ကျိုးမိသားစုခြံတွင် နှစ်သစ်ကူးခြင်း

နောက်ဆုံးတစ်ပွဲတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အိမ်ရှင်ဖြစ်ပြီး ရှောင်ယန်ကို ဦးဆောင်ကာ အန်းယန်ဝမ်နှင့် လျန်ယွီတို့ကို မနိုင်နိုင်နိုင်ဖြင့် အနိုင်ယူလိုက်လေသည်။

ရရှိခဲ့သော ၃၅ကို ရေတွက်ရင်း အန်းယန်ဝမ်၏မျက်နှာသည် ညှိုးငယ်နေ၏။

တစ်ဖက်မှ လျန်ယွီ၏ စိတ်အခြေအနေသည်လည်း သိပ်မကောင်းလှပေ။

ငွေစငါးရာ ရှုံးနိမ့်ခြင်းမှာ ကိစ္စသေးသေးလေးဖြစ်သော်လည်း ဤမျှကြာအောင် ကြိုးစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတစ်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရှုံးနိမ့်စိတ်သည်သာ ကိစ္စကြီးဖြစ်ပေသည်။

"ဟားဟား၊ သခင်လေးလျန်၊ အရှုံးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲဗျို့။" ရှောင်ယန်သည် လျန်ယွီကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပိုက်ဆံတောင်းရန် လက်လှမ်းတော့မတတ် ဖြစ်နေ၏။

ဤဖဲကစားပွဲတွင် ကစားနေစဉ် အချင်းချင်း စိန်ခေါ်ခြင်းမှာ သာမန်အဖြစ်အပျက်တစ်ခုပင်။

သူသည် အန်းယန်ဝမ်ကို စိန်မခေါ်ရဲသော်လည်း လျန်ယွီကိုမူ အကြိမ်များစွာ စကားဖြင့် ထိုးနှက်ခဲ့သည်။

လျန်ယွီသည် အစပိုင်းတွင် တည်ငြိမ်နေပြီး သူနှင့် အဆင့်အတန်းတူ မဆက်ဆံလိုသည့် ပုံစံဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူနှင့် အပြန်အလှန် စကားများရန်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယခုတွင် သူနှင့် လျန်ယွီသည် ရင်းနှီးသွားကြပြီဖြစ်သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည်လည်း သူနှင့် လျန်ယွီတို့ စကားများနေသည်ကို မြင်သောအခါ အခါအားလျော်စွာ ဝင်ရောက်စကားပြောဆိုတတ်သည်။ အမှန်တွင် သူသည် ယခု အန်းယန်ဝမ်ကိုပင် ထိုမျှလောက် မကြောက်ရွံ့တော့ပေ။

"ဟမ့်၊ မင်းတို့ ကံကောင်းသွားတယ်လို့ပဲ မှတ်လိုက်။" လျန်ယွီသည် ရှောင်ယန်ကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့အိတ်ထဲမှ ငွေလက်မှတ်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ရှုံးတဲ့အတိုင်း ပေးရမှာပေါ့။" ထို့နောက် ရှောင်ယန်၏ ရှေ့သို့ ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ငွေလက်မှတ်ကို အမြန်ကောက်ယူလိုက်သည်။

လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း "ငါ အိပ်မက်မက်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" ဟူသော အမူအရာဖြင့်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရယ်မောမိသည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ငါးရာတန်ငွေလက်မှတ်ကို ထုတ်ယူကာ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပေးလိုက်၏။

"အချိန်စောသေးတယ်၊ နောက်တစ်ပွဲလောက် ထပ်ကစားကြမလား။"

မူလက ထရန်ပြင်နေသော လျန်ယွီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ကိုမတ်မတ်ထိုင်ကာ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အောင်မြင်မှုနှင့် လက်တစ်ကမ်းအကွာတွင် ရှုံးနိမ့်သွားရသည့် ခံစားချက်သည် အလွန်ဆိုးရွားလှသောကြောင့် သူသည်လည်း တစ်ပွဲပြန်ကစားချင်နေသည်။

