မာကျောက်၏ ဆွဲဆောင်မှု

လူတိုင်းသည် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ကြပြီး သူတို့ထဲမှ နှစ်ယောက်၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ မနည်းမနောပင် ရှိနေ၏။

သို့သော် ဤဆယ့်ငါးယောက်လုံး၏မျက်နှာများတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

ထို့အပြင် သူတို့အားလုံးသည် ခေါင်းကိုမော့ထားကြပြီး "ငါတို့ ဘယ်လောက်တော်လဲ ကြည့်စမ်း" ဟူသော အမူအရာဖြင့် ရှိနေကြသည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် ချီဝူတပ်သား ၁၅ယောက်ကတင် ဤမျှအချိန်တိုအတွင်း သားကောင်များစွာကို လိုက်လံဖမ်းဆီးလာနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ၁၅ယောက်လုံးကို အလွန်လေးစားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့သာ့ယန်ရဲ့ အသန်မာဆုံးစစ်သည်တော်တွေနဲ့ ထိုက်တန်ပါပေတယ်။ တကယ်ကို ရဲစွမ်းသတ္တိရှိပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ။" အန်းယန်ဝမ်သည် မြေပေါ်ရှိ ဝက်ဝံညိုအလောင်းကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဝက်ဝံညိုသည် အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သာမန်လူများအတွက် ကိုင်တွယ်ရန် အလွန်ခက်ခဲပေသည်။

ဤသို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲကိုပင် ဤလူများက သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

ရှောင်ယန်နှင့် ဖန်ထန်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြေပေါ်ရှိ ဝက်ဝံညိုအလောင်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဝမ်ရယ်က ချီးကျူးလွန်းနေပါပြီ။" ထို့နောက် ရှောင်ယန်သည် အန်းယန်ဝမ်ကို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"အရင်က နယ်စပ်ဒေသက ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတော့ စစ်သူကြီးချုပ်ရှိစဉ်က စစ်သည်တော်တွေကို တောင်ပေါ်ခေါ်ပြီး အမဲလိုက်လေ့ရှိတယ်။ စစ်သည်တော်တွေအတွက် အသားနည်းနည်းလောက် ပိုစားရစေဖို့ပေါ့။ အမဲလိုက်တာများလွန်းလို့ ဆယ်စုနှစ်တွေကြာလာတော့ နယ်စပ်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ သားရဲတွေတောင် နည်းပါးလာခဲ့တယ်။

ဒီချင်းရှီမြို့ကတော့ တောင်တွေများပြီး အမဲလိုက်တဲ့သူ သိပ်မရှိတော့ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ ပေါများတယ်။"

ရှောင်ယန်က စစ်သူကြီးချုပ်အကြောင်း ပြောဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ ချီဝူတပ်သားများသည် ယခင်က စစ်သူကြီးချုပ်နှင့်အတူ အမဲလိုက်ထွက်ခဲ့သည့် အချိန်များကို သတိရသွားကြသကဲ့သို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏မျက်နှာများတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အန်းယန်ဝမ်၏မျက်နှာသည်မူ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားသည်။

"စစ်သူကြီးချုပ်က တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူအတွက် အများကြီးလုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်၊ နှမြောစရာပဲ..." သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ချီဝူတပ်သားအားလုံး၏မျက်နှာများသည် ဝမ်းနည်းသွားကြပြန်သည်။

"ပြီးခဲ့တာတွေကို ထပ်မပြောကြနဲ့တော့။ ဒီနေ့ရတဲ့ သားကောင်တွေထဲမှာ ဒီဝက်ဝံက အရှားပါးဆုံးပဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

"မရီးပြောတာမှန်တယ်။ ဒီဝက်ဝံကို ဖမ်းဖို့ ညီအစ်ကိုတွေအားလုံး ဒဏ်ရာရခဲ့ကြတယ်။" ရှောင်ယန်က စကားဆက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏မျက်ဝန်းများ လှုပ်ရှားသွားပြီး ရုတ်တရက် အန်းယန်ဝမ်ကို ထပ်မံအရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"ဝမ်ရယ်က ကျွန်တော်တို့ကို နယ်စပ်ကနေ ဆုတ်ခွာဖို့ ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ဒီနေ့လည်း ကျွန်တော်တို့ ချီဝူတပ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တယ်။

