ဓမ္မတာလာခြင်းကြောင့်ဖြစ်သော စိတ်အပြောင်းအလဲများ

ထို့နောက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မိမိအား စိတ်ဝင်တစား စိုက်ကြည့်နေသော လီရှောင်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ဦးနှောက်သည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွား၏။

သူမသည် ချက်ချင်း ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်တွင် မိုးလင်းနေပြီဖြစ်သည်ကို တွေ့မြင်သောအခါ စိတ်အခြေအနေသည် အနည်းငယ် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားသည်။

"မနေ့ညက ကျွန်မအိပ်ပျော်သွားတော့ ရှင်ပြန်မသွားဘူးလား။" စိတ်ထဲမှ စိတ်ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်ရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို စိတ်တိုစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လီရှောင်၏ စိတ်အခြေအနေမှာမူ အလွန်ကောင်းမွန်နေ၏။

"မင်း နိုးသွားမှာစိုးလို့ ဒီမှာပဲ အိပ်လိုက်တာ။" သူက ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ခေါင်းကို ထုချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

"ဒီအချိန်ဆို..." သူမ၏အကြည့်သည် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ ထပ်မံရောက်ရှိသွားသည်။

"အမေတို့အားလုံး ထပြီးလောက်ရောပေါ့။" သူမသည် စိတ်မလုံမလဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် တံခါးအပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်မလေး၊ သခင်လေး၊ သခင်မကြီးက သခင်မလေးတို့ နိုးပြီလားလို့ လာမေးခိုင်းလိုက်လို့ပါ။" မာရှီပင် ဖြစ်လေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ၏ခေါင်းကို စောင်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

သခင်လေး ဟုတ်လား။ မာရှီက လီရှောင် သူမအခန်းထဲတွင် ရှိနေသည်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။

အိုး... မဟုတ်ဘူး၊ ဤအခြေအနေအရ မာရှီသာမက အိမ်တော်တစ်ခုလုံး သိရှိနေလောက်ပေပြီ။

ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏နားရွက်များ နီရဲလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လီရှောင်သည် သူ့ဇနီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်အခြေအနေမှာ ပို၍ပျော်ရွှင်လာသည်။

"အမေ့ကိုပြောလိုက်၊ ငါတို့ ခဏနေရင် ထွက်လာခဲ့မယ်လို့။" ထို့နောက် သူသည် တံခါးဝသို့ လှမ်းပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လီရှောင်၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်မမီတော့ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့။ သခင်မကြီးက သခင်မလေးနဲ့ သခင်လေးကို မနက်စာအတူစားဖို့ စောင့်နေတယ်လို့ ပြောပါတယ်။" မာရှီ၏အသံထဲတွင် ရယ်သံများ ပါဝင်နေသည်။

စကားပြောပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားပြောသည်ကို မစောင့်ဘဲ သူမသည် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်၏ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ရှင့်ကို စကားပြောခိုင်းလို့လဲ။" ထိုးရင်း သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာ ညည်းညူလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် ပြုံးရင်း ရှောင်တိမ်းကာ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ စကားမပြောရမှာလဲ။ ကိုယ်က ကိုယ့်ဇနီးအခန်းထဲမှာ အိပ်တာ၊ ဘာဖုံးကွယ်စရာရှိလို့လဲ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏လက်သီးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ထိုယောက်ျားသည် တောက်ပစွာ ပြုံးနေ၏။

"ထပ်ပြောရရင် အမေတောင် ဘာမှမပြောသေးဘူးလေ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်၏ တောက်ပစွာ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်နှာကို ထိုးချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

သို့သော် သူမသည် ယခု ဓမ္မတာလာနေပြီး ခန္ဂာကိုယ်သည် အားနည်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောကြောင့် ထိုမျှလောက် အားအင်မရှိပေ။

အိုး... မဟုတ်ဘူး၊ ပုံမှန်အခြေအနေတွင်ပင် သူမသည် လီရှောင်၏အားအင်ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးသည် စိတ်ပျက်သွားပြီး လက်သီးကိုသာ ဖြေလျှော့လိုက်ရသည်။

