ရှောင်ယန် ပြန်လာခြင်း

"ကယ်... ကယ်ပါဦး။" ထိုအချိန်တွင် လင်းယွမ်ရှန်းသည် တိုးညှင်းစွာရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ့ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူ့ကို သေစေချင်နေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုသာ ကယ်တင်နိုင်ပေတော့မည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည်လည်း လင်းယွမ်ရှန်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ချီတုံချတုံဖြစ်နေဆဲပင်။

"ကျွန်တော် ထပ်မေးမယ်။ ကယ်မှာလား၊ မကယ်ဘူးလား။" သမားတော်သည် လင်းသာ့ချွေ့ကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့၏ မျက်နှာသည် နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

သမားတော်သည် သူ့လက်ထဲမှ ကိရိယာများကို ချရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကယ်ပါ။ ကယ်လိုက်ပါတော့။" ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် လင်းသာ့ချွေ့သည် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ သမားတော်သည် သက်ပြင်းချနိုင်ပြီး ဆေးကောင်လေးကို လင်းသာ့ချွေ့နှင့် လင်းအဘွားကြီးတို့ကို ခေါ်သွားရန် စီစဉ်လိုက်ကာ လင်းယွမ်ရှန်း၏ ဒဏ်ရာကို ဆက်လက်ကုသလေသည်။

လင်းယွမ်ရှန်း၏ဒဏ်ရာကို ကုသရန်အတွက် အချိန်တစ်နာရီကျော်မျှ အလုပ်ရှုပ်ခဲ့ရ၏။

ဂျင်ဆင်းရှိသောကြောင့် လင်းယွမ်ရှန်းသည် သွေးများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သွေးတိတ်သွားပြီး အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဘေးအခန်းထဲတွင်မူ လင်းအဘွားကြီးသည် နိုးလာပြီးနောက် အခြေအနေကို သိရှိသွားသောအခါ ဆူညံစွာ အော်ဟစ်နေသည်မှာ မရပ်မနားပင်။

လင်းသာ့ချွေ့သာ မတားထားခဲ့လျှင် သူမသည် သမားတော်ကို သွားသတ်လောက်ပေသည်။

သမားတော်သည် လင်းယွမ်ရှန်း၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပြီးနောက် ဆေးအကူကောင်လေးကို ဆေးပြုတ်ရန် ညွှန်ကြားပြီးမှ လင်းမိသားစု အဘိုးကြီးအဘွားကြီးထံသို့ လူများကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လင်းအဘွားကြီး၏ ဆဲဆိုသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

သမားတော်သည် ယခုကဲ့သို့ အဖြစ်မျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသောကြောင့် သူခေါ်လာသော ဆိုင်အကူနှစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဆိုင်အကူနှစ်ယောက်သည်လည်း ချက်ချင်းနားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး အဘွားကြီးလင်းကို ကြည့်ကာ အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်လိုက်ကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လင်းအဘွားကြီးသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။

"မင်း... မင်းတို့ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။ ဟွေချွန်းခန်းမက လူသတ်ပြီး အလောင်းဖျောက်ချင်တာလား။" ပထမစကားတစ်ခွန်းတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ်ပါဝင်နေသော်လည်း နောက်တစ်ခွန်းတွင်မူ သူမ၏အသံသည် အလွန်စူးရှလာသည်။

ထိုအသံကို ကြားရသူတိုင်း နားကို ပိတ်ထားချင်စိတ် ပေါက်သွားကြ၏။

"ဟမ့်။" ထို့နောက် သမားတော်သည် ခပ်ဟဟရယ်မောလိုက်ပြီး လင်းအဘွားကြီးကို မနှစ်မြို့သလို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဟွေချွန်းခန်းမက လူတွေကို ကယ်တင်ပြီး ချင်းရှီမြို့က လူပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ကုသပေးခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားလို တောသူမကြီးက ကျွန်တော်တို့ ဟွေချွန်းခန်းမကို အသရေဖျက်ရဲတယ်ပေါ့လေ။"