ကျွန်တော်တို့မှာလည်း ဝမ်ရယ်ကို ပြန်လည်ကျေးဇူးဆပ်စရာ သိပ်မရှိဘူး။ ဒီဝက်ဝံကို ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေ ကိုယ်တိုင်ဖမ်းဆီးခဲ့တာ။ ဝမ်ရယ်ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ပြီး စိတ်ရင်းစေတနာကို ဖော်ပြချင်ပါတယ်။"

"ဝမ်ရယ် လက်ခံပေးပါ။" ရှောင်ယန်သည် ရိုးသားစွာ ဆို၏။

အန်းယန်ဝမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဒီလိုဘယ်ဖြစ်မလဲ။" သူက အလျင်အမြန် ငြင်းပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ငြင်းဆိုနေသော်လည်း သူ့အကြည့်သည် ထိုဝက်ဝံပေါ်တွင်သာ ရှိနေပြီး ၎င်းကို သဘောကျနေသည်မှာ ထင်ရှား၏။

အန်းယန်ဝမ်သည် ဤဝက်ဝံညိုကို အမှန်ပင် သဘောကျနေသည်။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင် စားသုံးရန်အတွက် မဟုတ်ဘဲ ကျိုတုသို့ ဆက်သရန်အတွက်ဖြစ်သည်။

နန်းတော်ထဲတွင် တောင်ပေါ်ပင်လယ်စာများ အစုံအလင်ရှိသော်လည်း ဝက်ဝံမှာ အမြဲတစေ မရှိတတ်ပေ။

အိုး... မဟုတ်ဘူး၊ ဤသို့သောအရာသည် အလွန်ရှားပါးသည်ဟု ဆိုသင့်သည်။

သူသာ ဤအရာကို ကျိုတုသို့ ပို့ဆောင်လိုက်လျှင် ရွှေငွေရတနာများ ပို့ဆောင်ခြင်းထက် များစွာတန်ဖိုးရှိပေလိမ့်မည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး "စစ်သည်တော်တွေရဲ့ စိတ်ရင်းစေတနာဖြစ်မှတော့ ဝမ်ရယ် လက်ခံလိုက်ပါတော့။ မဟုတ်ရင် ဝမ်ရယ်က စစ်သည်တော်တွေကို စိတ်မကောင်းဖြစ်စေပြီး စိတ်မအေးမချမ်းဖြစ်စေတာ မဟုတ်လား။"

အန်းယန်ဝမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါဆို ငါက စစ်သည်တော်အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ထိုအခါမှ သူသည် ဝက်ဝံညိုကို လက်ခံလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဒီဝက်ဝံအမိုက်စားကို အိမ်တော်ရဲ့ မြင်းလှည်းပေါ် တင်လိုက်မယ်။" ရှောင်ယန်သည် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ ပြောရင်း အန်းယန်ဝမ် စကားမပြောမီမှာပင် သူနှင့် ဖန်ထန်တို့သည် အတူတကွ ကိုင်တွယ်လိုက်ကြသည်။

လျန်ယွီသည် အလျင်အမြန် အစောင့်တစ်ဦးကို စီစဉ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို လမ်းပြပေးလိုက်သည်။

ဝက်ဝံညိုကို သယ်ဆောင်သွားပြီးနောက်မှ အန်းယန်ဝမ်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့နှင့်အတူ နေရာတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မကြာမီမှာပင် နေ့လယ်စာ စားပွဲစတင်ခဲ့သည်။

အန်းယန်ဝမ်တို့နှင့် ချီဝူတပ်၏ အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ်များသည် ခန်းမဆောင်ထဲတွင် စားသောက်ကြသည်။ ကျန်သူများကိုမူ ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်ရှိ ခြံဝင်းကြီးနှင့် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် စီစဉ်ပေးထားသည်။

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် စကားပြောပြီး လူအများအား အန်းယန်ဝမ်က ချီဝူတပ်အတွက် ပြုလုပ်ခဲ့သမျှနှင့် ယနေ့ လူတိုင်း၏ စားပွဲပေါ်မှ အစားအစာများအားလုံးသည် အန်းယန်ဝမ်က ပေးပို့ခဲ့ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

