အမဲလိုက်ခြင်း

"ဖူး..." လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ရှောင်ယန်၏ အနေခက်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီးနောက် သူမသည် ဗိုက်ကိုနှိပ်၍ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဘယ်မှာ မင်းလိုအစ်ကိုမျိုး ရှိလို့လဲ..." ရှောင်ယန်သည် လီရှောင်ကို နာကျင်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူနှင့် ရန်မဖြစ်ခဲ့ပေ။

အကြောင်းမှာ သူသည် မရီး၏ ရှေ့တွင် သိုးငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အားနည်းလေလေ ဂရုစိုက်ခံရလေလေ မဟုတ်ပါလား...

သူ့အစ်ကိုသည် ယခု မျက်နှာကြီးတင်းမာနေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်သည့် ပုံစံကို ကြည့်ရင်း သူသည် မိမိကိုယ်ကို အလွန်တော်သည်ဟု ထင်မြင်မိလေသည်။

ခဏအကြာတွင်မှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရယ်မောခြင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

"တော်ပြီ၊ မနောက်ကြနဲ့တော့။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လာခဲ့တာ သားကောင် သိပ်မရသေးဘူး။ တစ်ခေါက်ထွက်လာပြီး ယုန်လေးနှစ်ကောင်ပဲ ပြန်သယ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။"

ပြောရင်း သူမသည် လီရှောင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျည်ဆံက အကန့်အသတ်နဲ့ရှိတာ၊ ရှောင်ယန်ကတော့ ထားလိုက်တော့၊ သူ့ကို လက်တည့်စမ်းခိုင်းလိုက်။ ရှင်ကတော့ လေးနဲ့မြားပဲသုံးလိုက်။"

သူမ၏ နေရာလွတ်ထဲတွင် သေနတ်နှင့်ကျည်ဆံများ အများအပြား ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ဤအရာများသည် သုံးလေလေ နည်းလေလေ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် အသက်ရှင်နေထိုင်ရန် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးရာ မည်သည့်အချိန်တွင် ဤအရာများကို လိုအပ်လာမည်ကို ဘယ်သူကြိုသိနိုင်မှာလဲ။

ထို့ကြောင့် ချွေတာနိုင်သလောက် ချွေတာရပေမည်။

"အင်း။" လီရှောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့လက်ထဲမှ သေနတ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ထိုအစား လေးနှင့်မြားတစ်စုံ ပေါ်ထွက်လာ၏။

ယခင်က သူသည် လေးနှင့်မြားကို အသုံးပြုရခြင်းကို အလွန်နှစ်သက်ခဲ့သော်လည်း သေနတ်ကို အသုံးပြုပြီးနောက် လေးနှင့်မြားသည် ထိုမျှလောက် မမွှေးပျံ့တော့ကြောင်း သူတွေ့ရှိခဲ့ရသည်...

ရှောင်ယန်သည် ထိုအဖြစ်ကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်နှာထက်တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

ဟေးဟေး၊ နောက်ဆို သူတစ်ယောက်တည်းပဲ သေနတ်သုံးနိုင်တော့မယ်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့မျက်နှာထက်မှ ဂုဏ်ယူသော အပြုံးသည် မပျောက်ကွယ်သေးခင်မှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူ့ကို စကားဆိုလာပြန်သည်။

"ငါ မင်းကို လက်ပစ်ဗုံးငါးလုံး၊ သေနတ်နှစ်လက်နဲ့ ကျည်ကတ်ဆယ်ခု ပေးထားတယ်။ ကျည်ကတ်တစ်ခုမှာ ကျည်ဆယ်တောင့်ပါတယ်၊ စုစုပေါင်း ကျည်တစ်ရာပဲရှိတာ၊ သုံးပြီးရင် ကုန်ပြီ။ မင်းလည်း ချွေတာသုံးဦး။" ပြောရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှောင်ယန်၏ နေရာလွတ်လက်စွပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်ယန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။

"သုံးပြီးရင် ကုန်ပြီလား။ မဖြစ်ဘူးလေ မရီးရာ။ ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်းလောက် ထပ်မပေးနိုင်ဘူးလား။" သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ချွဲနွဲ့စွာ ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်၍ ရွံရှာသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ့ဇနီး ခေါင်းခါပြသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