လင်းအဘွားကြီးသည် ထပ်မံဆဲဆိုရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သမားတော်သည် ဆက်ပြောလိုက်သည် "ခင်ဗျား သွားမစုံစမ်းဘူးလား။ ကျွန်တော်တို့ ဟွေချွန်းခန်းမက ဘယ်သူ့လုပ်ငန်းလဲဆိုတာကို။"

လင်းအဘွားကြီးသည် ချက်ချင်း ကြောက်လန့်သွားသည်။

သူမ၏ပါးစပ်မှ ထွက်ကျလာတော့မည့် ဆဲဆိုသံများကို ပြန်လည်မျိုချလိုက်ရ၏။

သမားတော်၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဆိုင်အကူတစ်ယောက်သည် ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဟွေချွန်းခန်းမရဲ့ သူဌေးက မြို့စားမင်းရဲ့ ယောက္ခမတော်ပဲ။ ခင်ဗျားတို့က ဟွေချွန်းခန်းမမှာ ပြဿနာရှာရဲတယ်ပေါ့လေ။ ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ၊ ခင်ဗျားတို့ကို ထောင်ထဲပို့လိုက်မယ်။" စကားပြောနေစဉ်တွင် သူသည် ဘေးသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သေးသည်။

လင်းအဘွားကြီးနှင့် လင်းသာ့ချွေ့တို့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောက်လန့်၍ နောက်သို့ဆုတ်သွားကြသည်။

သာမန်ပြည်သူသည် အရာရှိများနှင့် မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေ။ သူတို့သာ တကယ်ထောင်ထဲ ရောက်သွားလျှင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမည်နည်း။

သမားတော်သည် အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ယောက် ကြောက်လန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါမှ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြေလျော့လာသည်။

"ခင်ဗျားတို့သားရဲ့ ဒဏ်ရာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော်ကုသပေးတုန်းက သေချာပေါက် ပျောက်ကင်းမယ်လို့ အာမမခံနိုင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ပြီးသားပဲ။ ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို ကုသပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာလေ။ ဒီနေ့ သူ့ခြေထောက်ကို မကယ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် အသက်တော့ ချမ်းသာရာရသွားပြီ။

"နောက်ဆက်တွဲအနေနဲ့ သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ ဟွေချွန်းခန်းမမှာ ဆက်ထားလို့လဲ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး။ နေ့လယ်ကျရင် သူ့ကို ခေါ်သွားလိုက်တော့။"

အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ယောက်သည် သဘာဝအတိုင်း သဘောမတူကြပေ။ စကားပြောချင်သော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ချက်ချင်း စကားမပြောနိုင်ခဲ့ကြပေ။

"ပိုက်ဆံ။ ဒါဆို ပိုက်ဆံနည်းနည်းပြန်ပေး။" လင်းသာ့ချွေ့သည် သတ္တိပိုရှိပြီး သမားတော်ကို ပြောလိုက်သည်။

ပိုက်ဆံအားလုံးကို ပြန်တောင်းရန်မှာ လက်တွေ့မကျပေ။

သို့သော် သူ၏သားသည် ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ပိုက်ဆံလည်း မရှိတော့သည့်အတွက် အနည်းငယ်တော့ ပြန်ပေးသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

လင်းအဘွားကြီးသည် လင်းသာ့ချွေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သမားတော်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည်လည်း သမားတော်ကို ပိုက်ဆံပြန်တောင်းချင်နေသည်မှာ ထင်ရှား၏။

လင်းယွမ်ရှန်း၏ ခြေထောက်ကို ဖြတ်လိုက်ရသည်ကို သိလိုက်ရသည့် အချိန်မှစ၍ လင်းအဘွားကြီးသည် နောင်တရနေခဲ့သည်။

လောင်ဝူ မကောင်းနိုင်တော့မှန်းသာ သိခဲ့လျှင် သူမသည် သူ့ကို ဘာကြောင့် ကုသပေးခိုင်းခဲ့မည်နည်း။

ယခု လောင်ဝူသည်လည်း မသန်မစွမ်းဖြစ်သွားပြီ။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ အိုစာမင်းစာအတွက် စုထားသော ငွေများလည်း မရှိတော့ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့၏ ဘဝကို ဘယ်လိုဆက်လက်ရှင်သန်ကြမလဲ...