ချီဝူတပ်ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် အန်းယန်ဝမ်ကို စစ်သည်တော်များနှင့် စကားပြောဆိုရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် ဤသို့သော လူကြိုက်များအောင် ကြိုးစားသည့် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မည်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ စေတနာတရားနှင့် စစ်သူကြီးချုပ်၊ ချီဝူတပ်အပေါ် လေးစားမှုကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြခဲ့ပြီး ချီဝူတပ်အတွင်းတွင် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်ကို ရရှိခဲ့သည်။

အန်းယန်ဝမ် စကားပြောပြီးသောအခါ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် လီရှောင်ကို စစ်သည်တော်များအား ဆုံးမစကားပြောကြားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

လီရှောင် ထရပ်လိုက်သည်နှင့် အငွေ့အသက်သည် တင်းမာသွားသည်။ သူသည် အရက်တစ်ခွက်ကို ယူပြီး သူ၏ရှေ့မှ မြေပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။

"ပထမတစ်ခွက်က စစ်သူကြီးချုပ်အတွက်။"

ခန်းမတစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

"ဒုတိယတစ်ခွက်က နန်ကုန်းမိသားစုက အသတ်ခံရတဲ့ ၃၉ ယောက်အတွက်။"

ချီဝူတပ်သားအချို့၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။

"တတိယတစ်ခွက်..."

"နယ်စပ်မှာ ငတ်မွတ်ပြီး အအေးဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေနဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ဆုတ်ခွာတုန်းက ပြန်မလာနိုင်ခဲ့တဲ့ စစ်သည်တော်တွေအတွက်။"

စကားဆုံးသည်နှင့် ချီဝူတပ်သားအချို့သည် မျက်ရည်များ သုတ်နေကြပြီဖြစ်သည်။

လီရှောင်၏မျက်လုံးများတွင်လည်း မျက်ရည်များ ဝဲနေလေပြီ။

"ပူဇော်ပါတယ်။" ရုတ်တရက် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ချီဝူတပ်သားများသည် အရက်ခွက်များကို ကိုင်မြှောက်ပြီး ပထမတစ်ခွက်ကို မြေပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်ကြသည်။

ပြင်းထန်သော ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်နှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်တို့သည် အခန်းတွင်းမှ အန်းယန်ဝမ်ကို ကြောက်ရွံ့စိတ်ဖြစ်ပေါ်စေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

အန်းယန်ဝမ် စိုးရိမ်ပူပန်နေစဉ်မှာပင် လီရှောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထပ်မံစကားပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့၊ ဒီနှစ်ရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ပဲ။ စစ်သည်တော် လေးရာနှစ်ဆယ့်ခြောက်ယောက်က နှစ်မကူးခင် ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ ငါးထောင်တစ်ရာနှစ်ဆယ့်ရှစ်ယောက်ကတော့ အပြင်မှာ လှည့်လည်နေကြတုန်းပဲ။"

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။

ချီဝူတပ်သည် ညီအစ်ကိုအရင်းများကဲ့သို့ ရင်းနှီးကြသည်။ သူတို့သည် ချင်းရှီမြို့သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိလာပြီး ကောင်းမွန်သော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေကြသည်။ ယနေ့တွင်မူ အရက်သောက်၊ အသားစားပြီး ပျော်ရွှင်စွာ နှစ်သစ်ကူးနိုင်ကြသည်။

သို့သော် ညီအစ်ကိုများစွာသည် အပြင်ဘက်တွင် လှည့်လည်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

"ဒီတစ်ခွက်က ဒီနေ့မရှိတဲ့ စစ်သည်တော်တွေအတွက်။"

"သောက်ကြ။" အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် ခွက် (ပန်းကန်) များကို မြှောက်ပြီးနောက် ခွက်ထဲမှ သို့မဟုတ် ပန်းကန်ထဲမှ အရက်ကို အကုန်သောက်လိုက်ကြသည်။

အရက်သောက်ပြီးနောက် လီရှောင်သည် ခြံဝင်းထဲမှ ချီဝူတပ်သားများကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက်၊ ငါ မင်းတို့ကို နယ်စပ်ကနေ ဆုတ်ခွာဖို့ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်တာက ဝမ်ရယ်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ မကင်းဘူး..." ထို့နောက် လီရှောင်သည်လည်း အန်းယန်ဝမ်ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်က ချီဝူတပ်အတွက် ပြုလုပ်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ပြောပြခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အန်းယန်ဝမ်သည် မြင့်မြတ်ပြီး ချီဝူတပ်ကို လက်ခံရန် သဘောတူညီခဲ့ပြီး နန်ကုန်းမိသားစုနှင့် ချီဝူတပ်အတွက် အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြရန် အခွင့်အရေးရှာဖွေမည်ဖြစ်ကြောင်း အထူးထောက်ပြခဲ့သည်။