"မရဘူး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ဆို၏။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ထပ်ပြောသည် "ဒီပစ္စည်းတွေကို ငါ မင်းတို့ကမ္ဘာကို လာတုန်းက အများကြီး ယူမလာခဲ့ဘူး။ မင်းတို့ကမ္ဘာမှာလည်း လုပ်လို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် သုံးလေလေ နည်းလေလေပဲ။

စောစောက ငါ မင်းအစ်ကိုကို ချွေတာသုံးခိုင်းတာ မဟုတ်လား။ နောက်ပိုင်း အရေးပေါ်လိုတဲ့အချိန်မှာ မရှိတော့မှာ စိုးလို့လေ။"

ရှောင်ယန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

"ဒီကမ္ဘာကို လာတယ် ဟုတ်လား။" သူ ဘာကြားလိုက်ရတာလဲ။

ကောင်းကင်ဘုံကဆိုတာတော့ လွန်ပါရဲ့။ ဒီလိုဆို မရီးက တကယ်ကြီး ကောင်းကင်ဘုံကနေ ကြွမြန်းလာခဲ့တဲ့ နတ်သမီးတစ်ပါးလား။

"နောက်ပြီးတော့ ဒီပစ္စည်းတွေက ဒီကမ္ဘာက မဟုတ်ဘူး။ လူရှေ့မှာ မထုတ်ပြတာ အကောင်းဆုံးပဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"မမေ့နဲ့ဦး၊ အန်းယန်ဝမ်က ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတုန်းပဲ။"

ရှောင်ယန်၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း တည်ကြည်သွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ မရီး။ ရှောင်ယန် ကျည်ဆံကို ချွေတာသုံးပါ့မယ်။ လူရှေ့မှာ မပစ်တော့ပါဘူး။"

ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လူအုပ်သည် ဆက်လက်ရှေ့သို့ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။

လမ်းအတော်ကြာ လျှောက်ပြီးနောက်မှ သူတို့သည် သားကောင်ကြီးတစ်ကောင်ဖြစ်သည့် ကျားတစ်ကောင်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သေနတ်ဖြင့် ပစ်သတ်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း လီရှောင်နှင့် ရှောင်ယန်တို့က တားဆီးခဲ့ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုကျားကြီးကို လေးနှင့်မြား၊ ဓားမြှောင်တို့ဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် အဆိုပြုခဲ့ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏အဖြေကို မစောင့်ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို နေရာတွင်ပင် နေခဲ့ရန် မှာကြားပြီးနောက် ကျားကြီးထံသို့ ပြေးသွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျားကြီးကို မြားတစ်စင်းစီ ပစ်ခတ်ပြီးနောက် ကျားကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို သူမသည် စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ဓားမြှောင်များသည် ကျားကြီး၏ကိုယ်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသကဲ့သို့ သူတို့သည်လည်း ကျားကြီး၏ ချွန်ထက်သော ခြေသည်းများဖြင့် ကုတ်ခြစ်ခံခဲ့ရသည်။

ရှောင်ယန်သည် ကျားကိုက်ခံရတော့မည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အမြန်ရှေ့တိုး၍ စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုလိုက်၏။

ကျားကြီးသည် နှောင့်ယှက်မှုကို ခံလိုက်ရသောကြောင့် ၎င်း၏လှုပ်ရှားမှုသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွား၏။

သို့သော် ထိုခဏတာသည် လုံလောက်ပေသည်။

ရှောင်ယန်သည် ကျားကြီး၏တိုက်ခိုက်မှုကို အောင်မြင်စွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး သူhဓားမြှောင်ကို ကျားကြီး၏လည်ပင်းထဲသို့ ထိုးစိုက်ကာ အားကုန်ဆွဲလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီရှောင်သည်လည်း အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်၍ သူ၏ဓားမြှောင်ကို ကျားကြီး၏လည်ပင်းထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ယောက်ျားနှစ်ဦးသည် ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ကျားကြီး၏ ခေါင်းကိုပင် ဖြတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကျားကြီးသည် အသက်ငင်နေပြီး သေဆုံးလုနီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသည်နှင့် "ဟားဟားဟား..." ရှောင်ယန်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျားကြီး၏ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်မှီချလိုက်သည်။