လီရှောင်သည် မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့၏လက်ကို ဖြေလျှော့ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ဇနီးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"တော်ပြီ၊ စိတ်မဆိုးနဲ့တော့။ တို့နှကိုယ်စ်ယောက်က ဇနီးမောင်နှံတွေ၊ တစ်နေ့မဟုတ်တစ်နေ့ စောင်တစ်ထည်တည်း ခြုံရမှာပဲ။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးလေးသည် ထပ်မံစိတ်ဆိုးသွားသည်။ လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သည်နှင့် လီရှောင်သည် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"လိမ္မာတယ်၊ အမေက ကိုယ်တို့ကို မနက်စာစားဖို့ စောင့်နေတယ်။ မနက်စာစားပြီး အခန်းပြန်ရောက်တဲ့အခါမှ ကိုယ့်ကို ကြိုက်သလောက် ထိုးနှက်လို့ရတယ်။" သူ့ဇနီး၏ ဒေါသထွက်နေသော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း ထိုယောက်ျားသည် ချော့မော့ပြောပြောလိုက်သည်။

ဤစကားသည် အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိပြီး ထိုအမျိုးသမီးလေး၏မျက်လုံးများထဲမှ ဒေါသကို ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။

"ဒါ ရှင့်ဘာသာရှင် ပြောတာနော်။" လီရှောင်ကို မာနကြီးစွာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုယောက်ျားကို ခွင့်လွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လီရှောင်၏ အကူအညီဖြင့် သူမသည် အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည်။

ထို့နောက် အိမ်သာသို့ သွား၍ လစဉ်သုံးပစ္စည်းလဲလှယ်ပြီး မိမိကိုယ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးမှ ရှေ့ဖေးခန်းမဆောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

.....

ခန်းမဆောင်ထဲတွင်။

စားပွဲပေါ်တွင် မနက်စာကို စောစောကတည်းက ခင်းကျင်းထားပြီးဖြစ်သည်။ လျိုရှီသည် သမီးနှင့် သမက်ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"လာပြီလား၊ လာထိုင်ပြီး ထမင်းစားကြတော့။" ဘာမှမေးမြန်းခြင်းမရှိဘဲ သူမသည် ပြုံးရင်း သမီးနှင့် သမက်ကို ထမင်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြန်ဖြေပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ စားပွဲဘေးသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ ထို့နောက် ခေါင်းငုံ့၍ ထမင်းစားနေလေသည်။

လီရှောင်သည်မူ ယနေ့တွင် အနည်းငယ် ပို၍ပွင့်လင်းလာသည်။ သူသည် လျိုရှီနှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုနေသည်။

သူမ၏ခင်ပွန်းနှင့် မိခင်တို့ ရယ်မောပြောဆိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ပို၍စိတ်မကောင်းဖြစ်လာသည်။

ဓမ္မတာလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော မအီမသာဖြစ်မှုသည် အတော်အတန် သက်ရောက်မှုရှိနေပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အစာစားချင်စိတ်လည်း မရှိပေ။

ထမင်းတစ်ပန်းကန်ကို အားတင်းစားပြီးနောက် သူမသည် ပန်းကန်ကို ချလိုက်သည်။

သမက်နှင့် စကားပြောနေသော လျိုရှီသည် သမီးဖြစ်သူ၏ ညှိုးငယ်နေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ သမီးဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး များစွာ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

လီရှောင်သည်မူ လင်းရှောင်ယွဲ့ ပန်းကန်ချပြီး ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ထရပ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ဘေးသို့ သွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးမှ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ထွက်ခွာခွင့်ပြုလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် သမီးဖြစ်သူ အိမ်အပြင်ထွက်ပြီးနောက် ရှေ့ခြံသို့ မဝင်သည်ကို မြင်သောအခါ လီရှောင်ကို သိလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။" သူမသည် သမက်ကို မေးလိုက်သည်။

