အန်းယန်ဝမ်၏ အလည်အပတ်

လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး စကားမဆိုခဲ့ကြပေ။

"ငါက အပိုင်စားနယ်မြေကို အခုမှရောက်လာတာ၊ အိမ်တော်ကလည်း အပြည့်အစုံ မပြီးသေးဘူး။ ညီတော်ကိုးကလည်း လျိုအိမ်တော်မှာရှိနေတော့ စဉ်းစားမိတာက..." အန်းယန်ဝမ်သည် သူ့စကားကို ဆက်မပြောတော့ပေ။

သူသည် လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်တိုနေမိသည်။

ဤလူနှစ်ယောက်သည် အမှန်တကယ် နားမလည်ခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် တမင်တကာ နားမလည်ချင်ယောင်ဆောင်နေခြင်းလား။

သူသည် ဤမျှလောက် ပြောဆိုပြီးနေပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို သာ့ရှီရွာတွင် နှစ်သစ်ကူးရန် မဖိတ်ခေါ်နိုင်ကြတော့ဘူးလား။

ဤလူနှစ်ယောက်သည် သူကဲ့သို့သော ဝမ်ရယ်တစ်ပါးက သူတို့နှင့် ရင်းနှီးခင်မင်ရန် အခွင့်အရေးပေးနေသည်ကို မမြင်ကြဘူးလား။

"ဪ၊ ဒါဆို ဝမ်ရယ်၊ ရက်အနည်းငယ်လောက် တည်းခိုပြီး ကျွန်မတို့နဲ့အတူ နှစ်သစ်ကူးမလား။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အန်းယန်ဝမ်ကို ပြောလိုက်သည်။

သူမ သဘောတူချင်၍ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထပ်မံသဘောမတူလျှင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် စိတ်မရှည်တော့ပေ။

ထို့အပြင် ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် အန်းယန်ဝမ်နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ရန် အမှန်တကယ် လိုအပ်နေသည်။ အကြောင်းမှာ အနာဂတ်တွင် သူတို့အားလုံးသည် ဤပုဂ္ဂိုလ်၏ မျက်နှာကို ကြည့်၍ အသက်ရှင်နေထိုင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ အန်းယန်ဝမ်၏ မျက်နှာထက်တွင် အမှန်ပင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

"ဒီလိုဆို အကောင်းဆုံးပဲပေါ့။" သူက စကားဆက်လိုက်သည်။

"အဟမ်း၊ လျန်အိမ်တော်က နန်အန်းခရိုင်ကို အခုမှပြောင်းလာတာ၊ သိပ်ပြီးတော့ မသန့်ရှင်းရသေးဘူး။ သခင်မလေးလင်း၊ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင်..." လျန်ယွီသည် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အမှန်တကယ် လာချင်သည်မဟုတ်သော်လည်း ဝမ်ရယ်ကိုယ်တိုင် လာရောက်နေမှတော့ သူ ဘယ်လိုလုပ် မလာဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။

အကြောင်းမှာ ယခင်နှစ်များတွင် သူသည် သူ့အစ်မနှင့် အစ်မဖြစ်သူ၏ ခင်ပွန်းတို့နှင့်အတူ နှစ်သစ်ကူးခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယခုနှစ်တွင် ခြွင်းချက်မရှိသင့်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ပြုံးလိုက်ပြီး "သခင်လေးလျန် ကြွရောက်ချီးမြှင့်တာကို လျိုအိမ်တော်က ကြိုဆိုပါတယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် သူ့ဇနီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့ထံမှ နှစ်သိမ့်သည့်အကြည့်တစ်ချက်ကို သူရရှိခဲ့သည်။

တစ်ယောက်ကို လက်ခံပြီးမှတော့ နောက်တစ်ယောက်ထပ်တိုးလာလည်း ဘာမှမဖြစ်ပေ။ ထို့အပြင် နောက်နှစ်တွင် ဆိုင်ခွဲများ ဖွင့်လှစ်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် ရူယီစားသောက်ဆိုင်၏ အကူအညီကို တောင်းခံရနိုင်ပေသည်။