အလွန်ပျော်စရာ ကောင်းလှသည်။ ဤမျှကြာအောင် စိတ်ကျဉ်းကျပ်ခဲ့ရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ့စိတ်ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့လေပြီ။

"ဟားဟားဟား..." လီရှောင်သည်လည်း လိုက်ပါရယ်မောလိုက်ပြီး ကျားကြီး၏အခြားတစ်ဖက်သို့ မှီလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက မင်းနဲ့ဦးလေးတို့ ကျားလိုက်ဖမ်းတာကို ကြည့်ပြီး အရမ်းအားကျခဲ့ရတာ။ ဒီနေ့တော့ ငါလည်း ကျားနဲ့တိုက်နိုင်ပြီ။" ရှောင်ယန်သည် လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လီရှောင်၏မျက်ဝန်းများ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူသည် ရှောင်ယန်ထံသို့ လက်ကမ်းလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ကမ်းပေးကာ လီရှောင်နှင့် ခိုင်မြဲစွာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အရေပြားဒဏ်ရာ အနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့သည်ကို တွေ့ရှိမှ သူမသည် စိတ်အေးသွားသည်။

နေရာလွတ်ထဲမှ အရက်ပြန်နှင့် ပတ်တီးစများကို ထုတ်ယူပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် လာခိုင်းလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည်လည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြသည်။

မျက်နှာထက်တွင် ပြုံးရွှင်နေကြသော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့၏စိတ်ထဲတွင်မူ ဒေါသများ ထွက်နေသည်။

ဒဏ်ရာကို ကုသပေးသောအခါ သူမသည် တမင်တကာ အားအနည်းငယ်ပိုသုံးပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို နာကျင်စေခဲ့သည်။

လီရှောင်သည်မူ နာကျင်မှုကို ကြိတ်မှိတ်ခံနိုင်ခဲ့ပြီး နာကျင်သည်ဟု မအော်ခဲ့ပေ။

ရှောင်ယန်သည်မူ အလွန်ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး သူ့မရီးကို ဖြည်းဖြည်းလုပ်ပေးရန် ချော့မော့ပြောဆိုနေသည်။

"စောစောက ပျော်ပျော်ကြီးရယ်နေတာမဟုတ်လား။ ဒီလောက်နာတာလေးက ဘာများဖြစ်မှာမို့လို့လဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မကျေမနပ်ပြောဆိုရင်း ပို၍အားစိုက်လိုက်သည်။

ရှောင်ယန်သည်မူ ထပ်မအော်ရဲတော့ဘဲ သနားစရာကောင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်ကာ သနားခံနေသည်။

ဤနည်းလမ်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အသုံးဝင်ခဲ့ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏လက်များသည် မကြာမီ ညင်သာလာခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် နောက်ဆုံး၌ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဒဏ်ရာများကို ပတ်တီးစည်းပေးပြီးဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူတို့နှစ်ဦးကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ခဏနေ ပြန်ရောက်ရင် ရှင်တို့နှစ်ယောက် ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ ကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကို ဖုံးထားကြ။ အမေသာ မြင်သွားရင် နောက်ဆို ကျွန်မတို့သုံးယောက် ဘယ်သူမှ တောင်ပေါ်တက်ပြီး အမဲလိုက်ဖို့ စိတ်မကူးနဲ့တော့။"

သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုအခါမှ ဤကိစ္စကို သတိရသွားကြသည်။

သူတို့ မထွက်ခွာမီက အဒေါ်ဖြစ်သူ/ယောက္ခမဖြစ်သူကို ဒဏ်ရာရမည်မဟုတ်ကြောင်း အာမခံခဲ့ကြသည်။

လီရှောင်သည် သူ့လက်မောင်းပေါ်မှ ပတ်တီးကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အရင်က ငါ့အဝတ်အစားတချို့ကို နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲမှာ ထည့်ထားတယ်။ ခဏနေရင် ဒီအဝတ်အစားတွေကို လဲလိုက်မယ်။"

အမဲလိုက်ရန်အတွက် ဤတစ်ခေါက်ထွက်လာသောအခါ သူသည် ကြမ်းတမ်းသောအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။