သမားတော်သည် တဟားဟားရယ်မောလိုက်သည်။

"ဂျင်ဆင်းကို ခင်ဗျားတို့သားအတွက် သုံးလိုက်ပြီ။ သုံးတဲ့ပမာဏက အရင်ပြောထားတာထက်တောင် များသေးတယ်။ ပိုက်ဆံထပ်မတောင်းတာတောင် ကံကောင်းနေပြီ။ အခု ပိုက်ဆံပြန်တောင်းချင်သေးတယ်ပေါ့လေ။

ဒီလိုဆိုမှတော့ သွားခါနီး ငွေစ၂၀ ထပ်ပေးခဲ့။" ပြောပြီးနောက် သမားတော်သည် အင်္ကျီလက်ကို ခါယမ်းကာ တိုက်ရိုက်ထွက်သွားလေသည်။

လင်းသာ့ချွေ့နှင့် လင်းအဘွားကြီးတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။

သူတို့သည် တံခါးဝသို့ အမြန်လိုက်သွားကြသည်။

သို့သော် ဆိုင်အကူနှစ်ယောက်သည် သူတို့ကို တားဆီးပြီး မြေပေါ်သို့ တွန်းချလိုက်ကြသည်။

"ငွေစ ၂၀။ လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ ထုတ်ပေးလိုက်။ မဟုတ်ရင်..." ဆိုင်အကူတစ်ယောက်သည် အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ယောက်ကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ယောက်သည် ကြောက်လန့်၍ တုန်လှုပ်နေကြသည်။

အကြိမ်ကြိမ် ချီတုံချတုံဖြစ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပိုက်ဆံပေးပြီး အမှုကို ဖြေရှင်းလိုက်ကြသည်။

ထိုအခါမှ လင်းသာ့ချွေ့သည် ဟွေချွန်းခန်းမမှ ထွက်ခွာခွင့်ရခဲ့သည်။

ဟွေချွန်းခန်းမမှ ထွက်လာပြီးနောက် လင်းသာ့ချွေ့သည် မြို့အနောက်ဘက်ရှိ သစ်ပင်စောင်းအောက်သို့ သွားပြီး နွားလှည်းတစ်စီး ငှားရမ်းလိုက်သည်။

အဖြစ်အပျက်များစွာ ကြုံတွေ့ပြီးနောက် သူသည် ဟွေချွန်းခန်းမတွင် ကြာကြာမနေရဲတော့ပေ။

သူသည် သူ၏ ပဉ္စမသားနှင့် ဇနီးသည်ကို ကျင့်ခွိုက်ခေါ်ပြီး အိမ်ပြန်ချင်နေပြီဖြစ်သည်။

အနာဂတ်ကိစ္စများကိုမူ အနာဂတ်ရောက်မှသာ ဆက်လက်စဉ်းစားရမည်ဖြစ်သည်။

ရင်နာနာဖြင့် ကြေးနီပြား ၇၀ သုံးပြီးနောက် လင်းသာ့ချွေ့သည် နွားလှည်းတစ်စီး ငှားရမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် နွားလှည်းနှင့်အတူ ဟွေချွန်းခန်းမသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

လင်းအဘွားကြီးနှင့် လင်းယွမ်ရှန်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်ပြီးနောက် သူတို့သည် သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

လင်းမိသားစုသို့ ပြန်ရောက်လာသော အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

.......