လျန်ယွီသည်မူ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။

ဤသည်မှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ဤမျှ ပေါ်ပေါ်တင်တင် ငြင်းပယ်ခံရခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေရပေသည်။

အန်းယန်ဝမ်နှင့် ဆက်လက်စကားပြောဆိုရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အန်းယန်ဝမ်က အန်းယန်အိမ်တော်မှ မထွက်ခွာမီကပင် အန်းယန်ဝမ်ဖေးကို မနက်ဖြန်တွင် သာ့ရှီရွာသို့ လာရောက်ရန် မှာကြားခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် သူတို့အိမ်တွင် နှစ်သစ်ကူးရန် ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်ပေသည်။

"စောစောက ညီတော်ကိုးကို တွေ့လိုက်ရတာ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတယ်။" ရုတ်တရက် အန်းယန်ဝမ်သည် ရှောင်ချင်အကြောင်းကို ထပ်မံပြောဆိုလာသည်။

"အရင်ကထက် ကျန်းမာလာသလိုပဲ၊ လူကလည်း အများကြီး တည်ငြိမ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့... ငါ့အပေါ်မှာ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီးတော့ စည်းခြားထားသလိုဖြစ်သွားတယ်..." ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ အန်းယန်ဝမ်သည် အထီးကျန်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

လီရှောင်၏မျက်ဝန်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်။

"အဆင့်အတန်းချင်း ကွာခြားပါတယ်။ ချင်အာက အခု သာမန်ပြည်သူတစ်ယောက်လိုပဲ သာမန်လူတန်းစားတစ်ယောက်ပါ။ ဝမ်ရယ်ရှေ့မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရိုင်းပျရဲမှာလဲ။" သူသည် အန်းယန်ဝမ်ကို လက်ယှက်၍ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် လီရှောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာသာမန်လူတန်းစားလဲ။ ညီလေးလီရှောင် ရာထူးလိုချင်တယ်ဆိုရင် အချိန်မရွေး ငါ့ကို ပြောလို့ရတယ်။ ညီတော်ကိုးရဲ့ အဆင့်အတန်းက မြင့်မြတ်တယ်။ အချိန်အခါသင့်ရင် ငါက သူ့ကို ဝမ်ရယ်အဆင့်အတန်း ပြန်ရအောင် ကူညီပေးမှာပါ။" သူသည် တည်ကြည်စွာ ဆို၏။

လီရှောင်၏စိတ်ထဲတွင်မူ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဝမ်ရယ်ရဲ့ မေတ္တာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သာမန်ပြည်သူနဲ့ ရှောင်ချင်..."

သူ၏စကားမဆုံးမီမှာပင် အန်းယန်ဝမ်သည် လက်ဖြင့် တားဆီးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့အတွေးက ငါ့ရဲ့ ညီတော်ကိုးကို ကိုယ်စားမပြုနိုင်ဘူး။"

ပြောရင်း အန်းယန်ဝမ်သည် တံခါးဝကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ညီတော်ကိုးကို သွားခေါ်လိုက်စမ်း၊ သူ့အစ်ကိုအရင်းကြီးတစ်ယောက်လုံး ရောက်နေတာကို အဲ့ကောင်လေးက ပုန်းနေသေးတယ်။" ပြောရင်း သူသည် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" တံခါးဝမှ အစောင့်တစ်ဦးသည် ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏အမူအရာများအနည်းငယ် တည်ကြည်သွားသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူတို့သည် ပေါ့ပါးသော အမူအရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

မကြာမီ အစောင့်သည် ရှောင်ချင်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

"ရှောင်ချင်၊ ဝမ်ရယ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။" အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရှောင်ချင်သည် အန်းယန်ဝမ်ကို ချက်ချင်း အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည်မူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ရှေ့မှာတော့ မင်းရဲ့ မူလမျိုးရိုးနာမည်ကို သုံးလို့ရပါတယ်။"

