်အား လက်ပါလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ လင်းယွမ်ရှန်းက တားဆီးပြီး လင်းလောင်စစ်အတွက် စကားပြောပေးမှသာ နောက်ဆုံးတွင် လင်းသာ့ချွေ့သည် လင်းလောင်စစ်အား ငွေခွဲဝေပေးရန် သဘောတူခဲ့သည်။ သို့သော် ဤသို့ဖြစ်သော်လည်း လင်းလောင်စစ်သည် လင်းယွမ်ရှန်းအပေါ် အနည်းငယ်မျှပင် ကျေးဇူးတင်စိတ် မရှိပေ။ လင်းသာ့ချွေ့နှင့် လင်းအဘွားကြီးအပေါ်တွင်လည်း ယခင်က ရိုသေလေးစားမှု ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

ညသည် ထိုသို့ဖြင့် ကုန်ဆုံးသွား၏။

.......

နောက်တစ်နေ့။

ကောင်းကင် မလင်းမီမှာပင် လင်းလောင်စစ်သည် လင်းအဘွားကြီးကို ခေါ်ဆောင်၍ ချင်းရှီမြို့၏ အကြီးဆုံး ပေါင်နှံဆိုင်သို့ သွားရောက်ခဲ့၏။ နှစ်ယောက်စလုံးသည် ဦးထုပ်များကို အထူးတလည် ဆောင်းထားပြီး အဝတ်စဖြင့် သူတို့၏ နှာခေါင်းအောက်ပိုင်းကို ဖုံးကွယ်ထားကြသည်၊ ဤသည်မှာ လူများ မှတ်မိမည်ကို မလိုလားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဆိုင်ရှင်သည် သတင်းပို့ခြင်း ခံရပြီးနောက် ကိုယ်တိုင် လာရောက်စစ်ဆေးလေသည်။ ကျောက်စိမ်းပြားကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား၏။ "မင်းတို့ ဘယ်လောက် ပေါင်ချင်လဲ" ဟု သူသည် လင်းလောင်စစ်အား မေးလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်၏ မျက်လုံးများတွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ "ငွေစ ၅၀၀" ဟု ယခင်က စဉ်းစားထားသည့်အတိုင်း ပြောလိုက်၏။ ဘေးမှ လင်းအဘွားကြီးမှာမူ မိမိ၏ လေးယောက်မြောက်သားနှင့် ဆိုင်ရှင်အား ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ဆိုင်ရှင်သည် ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူ၏လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပြားကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ "ငါ့ဆီမှာ အများဆုံး ငွေစ ၂၀၀ပဲ ထုတ်ပေးနိုင်တယ်" ဟု သူသည် နှစ်ယောက်အား ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်ဆန့်၍ ကျောက်စိမ်းပြားကို ယူမည်ကြံရွယ်စဉ်မှာပင် ဆိုင်ရှင်က လင်းလောင်စစ်၏ လက်ကို အလျင်အမြန် ဖိထားလိုက်၏။ "အဆုံးပေါင်ဆိုရင် ငွေစ ၅၀ ထပ်ပေါင်းပေးမယ်" ဟု သူသည် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်၏ မျက်နှာအမူအရာ မကောင်းမွန်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်သည် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကျောက်စိမ်းပြားက ပစ္စည်းအလွန်ကောင်းတယ်၊ တကယ်ပဲ သာမန်ပစ္စည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီပစ္စည်းက ရင်းမြစ်မသေချာဘူး၊ ငါတို့ ထုတ်ယူသွားရင် စွန့်စားမှုလည်း ခံရနိုင်တယ်၊ ဒီပစ္စည်းက မင်းတို့ရဲ့ဥစ္စာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား" ဟု ပြောရင်း သူသည် နှစ်ယောက်အား ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်သည် အလိုအလျောက် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်၏။ ကျောက်စိမ်းပြားသည် လျိုရှီ၏ ဥစ္စာ ဖြစ်၏။ သူတို့ ကျောက်စိမ်းပြား ရောင်းချသည့်ကိစ္စကို လျိုရှီ၏ သမီးနှင့် သမက်တို့ သိရှိသွားပါက ထိုနှစ်ယောက်၏ စရိုက်အရ မလွဲမသွေ သူတို့ကို ဆုံးမပေလိမ့်မည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ငါတို့ဥစ္စာ မဟုတ်ရမှာလဲ။ ဒါက ငါတို့ လင်းမိသားစုကြီးရဲ့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ကျောက်စိမ်းပြားပဲ" ဟု လင်းအဘွားကြီးသည် ဖွင့်ဟပြောလိုက်၏။