ထိုအချိန်တွင် လင်းမိသားစု စတုတ္ထအိမ်တွင်မူ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လင်းလောင်စစ်သည် ငွေစ၅၀ရပြီးနောက် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူ့ဇနီးကို ခေါ်ပြီး ငွေများကို ပေးအပ်လိုက်သည်။

ငွေများကို မြင်သောအခါ လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် တစ်ညလုံး မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော ဒေါသများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမ၏ ယောက္ခထီးနှင့် ယောက္ခမအပေါ် ထားရှိသော အမြင်လည်း အနည်းငယ် ကောင်းမွန်လာသည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ခင်ပွန်းသည်ပြောပြသော အပြင်ထွက်ပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများကို ကြားပြီးနောက် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည်လည်း လင်းမိသားစု အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ယောက်ကို ကျေးဇူးဆပ်ချင်သည့် စိတ်ကူးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

"ရှန့်ကုန်းပြောတာမှန်တယ်။ နောက်ဆို ကျွန်မတို့ တံခါးပိတ်ပြီး ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ်နေကြမယ်။ အိမ်ကြီးဘက်က ကိစ္စတွေကို ကျွန်မတို့ ဝင်မပါတော့ဘူး။"

လင်းလောင်စစ်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း။ အခု ငါက မင်းနဲ့ ကလေးတွေ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ရှိဖို့ပဲ ဆုတောင်းတယ်။ အခု ငါတို့လက်ထဲမှာ စုမိဆောင်းမိလေးလည်း ရှိနေပြီ။ နောက်နှစ်ကျရင် မင်းက ငါ့ကို ဝဖြိုးတဲ့သားလေးတစ်ယောက် မွေးပေး။ ငါတို့မိသားစုက ပိုပြီးစည်ကားလာမှာပဲ။"

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးမှာ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လင်းလောင်စစ်သည် ထိုအဖြစ်ကို မြင်သောအခါ ရှေ့တိုးပြီး သူ၏ဇနီးကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"မင်းလည်း အရမ်းမစဉ်းစားပါနဲ့။ ငါ့ကလေးအရင်းရှိလာရင်တောင် ငါက သာ့ချန်နဲ့ ရှောင်ချန်ကို လျစ်လျူရှုမှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကို ငါတို့အရင်းအချာသားလို ဆက်ဆံမှာမဟုတ်ပေမယ့် ခွဲခြားဆက်ဆံမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။"

ကလေးနှစ်ယောက်သည် သူ့ကို အလွန်ရိုသေကြသည်။ ပြီးတော့ သူ့သွေးသားရင်းကလေး မွေးဖွားလာလျှင် ကလေးနှစ်ယောက်သည် သူ့ကလေး၏ အစ်ကိုများ ဖြစ်လာကြမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံးသည် မိသားစုတစ်စုတည်းပင်။

"အင်း။" ထိုအခါမှ အမျိုးသမီးသည် စိတ်အေးသွားသည်။

လင်းလောင်စစ်သည် အိမ်ကြီးဘက်က ကိစ္စများကို ထပ်မံမစွက်ဖက်တော့ဟု ပြောပြီးနောက် အိမ်ကြီးဘက်ကလူများ ပြန်လာသည်ကို ကြားသောအခါ အမှန်တကယ်ပင် သွားမကြည့်ခဲ့ပေ။

ပထမအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်သည်လည်း အိမ်ကြီးဘက်နှင့် မသင့်မြတ်သောကြောင့် မည်သူမျှ သွားမကြည့်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် အိမ်ကြီးဘက်တွင် လင်းအဘွားကြီးနှင့် လင်းသာ့ချွေ့နှစ်ယောက်တည်းသာ လင်းလောင်ဝူကို အိမ်ထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့ရသည်။

လှည်းသမားက မကူညီချင်၍ မဟုတ်ဘဲ အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ယောက်က ကြေးအနည်းငယ်ပင် ပိုမပေးချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်ရှန်းကို နေရာချထားပြီးနောက် လင်းအဘွားကြီးသည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ "အား" ဟု အော်ငိုလိုက်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် သူမကို အပြင်ဘက်အခန်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

"တော်တော့။ လောင်ဝူက မနိုးသေးဘူး။ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့။"

လင်းအဘွားကြီး၏ အော်ငိုသံသည် မကြာမီ ရှိုက်ငိုသံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"နိုးလာတော့ရော ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ လောင်ဝူရဲ့ ခြေထောက်... ဝူးဝူး... ခြေထောက်မရှိတော့ဘူး။ နောက်... နောက်ဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။..."