သူ၏ ညီတော်ကိုးက အမည်ဝှက်ဖြင့် မျိုးရိုးနာမည် ပြောင်းလဲထားသည့် ကိစ္စကို သူသိရှိထားသည်။ သို့သော် ဤကလေးသည် သူ၏ရှေ့တွင် ဤမျှ တည်ငြိမ်စွာ မိမိကိုယ်ကို ဤသို့ခေါ်ဆိုနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ရှောင်ချင်သည် အန်းယန်ဝမ်ကို မော့ကြည့်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"ဝမ်ရယ်က လေးနက်လွန်းနေပါပြီ။ စစ်သူကြီးအိမ်တော် အသတ်ခံရတဲ့နေ့ကစပြီး မင်းသားကိုး မုရုံချင် ဆိုတာ မရှိတော့ပါဘူး။ အခုချိန်မှာတော့ ဒီလောကကြီးမှာ ရှောင်ချင်ပဲ ရှိပါတယ်။" ထို့နောက် သူသည် တည်ငြိမ်စွာ ဆို၏။

အန်းယန်ဝမ်သည် ထပ်မံမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူသည် တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ကြံရွယ်လိုက်စဉ်မှာပင် ရှောင်ချင်သည် သူ့ကို ထပ်မံမော့ကြည့်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုကြီးက ချင်အာအပေါ် တကယ်ကောင်းပေးချင်တယ်ဆိုရင် မုရုံချင်ကို လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ။" ထို့နောက် သူသည် အသနားခံသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤအမူအရာသည် အန်းယန်ဝမ်ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ သူသည် သာ့ယန်၏ အကြီးဆုံးမင်းသားဖြစ်ပြီး ညီအစ်ကိုမောင်နှမများစွာ ရှိသည်။

သို့သော် အသက်ကြီးသော မင်းသားများသည် အိမ်ရှေ့စံလောင်းနေရာအတွက် သူနှင့် အမြဲတစေ လျှို့ဝှက်စွာ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ အသက်ငယ်သူများကိုမူ သူသည် အနည်းငယ်သာ ဆက်ဆံသည်။

ထို့ကြောင့် ညီတော်မင်းသားများနှင့် ညီမတော်မင်းသမီးများအပေါ်တွင် သူသည် သံယောဇဉ်များစွာ မရှိပေ။

သို့သော် ဤညီတော်ကိုးမှာမူ သူ့မိခင်ဖြစ်သူသည် ကြင်ယာတော်ရှူးနှင့် အနည်းငယ် ရင်းနှီးသောကြောင့် သူသည် ညီတော်ကိုးကို အခြားညီတော်မင်းသားများနှင့် ညီမတော်မင်းသမီးများထက် ပို၍တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့သည်။

ညီတော်ကိုးငယ်စဉ်က သူ့အစ်ကိုတော်ကြီးဖြစ်သူကို ကစားပေးရန် ပူဆာခဲ့သေးသည်။ ဤကလေးသည် သူ့ကို တစ်ခါမျှ မကြံစည်ခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်က သူသည် သူ့ကို အစ်ကိုအရင်းကဲ့သို့ သဘောထားခဲ့သည်။

အချို့အရာများကို သတိရမိသောအခါ အန်းယန်ဝမ်သည် အာရုံလွင့်သွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

အသိပြန်ဝင်လာသောအခါ ရှောင်ချင်သည် သူ့ကို အသနားခံသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူ့မျက်နှာထက်တွင် ချစ်ခင်ကြင်နာသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"မင်း တကယ်စဉ်းစားပြီးပြီလား။" ထို့နောက် အန်းယန်ဝမ်သည် သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ပြီး ရှောင်ချင်ကို တည်ကြည်စွာ မေးလိုက်သည်။

ညီတော်ကိုးအပေါ်တွင် သူသည် အမှန်တကယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုရှိသည်။ သူသည် နန်ကုန်းရှောင်ကို အသုံးပြုလိုလျှင် နန်ကုန်းမိသားစုကို ပြန်လည်ထူထောင်စေလိမ့်မည်။ နန်ကုန်းမိသားစု ပြန်လည်ထူထောင်ပြီးနောက်တွင်မူ သူ့အပေါ်တွင် သစ္စာရှိမည်ဟု မသေချာပေ။