ကြားရသောအခါ လင်းလောင်စစ်သည် သွားများ နာကျင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမှာ မိမိ၏အထောက်အထားကို မဖော်ထုတ်လိုသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူ့အမေမှာမူ ကောင်းလေစွ၊ ကိုယ်တိုင် အိမ်နာမည်ကို ကြေညာလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မှာမူ ပြုံးလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ ဒီကျောက်စိမ်းပြားပေါ်မှာ 'လျိုမျိုးရိုး' လို့ ရေးထားတယ်လေ" ပြောပြီးနောက် သူသည် လင်းအဘွားကြီးနှင့် လင်းလောင်စစ်တို့အား ကြည့်သောအကြည့်တွင် အရသာအချို့ ပါဝင်လာ၏။

"ငွေစ ၂၅၀က နည်းလွန်းတယ်၊ ငွေစ ၃၀၀ ပေး၊ မဖြစ်ရင် ငါတို့ တခြားအပေါင်ဆိုင် ပြောင်းမယ်" လင်းလောင်စစ်သည် လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်၏။ ဤနေရာတွင် ထပ်မံ၍ ကြာရှည်စွာ မနေလိုတော့ပေ။ ပေါင်နှံဆိုင်ဆိုင်ရှင်၏ မျက်လုံးများမှာ စူးရှလှ၏။ သူ့အမေမှာလည်း ပါးစပ်မလုံသူဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် ကြာကြာနေလေ၊ သူတို့ ပိုမို၍ ဖော်ထုတ်ခံရလေပင် ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်သည် မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ "၂၆၀"

"ငွေစ ၃၀၀၊ တစ်ပြားမှ မလျှော့နိုင်ဘူး၊ ဆိုင်ရှင် သဘောတူရင် ဒီကျောက်စိမ်းပြားကို ခင်ဗျားကို အဆုံးပေါင်ထားလိုက်မယ်၊ သဘောမတူရင် ငါတို့ အချင်းချင်း အချိန်မဖြုန်းကြနဲ့တော့" ဟု ပြောရင်း လင်းလောင်စစ်သည် ကျောက်စိမ်းပြားထံသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လက်ဆန့်လိုက်၏။

ဆိုင်ရှင်သည် အလျင်အမြန် ကျောက်စိမ်းပြားကို ထပ်မံကာကွယ်လိုက်၏။ သူသည် အံကြိတ်လိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ငါ တစ်ခေါက် စွန့်စားလိုက်မယ်၊ ဒီကျောက်စိမ်းပြားကို ငါ ငွေစ ၃၀၀နဲ့ ယူတယ်"

လင်းလောင်စစ်သည် ချက်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ ဘေးမှ လင်းအဘွားကြီးသည် လေးယောက်မြောက်သားအား တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မိမိ၏ လေးယောက်မြောက်သားတွင်လည်း အရည်အချင်းအနည်းငယ် ရှိသည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။

ထို့နောက် ဆိုင်ရှင်သည် လူအား စာချုပ်ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်၏။ ထို့နောက် လင်းလောင်စစ်နှင့် လင်းအဘွားကြီးတို့အား လက်မှတ်ရေးထိုး လက်ဗွေနှိပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ သူသည် ဆိုင်ဝန်ထမ်းအား ငွေသွားယူခိုင်းလိုက်သည်။

"အဲ့ထဲက ငွေစ ၅၀ကို ၁၀စတန် ငွေတုံးငါးတုံးအဖြစ် စီစဉ်ပေးပါ၊ ကျန်တာကို ငွေလက်မှတ် ပေးရင် ရပြီ" ဆိုင်ဝန်ထမ်း ထွက်ခွာမည်ကြံရွယ်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်းလောင်စစ်သည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

ဆိုင်ဝန်ထမ်းသည် ဆိုင်ရှင်အား ကြည့်လိုက်၏။ ဆိုင်ရှင် ခေါင်းညိတ်သည်ကို မြင်သောအခါမှ တစ်ခွန်းတုံ့ပြန်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ထို့နောက် မကြာမီ ဆိုင်ဝန်ထမ်းသည် ငွေတစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။ အမှန်ပင် ငွေ၁၀စတန် ငွေတုံးငါးတုံးနှင့် ငွေစ ၂၅၀တန် ငွေလက်မှတ်များ ဖြစ်၏။