ဒီအဝတ်အစားမျိုးသည် သူ၏နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲတွင် အသင့်ရှိနေသည်။

ရှောင်ယန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရှောင်ကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး..." ထို့နောက် သူသည် စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အမဲလိုက်ခြင်းသည် အလွန်ပျော်စရာကောင်းလှသည်။ သာ့ရှီရွာကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သောနေရာတွင် နောက်ပိုင်း တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ရန် မလာနိုင်တော့လျှင် အလွန်နှမြောစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

"ငါ့အဝတ်အစားက မင်းနဲ့မတော်ဘူး။" လီရှောင်သည် ရှောင်ယန်ကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်သည်။

ဤကောင်လေး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများသည် သူ့ထက်ပင် ပိုများပြီး ဖုံးကွယ်ရန် ပိုခက်ခဲသည်။

"မရီး..." ရှောင်ယန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အကူအညီတောင်းသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ရယ်မောခြင်းကို ရပ်တန့်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှောင်ယန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

"တော်ပြီ၊ ငါ့ဆီမှာ မင်းနဲ့တော်တဲ့ အဝတ်အစားရှိပါတယ်။ ခဏနေ ပြန်ရောက်တဲ့အခါမှ လဲလိုက်။ ဒါပေမဲ့ ပုံစံက နည်းနည်းကွာတယ်။ ပြန်ရောက်ရင် မင်း သတိထားဦး၊ ငါ့အမေရှေ့မှာ သွားရမ်းမနေနဲ့။" လင်းရှောင်ယွဲ့က သတိပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"ဒါပေါ့ မရီး စိတ်ချ။" သူက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်မှ သူတို့သုံးဦးသည် အမဲလိုက်ခရီးကို ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

တတိယတောင်၏ တောင်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သုံးဦးသည် အစာရှာထွက်လာသော တောဝက်၅ကောင်အုပ်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

လီရှောင်နှင့် ရှောင်ယန်တို့သည် လေးနှင့်မြားကို အသုံးပြုရန် ကြံရွယ်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူတို့နှစ်ဦးကို တားဆီးပြီး သေနတ်ကို ထုတ်ယူကာ သူတို့နှစ်ဦးကိုလည်း သေနတ်အသုံးပြုရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

တောဝက်ဆိုသည်မှာ အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သတ္တဝါဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အရွယ်ရောက်ပြီး တောဝက်၅ကောင်ပါလာသောကြောင့် ကောင်းစွာမကိုင်တွယ်နိုင်လျှင် သူတို့ အရှုံးပေါ်နိုင်ပေသည်။

သူမသည် ဘဝကူးပြောင်းလာခါစက တောဝက်တစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး ကျည်ကတ်တစ်ကတ်နီးပါး ကုန်ဆုံးမှ ထိုတောဝက်ကို သတ်နိုင်ခဲ့သည်ကို မမေ့သေးပေ။

ထို့ကြောင့် ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် သေနတ်ဖြင့် တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤတောဝက်၅ကောင်ကို ရရှိပြီးနောက် သူတို့သည် တောင်ထဲတွင် ဆက်လက်လှည့်လည်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

လီရှောင်နှင့် ရှောင်ယန်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် သေနတ်များကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သုံးဦးသည် မျက်လုံးဖြင့် အချက်ပြပြီး ပစ်ခတ်လိုက်ကြသည်။

တောဝက်၅ကောင်အနက် သုံးကောင်သည် ချက်ချင်း လဲကျသွားသည်။

ကျန်နှစ်ကောင်သည် ဒဏ်ရာရပြီး နောက်သို့ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သေနတ်သံအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူတို့သည်လည်း မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။

"ဟားဟား၊ ကောင်းကင်ဘုံကလာတဲ့ လက်နက်က တကယ်ပဲ။ ဒီသေနတ်က တကယ်ကို အသုံးဝင်တယ်။" ရှောင်ယန်သည် သူ့လက်ထဲမှ သေနတ်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

စောစောက သူတို့သည် လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် တောဝက်၅ကောင်ကို သုတ်သင်နိုင်ခဲ့သည်။