လင်းသာ့ချွေ့သည်လည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"ခြေထောက်မရှိတော့တာက စာမေးပွဲဖြေလို့မရတော့တာပဲ ရှိတယ်။ ငါတို့လောင်ဝူက အရည်အချင်းရှိတာပဲ။ ဘာလုပ်လုပ် မဖြစ်နိုင်စရာမရှိဘူး။"

လင်းအဘွားကြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ သူတို့လောင်ဝူ၏ ပညာအရည်အချင်းသည် ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းတွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

စာမေးပွဲ မဖြေနိုင်တော့လျှင် ဆရာအဖြစ် လုပ်ကိုင်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

စာသင်ကျောင်းမှ ဆရာများသည် လူအများ၏ လေးစားမှုကို ရရှိရုံသာမက ကျောင်းသားများ၏ ကျူရှင်ခများစွာ ရရှိသောကြောင့် ငွေများစွာ ရှာဖွေနိုင်ပေသည်။

"လောင်ဝူနိုးလာတဲ့အခါ သူ့အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ကြည့်ကြတာပေါ့။ မင်း အရင်သွားပြီး ထမင်းချက်လိုက်။" လင်းသာ့ချွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"အင်း။" လင်းအဘွားကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမ၏ပဉ္စမသားသည် အောင်မြင်နိုင်သေးသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူမ၏စိတ်သည် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။ ထို့နောက် ဒဏ်ရာရနေသော ခြေထောက်ကို ဆွဲ၍ မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

........

သုံးရက်ကြာပြီးနောက်။

လင်းမိသားစု၏ အငယ်ဆုံးသမီးနှင့် လင်းလောင်ဝူ၏ ကိစ္စသည် နောက်ဆုံးတွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလုပ်ရုံအတွင်းမှ လူများ၏ အတင်းအဖျင်းစကားများကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

လင်းလန်ဟွာသေဆုံးသည့် ကိစ္စကို လီရှောင်က သူမကို အရင်ကတည်းက ပြောပြထားပြီးဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သတင်းအသစ် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်က လီရှောင်က သူမကို ပြောပြခဲ့သည်မှာ လျိုအိမ်တော်မှ သခင်လေးလျိုသည် လင်းလန်ဟွာကို သတ်ရုံသာမက လင်းမိသားစုကို ရှင်းလင်းရန်လည်း ကူညီပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ယခုကြည့်ရသည်မှာ လင်းလောင်ဝူ၏ခြေထောက်သည် ထိုသူ၏ လက်ချက်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုကိစ္စအတွက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်နေသည်။

လင်းမိသားစု အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ယောက်သည် ဉာဏ်မကောင်းသော်လည်း လင်းလောင်ဝူသည် လင်းမိသားစုတွင် အအောင်မြင်ဆုံးဖြစ်နိုင်သူဟု သတ်မှတ်ထားခြင်းမှာ အမှားမရှိပေ။

ရှေးခေတ်တွင် စာမေးပွဲဖြေဆို၍ ရာထူးရယူခြင်းသည် အောက်ခြေလူတန်းစားများအတွက် လူတန်းစားပြောင်းလဲရန် အထိရောက်ဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်။

သူမသည် လင်းယွမ်ရှန်း၏ အရည်အချင်းကို မယုံကြည်သော်လည်း အချို့အရာများကို ပြောရန်ခက်ခဲသည်။

ယခု လင်းယွမ်ရှန်း၏ ခြေထောက်ကို ဖျက်ဆီးပြီး သူ၏ စာမေးပွဲဖြေဆိုခွင့်လမ်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းသည် လင်းမိသားစု၏ အနာဂတ်ကိုလည်း ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး လင်းမိသားစုကို ပြန်လည်မထူထောင်နိုင်အောင် ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနည်းလမ်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်ပေသည်။

ဤကိစ္စကို သိရှိပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြပေ။

ထိုအချိန်မှစ၍ လင်းမိသားစုကို သူမ၏စိတ်ထဲမှ လုံးဝဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ဤအတောအတွင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အားမနေခဲ့ပေ။ နေ့တိုင်း အိမ်တော်ထိန်းဖန်းကို သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါစေပြီး ခြံများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။

ခြံများ၏ စီမံကိန်းများကို စီစဉ်ခဲ့သည်။

.......