ရှောင်ယန်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့လက်ထဲမှ ငွေလက်မှတ်ကို နှမြောတသစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ကစားချင်သော်လည်း ရှုံးမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

ငွေစငါးရာတောင်မှ။ ငွေလက်မှတ်ဖြစ်သော်လည်း သူ့လက်ထဲတွင် လေးလံနေသလို ခံစားရသည်။

သူသည် ဤငွေကို စုဆောင်းပြီး အနာဂတ်တွင် ဇနီးတင်တောင်းဖို့အတွက် သုံးရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။

နှမြောစရာ...

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှောင်ယန်၏ အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ပို၍ရယ်ချင်လာသည်။

"ဒီတစ်ခုတည်း ကစားနေရတာက သိပ်ပြီးတော့ စိတ်ဝင်စားစရာမကောင်းဘူး၊ အသစ်တစ်ခုလောက် ကစားကြမလား။" ထို့နောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။

"တခြားကစားနည်းတွေ ရှိသေးလို့လား။" အန်းယန်ဝမ်သည် အလွန်စိတ်ဝင်စားနေသည်။

လျန်ယွီသည်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှိတာပေါ့။ ကစားလို့ရတာတွေ အများကြီးပဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် တောက်တိကျူနှင့် ဖောင်သယ်ခွိုက် ကစားနည်းများကို လူအများအား ပြောပြလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ကျားကျင်းဟွာ၊ တောက်နျို စသည်တို့ကို ပြောပြပြီး လူအများ၏အမြင်ကို လုံးဝဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

လူများသောကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပျော်စရာကောင်းစေရန် ကျားကျင်းဟွာ ကစားရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။

အန်းယန်ဝမ်နှင့် လျန်ယွီတို့၏ သဘောတူညီချက်ကို ရရှိပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စဉ်းစားပြီးနောက် "ကျားကျင်းဟွာ ကစားရင် လူများလေ ပိုပျော်စရာကောင်းလေပဲ။ ဒီလိုလုပ်၊ ငါတို့ လူနည်းနည်းလောက် ထပ်ခေါ်လိုက်ကြရအောင်။"

"ဝမ်ရယ် ခေါ်လာတဲ့ အစောင့်တွေ စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် သူတို့ကိုလည်း ဝင်ကစားခိုင်းလို့ရပါတယ်။"

အန်းယန်ဝမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ အစောင့်အနည်းငယ်ကို ကြည့်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် တွန့်ဆုတ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါCက်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် စားပွဲပေါ်မှ ဖဲချပ်များကို ကြည့်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အစောင့်နှစ်ဦးကို အတွင်းသို့ ခေါ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်ပေါက်လာပြီး "ဒါဆို ဝမ်ရယ် ခဏစောင့်ပါ၊ ကျွန်မတို့ လူနည်းနည်းလောက် ထပ်ခေါ်လိုက်ဦးမယ်။ ပြီးတော့ ကြေးနီစနဲ့ ငွေစအနည်းငယ် ယူလာခဲ့မယ်၊ အားလုံး လဲလှယ်လို့ရအောင်ပေါ့။"

ပြောရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်သွားလေသည်။

မကြာမီမှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပထမဆုံး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ပြန်လာသောအခါ သူမ၏လက်ထဲတွင် ငွေသေတ္တာတစ်လုံးကို ပွေ့ပိုက်လာပြီး မလေးလံဘူးဆိုသည်မှာ သိသာနေသည်။

ထို့နောက် လီရှောင်သည်လည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

သူ့နောက်တွင် လူသုံးဦးပါလာပြီး သူတို့မှာ လျိုရှီ၊ ကျောက်ရှန်းရှန်းနှင့် ဖန်ထန်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ သုံးဦးသားသည် အန်းယန်ဝမ်ကို အရိုအသေပြုပြီးနောက် နေရာတွင် ထိုင်ခိုင်းခြင်းခံရသည်။