အကြောင်းမှာ သူ့ထက် သူ့ညီတော်ကိုး၏ကိုယ်ထဲတွင်မှ နန်ကုန်းမိသားစု၏ သွေးများ စီးဆင်းနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"စဉ်းစားပြီးပါပြီ၊ ဝမ်ရယ် ခွင့်ပြုတော်မူပါ။" ရှောင်ချင်သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဆိုလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် အန်းယန်ဝမ်ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် ထို့နောက်တွင် အန်းယန်ဝမ်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တွန့်ဆုတ်နေဟန်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုအဖြစ်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဝမ်ရယ်က ချင်အာကို ခွင့်ပြုလိုက်ပါတော့။ ဒီကလေးက ကြီးကြီးမားမား ရည်မှန်းချက်မရှိပါဘူး၊ ရှို့ချိုင်တစ်ယောက်ဖြစ်အောင် စာမေးပွဲဖြေပြီး ကျွန်မတို့မိသားစုအတွက် မျက်နှာပန်းလှအောင် လုပ်ပေးချင်တာပါ။"

အန်းယန်ဝမ်နှင့် လျန်ယွီတို့သည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ရှောင်ချင်၏မျက်နှာသည် နီရဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာသည် ပို၍ ထူးဆန်းသွားသည်။

"အဟမ်း၊ ချင်အာ၊ စာမေးပွဲဖြေမလို့လား။" အန်းယန်ဝမ်သည် ရှောင်ချင်ကို အနည်းငယ် အနေရခက်စွာ မေးလိုက်သည်။

သူတို့သည် မင်းသားများအဖြစ် မွေးဖွားလာကြပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်မြတ်သောကြောင့် စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် လုံးဝမလိုအပ်ပေ။ ရှောင်ချင်သည် ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းတွင် ရှိနေပြီး နောက်နှစ်တွင် စာမေးပွဲဖြေဆိုနိုင်ခြေများကြောင်း သိရှိခဲ့ရသောအခါ သူသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ခဲ့သည်။

ယခု ဤစကားကို ကြားရသည်မှာ သူ့ညီတော်ကိုးသည် တကယ် စာမေးပွဲဝင်ဖြေတော့မှာလား။ ထို့အပြင် ပန်းတိုင်မှာ ရှို့ချိုင်တစ်ယောက်ဖြစ်ရန်လား။

ရှို့ချိုင်ဆိုသည်မှာ ဤသို့သော တောရွာဒေသတွင် အမှန်ပင် မဆိုးလှပေ။

သို့သော် မင်းသားတစ်ပါးအတွက် ရာထူးတက်ခွင့်ပင် မရှိသော ရှို့ချိုင်တစ်ယောက်ဖြစ်ရန်မှာ အလွန်နိမ့်ကျလွန်းသည် မဟုတ်ပါလား။

"အင်း။ နွေဦးပေါက်ရင် စာသင်ကျောင်းမှာ စာမေးပွဲကြီးရှိတယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် စာရင်းထုတ်ပြန်မှာပါ။ အောင်မြင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ခရိုင်စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုနိုင်မှာပါ။" ရှောင်ချင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်၏မျက်နှာအမူအရာသည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်ခံနေတာလဲ၊ ငါ မင်းကို တိုက်ရိုက် ရာထူးပေးလို့ရတယ်။"

စာမေးပွဲအကြောင်းကို သူ များစွာမသိသော်လည်း အကြမ်းဖျင်းလုပ်ငန်းစဉ်ကိုမူ သူနားလည်သည်။ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ဖြေဆိုရသည်မှာ အလွန်အလုပ်ရှုပ်သည်။ ထို့အပြင် စာမေးပွဲဖြေဆိုစဉ်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေသည် အလွန်ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသောကြောင့် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများစွာပင် မခံနိုင်ကြပေ။ ထို့အပြင် သူ့ဤညီတော်ကိုး၏ကျန်းမာရေးမှာ အမြဲတစေ မကောင်းမွန်ခဲ့ပေ။

ရှောင်ချင်သည် အန်းယန်ဝမ်ကို အမြန်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"ဝမ်ရယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ချင်အာက ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ပဲ ကြိုးစားချင်ပါတယ်။ အသွင်ပြောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးမှတော့ အပြည့်အစုံ ပြောင်းလဲသင့်ပါတယ်။" သူသည် တည်ငြိမ်စွာ ဆို၏။