"မနေ့ညက မင်းတို့နှစ်ယောက်...?" တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး လျိုရှီသည် လီရှောင်ကို ထပ်မံမေးလိုက်သည်။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူမသည် စောစောကတည်းက မေးချင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သမီးဖြစ်သူသည် အသက်ငယ်ပြီး မျက်နှာပူတတ်သောကြောင့် သူမ မပြောဆိုရဲခဲ့ပေ။ ယခု သမီးဖြစ်သူ ထွက်သွားပြီဖြစ်ရာ သူမသည် သမက်နှင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မေးမြန်းရပေမည်။

လီရှောင်သည် လျိုရှီ၏ ဘေးသို့ ပြန်ထိုင်ပြီး လျိုရှီကို ဟင်းတစ်ဖက် ညှပ်ပေးလိုက်သည်။

"အမေ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ယွဲ့အာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

"ဒါပေမဲ့..." လီရှောင်၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် နီရဲသွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဓမ္မတာလာနေလို့ပါ။" ထို့နောက် သူသည် ဝမ်းမြောက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် လျိုရှီသည် နေရာတွင်ပင် အံ့အားသင့်သွား၏။ ထို့နောက် သူမ၏မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကလေးရဲ့အဖေက ကောင်းချီးပေးတာပဲ။" ထို့နောက် သူမသည် နေရာတွင်ပင် လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာပြီး ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်သည်။

သမီးဖြစ်သူ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် ဤကိစ္စသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အမြဲရှိနေခဲ့သည်။

သမီးဖြစ်သူသည် ဆယ့်ခြောက်နှစ် ပြည့်တော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ဓမ္မတာမလာသေးပေ။ ကြာလေလေ သမီးဖြစ်သူအပေါ် သက်ရောက်မှု ကြီးမားလေလေဖြစ်သည်။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူကို အားနာမိသည်။ ယခင်က လင်းမိသားစုတွင် ရှိစဉ်က သူမကို ကောင်းစွာမကာကွယ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

ယခုမူ ကောင်းသွားပြီ၊ သမီးဖြစ်သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ဓမ္မတာလာပြီး ပြည့်စုံသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

အနာဂတ်တွင် သူမသည် သူတို့ကိစ္စအတွက် ထိုမျှလောက် စိုးရိမ်ပူပန်စရာ မလိုတော့ပေ။

"စောစောက သူ့မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေတာက နာလို့လား။" တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး လျိုရှီသည် လီရှောင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"သမားတော်တစ်ယောက်လောက် ပြန်ခေါ်လာရမလား။"

ယခင်က သူမသည် သမီးဖြစ်သူအတွက် သမားတော်ခေါ်ပေးချင်ခဲ့သော်လည်း သူမက မြို့ပေါ်တွင် သမားတော်နှင့် ပြသပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

အစားအသောက်ကို ကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်ပြီး အစားအသောက်ဖြင့် ကုသလျှင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်သည်ဟုလည်း ဆို၏။

ရက်အနည်းငယ်အကြာက သူမသည် သမီးဖြစ်သူက သူမကို လိမ်ညာနေသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုစဉ်းစားကြည့်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သမီးဖြစ်သူ၏ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်လာခြင်းမှာ ကောင်းသောကိစ္စဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ထိုကလေးမလေး၏ အခြေအနေမှာ မမှန်ကန်ဟု ထင်ရသောကြောင့် သမားတော်တစ်ဦးကို ခေါ်ပြလိုက်လျှင် သူမလည်း စိတ်အေးနိုင်ပေမည်။

လီရှောင်သည် လျိုရှီ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လျိုရှီကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ခေါ်ရမှာပေါ့၊ ပြီးတော့ နာမည်ကြီးသမားတော်ကို ခေါ်ရမှာ။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် စီစဉ်ထားပြီးသားပါ၊ အမေ စိတ်ချပါ။"