လျိုရှီသည်လည်း ဖဲကစားပွဲတွင် ပါဝင်မည်ကို မြင်သောအခါ အန်းယန်ဝမ်၏မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးများ ပိုမိုပြည့်နှက်လာသည်။ သူသည် လျိုရှီကို ဂရုစိုက်သည့် စကားများစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။

လျိုရှီသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း သမီးဖြစ်သူသည် ဘေးတွင် ရှိနေသောကြောင့် သူမ၏စိတ်သည် တည်ငြိမ်ပြီး တဖြည်းဖြည်း မကြောက်ရွံ့တော့ပေ။

မကြာမီမှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ငွေသေတ္တာကို သယ်ဆောင်လာပြီး လူအများအတွက် ငွေစနှင့် ကြေးနီစများ လဲလှယ်ပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် လူအများအား ကျားကျင်းဟွာ ကစားနည်းကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

ထို့နောက်မှ လူအများကို ဦးဆောင်၍ အတူတကွ ကျားကျင်းဟွာ ကစားကြလေသည်။

ကျားကျင်းဟွာ ကစားနည်းသည် ရိုးရှင်းပြီး အနိုင်ရသူသည် ဖဲအကြီးဆုံးဖြစ်ရန် မလိုဘဲ သတ္တိအရှိဆုံးသူ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ အချိန်အများစုတွင် သတ္တိကို လောင်းကြေးထပ်ပြီး လှည့်စားခြင်းဖြင့် အနိုင်ယူရသည်။

အကြိမ်အနည်းငယ် ကစားပြီးနောက် အချို့သူများသည် ဤကစားနည်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိသွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် အန်းယန်ဝမ်သည် ဖဲကို မကြည့်ဘဲ လောင်းကြေးထပ်ခြင်းကို အနှစ်သက်ဆုံးသူ ဖြစ်လာပြီး ငွေများပြီး သတ္တိရှိသူဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

လျန်ယွီနှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့သည်မူ နောက်မှလိုက်လောင်းခြင်းကို နှစ်သက်ကြသော်လည်း အန်းယန်ဝမ်လောက် မခမ်းနားကြပေ။

အန်းယန်ဝမ်သည် ဖဲဝိုင်းတွင် အခမ်းနားဆုံးသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျန်သူများ၊ လီရှောင်အပါအဝင် အားလုံးသည် ရိုးသားစွာ ဖဲကိုကြည့်ပြီး ကစားကြသည်။ ဖဲငယ်လျှင် ပစ်ချပြီး ဖဲကြီးမှသာ လောင်းကြေးထပ်ကြသည်။

အစပိုင်းတွင် ဖဲဝိုင်းမှ လူများသည် အနည်းငယ် တင်းကျပ်နေကြသည်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အစောင့်များဖြစ်စေ၊ အစေခံများဖြစ်စေ၊ တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ မရှိတော့ဘဲ ငွေရှာရမည့်အချိန်တွင် မယဉ်ကျေးတော့ပေ။

အထူးသဖြင့် ထိုအစောင့်နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ဝမ်ရယ်ကို အကြိမ်များစွာ အနိုင်ယူခဲ့သည်။

အန်းယန်ဝမ်၏ ကံသည် သိပ်မကောင်းလှဘဲ မကြာမီမှာပင် ရှုံးနိမ့်လွန်း၍ မျက်နှာပျက်နေလေသည်။

နောက်တစ်ပွဲတွင် အန်းယန်ဝမ်သည် ဖဲကို မကြည့်ဘဲ ဆက်လက်လောင်းကြေးထပ်ခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဖဲကိုကြည့်ထားသော လျန်ယွီနှင့် အစောင့်တစ်ဦးတို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အကြိမ်များစွာ ဆက်တိုက်လိုက်လောင်းကြသော်လည်း ဖဲကိုပြသရန် အစီအစဉ်မရှိကြပေ။