ဤစကား၏ အလေးချိန်မှာ ကြီးမားလှပြီး ချီဝူတပ်သားများသည် ကြားပြီးနောက် တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ အန်းယန်ဝမ်အပေါ်အမြင်သည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

စစ်သည်တစ်ဦးသည် အန်းယန်ဝမ်ကို ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး အရက်တိုက်ခဲ့သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် သဘောတူညီပြီး သူ၏ပညာရှင်သော ပုံစံကို ပြောင်းလဲကာ အရက်ခွက်များစွာကို ဆက်တိုက်သောက်ခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် စစ်သည်တစ်ဦးက သူတို့၏စစ်သူကြီးနှင့် စစ်သူကြီးကတော်အကြောင်း နောက်ပြောင်မေးမြန်းသောအခါမှ လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လူအများအား မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သူ့ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်ပြီး စစ်သည်တော်များအား ရက်ရောစွာ ပြသခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ဇနီးပဲ။"

ချက်ချင်းပင် ချီဝူတပ်သည် ဆူညံသွားသည်။

"သခင်မက နတ်သမီးလေးပဲ။" တစ်စုံတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မက ပန်းလိုလှတယ်။"

"သခင်မက ကွမ်ယင်မယ်တော် ဝင်စားတာပဲ။"

ချီးကျူးစကားများ မရပ်မနား ထွက်ပေါ်လာရာ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မိမိကိုယ်ကို အမြဲတစေ ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း မျက်နှာပူသွားသည်။

လီရှောင်သည် ရပ်တန့်ရန် အစီအစဉ်မရှိဘဲ သူ့စစ်သည်များက သူ့ဇနီးကို ချီးကျူးနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။

"အဟမ်း..."

သို့သော် မကြာမီမှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ချောင်းဆိုး၍ သတိပေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လီရှောင်သည် လက်ကိုမြှောက်ပြီး လူအများကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် အားလုံးတိတ်ဆိတ်သွားသောအခါမှ ဆက်လက်စကားပြောလိုက်သည်။

"သခင်မက ငါ့ကိုလည်း ကယ်တင်ခဲ့သလို ချီဝူတပ်ကိုလည်း ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ ငါနဲ့မင်းတို့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပဲ။"

စကားဆုံးသည်နှင့် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် ချီဝူတပ်ကို ဦးဆောင်၍ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အရိုအသေပြုပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုခဲ့သည်။

ထို့နောက် လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့က ချီဝူတပ်အတွက် ပြုလုပ်ခဲ့သည်များနှင့် ချီဝူတပ်အတွက် နောက်ဆက်တွဲအစီအစဉ်များကို လူအများအား ပြောကြားခဲ့သည်။

"နောက်ဆိုရင် ချီဝူတပ်က စစ်သည်တော်တွေ ထပ်တိုးမှာမဟုတ်ဘူး။ ဝမ်ရယ်က မခေါ်ယူဘူးဆိုရင် မင်းတို့က ချင်းရှီမြို့ရဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေပဲ ဖြစ်သွားမယ်။ နောက်တန်းကို ပြန်ရောက်ရင် အခြေအနေရှိရင် အိမ်ထောင်ပြုပြီး မိသားစုထူထောင်လို့ရတယ်..."

လီရှောင်၏ ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ချီဝူတပ်သည် ဆူညံသွားသည်။ သူတို့ထဲတွင် စစ်မှုထမ်းခြင်းမှ အနားယူရန် စဉ်းစားခဲ့သူများ ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ သူတို့ အသက်ကြီးလာမှဖြစ်သည်။

ယခု သူတို့သည် ငယ်ရွယ်သေးပြီး သန်မာကြကာ အပြစ်မရှိဘဲ စွပ်စွဲခံရခြင်းနှင့် လက်စားချေလိုစိတ်များ ရှိနေသေးရာ ယခုအချိန်တွင် အနားယူရန် မည်သို့ပြောနိုင်မည်နည်း။