အန်းယန်ဝမ်သည် ထပ်မံအံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ့စိတ်ထဲတွင် လေးစားသည့်စိတ်ခံစားမှုတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဝမ်ရယ်လို့ မခေါ်နဲ့တော့၊ စောစောကလိုပဲ အစ်ကိုကြီးလို့ပဲခေါ်ပါ။" သူ့စိတ်သည် ပျော့ပြောင်းသွားပြီး သူသည် ပြုံးလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ့မျက်နှာထက်တွင်လည်း အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ချင်အာက အစ်ကိုကြီးကို ခွင့်ပြုပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။" သူသည် ပြုံးရင်း အန်းယန်ဝမ်ကို လက်ယှက်၍ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"ဟားဟား၊ ထားလိုက်ပါတော့။ မင်းရဲ့ဆန္ဒအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပါစေ။" အန်းယန်ဝမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်သည်။

စကားထွက်သွားပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း သက်ပြင်းချမိသည်။ ညီတော်ကိုးမှာ ထိုသို့သော ရည်မှန်းချက်များ မရှိလျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ်လျှင် သူ့အတွက်လည်း အခက်အခဲတစ်ခုဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး။" ရှောင်ချင်၏မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းမြောက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် တစ်စုံတစ်ခု သတိရသွားပြီး သူသည် အန်းယန်ဝမ်ကို ထပ်မံအရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ချင်အာမှာ တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။" သူသည် လေးစားစွာ ဆို၏။

အန်းယန်ဝမ်သည် သူ့အပြုံးကို လျင်မြန်စွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ။"

ရှောင်ချင်သည် အန်းယန်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာထက်တွင် တွန့်ဆုတ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် စကားပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အမေနဲ့ ပတ်သက်လို့ပါ..." သူသည် ရှက်ရွံ့စွာ ဆို၏။

အန်းယန်ဝမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ့စိတ်ထဲတွင် စောစောက ဖြစ်ပေါ်လာသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဪ၊ ကြင်ယာတော်ရှူးဘက်မှာတော့ အားလုံးအဆင်ပြေပါတယ်၊ မင်း စိတ်ချပါ။ အရင်က ကွေ့ဖေးရဲ့ အစီအစဉ်အရဆိုရင် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကြင်ယာတော်ရှူးကို နန်းတော်ထဲက ထွက်ခွာဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ နယ်စပ်က ချီဝူတပ် ထွက်ပြေးတဲ့ကိစ္စ ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။"

အန်းယန်ဝမ်သည် ပြောရင်း လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အခု ဧကရာဇ်က ညီလေးလီရှောင် အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ သံသယရှိနေပြီး ကြင်ယာတော်ရှူးနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တယ်လို့ ယူဆနေတဲ့အတွက် ကြင်ယာတော်ရှူးအပေါ် စောင့်ကြည့်မှုကို တင်းကျပ်ထားတယ်။ ဒါကြောင့် ငါနဲ့ ကွေ့ဖေးတို့ တိုင်ပင်ပြီး ကြင်ယာတော်ရှူးကို နန်းတော်က ထွက်ခွာဖို့ စီစဉ်တဲ့ကိစ္စကို နောက်ဆုတ်လိုက်ရတယ်။"

လီရှောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူ့အစီအစဉ်သည် သူ့အစ်မကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လက်လှမ်းပြီး လီရှောင်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လီရှောင်သည် သူမ၏လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အစ်မရဲ့ကိစ္စအတွက် ဝမ်ရယ်နဲ့ ကွေ့ဖေးကို အလုပ်ရှုပ်စေမိပါပြီ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးရင်း အန်းယန်ဝမ်ကို ဆို၏။

"သခင်မလေးလင်းက ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ။ ဒီကိစ္စကို အစကတည်းက ငါကတိပေးထားပြီးမှတော့ ကတိမဖျက်ပါဘူး။"

ထို့နောက် အန်းယန်ဝမ်သည် ရှောင်ချင်ကို အခြေအနေအချို့ မေးမြန်းခဲ့သည်။ ရှောင်ချင်နှင့် ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်ကို ပြသပြီးမှ သူသည် ရပ်တန့်ခဲ့သည်။