အန်းယန်ဝမ်သည် ဤနှစ်ဦး၏ ဖဲသည် မငယ်ကြောင်း သိရှိသောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် အကြီးအကျယ်တစ်ပွဲ လောင်းလိုက်ပြီး ငွေစငါးဆယ်ကို တိုက်ရိုက် လောင်းကြေးထပ်လိုက်သည်။ (အများဆုံး ငွေစတစ်ရာ)။

ထို့နောက် လျန်ယွီသည် လိုက်လောင်းခဲ့ပြီး အစောင့်သည်မူ လျန်ယွီ၏ဖဲကို ကြည့်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် အစောင့်၏ဖဲသည် ရှုံးနိမ့်သွားပြီး သူသည် နာကျင်စွာဖြင့် ဖဲကို ဖဲပုံထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် ထိုအဖြစ်ကို မြင်သောအခါ ဖဲကိုပင်မကြည့်ဘဲ ငွေစတစ်ရာကို တိုက်ရိုက်လောင်းကြေးထပ်လိုက်သည်။

လျန်ယွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ငွေစတစ်ရာကို ထပ်မံလိုက်လောင်းခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤသို့ အပြန်အလှန် အကြိမ်များစွာ လိုက်လောင်းခဲ့ကြသည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် ဒေါသထွက်ပြီး လျန်ယွီသည် သူ့ကို မျက်နှာမထောက်ခြင်းအတွက်ပင် စိတ်တိုနေလေသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် တောင်ကဲ့သို့ စုပုံနေသော ငွေလက်မှတ်များကို ကြည့်ရင်း အန်းယန်ဝမ်သည်ပင် မျက်စိကျနေလေသည်။

ခဏတာ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် သူသည် သူ့ဖဲကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

ပထမဆုံးဖဲသည် ဟတ်၁၀ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

ထို့နောက် အန်းယန်ဝမ်သည် ပထမဆုံးဖဲကို သတိထား၍ ရွှေ့လိုက်ပြီး ဒုတိယဖဲသည် အနက်ရောင်ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေစဉ်မှာပင်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဒုတိယဖဲသည် စပိတ်၁၀ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ သူ့မျက်နှာသည် ဝမ်းမြောက်သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် အားကုန်စိုက်ထုတ်၍ ရှေ့မှဖဲနှစ်ချပ်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။

တတိယဖဲတွင် ၁ ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အန်းယန်ဝမ်သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှေ့မှဖဲနှစ်ချပ်ကို လုံးဝဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ဒိုင်း၁၀ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

၁၀သုံးချပ်တောင်မှ။

အန်းယန်ဝမ်သည် ဤအချိန်တွင် အလွန်ဝမ်းမြောက်နေသည်။ သူ့ဖဲသည် လျန်ယွီထက် သေချာပေါက် ကြီးသည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် အန်းယန်ဝမ်သည် လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်သွားသည်။

သူသည် အခက်အခဲတွေ့နေသည့် ပုံစံကိုပင် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ ဆက်လက်လိုက်လောင်းချင်သော်လည်း အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေသည့် ပုံစံဖြင့်။

ထို့နောက် စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ငွေလက်မှတ်တစ်ရာကို ထပ်မံပစ်ချလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် တစ်ရာထပ်ထည့်မယ်။" ထို့နောက် သူသည် တည်ငြိမ်စွာ ဟန်ဆောင်၍ ပြောလိုက်သည်။

တစ်ဖက်မှ လျန်ယွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "တစ်ရာ။" သူက လိုက်လောင်းလိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ဝမ်းမြောက်၍ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"နောက်ထပ် တစ်ရာထပ်ထည့်မယ်။"

"တစ်ရာ။" လျန်ယွီသည် ဆက်လက်လိုက်လောင်းပြီး သူ အနိုင်ရမည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် ဆက်လက်လိုက်လောင်းမည်ကို မည်သူသိမည်နည်း။