နောက်ဆုံးတွင် ဒီဇင်ဘာလ ၂၈ ရက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့ စိုးရိမ်နေခဲ့သော ရှောင်ယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှောင်ယန်သည် လျိုအိမ်တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာပြီး လျိုအိမ်တော်၏ မိသားစုဝင်သစ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်သည် သူ့ဦးလေးကို မြင်သောအခါ အလွန်ရင်းနှီးစွာ ခံစားရသည်။

သူသည် လင်းရှောင်ကျစ်ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ရှောင်ယန်၏နောက်မှ အရိပ်ကဲ့သို့ လိုက်ပါနေကြတော့သည်။

......

နေ့လယ်ခင်း။

အငြိမ်မနေနိုင်သော ရှောင်ယန်သည် အရိပ်ကဲ့သို့ လိုက်နေသော ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဖယ်ရှားပြီး တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်သွားချင်ကြောင်း အဆိုပြုခဲ့သည်။

သူသည် လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကိုလည်း အတူလိုက်ရန် ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။

လျိုရှီသည် မူလက သဘောမတူချင်သော်လည်း ရှောင်ယန်၏ ချွဲနွဲ့တောင်းဆိုမှုကို မခံနိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သုံးယောက်သည် အသင့်ပြင်ဆင်ပြီး မကြာမီ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။

သုံးယောက်သား အတူတူအမဲလိုက်ကြပြီး သူတို့အားလုံးသည် အရည်အချင်းရှိပြီး သတ္တိရှိသူများဖြစ်သောကြောင့် အနောက်တောင်တန်းတွင်သာ နေမည်မဟုတ်ပေ။

အနောက်တောင်တန်းကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် သူတို့သုံးယောက်သည် တောင်နက်ပိုင်းဒေသသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

တောင်နက်ပိုင်းတွင် နှင်းများသည် ပို၍ထူထပ်ပြီး လမ်းသည် ပို၍ခက်ခဲသော်လည်း သူတို့သုံးယောက်သည် လွယ်ကူစွာ သွားလာနိုင်ကြသည်။

ရှောင်ယန်သည် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်နှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုနေသည်။

"မရီး၊ ဒါက အရင်က ဟန်ရှန်းမြို့မှာ မရီးနဲ့ အစ်ကိုကြီးတို့ တော်ဝင်စစ်တပ်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သုံးခဲ့တဲ့ လက်နက်လား။" ရှောင်ယန်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ထဲမှသေနတ်နှင့် သူမ၏ လက်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော နေရာလွတ်လက်စွပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်က နေရာလွတ်လက်စွပ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှောင်ယန်အား ပြောပြပြီးဖြစ်ကြောင်း ကြိုတင်သိရှိထားသည်။ ပြီးတော့ သူက သူမသည် နတ်သမီးဖြစ်ကြောင်း ပုံပြင်တစ်ခုကိုလည်း ဖန်တီးခဲ့သည်။

ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ထိုအချိန်က သူမသည် ကြားရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ တစ်ယောက်က ပုံပြင်ဖန်တီးရဲပြီး တစ်ယောက်က ယုံရဲသည်ဟု သူမ စဉ်းစားမိသည်။

"အင်း။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏လက်ထဲတွင် သေနတ်တစ်လက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူမသည် သေနတ်ကို ရှောင်ယန်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"စမ်းကြည့်။"