ညနေပိုင်းတွင် မီးဖိုချောင်သည် အန်းယန်ဝမ်၏ မှာကြားချက်အတိုင်း အသားပေါင်း၊ အသားခြောက်နှင့် ဝက်အူချောင်းများစွာကို ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

စားပွဲတွင် အန်းယန်ဝမ်နှင့် လျန်ယွီတို့သည် လျိုအိမ်တော်၏ အစားအစာများကို ထပ်မံချီးကျူးခဲ့ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့သည် မနက်ဖြန်တွင် ကျိုးမိသားစုခြံသို့ သွားပြီး ချီဝူတပ်နှင့်အတူ နှစ်သစ်ကူးမည်ကို သိရှိသောအခါ အန်းယန်ဝမ်သည် ချက်ချင်း လိုက်ပါလိုကြောင်း အဆိုပြုခဲ့သည်။

"ဝမ်ရယ် ကျိုးမိသားစုခြံကို ကြွရောက်ပြီး ချီဝူတပ်ကို ကိုယ်တိုင်ချီးမြှင့်တာဟာ သူတို့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးရင်း ဆို၏။

သူမသည် ယနေ့ အမဲလိုက်ရာမှ ရရှိခဲ့သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို ထုတ်ယူ၍ ချီဝူတပ်မှ ညီအစ်ကိုများကို ကျွေးမွေးရန် နည်းလမ်းမရှိသောကြောင့် အသားအသစ်ပြန်ဝယ်ရမည်ကို စိတ်ပူနေခဲ့သည်။

ယခုမူ လူတစ်ဦးက စစ်သည်များကို ချီးမြှင့်လိုသောကြောင့် ဤငွေကို သူမ ချွေတာနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် လူကြိုက်များအောင် ကြိုးစားနေသည်ကို သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။

ကြိုးစားချင်လျှင် ကြိုးစားပါစေ၊ သူတို့တွင် အခြားရည်မှန်းချက်မရှိပေ။

အန်းယန်ဝမ်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာထက်တွင် ပို၍ဝမ်းမြောက်သွားသည်။

"လူရှိလား။" သူသည် အပြင်ဘက်သို့ ချက်ချင်း အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဝမ်ရယ်။" အစောင့်တစ်ဦးသည် လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာသည်။

"အသားပေါင်ချိန်နှစ်ထောင်၊ ဆန်ပေါင်ချိန်လေးထောင်၊ အရက်ပေါင်ချိန်လေးရာနဲ့ တခြားဟင်းလျာတွေကို မနက်ဖြန်မနက်စောစော ကျိုးမိသားစုခြံကို ပို့ဖို့ စီစဉ်လိုက်။" အန်းယန်ဝမ်သည် ရက်ရောစွာ ဆို၏။

"ဟုတ်ကဲ့။" အစောင့်သည် အမိန့်ကို လက်ခံပြီး အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာသည် ဝမ်းမြောက်သွားသည်။

"ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မခင်ပွန်းက ချီဝူတပ်က ညီအစ်ကိုတွေကိုယ်စား ဝမ်ရယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" သူမသည် လီရှောင်နှင့်အတူ အန်းယန်ဝမ်ကို ခွက်မြှောက်၍ ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်သည်။

အရမ်းရက်ရောတာပဲ။

ဤပစ္စည်းများကို ကျိုးမိသားစုခြံသို့ ပို့ဆောင်လိုက်လျှင် ခြံမှ ညီအစ်ကိုများသည် ဆယ်ရက်ခန့် စားသောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

"သခင်မလေးလင်းနဲ့ ညီလေးလီရှောင်က ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ။ ချီဝူတပ်က စစ်မြေပြင်မှာ တိုက်ပွဲဝင်ပြီး သာ့ယန်အတွက် ကြီးမားတဲ့ စွမ်းဆောင်မှုတွေ ပြုလုပ်ခဲ့တယ်။ ငါ ဒီလောက် ပစ္စည်းလေး ပို့ပေးတာက ဘာများဖြစ်မှာမို့လို့လဲ။" ပြောရင်း အန်းယန်ဝမ်သည်လည်း အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့နှင့်အတူ တစ်ခွက်သောက်လိုက်သည်။