လင်းလောင်စစ်၏ မျက်နှာသည် ဝင်းပသွားပြီး သူ၏ ငွေစ ၅၀တန် ငွေကို စစ်ဆေးပြီးနောက် အထုပ်အပိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ သူသည် ထိုငွေစ ၂၅၀တန် ငွေလက်မှတ်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလေသည်။ သူသည် စာလုံးများစွာ မသိသော်လည်း ကိန်းဂဏန်းများကိုမူ သိရှိ၏။ ပမာဏမှန်ကန်သည်ကို မြင်သောအခါမှ သူသည် ငွေလက်မှတ်များကို ဘေးတွင် အလျင်စလို စောင့်ဆိုင်းနေသော လင်းအဘွားကြီးအား ပေးအပ်လိုက်သည်။

"ငွေနဲ့ကုန်ပစ္စည်း နှစ်ခုစလုံး ရှင်းလင်းပြီးပြီ၊ နှစ်ယောက်စလုံးကို အပြင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးပါ့မယ်" ဆိုင်ရှင်သည် နှစ်ဦးသား ငွေများ လက်ခံရရှိသည်ကို မြင်သောအခါမှ ထရပ်ပြီး နှစ်ဦးသားအား ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နှစ်ဦးသားအား တံခါးဝသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်၏။

ပေါင်နှံဆိုင်တံခါးမှ ထွက်ပြီးနောက် လင်းလောင်စစ်သည် လင်းအဘွားကြီးအား ထူမ၍ သူမအား နွားလှည်းပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လင်းအဘွားကြီးအား ဟွေချွန်းခန်းမသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီး နွားလှည်းပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် လေးယောက်မြောက်သား လိုက်မလာသည်ကို တွေ့ရှိပြီး အခြေအနေကို မေးမြန်းမည်ကြံရွယ်စဉ်မှာပင် လင်းလောင်စစ်သည် နွားလှည်းဦးတည်ရာကို လှည့်လိုက်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။

"လင်းလောင်စစ်၊ နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ" ခြေထောက်ပေါ်မှ နာကျင်မှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူမသည် ပြေးတက်သွားပြီး နွားလှည်းကို တားဆီးလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "ကျွန်တော် သာ့ရှီရွာကို ပြန်မလို့လေ"

လင်းအဘွားကြီး စကားပြောမည်ကြံရွယ်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်းလောင်စစ်သည် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "အမေ အခု လက်ထဲမှာ ငွေရှိနေပြီ၊ သမားတော်ကို ယူသွားပေးပြီး လင်းလောင်ဝူကို ကယ်တင်လိုက်ရင် ရပြီ၊ နောက်ပိုင်းကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် မပတ်သက်တော့ဘူး"

ငွေစ ၅၀ ရရှိထားသည်၊ ကျောပေါ်တွင် လေးလံနေသည်၊ သူသည် ယခု ငွေကို အမြန်ဆုံးအိမ်ပြန်ယူသွားလိုသည်။ ခုနက သူသည် အကြိမ်များစွာ မနေနိုင်ဘဲ စဉ်းစားမိခဲ့သည်၊ ဇနီးဖြစ်သူ ဤမျှ များပြားသောငွေကို မြင်ပြီးနောက် ပျော်ရွှင်နေမည့်ပုံစံကို။ ဤငွေများ ရှိနေသဖြင့် အိမ်တွင် ကောင်းမွန်သော နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို ဆင်နွှဲနိုင်ပေပြီ။

"နင်… နင် ဒါ ဘာစကားပြောတာလဲ။ လင်းလောင်ဝူဘက်က…" လင်းအဘွားကြီးသည် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွား၏။ လင်းလောင်စစ်သည် မြစ်ကူးပြီးနောက် တံတားကို ဖြိုချကာ ငွေရရှိပြီးနောက် အလုပ်မလုပ်တော့ဟု ထင်မြင်မိသည်။