မကြာမီမှာပင် တစ်စုံတစ်ဦးက ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။

တစ်ယောက်က ကန့်ကွက်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် လူအများအပြားက လိုက်ပါကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည်။

အားလုံးသည် အနားယူရန် မလိုလားကြဘဲ စစ်သူကြီးချုပ်နှင့် ချီဝူတပ်အတွက် လက်စားချေရန်နှင့် အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် ဘေးတွင် နားထောင်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တင်းကျပ်နေသော ကြိုးသည် ထပ်မံတင်းကျပ်သွားသည်။

ချီဝူတပ်သည် ဓားတစ်လက်ဖြစ်ပြီး ကောင်းစွာအသုံးပြုလျှင် အခြားသူများကို ခုတ်ဖြတ်ရာတွင် အလွန်အသုံးဝင်သည်။ ကောင်းစွာအသုံးမပြုလျှင်မူ မိမိကိုယ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

သူသည်လည်း မုရုံမျိုးရိုးဖြစ်သည်ကို သူ မမေ့ပေ။

လီရှောင်သည် လက်ကိုဆန့်တန်းပြီး လူအများကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

ထို့နောက်မှ သူက "နန်ကုန်းမိသားစုနဲ့ ချီဝူတပ်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်းကို သေချာပေါက် သက်သေပြရမယ်။ ချီဝူတပ်ရဲ့ တာဝန်နဲ့ အနာဂတ်ကလည်း ငါ့မျိုးဆက်မှာပဲ အဆုံးသတ်ရမယ်။ သာ့ယန်နိုင်ငံ တည်ထောင်တာ နှစ်သုံးရာကြာပြီ၊ နန်ကုန်းမိသားစုနဲ့ မင်းတို့က သာ့ယန်အတွက် လုံလောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးပြီ။" လီရှောင်သည် တည်ငြိမ်စွာ ဆို၏။

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ချီဝူတပ်သားများ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကြရာ စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ၊ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာကြသည်။

ဟုတ်သည်၊ နန်ကုန်းမိသားစုနှင့် ချီဝူတပ်သည် သာ့ယန်အတွက် လုံလောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရရှိခဲ့သည်မှာ ဤသို့သော ဆက်ဆံမှုဖြစ်ရာ ဆက်လက်ကြိုးစားနေခြင်းသည် တန်ဖိုးရှိပါရဲ့လား။

"ငါက အမှုပြီးသွားရင် သခင်မနဲ့အတူ တောထဲမှာ အနားယူပြီး လောကီရေးရာတွေကို မမေးတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ အဲ့ဒီအခါကျရင် စစ်မှုထမ်းခြင်းကနေ အနားယူဖို့ စိတ်ကူးရှိတဲ့ ချီဝူတပ်သားတွေက ခြံကို ပြန်လာပြီး သာမန်ပြည်သူအဖြစ် ပြန်လည်နေထိုင်နိုင်တယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေက အိမ်တော်စစ်တပ်ထဲ ဝင်ရောက်ပြီး သာမန်စစ်သည်တော်တွေအဖြစ် ဝမ်ရယ်ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံနိုင်တယ်။" လီရှောင်သည် ဆက်လက်ဆို၏။

ချီဝူတပ်၊ ဤအမည်နာမသည် များစွာသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများနှင့် စတေးမှုများကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

စစ်သည်တော်အားလုံးကို အောင်မြင်စွာ ဆုတ်ခွာစေနိုင်မည်မဟုတ်သော်လည်း သူတို့ကို ချီဝူတပ်မှ လွတ်မြောက်စေခြင်းသည် သူတို့ကို လွတ်လပ်ခွင့်ပေးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ချီဝူတပ်သည် ထပ်မံဆွေးနွေးကြပြန်သည်။

မကြာမီမှာပင် လူတစ်ဦးက တားမြစ်ခဲ့သည်။

လီရှောင်သည်မူ လက်ကိုသာ ယမ်းပြပြီး စကားကို တည်ကြည်စွာ ဆို၏။

"ငါ့စိတ်က ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပဲ။"

ထို့နောက် လီရှောင်သည် ထပ်မံမပြောဆိုတော့ဘဲ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းကို စားပွဲစတင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် ပျော်ရွှင်ရသော်လည်း အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသော နှစ်သစ်ကူးစားပွဲ စတင်ခဲ့သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် လီရှောင်ကို အတန်ကြာ လေ့လာပြီးနောက် လီရှောင်ကို တားမြစ်ခဲ့သည်။ နန်ကုန်းမိသားစု၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ပြန်လည်ရယူမည်ဖြစ်ပြီး ချီဝူတပ်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနိုင်သည်ဟု ဆို၏။