လျန်ယွီသည် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဟင်းစားနေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဝင်ပြောပေ။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ့ယောက်ဖတော်ဝမ်ရယ်သည် ထိုဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်၏ ကြံစည်မှုကို ခံနေရသည်ဟု သူ အမြဲတစေ ခံစားနေရသည်။ သို့သော် သူသည် သက်သေအထောက်အထားကို မဖမ်းဆုပ်နိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ကြံစည်ခံရသော်လည်း သူ့ယောက်ဖတော်ဝမ်ရယ်သည်ပင် စိတ်လိုလက်လျောက် ဖြစ်နေသည်။

ထားလိုက်ပါတော့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီငွေကို သူထုတ်စရာ မလိုပေ။

ဟင်းလျာများမှာ စုံလင်ပြီး လူတိုင်း ဗိုက်ပြည့်အောင် စားသောက်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် ရှောင်ယန်သည် ဗိုက်ကွဲမတတ် စားသောက်ခဲ့သည်။

ရှေးခေတ်တွင် ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းများ များစွာမရှိသောကြောင့် ဤမျှ ဗိုက်ပြည့်အောင် စားပြီး အိပ်စက်ရသည်မှာ အနည်းငယ် အဆင်မပြေပေ။

ရှောင်ယန်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဖဲချပ်များ ထုတ်ယူစေပြီး လူတိုင်းအတူ ဖဲကစားရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။

လီရှောင်၏မျက်လုံးများတွင်လည်း စိတ်ဝင်စားမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သဘောတူကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

အန်းယန်ဝမ်နှင့် လျန်ယွီတို့သည် ထိုအဖြစ်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်သွားကြသည်။

ထို့ကြောင့် လူအများ၏တောင်းဆိုမှုအရ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဖဲချပ်များကို သွားယူလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် အန်းယန်ဝမ်နှင့် လျန်ယွီတို့ကို ဖဲကစားနည်း သင်ပေးခဲ့သည်။

"ဒီလို အလကားကစားနေရတာက သိပ်ပြီးတော့ စိတ်ဝင်စားစရာမကောင်းဘူး၊ လောင်းကြေးလေး နည်းနည်းထပ်ထည့်လိုက်ကြရအောင်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ငွေရှင်ကြေးရှင် တံခါးဝသို့ ရောက်လာမှတော့ မညှစ်လျှင် အလကားဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လျန်ယွီ၏အကြည့်သည် ချက်ချင်း သတိအနေအထားဖြစ်သွားသည်။

ရှောင်ယန်သည်မူ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်။ သူ့တွင် ငွေများစွာ မရှိပေ။

"ဘာလောင်းကြေးလဲ။" အန်းယန်ဝမ်သည် ပြုံးရင်း ဆို၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ထုတ်ယူလာသော ဖဲချပ်များကို သူ အလွန်စိတ်ဝင်စားသည်။

ဤဖဲချပ်များ၏ ထုတ်လုပ်မှုနည်းပညာသည် အလွန်ထူးခြားသည်။ သခင်မလေးလင်းသည် ဤအရာများကို မည်သည့်နေရာမှ ရရှိခဲ့သည်ကို သူ မသိပေ။

"ပြိုင်ဘက်ကို အနိုင်ရတဲ့သူက အနိုင်ရပြီး ရှုံးတဲ့သူက နိုင်တဲ့သူကို ငွေစတစ်ထောင်ပေးရမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ဆို၏။

လျန်ယွီ၏စိတ်နှလုံးသည် ချက်ချင်း နစ်မြုပ်သွားသည်။

သို့သော် အန်းယန်ဝမ်က "ငါနဲ့ လျန်ယွီက တစ်ယောက်တစ်ထောင်စီ ပေးရမှာလား။ ဒါမှမဟုတ် အတူတူ တစ်ထောင်ပေးရမှာလား။" ဟု မေးလိုက်သည်ကို သူကြားလိုက်ရသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျန်ယွီသည် မျက်လုံးပင် မှိတ်ထားလိုက်မိသည်။