အကြိမ်အနည်းငယ်အကြာတွင် အန်းယန်ဝမ်၏ ရှေ့တွင် ငွေလက်မှတ်မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ အစောင့်ထံမှ ငွေလက်မှတ်တောင်းမည့် ပုံစံဖြင့် လျန်ယွီသည် သက်ပြင်းချပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဖဲကြည့်ရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။

"ဟားဟား၊ သုံးချပ်တူလား။" အန်းယန်ဝမ်သည် မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် လျန်ယွီကို ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

မူလက မိမိကိုယ်ကို အနိုင်ရမည်ဟု ယုံကြည်နေသော လျန်ယွီ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။

သူသည် ၁၀ J Q စဉ်လိုက်ရောင်တူကို ကိုင်ထားပြီး ဖဲကြီးထဲမှ ဖဲကြီးဟု ဆိုနိုင်ရာ စဉ်လိုက်ရောင်တူထက် ကြီးသော ဖဲနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်လော။

အန်းယန်ဝမ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်ရင်း လျန်ယွီသည် သူ၏ဖဲကို ပြသလိုက်သည်။

"ဝမ်ရယ်ရဲ့ဖဲက သုံးချပ်တူဆိုရင် ဝမ်ရယ် နိုင်ပါတယ်။"

အန်းယန်ဝမ်သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားပြီး သူ၏၁၀သုံးချပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ လေးလံစွာ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စားပွဲပေါ်မှ ငွေလက်မှတ်အပုံကြီးထံသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

စောစောက သူသည် စားပွဲပေါ်တွင် အကြီးမားဆုံး ရှုံးနိမ့်သူဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤတစ်ပွဲတည်းဖြင့် သူရှုံးနိမ့်ခဲ့သမျှ အားလုံး ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ ပြန်လည်ရရှိရုံသာမက အနည်းဆုံး ငွေစ၇၀၀ကို အပိုဆုအဖြစ် ရရှိခဲ့သည်။

အန်းယန်ဝမ်၏ စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လျန်ယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာမူ များစွာ ကွာခြားနေလေသည်။

ဤတစ်ပွဲမတိုင်မီက သူသည် အနိုင်ရသူဖြစ်ခဲ့သော်လည်း တစ်ပွဲတည်းဖြင့် ယခင်အနိုင်ရခဲ့သော ငွေများအားလုံး ရှုံးနိမ့်သွားရုံသာမက ငွေများစွာကို အပိုဆုအဖြစ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။

"လာကြ၊ လာကြ၊ တစ်ယောက်ကို ငွေတစ်စစီ ပေးကြဦး။" ငွေလက်မှတ်နှင့် ငွေအားလုံးကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းပြီးနောက် အန်းယန်ဝမ်သည် လူအများထံသို့ လက်ဖြန့်လိုက်သည်။

စဉ်လိုက်ရောင်တူနှင့် သုံးချပ်တူသည် အပိုဆုရနိုင်သည်ကို သူ မမေ့သေးပေ။

လူအများက ဂုဏ်ပြုစကားဆိုကြပြီး အန်းယန်ဝမ်ကို ငွေပေးကြသည်။

လျန်ယွီ၏မျက်နှာသည် ညိုပုပ်နေပြီး ငွေထုတ်ပေးခဲ့သည်။

"ဆက်ကြမယ်၊ ဆက်ကြမယ်။" အန်းယန်ဝမ်သည် ငွေကို လက်ခံယူပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ကျွမ်းကျင်စွာ ဖဲကို ဝေနေလေသည်။