လီရှောင်သည်မူ တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် သူ၏စိတ်ကို ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ကြောင်း ဆို၏။

ထိုအတွက် အန်းယန်ဝမ်သည် စိတ်ထဲတွင် ပို၍စိတ်အေးသွားသည်။

ဤနှစ်သစ်ကူးစားပွဲသည် နေ့တစ်ဝက်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ထိုအတောအတွင်း စစ်သည်တော်များသည် ခန်းမဆောင်ထဲသို့ လာရောက်၍ လီရှောင်တို့ကို အရိုအသေပြုကြသည်။

လီရှောင်သည် မူးလဲမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

......

မိုးချုပ်စပြုသောအခါမှ လူတစ်စုသည် သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အန်းယန်ဝမ်ဖေး၊ ကျိုးရှီနှင့် ဟိုင်ကန်းတို့ ဇနီးမောင်နှံတို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အန်းယန်ဝမ်ဖေးကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်ရရာ ဝမ်ဖေးသည် လျန်ယွီနှင့် အနည်းငယ် တူပြီး စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ သူမ၏မိခင်နှင့် အစ်မဖြစ်သူတို့နှင့် အလွန်တည့်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

ဤမာနမကြီးသော ဝမ်ဖေးကို လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မကြာမီမှာပင် သဘောကျသွားသည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်သစ်ကူးညစာ စားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ယခင်က သူမ လက်သမားကို ပြုလုပ်ခိုင်းခဲ့သော မာကျောက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူမ၏မိခင်၊ အစ်မဖြစ်သူနှင့် မင်းသမီးတို့နှင့်အတူ မာကျောက်ကစားကြသည်။

အပူပေးအိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော မာကျောက်ကို ကစားရင်း အမျိုးသမီးလေးဦးသည် မကြာမီမှာပင် ၎င်းထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မူ အပြင်ဘက်တွင် တောက်တိကျူ ကစားနေသော အန်းယန်ဝမ်၊ လျန်ယွီနှင့် ဟိုင်ကန်းတို့ကိုပင် ဆွဲဆောင်လာခဲ့သည်။

သုံးဦးသားသည် မာကျောက်ကစားနည်းကို လေ့လာပြီးနောက် တစ်ယောက်ချင်းစီသည် မာကျောက်ကို မြင်သောအခါ လက်ယားလာကြသည်။

ထို့နောက် အန်းယန်ဝမ်နှင့် ဟိုင်ကန်းတို့သည် သူတို့၏ဇနီးများကို အသီးသီးအစားထိုးပြီး ဇနီးများ၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် မာကျောက်ကစားကြသည်။

"ညီမလေး၊ ဖဲချပ်နဲ့ မာကျောက်ကို မင်းအစ်ကိုကို တစ်စုံစီ လက်ဆောင်ပေးပါလား။" ဟိုင်ကန်းသည် ဖဲတစ်ချပ်ကို ပစ်ချရင်း ရုတ်တရက် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

ဤအရာနှစ်ခုသည် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သန်ဘက်ခါတွင် သူနှင့် ဇနီးသည် မိဘအိမ်သို့ ပြန်သောအခါ ဤအရာနှစ်ခုကို ယူဆောင်သွားနိုင်လျှင် ယောက္ခမအိမ်တွင် ပျင်းရိမည်ကို မစိုးရိမ်ရတော့ပေ။

ဇနီးသည်သည် အစ်မဖြစ်သူတို့နှင့် မာကျောက်ကစားနိုင်သည်။

သူသည်မူ ယောက္ခမနှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူတို့နှင့်အတူ ဖဲကစားနိုင်သည်။

အန်းယန်ဝမ်နှင့် လျန်ယွီတို့သည် ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည်လည်း လိုချင်ကြသည်။