ရှောင်ယန်သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားပြီး လက်ထဲသို့ ရောက်လာသောအခါ လက်ကမချချင်တော့အောင် ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှောင်ယန်အား သေနတ်၏ တည်ဆောက်ပုံ၊ ပစ်မှတ်ချိန်ရွယ်နည်းနှင့် ပစ်ခတ်နည်းတို့ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

ပြီးတော့ သားကောင်ကို တွေ့ရှိသောအခါ ရှောင်ယန်ကို ပစ်ခတ်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် သေနတ်အသုံးပြုသောကြောင့် ရှောင်ယန်သည် သားကောင်ကို မပစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် စိတ်ပျက်နေစဉ်မှာပင် ဘေးမှ လီရှောင်သည် ရုတ်တရက် လက်လှမ်းပြီး သားကောင်၏ လည်ပင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပစ်ခွင်းလိုက်သည်။

သားကောင် လဲကျသေဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ယန်သည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဤလက်နက်ပုန်း၏ သေစေနိုင်စွမ်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့ စကားမပြောမီမှာပင် ရှောင်ယန်သည် သားကောင်ထံသို့ အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သားကောင်၏ လည်ပင်းကို ပစ်ခွင်းခံထားရသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပို၍အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူ့လက်ထဲမှ သေနတ်သည် ပူနွေးလာသလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

"အရမ်းတော်တာပဲ။ မရီးက တစ်ယောက်တည်းနဲ့ တော်ဝင်စစ်တပ် ထောင်ပေါင်းများစွာကို ခြောက်လှန့်နိုင်ခဲ့တာ မဆန်းပါဘူး။"

အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ဟန်ရှန်းမြို့တိုက်ပွဲနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် သတင်းများစွာ ကြားသိခဲ့ရသည်။

အခြားသူများသည် ကြားသိရုံသာဖြစ်သော်လည်း သူသည် ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

မရီးနှင့် အစ်ကိုကြီးတို့သည် သေနတ်များဖြင့် ပစ်ခတ်ခြင်းနှင့် လက်ပစ်ဗုံးများ ပစ်ပေါက်ခြင်းဖြင့် သူတို့ကို ဆုတ်ခွာရန် အကာအကွယ်ပေးခဲ့သည်ကို သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်က လျိုလိပ်အိုကြီးသည် လူများစွာကို ခေါ်ဆောင်ပြီး သူတို့ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မရီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တပ်၏နောက်ဆုံးသို့ ပြေးပုန်းခဲ့ရပြီး ခေါင်းပင်မဖော်ရဲခဲ့ပေ။

မရီးသည် တကယ်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင်။

အိုး... မဟုတ်ဘူး၊ အစ်ကိုကြီးပြောတာတော့ နတ်သမီးတဲ့။

လီရှောင်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ ရှောင်ယန်သည် သူ့အစ်ကိုကြီးကို မနာလိုစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလူကြီးရဲ့ကံက အရမ်းကောင်းတာပဲ။ မနာလိုတောင်ဖြစ်တယ်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြသည်။

"လူနှစ်ယောက်က လူထောင်ပေါင်းများစွာကို ဘယ်လိုတိုက်နိုင်မှာလဲ။ လျိုလိပ်အိုကြီးက ချီဝူတပ်ရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ကြောက်ပြီး ဆက်မလိုက်ရဲတော့တာပဲ။"

သူမနှင့် လီရှောင်တို့သည် ပူနွေးသောလက်နက်များ အသုံးပြု၍ တော်ဝင်စစ်တပ်ကို တားဆီးခဲ့သည့်ကိစ္စကို အပြင်လူများ မသိသော်လည်း ယန်ဧကရာဇ်ဘက်မှတော့ သတင်းရရှိပြီးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အန်းယန်ဝမ်ဘက်မှလည်း သတင်းအချို့ ရရှိပြီးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အကြောင်းမှာ အန်းယန်ဝမ်သည် သံသယရှိသူကို လီရှောင်အပေါ်သို့ ပစ်ချခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့က ချီဝူတပ်ကို ဆုတ်ခွာရန် အကာအကွယ်ပေးခဲ့သော လူနှစ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်သည် လီရှောင်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်သည် လီရှောင်၏ လျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်ဟု သူထင်နေသည်။