တောဝက်ဆိုသည်မှာ ဒေါသထွက်လာလျှင် ကျားထက်ပင် ပိုကြောက်စရာကောင်းသည်။ ထို့အပြင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် တောဝက်အုပ်ငယ်တစ်အုပ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

"တော်ပြီ။ သားကောင်တွေကို သွားသိမ်းလိုက်တော့။ ကျည်ဆံတွေကို သန့်ရှင်းအောင်လုပ်ပြီး မြားဒဏ်ရာလိုဖြစ်အောင် လုပ်ထားဖို့ သတိရဦး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က သတိပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" ရှောင်ယန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ဖြေပြီး လီရှောင်နှင့်အတူ သားကောင်များကို သွားသိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်မူ ဘေးမှ ညွှန်ကြားနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး တောဝက်များကို သိမ်းဆည်းပြီးမှ အိမ်ပြန်ရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။

ရှောင်ယန်နှင့် လီရှောင်တို့သည်မူ သိပ်မကျေနပ်ကြပေ။ အချိန်စောသေးသောကြောင့် ဆက်လက်အမဲလိုက်ချင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

"ဒီပစ္စည်းတွေကို လျိုအိမ်တော်မှာ ထားရင် ငါတို့ စားလို့ကုန်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခြံက ညီအစ်ကိုတွေ အများကြီးအတွက်တော့ မလုံလောက်ဘူး။

မနက်ဖြန်ဆို နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့ရောက်ပြီ။ ငါတို့ သားကောင်များများလိုက်ဖမ်းပြီး ကျိုးမိသားစုခြံကို ပို့ပေးကြရင်ကော။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ညီအစ်ကိုတွေကို နှစ်သစ်ကူးမှာ ဝဝလင်လင်စားသောက်စေချင်လို့ပါ။" ရှောင်ယန်က ပြောလိုက်သည်။

ညီအစ်ကိုများကို ကောင်းကောင်းစားစေချင်သည်မှာ အမှန်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် သူသည် အခွင့်အရေးယူ၍ သူ ရှောင်ယန် မည်မျှတော်ကြောင်း ညီအစ်ကိုများကို သိစေချင်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စဉ်းစားကြည့်ရာ ရှောင်ယန်ပြောသည်မှာ မှန်သည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။

ဆုတ်ခွာလာပြီးနောက် ချီဝူတပ်မှ စစ်သည်လေးရာနီးပါးသည် ချင်းရှီမြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

စီမံခန့်ခွဲမှု လွယ်ကူစေရန်အတွက် အိမ်တော်ထိန်းဖန်း၏ဘေးတွင် အမိန့်နာခံရန် ကျန်ရှိနေသော လူအနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်ချီဝူတပ်သားများအားလုံးသည် ယခု ကျိုးမိသားစုခြံတွင် ရှိနေကြသည်။

ဤသည်မှာ ညီအစ်ကိုများ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်လည်နှစ်သစ်ကူးခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏မူလအစီအစဉ်မှာလည်း လူတိုင်းကို ဝဝလင်လင် နှစ်သစ်ကူးစေရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူလေးရာကျော်သည် အလွန်စားနိုင်ကြသောကြောင့် ပြင်ဆင်ရမည့် အသားမှာ မနည်းလှပေ။

ယခုစဉ်းစားကြည့်ရာ ငွေကုန်ခံ၍ အသားဝယ်မည့်အစား သူတို့ ယနေ့ နေ့တစ်ဝက်ပင်ပန်းခံ၍ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များများ လိုက်ဖမ်းပြီး ကျိုးမိသားစုခြံသို့ ပို့ပေးခြင်းသည် ပို၍စေတနာပါပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီလေ။" ဤသို့တွေးပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သုံးဦးသည် တောင်ထဲတွင် ဆက်လက်သွားလာကြသည်။

သားကောင်များများ လိုက်ဖမ်းရန်အတွက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျည်ဆံများကို ချွေတာချင်လာပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့သုံးဦးသည် လေးနှင့်မြားကိုသာ အဓိကအသုံးပြုကြပြီး အလွန်အရေးကြီးသည့် အခြေအနေမှသာ သေနတ်ကို ထုတ်သုံးကြသည်။