သူ့ယောက်ဖတော်ဝမ်ရယ်သည်ကား၊ ကစားပွဲမစတင်မီမှာပင် ရှုံးလျှင် ပိုက်ဆံပေးရမည့် ကိစ္စကို စဉ်းစားနေလေပြီ။ ဤသည်မှာ သဘောတူမည်ဖြစ်ကြောင်း ပေါ်ပေါ်တင်တင် ပြသနေခြင်းပင်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး "နှစ်ထောင်ဆိုရင်တော့ များလွန်းပါတယ်။ ဖဲကစားတာက ပျော်စရာကောင်းဖို့ပဲလေ။ တစ်ယောက် ငါးရာဆိုရင် ရပါပြီ။

ထပ်ပြောရရင် ကစားပွဲမစတင်သေးတော့ နောက်ဆုံး ဘယ်သူရှုံး ဘယ်သူနိုင်ဆိုတာ ပြောလို့မရသေးပါဘူး။ ဝမ်ရယ်နဲ့ သခင်လေးလျန်တို့ ပိုက်ဆံထုတ်ရမယ်လို့လည်း မသေချာသေးပါဘူး။"

"ဟားဟား၊ ဒီစကားက မှန်တယ်။ ဒါဆို လာကြ။" အန်းယန်ဝမ်သည် ပြုံးရင်း ဆို၏။

လျန်ယွီသည် သူ့ယောက်ဖတော်ဝမ်ရယ်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့၊ ငွေစငါးရာလေးပဲကို။ အချိန်ဖြုန်းတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့မယ်။

ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရှောင်ယန်တို့တစ်ဖွဲ့၊ အန်းယန်ဝမ်နှင့် လျန်ယွီတို့တစ်ဖွဲ့ ဖဲကစားကြလေသည်။

လီရှောင်သည် အားနေသောကြောင့် ရှောင်ယန်သည် သူ့ကို ခေါ်ပြီး အကြံပေးခိုင်းလိုက်သည်။

ဖဲကစားပွဲစတင်သောအခါ အစပိုင်းတွင် အန်းယန်ဝမ်နှင့် လျန်ယွီတို့သည် နည်းစနစ်မကျွမ်းကျင်သောကြောင့် အမှားအယွင်းအချို့ ကျူးလွန်ခဲ့ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ရှောင်ယန်တို့က အကြိမ်များစွာ အနိုင်ရခဲ့သည်။

သို့သော် မကြာမီ သူတို့နှစ်ဦးသည် နည်းစနစ်ကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီး အမီလိုက်ကာတိုက်ခိုက်လာကြသည်။

အထူးသဖြင့် လျန်ယွီသည် ဖဲချပ်များကို မှတ်သားရာတွင် အလွန်တော်သည်။

သူသည် အိမ်ရှင်ဖြစ်လာပြီးနောက် အန်းယန်ဝမ်ကို ဦးဆောင်၍ သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် အနိုင်ရခဲ့သည်။

ထိုအဖြစ်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဖဲကစားရာတွင် တည်ကြည်သွားစေခဲ့သည်။

တည်ကြည်စွာ မကစား၍ မဖြစ်ပေ၊ မဟုတ်လျှင် နောက်ဆုံးတွင် သူမနှင့် ရှောင်ယန်တို့ ရှုံးနိမ့်သွားနိုင်ပေသည်။

ရှောင်ယန်ဆိုသော ကောင်လေးသည် ငွေစငါးရာကို ထုတ်မပေးနိုင်ပေ။ ထိုအခါတွင် ဒီငွေကိုထုတ်ရမယ့်လူက သူမပဲမဟုတ်လား။

ငွေစတစ်ထောင်နဲ့ဆို ဆန်တွေဘယ်လောက်တောင်ဝယ်နိုင်လိုက်မလဲ။

ထို့ကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံးသည် မကြာမီ ပြင်းထန်သော ပြိုင်ဆိုင်မှုသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

နာရီဝက်အကြာတွင် နောက်ဆုံး၌ နှစ်ဖက်စလုံးသည် နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ပိတ်မိနေကြသည်။

***