ထို့အတွက်ကြောင့် အန်းယန်ဝမ်သည် လျန်ယွီကို အခြေအနေစုံစမ်းရန် လီရှောင်ထံသို့ အထူးစေလွှတ်ခဲ့သည်။

လီရှောင်သည်လည်း ထက်မြက်ပြီး မသိဟု တိုက်ရိုက်ပြောဆိုခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ထိုကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော လက်နက်မျိုး ရှိသည်ကို သူ မယုံကြည်ဟုလည်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

အန်းယန်ဝမ်နှင့် လျန်ယွီတို့သည် သေနတ်နှင့် လက်ပစ်ဗုံးကို မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။

သူတို့သည်လည်း ဤလက်နက်နှစ်မျိုး၏ သေစေနိုင်စွမ်းကို အနည်းငယ် သံသယရှိသောကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ဆက်လက်မစုံစမ်းတော့ပေ။

သို့သော် ဤကိစ္စသည် ဤနေရာတွင်သာ အဆုံးသတ်လျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

သူမ၏လက်ထဲတွင် ထိုအရာများ ရှိသည်ကို အန်းယန်ဝမ်သာ သိရှိသွားလျှင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အကျိုးဆက်သည် သူမ မြင်တွေ့ချင်သည့် အရာမျိုး ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

ရှောင်ယန်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော် မှားမှတ်မိတာပါ။" သူက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

တစ်ခုခုကို သတိရသွားသောအခါ ရှောင်ယန်သည် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မရီး စိတ်ချပါ။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် ညီအစ်ကိုတွေကို မှာကြားထားပြီးပါပြီ။ အဲ့ဒီနေ့က မြင်တွေ့ခဲ့တာတွေကို သူတို့ အပြင်မှာ မပြောကြပါဘူး။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်နှင့် နောက်တစ်ကြိမ် အကြည့်ချင်းဆုံပြီး ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ရှောင်ယန်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီသားကောင်ကို မင်း အရင်တွေ့တာပဲ။ မင်းပဲ ယူထားလိုက်တော့။"

ရှောင်ယန်သည် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားသည်။

"မရီး၊ မရီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အမေအရင်းပဲ။" သူက အော်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရှောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ဘာစကားတွေ ပြောနေတာလဲ။" သူက ဆဲပြောလိုက်သည်။

သူ့အကြည့်သည် သူ့ဇနီးထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းကို တခြားသူကို ပေးလိုက်တာလဲ ဟူသော အကြည့်မျိုးဖြင့်။

"ဘယ်ကသာ ဘာစကားတွေ ပြောရမှာလဲ။ ကျွန်တော့်ဆိုလိုရင်းက နောက်ဆိုရင် ကျွန်တော်က မရီးကို အမေအရင်းလိုပဲ ရိုသေလေးစားမှာ။ မရီး ကျွန်တော့်ကို ဘာခိုင်းခိုင်း ကျွန်တော်လုပ်မှာ။ ဘာမှပြန်မပြောဘူး။" ရှောင်ယန်သည် ဝမ်းမြောက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ်တွင် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာချိုသွေးနေသည်။

သူ့မရီးသည် တကယ့်သူဌေးကြီးပင်။ မရီးနှင့် အတူရှိနေလျှင် ကောင်းမွန်သောဘဝသည် မဝေးတော့ပေ။

လီရှောင်သည် ကြည့်ရင်း ဒေါသထွက်လာသည်။

သူ့ဇနီးကို မျက်နှာချိုသွေးခွင့်ရှိလို့လား။

"ဒါဆို မင်းကို မစင်စားခိုင်းရင်ရော မင်းစားမှာလား။" သူ၏ဇနီးသည် ရယ်မောနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ပို၍ဒေါသထွက်ပြီး စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

***