"ဒီမာကျောက်က တကယ်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ ညီမလေးယွဲ့အာလက်ထဲမှာ အပိုရှိသေးရင် ငါ့လည်း တစ်စုံလောက် လက်ဆောင်ပေးလို့ရမလား။" အန်းယန်ဝမ်ဖေးသည် သူမ၏ဝမ်ရယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို စကားပြောလိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် သူ့ဝမ်ဖေးကို လေးစားသည့် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်ဖေးသည် ပြုံးလိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင်မူ သူမသည် ဝမ်ရယ်အတွက် တောင်းဆိုခြင်းမဟုတ်ဟု တွေးနေသည်။ သူမသည် မာကျောက်တစ်စုံကို အိမ်တော်သို့ ယူဆောင်သွားပြီး အနာဂတ်တွင် အစေခံမလေးများ သို့မဟုတ် အရာရှိကတော်များနှင့် မာကျောက်ကစားရန်ဖြစ်သည်။

ဤမာကျောက်သည် ကစားရသည်မှာ ပန်းကြည့်ခြင်း၊ ပန်းထိုးခြင်းတို့ထက် များစွာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်။

လျန်ယွီသည် သူ့အစ်မဖြစ်သူ စကားဆိုသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားသည်။ သူသည်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ထံမှ တောင်းဆိုချင်သော်လည်း ပြောရန် ရှက်ရွံ့နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာခက်ခဲလို့လဲ။ ဝမ်ဖေးနဲ့ အစ်မက သန်ဘက်ခါမှ ပြန်ကြမှာမဟုတ်လား။ မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်မ ရှန်းရှန်းကို တစ်ခေါက်လွှတ်ပြီး ဦးလေးစွန်းဆီကနေ မာကျောက်နှစ်စုံ ထပ်လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်၊ သန်ဘက်ခါ ယူသွားလို့ရအောင်ပေါ့။"

"ဖဲချပ်နဲ့ ပတ်သက်လို့တော့..." လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဟိုင်ကန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ ဖဲချပ်က ပစ္စည်းက အထူးလုပ်ထားတာ၊ လက်ထဲမှာ တစ်စုံပဲရှိတယ်။"

ဟိုင်ကန်းတို့သည် ချက်ချင်း စိတ်ပျက်သွားကြသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဈေးကွက်ထဲက စက္ကူကိုသုံးပြီး သေချာပြုပြင်လိုက်ရင် အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ ဖဲချပ်ကို လုပ်လို့ရလောက်တယ်။ မနက်ဖြန်လည်း အားနေတာပဲ၊ စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။"

လူတိုင်းသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါဆို မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ လူလွှတ်ပြီး မြို့ထဲက စက္ကူအမျိုးမျိုးကို ဝယ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ဖဲချပ်ကို သေချာပေါက် လုပ်ရမယ်။" ဟိုင်ကန်းသည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လျန်ယွီ၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ "ငါ့ကိုလည်း ထည့်တွက်။" သူက စကားဆက်လိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် လျန်ယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါလည်း လာမယ်။"

အန်းယန်ဝမ်ဖေးသည် ရယ်မောလိုက်သည်။

အန်းယန်ဝမ်ဖေး ရယ်မောသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့တို့သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ အားလုံးရယ်မောကြသည်။

အန်းယန်ဝမ်သည် စိတ်မဆိုးဘဲ ယခင်ကထက် ပို၍ရင်းနှီးဖော်ရွေလာသည်။ သူသည် ဤတစ်ခေါက် သာ့ရှီရွာသို့ လာရောက်လျှင် များစွာသော အဆင်မပြေမှုများနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ် သည်းခံရန်ပင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤတစ်ခေါက် လာရောက်ရသည်မှာ ပျင်းရိဖွယ်မကောင်းရုံသာမက အလွန်စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်ဟုပင် ခံစားရသည်။

ယခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးသည် သူ ယခင်က ကျိုတုတွင် နှစ်သစ်ကူးခဲ့သည်ထက် ပို၍စည်ကားပြီး နွေးထွေးသည်။

သို့သော် သူ့မိခင်ဖြစ်သူသည် အတူလိုက်ပါမလာနိုင်သည်မှာ နှမြောစရာပင်။ မဟုတ်လျှင် မိခင်၏ စိတ်နေစိတ်ထားအရ လျိုရှီနှင့် သခင်မလေးလင်းကို သဘောကျမည်မှာ သေချာသည်။

သူမသည် ဤမာကျောက်ကိုလည်း သဘောကျမည်မှာ သေချာသည်။

***