လူအများက အန်းယန်ဝမ်သည် စောစောက ငွေအနိုင်ရခဲ့သောကြောင့် နောက်တွင် ဖဲကိုမကြည့်ဘဲ လောင်းကြေးထပ်သည့် တိုက်ပွဲကို ဆက်လက်ဆင်နွှဲမည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်သွားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လျန်ယွီသည် ဖဲကိုမကြည့်ဘဲ လောင်းကြေးထပ်သည့် ပုံစံကို ပိုမိုပြုလုပ်လာသည်။ သူရှုံးနိမ့်ခဲ့သော ငွေများကို ပြန်လည်အနိုင်ယူရန် အခွင့်အရေးရှာဖွေလိုသည့် သဘောရှိသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လျန်ယွီသည် နောက်ပိုင်းတွင် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသွားသကဲ့သို့ ရှုံးနိမ့်မှုများပြီး အနိုင်ရမှုနည်းပါးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် စားပွဲပေါ်တွင် အကြီးမားဆုံး ရှုံးနိမ့်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အကြီးမားဆုံး အနိုင်ရသူမှာမူ အန်းယန်ဝမ်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့ဖြစ်သည်။

ကျန်သူများသည် ရှုံးနိမ့်မှုများပြီး အနိုင်ရမှုနည်းပါးသော်လည်း ရှုံးနိမ့်မှုနှင့် အနိုင်ရမှုမှာ သိပ်မကြီးမားပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အားလုံးကို ပွဲသိမ်းရန် အဆိုပြုသောအခါ လျန်ယွီတစ်ဦးတည်းသာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေပြီး ကျန်သူများအားလုံးသည် ပျော်ရွှင်စွာ ပွဲသိမ်းခဲ့ကြသည်။

......

နောက်တစ်နေ့။

နံနက်စောစောထပြီး လျိုအိမ်တော်တွင် ညစာစားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့တစ်စုသည် အန်းယန်ဝမ်နှင့် လျန်ယွီတို့ကို ခေါ်ဆောင်၍ ကျိုးမိသားစုခြံသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ခြံသို့ ရောက်သည်နှင့် လူတစ်စုသည် ပစ္စည်းများစွာကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ မနေ့က အန်းယန်ဝမ်က သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများကို ဝယ်ယူခိုင်းခဲ့သော ပစ္စည်းများပင်ဖြစ်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းဖန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့က အန်းယန်ဝမ်ကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် ခြံမှ လူများကိုယ်စား အန်းယန်ဝမ်ကို ထပ်မံကျေးဇူးတင်စကားဆိုခဲ့သည်။

အန်းယန်ဝမ် အလွန်ကျေနပ်နေသည်။

ချီဝူတပ်သည် ယနေ့တွင် တောင်ကို ထွန်ယက်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိရှိသောအခါ သူသည် စိတ်ဝင်စားလာပြီး တောင်ဘေးသို့ သွားကြည့်လိုကြောင်း အဆိုပြုခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်လည်း တောင်ထွန်ယက်မှု တိုးတက်မှုကို စိတ်ဝင်စားသောကြောင့် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းကို လမ်းပြခိုင်းပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ခြံမှ ထွက်ခွာပြီး မကြာမီမှာပင် လူတစ်စုသည် နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ယခင်က တွေ့မြင်ခဲ့သော တောင်သည် အလွန်ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ယခင်က ဒီဇိုင်းဆွဲခဲ့သကဲ့သို့ပင် တောင်ပေါ်တွင် လှေကားထစ်စိုက်ခင်းများစွာကို ထွန်ယက်ပြီးဖြစ်သည်။ ဤလှေကားထစ်စိုက်ခင်းများသည် အစီအစဉ်တကျရှိပြီး စိုက်ခင်းများကြားတွင် လူအများအပြား အလုပ်ရှုပ်နေကြရာ အလွန်စည်ကားနေပုံရသည်။

ဖန်မင်သည် မူလက တောင်ပေါ်တွင် လူအများကို အလုပ်လုပ်ရန် ညွှန်ကြားနေခဲ့ရာ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အန်းယန်ဝမ်ကို ခေါ်ဆောင်၍ လာရောက်သည်ကို သိရှိခဲ့သည်။