အချိန်အများစုတွင် တိုက်ခိုက်ပုံစံမှာ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဝေးမှ လေးနှင့်မြားဖြင့် သားကောင်များကို တိုက်ခိုက်ပြီး လီရှောင်နှင့် ရှောင်ယန်တို့သည် အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ကြသည်။

ယောက်ျားနှစ်ဦးစလုံးသည် ရက်စက်သူများဖြစ်ပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် တိုက်ခိုက်သောအခါ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များထက်ပင် ပို၍ရက်စက်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တောင်နှစ်လုံးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲမှ အချိန်ကို ကြည့်ပြီး အချိန်မစောတော့ကြောင်း သတိပြုမိကာ ပြန်ရန်အဆိုပြုခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သုံးဦးသည် တောင်တန်းများကို ကျော်ဖြတ်၍ အပြန်ခရီးကို စတင်ခဲ့ကြသည်။

မိုးမချုပ်မီမှာပင် လူတစ်စုသည် သာ့ရှီရွာနောက်တောင်တန်းရှိ ရင်းနှီးသော စမ်းချောင်းလေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သက်ပြင်းချပြီးမှ သူတို့နှစ်ဦးကို သူမနှင့်အတူ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးစွန်းမှုနှင့် ညစ်ပတ်မှုများကို ဆေးကြောရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးကို အဝတ်အစားလဲလှယ်စေပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာများကို ဖုံးကွယ်စေခဲ့သည်။

သူတို့ကို အဝတ်အစားများ သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ရန် အဆက်မပြတ် သတိပေးနေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ယန်နှင့် လီရှောင်တို့၏မျက်နှာများတွင် အပြုံးများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

အထူးသဖြင့် ရှောင်ယန်သည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။

သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ မကြောက်ရွံ့ဘဲ သူ့အစ်ကိုကိုပင် ထိန်းချုပ်နိုင်သော သူ့မရီးသည်ပင် ဤမျှ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့် အချိန်မျိုး ရှိပေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အဒေါ်ကမှ အိမ်၏အာဏာအကြီးဆုံးသူဖြစ်ပြီး သူ့မရီးကိုနိုင်သူဖြစ်သည်ပင်။

ရှောင်ယန်နှင့် လီရှောင်တို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မည်သည့်သဲလွန်စမျှ မမြင်ရတော့မှ လင်းရှောင်ယွဲ့ စိတ်အေးသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ပြီး အပြန်လမ်းကို ဆက်လျှောက်ခဲ့သည်။

ရှေ့တောင်တန်းသို့ ရောက်သောအခါမှ သူတို့နှစ်ဦးကို သားကောင်အချို့ ထုတ်ယူစေပြီး လျိုအိမ်တော်သို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ သမင်နှင့် ယုန်ကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမရှိသော သားကောင်များကိုသာ ထုတ်ယူစေရန်ဖြစ်သည်။

ရှောင်ယန်သည်မူ ကျားကို ထုတ်ပြချင်စိတ်ကို ငြင်းပယ်ခံရပြီးနောက် တောဝက်တစ်ကောင်ကို ထုတ်ယူရန် အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စဉ်းစားကြည့်ရာ တောဝက်၏နာမည်သည် ကျားလောက် မကျော်ကြားကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ ထို့အပြင် ယခင်က သူမသည် တောဝက်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့ဖူးသောကြောင့် သူမ၏မိခင်ကို ထိုမျှလောက် ကြောက်လန့်စေမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သုံးဦးသည် လျိုအိမ်တော်သို့ ခပ်သွက်သွက် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် အန်းယန်ဝမ်နှင့် လျန်ယွီတို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

သူတို့သုံးဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး သားကောင်များကို ခြံဝင်းထဲသို့ ပစ်ချကာ အိမ်တော်ထိန်းကို ပေးအပ်လိုက်သည်။

ခန်းမဆောင်ထဲမှ အန်းယန်ဝမ်နှင့် လျန်ယွီတို့သည် ခြံဝင်းထဲမှ လှုပ်ရှားသံကို ကြားသောအခါ စိတ်ဝင်စားစွာ ထွက်လာကြသည်။