"လင်းလောင်ဝူဘက်မှာ အဖေအမေတို့ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်နေတာ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် ကျန်နေခဲ့လည်း ဘာမှ ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နွားလှည်းက ရွာသူကြီးဆီက ငှားလာတာ၊ တစ်ညလုံး ကြာသွားပြီ၊ ကျွန်တော် ပြန်ပေးရမယ်။ လင်းလောင်ဝူဘက်က ဒဏ်ရာပျောက်သွားရင် ပြန်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် အမေက အဖေ့ကို အနောက်မြို့တံခါးက သစ်ပင်စောင်းအောက်မှာ နွားလှည်း ငှားခိုင်းလို့ရတယ်၊ ငွေအများကြီး မကုန်ပါဘူး"

စိတ်ထဲတွင် တွေးနေသည်၊ သူ၏အမေ ယခု လက်ထဲတွင် ငွေစ ၂၅၀ ရှိနေသေးသည်၊ လင်းလောင်ဝူ၏ ခြေထောက်ကို ကုသပြီးလျှင်ပင် ကျန်ရှိသေးသည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် တုံ့ဆိုင်းသွား၏။

လင်းလောင်စစ်သည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ နွားကို မောင်းနှင်ကာ လင်းအဘွားကြီးကို ရှောင်တိမ်းပြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် လိုက်လံရန် ကြံရွယ်သော်လည်း သူမ၏ခြေထောက်မှာ အလွန်နာကျင်နေ၏။ ထို့ပြင် လင်းသာ့ချွေ့နှင့် လင်းယွမ်ရှန်းတို့ ဟွေချွန်းခန်းမထဲတွင် သူမအား စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို သတိရသောအခါ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်လျှော့လိုက်သည်။ စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းပြီး လင်းအဘွားကြီးသည် ဒဏ်ရာရနေသောခြေထောက်ကို ဆွဲ၍ ဟွေချွန်းခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

လင်းသာ့ချွေ့နှင့် လင်းယွမ်ရှန်းတို့သည် အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ သိရှိသွားကြသည်။ ထို့နောက် လင်းယွမ်ရှန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လင်းသာ့ချွေ့အား သမားတော်အား သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။

သမားတော်သည် သုံးယောက်သား အမှန်တကယ် ငွေရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ပွင့်လင်းစွာ သဘောတူလိုက်၏။ လျင်မြန်စွာ ပြင်ဆင်ပြီး လင်းယွမ်ရှန်းအား ဒဏ်ရာကုသပေးလေသည်။

ဦးစွာ ဒဏ်ရာကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးနောက် အရိုးကို ပြန်လည်နေရာချထားလေသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သွေးထွက်လွန်မှု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

သမားတော်သည် ဆေးကျိုသည့်ကလေးအား အလျင်အမြန် ဂျင်ဆင်း သွားယူခိုင်းပြီး လင်းယွမ်ရှန်းအား အသက်ဆက်ပေးလေသည်။ အတန်ကြာ ကြိုးစားသော်လည်း သွေးတိတ်အောင် မလုပ်နိုင်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် မတတ်သာသဖြင့် သုံးယောက်သားအား ကုသမှု မအောင်မြင်ကြောင်း ပြောကြားလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ ထို့ပြင် သုံးယောက်သားအား ယခု အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ လင်းယွမ်ရှန်း၏ ပျက်စီးသွားသော ခြေထောက်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားလိုက်၏။

သမားတော်၏ ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းအဘွားကြီးသည် မျက်လုံးများ လန်တက်သွားပြီး သတိလစ်သွားလေသည်။ လင်းသာ့ချွေ့မှာမူ လင်းအဘွားကြီးအား ထူမရင်း တုန်ရီနေပြီး မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ပေ။ လင်းယွမ်ရှန်းသည် ဤအချိန်တွင် သတိမလစ်သေးသော်လည်း မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေလေပြီ။

"အမြန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချတော့၊ နောက်ကျသွားရင် အသက်ပါ မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘူး။" သမားတော်သည် တိုက်တွန်းလိုက်၏။

"ဘယ်… ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။ မဖြစ်ဘူး၊ မဖြတ်ရဘူး၊ ခြေထောက်ဖြတ်လိုက်ရင် လင်းလောင်ဝူ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူး မဖြေဆိုနိုင်တော့ဘူး။" လင်းသာ့ချွေ့၏စိတ်မှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး အလိုအလျောက် ပြောလိုက်၏။

"ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးက အရေးကြီးတာလား၊ အသက်က အရေးကြီးတာလား။" သမားတော်သည် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ၏အကြည့်သည် နာကျင်လွန်း၍ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချွေးစေးများ ပြည့်နှက်နေသော လင်းယွမ်ရှန်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"မင်းရဲ့ ဒီအခြေအနေက ခြေထောက်ကို ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘူး။ မင်းက သေချင်တာလား၊ အသက်ရှင်ချင်တာလား။" သူသည် လင်းယွမ်ရှန်းအား မေးလိုက်၏။

သူသည် ဤတောသားများကို လှည့်စားလိုသော်လည်း လူသတ်မှု ဖြစ်ပွားစေလိုခြင်းမရှိပေ။ ယခုအခြေအနေတွင် ခြေထောက်ဖြတ်တောက်ခွင့် မပြုပါက နောက်ဆက်တွဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် လူသေဆုံးနိုင်ပေသည်။

လင်းယွမ်ရှန်းသည် သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ကြီးမားသော နာကျင်မှုကြောင့် သူသည် သေမင်း၏ နီးကပ်လာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဖြတ်… ဖြတ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော်… အသက်ရှင်ချင်တယ်။" နောက်ဆုံး အသက်တစ်ချက်ကို အားတင်း၍ လင်းယွမ်ရှန်းသည် ဖွင့်ဟပြောလိုက်၏။

သမားတော်သည် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "ပြင်လိုက်တော့…" ဟု သူသည် ဘေးမှ လက်ထောက်သမားတော်နှင့် ဆေးကျိုသည့်ကလေးအား ပြောလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်စလုံးသည် ကိရိယာများကို အလျင်အမြန် ယူဆောင်လာကြသည်။

သမားတော်သည် ကိရိယာများကို ကိုင်ဆောင်၍ လင်းယွမ်ရှန်း၏ခြေထောက်ကို ဖြတ်တော့မည့်အချိန်မှာပင် လင်းသာ့ချွေ့သည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်၏။

"မဖြစ်ဘူး။ လင်းလောင်ဝူရဲ့ ခြေထောက် မပျက်စီးရဘူး။" သူသည် အော်ဟစ်ရင်း ပြေးဝင်လာသည်။

သမားတော်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆေးကျိုသည့်ကလေးအား အလျင်အမြန် လင်းသာ့ချွေ့ကို တားဆီးခိုင်းလိုက်သည်။

"မင်းပဲ ကုသပျောက်ကင်းနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့ဆီက ငွေစ ၂၀၀တောင် ယူထားသေးတယ်။ ခြေထောက် မဖြတ်ရဘူး။ လင်းလောင်ဝူရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖြတ်တာကို ခွင့်မပြုဘူး။" လင်းသာ့ချွေ့သည် တားဆီးခြင်းခံထားရသော်လည်း ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုးရန် ကြိုးစားရင်း ပါးစပ်မှ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေ၏။

သမားတော်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မျက်နှာအမူအရာ အလွန်မကောင်းလှပေ။

"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားသားကို မလွဲမသွေ ကုသပျောက်ကင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ ကတိမပေးခဲ့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာအခြေအနေက ဒီလောက် အန္တရာယ်ရှိတာ၊ ကျွန်တော်မပြောနဲ့၊ မြို့တော်က နန်းတွင်းသမားတော်တောင်မှ တစ်ရာရာခိုင်နှုန်း အာမခံချက် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ အခု အခြေအနေက ဒီလိုဖြစ်နေပြီ၊ ခင်ဗျားသားကို ကယ်မလား မကယ်ဘူးလား၊ ခင်ဗျား ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကြည့်ကျက်လုပ်တော့။

မကယ်ဘူးဆိုရင် ဒီမှာရှိတဲ့ လူတွေအားလုံး သက်သေရှိတယ်၊ ခင်ဗျားသားက ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ဒီသမားတော်ရဲ့ ကုသမှုကို နှောင့်ယှက်ခဲ့လို့ သေဆုံးသွားတာ။ သမားတော်နဲ့ရော ကျွန်တော်တို့ ဟွေချွန်းခန်းမနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ဘူး။"

ပြောပြီးနောက် သမားတော်၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သွားလေပြီ။

လင်းသာ့ချွေ့သည် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွား၏။ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး နောက်ထပ် လျှောက်မပြောဝံ့တော့ပေ။

***