သူသည် အမြန်တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

"ဝမ်ရယ်၊ သခင်မလေး၊ သခင်လေးတို့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။" ဖန်မင်သည် အဝေးမှ သူ၏အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ပြီးမှ ရှေ့သို့လာကာ လူအများကို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရှင်းပြသည် "ဒါက ကျွန်မရဲ့ ကျိုးမိသားစုခြံက အိမ်တော်ထိန်းပါ။"

"အခု ညီအစ်ကိုတွေကို ခေါ်ဆောင်ပြီး မြေလွတ်တွေ ထွန်ယက်တာနဲ့ ကျိုးမိသားစုခြံတစ်ခုလုံးကို စီမံကိန်းချတာတွေကို တာဝန်ယူနေပါတယ်။ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းက အလုပ်တွေများပြီး ခြံအားလုံးကို အုပ်ချုပ်ရတယ်။ ကျိုးမိသားစုခြံဘက်မှာတော့ အဓိကအားဖြင့် အိမ်တော်ထိန်းဖန်ကပဲ တာဝန်ယူပါတယ်။"

အန်းယန်ဝမ်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီးမှ ဖန်မင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ထပါ။" သူက ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဝမ်ရယ်။" ဖန်မင်သည် အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်သည်။

"ဒီတောင်ကုန်းတွေကို ထွန်ယက်ထားတာ အရမ်းကောင်းတယ်။ မင်း ငါ့ကို တောင်ပေါ်ခေါ်သွားကြည့်။" အန်းယန်ဝမ်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" ဖန်မင်သည် အလျင်အမြန် ရှေ့မှ လမ်းပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လူတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်၍ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားရင်း လမ်းတစ်လျှောက် တွေ့မြင်ရသည့် အခြေအနေများကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

အန်းယန်ဝမ်က အခါအားလျော်စွာ မေးမြန်းသည့် မေးခွန်းများကိုလည်း ဖန်မင်သည် တစ်ခုချင်းစီ ဖြေကြားခဲ့သည်။

"ဒါတွေအားလုံးက သခင်မလေးရဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေပါ။ ကျွန်တော်တို့က သခင်မလေး ရေးဆွဲပေးတဲ့အတိုင်း အလုပ်လုပ်ခဲ့တာ။ လမ်းခင်းပြီးသွားတော့ တကယ်ပဲ အများကြီး အဆင်ပြေသွားတယ်။

နောက်ပြီးတော့ အသစ်တူးထားတဲ့ ရေလှောင်ကန်တွေကို ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် စမ်းသပ်နိုင်တော့မယ်။ ရေမစိမ့်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ နှင်းတွေဖြည့်ဖို့ ပြင်ဆင်တော့မယ်။" ဤသို့ဆိုလျှင် နွေဦးပေါက်သောအခါ ရေလှောင်ထားနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် ဖန်မင်၏ မိတ်ဆက်စကားကို ကြားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ထူးချွန်သော စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို အံ့ဩသွားသည်။

သူသည် လူများကို စက္ကူနှင့် မင်တံယူခိုင်းပြီး ယနေ့ တွေ့မြင်ကြားသိခဲ့ရသည်များကို မှတ်တမ်းတင်ခိုင်းကာ အန်းယန်ခရိုင်အတွင်းတွင် အတုယူရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်မူ ဂရုမစိုက်ဘဲ အဖော်လိုက်ပေးရင်း မြေလွတ်ထွန်ယက်မှု တိုးတက်မှုကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး ချီဝူတပ်မှ ညီအစ်ကိုများနှင့် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

ကျိုးမိသားစုခြံမှ ချီဝူတပ်သားအများစုသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သိကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းရောက်လာသူအချို့သည်မူ သူတို့၏စစ်သူကြီးကတော်ကို မမြင်ဖူးကြပေ။

ဤချီဝူတပ်သားများသည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် သူတို့၏စစ်သူကြီးက သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် မိုင်ထောင်ချီ ခရီးနှင်ခဲ့သည်ကို သိရှိပြီးနောက် တစ်ယောက်ချင်းစီသည် သူတို့၏စစ်သူကြီးကတော်ကို အလွန်တွေ့ချင်နေကြသည်။