အဝေးမှ သူတို့သုံးဦး သယ်ဆောင်လာသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို မြင်တွေ့ရသည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး မျက်နှာများတွင် အပြုံးများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ညီလေးလီရှောင်၊ ဒီတစ်ခေါက် အများကြီးရခဲ့တာပဲ။" အန်းယန်ဝမ်သည် ပြုံးရင်း လျန်ယွီကို ခေါ်ဆောင်ကာ လူအုပ်ထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ဝမ်ရယ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။" လီရှောင်သည် အမြန်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရှောင်ယန်တို့သည် လီရှောင်၏နောက်တွင်ရပ်ကာ အန်းယန်ဝမ်ကို အရိုအသေပြုလိုက်ကြသည်။

"တော်ပြီ၊ ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးစရာမလိုပါဘူး။" အန်းယန်ဝမ်သည် လာပြီး လီရှောင်၏လက်ကို ကိုယ်တိုင်မတ်ပေးလိုက်သည်။

လီရှောင်သည်မူ မထခဲ့ပေ။

"အရှင်နဲ့ကျွန်မှာ ကွာခြားမှုရှိပါတယ်။ ဝမ်ရယ် အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော်မျိုးနာမည်ကိုပဲ ခေါ်ဆိုတော်မူပါ။"

အချိန်အခါနှင့် လိုက်လျောညီထွေစွာ ပြုမူရပေမည်။ ယခု သူသည် အန်းယန်ဝမ်ထံ ခိုလှုံပြီးဖြစ်ပြီး ချီဝူတပ်သည်လည်း အနာဂတ်တွင် အန်းယန်ခရိုင်တွင် နေထိုင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် လေးစားစွာ ဆက်ဆံခြင်းသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ဤသို့ပြုမူခြင်းသည် လျိုမိသားစုနှင့် ချီဝူတပ်အတွက် အကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။

အန်းယန်ဝမ်၏မျက်ဝန်းထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဟားဟား၊ ညီလေးလီရှောင်မှာ လောလောဆယ် ရာထူးမရှိသေးတာကို မေ့သွားတာပဲ။ ဒါဆို ဒီနေ့ကစပြီး ငါက ညီလေးလီရှောင်ကို အိမ်တော်စောင့်တပ်ရဲ့ တပ်မှူးချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်ပြီး အိမ်တော်စောင့်တပ်ကို အုပ်ချုပ်ခိုင်းရင် ဘယ်လိုလဲ။" အန်းယန်ဝမ်က ဆို၏။

လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့သည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လီရှောင်က "ဝမ်ရယ်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို အသိအမှတ်ပြုပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မျိုးမှာ ရာထူးရယူလိုစိတ် မရှိပါဘူး။ သာ့ရှီရွာမှာ မိသားစုနဲ့အတူ နေထိုင်ချင်စိတ်ပဲ ရှိပါတယ်။ ဝမ်ရယ် ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်ပြုပေးပါ။"

အန်းယန်ဝမ်၏မျက်နှာထက်မှ အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို့နောက် ခဏအကြာတွင် သူသည် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။

"ဟားဟားဟား... ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ ညီလေးလီရှောင်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ညီလေးလီရှောင် စိတ်ပြောင်းသွားရင် အချိန်မရွေး ငါ့ဆီကို လာတွေ့နိုင်ပါတယ်။" ပြောရင်း အန်းယန်ဝမ်သည် သူ့ခါးမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုကို ဖြုတ်ယူပြီး လီရှောင်ကို ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက အိမ်တော်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားပဲ၊ ငါ့ရဲ့အဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲပြားနဲ့ဆိုရင် ညီလေးလီရှောင်က အန်းယန်အိမ်တော်ကို လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်နိုင်တယ်။"

လီရှောင်သည် အန်းယန်ဝမ်ကို မော့ကြည့်ပြီး မျက်လုံးများတွင် ကျေးဇူးတင်သည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို လက်ခံယူလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဝမ်ရယ်။"

ထို့နောက် အန်းယန်ဝမ်သည် ရှောင်ယန်နှင့် စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးမှ လူတစ်စုကို ခန်းမဆောင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

"အချိန်တွေက တကယ်မြန်တာပဲနော်။ မနက်ဖြန်ဆို နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့ရောက်ပြီ။" အန်းယန်ဝမ်သည် ရုတ်တရက် စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

***