အထူးသဖြင့် သူတို့၏စစ်သူကြီးကတော်ကို မြင်ဖူးသူများက သူတို့ကတော်သည် နတ်သမီးကဲ့သို့ လှပသည်ဟု ပြောဆိုကြသောကြောင့် တစ်ယောက်ချင်းစီသည် ပို၍မျှော်လင့်နေကြသည်။

ယခု အမှန်တကယ် တွေ့မြင်ရသောအခါ လူအများအပြားသည် လက်ထဲမှ အလုပ်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

တိုက်ရိုက် ကြည့်၍ မှင်သက်နေကြခြင်း သို့မဟုတ် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် စကားပြောရန် အလုအယက် ကြိုးစားကြသည်။

လီရှောင်က ဘေးတွင် ထိန်းချုပ်မထားလျှင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အားလပ်ချိန်ရမည်မဟုတ်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အစမှအဆုံး အလွန်ဖော်ရွေပြီး လူတိုင်းကို နေ့လယ်တွင် အလုပ်စောစောဆင်းရန်၊ နေ့ခင်းတွင် အလုပ်မလုပ်ဘဲ အနားယူရန် ပြောကြားရာ တောင်ပေါ်မှ လူအများ၏ အော်ဟစ်အားပေးမှုကို ရရှိခဲ့သည်။

အန်းယန်ဝမ်က အရက်နှင့်အသားများ ပို့ဆောင်လာသည်ကို သိရှိပြီး ယနေ့ လူတိုင်း နေ့လယ်မှ ညနေအထိ စားသောက်နိုင်ပြီး နှစ်သစ်ကူးကို ကောင်းမွန်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်မည်ကို သိရှိသောအခါ ချီဝူတပ်သားများသည် အန်းယန်ဝမ်ကို ထပ်မံကျေးဇူးတင်စကားဆိုကြသည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် ချီဝူတပ်သားများ၏ ကျေးဇူးတင်စကားကို ကြားရင်း စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားတက်ကြွသည့် စိတ်ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါ မျက်နှာသည်ပင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသေးသည်။

.....

ခြံသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ခြံ၏ မီးဖိုချောင်နှင့် အပြင်ဘက်မှ ကြီးမားသော မီးဖိုချောင်တို့သည် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီဖြစ်သည်။

အနားသို့မနီးကပ်မီမှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဟင်းနံ့ကို ရရှိခဲ့သည်။

မီးပုံးများ ချိတ်ဆွဲအလှဆင်ထားသော ခြံကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နှစ်သစ်ကူးအရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဖန်ထန်ကို တစ်ခုခုခိုင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဖန်ထန်ကို မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။ ဖန်ထန်သာမက ရှောင်ယန်သည်လည်း မရှိပေ။

မေးမြန်းကြည့်မှ ရှောင်ယန်သည် ဖန်ထန်နှင့် ချီဝူတပ်သားတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ကျိုးမိသားစုခြံဘေးရှိ တောင်ထဲသို့ သွားကြကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

သားကောင်အချို့ကို လိုက်ဖမ်းပြီး ညီအစ်ကိုများကို တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်အသားကျွေးရန်ဟု ဆိုသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောခဲ့ကြပေ။

ထိုကောင်လေး ကံကောင်းပြီး လက်ဗလာဖြင့် ပြန်မလာရန် မျှော်လင့်ရပေသည်။

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ခြံတွင် စားပွဲများခင်းကျင်းပြီး စားသောက်ပွဲစတင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ရှောင်ယန်တို့တစ်စုသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

စုစုပေါင်း ၁၅ယောက်သည် တောဝက်သုံးကောင်၊ ဝက်ဝံညိုတစ်ကောင်၊ ကျားသစ်တစ်ကောင်နှင့် သမင်၅ကောင်အပြင် အခြားသားကောင်ငယ်ငယ်အများအပြားကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

***