ဆရာရွှီသည် ယနေ့တွင် ချင်းရှီမြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး ခဏအကြာတွင် ဖန်ထန်ကို လူကိုခေါ်ဆောင်လာစေပြီး လျိုအိမ်တော်တွင် ခဏတာနေထိုင်စေကာ မိသားစုဝင်များ၏ ကျန်းမာရေးကို စစ်ဆေးကုသပေးစေမည်ဖြစ်သည်။

"နာမည်ကြီးသမားတော် ဟုတ်လား။" လျိုရှီသည် သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏စိတ်သည်လည်း တည်ငြိမ်သွား၏။ လီရှောင်၏ အားဖြင့် သူမသည် စားပွဲဘေးသို့ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

"အင်း။ သမားတော်တစ်ယောက်ပါ၊ ဆေးပညာအရမ်းတော်တယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ ယွဲ့အာက သူ့ကို လျိုအိမ်တော်မှာ ခဏနေဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီး ယွဲ့အာနဲ့ အမေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကို စစ်ဆေးကုသပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။"

လျိုရှီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ သူမက "အမေ့အတွက် မလိုပါဘူး၊ ယွဲ့အာကိုပဲ ကုသပေးပါ။"

"လိုတာပေါ့။ ဒါက ကျွန်တော်နဲ့ ယွဲ့အာ အရင်ကတည်းက တိုင်ပင်ထားတာပါ။ အမေတို့နှစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ ရှောင်ကျစ်နဲ့ ချင်အာလည်းပါတယ်။ သူတို့ကိုလည်း စစ်ဆေးရမယ်။ အရင်က အမေတို့ လင်းမိသားစုမှာ ကောင်းကောင်းမစားရ၊ ကောင်းကောင်းမဝတ်ရတော့ ခန္ဓာကိုယ်က အများကြီး ချို့တဲ့ခဲ့တယ်။ ဒီရက်ပိုင်း အိမ်က အစားအသောက်တွေ ကောင်းမွန်လာပေမယ့် အစားအသောက်နဲ့ ကုသတာက ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေနိုင်ချင်မှ ကောင်းမွန်စေနိုင်မှာ။ အခု ကျွန်တော်တို့အိမ်က အခြေအနေကောင်းလာပြီ၊ ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းတွေလည်း ဝယ်နိုင်ပြီ။ အမေတို့ကို အားဖြည့်ပေးဖို့ အခွင့်အရေးရှာသင့်ပြီ။

ချင်အာနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ အဲ့ကလေးရဲ့ ကျန်းမာရေးက အရင်ကတည်းက သိပ်မကောင်းဘူး။ ဒီတစ်ခေါက် အဆင်ပြေတုန်း ဆရာရွှီကို သူ့ကို စစ်ဆေးခိုင်းရမယ်။"

"ဒါက..." လျိုရှီသည် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် ငွေကုန်မည်ကို နှမြောနေသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သမက်ဖြစ်သူက သူမအတွက် စိတ်ပူပန်ပြီး အကြွေးတင်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

သမက်ဖြစ်သူ၏ အဆင့်အတန်းကို သူမ သေချာမသိသော်လည်း အနည်းငယ် ခန့်မှန်းနိုင်၏။

ဝမ်ရယ်ကိုယ်တိုင် လာရောက်တွေ့ဆုံပြီး ချင်အာသည် ဝမ်ရယ်၏ ညီအရင်းဖြစ်ရာ....

ချင်အာ၏ ဦးလေးဖြစ်သူ သူမ၏သမက်သည် သဘာဝအတိုင်း တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သမီးနှင့် သမက်ကို အခက်အခဲမဖြစ်စေရန် သူမ မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ သို့သော် မမေးမြန်းခြင်းသည် ဘာမှမသိဟု မဆိုလိုပေ။

သမက်နှင့် ချင်အာတို့သည် ထိုမျှလောက် မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းရှိသော်လည်း ကျွန်များဖြစ်လာပြီး သူမ၏သမီးက ဝယ်ယူခဲ့ရာ ကြားထဲမှ အခြေအနေသည် မည်မျှ ရှုပ်ထွေးမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

သမက်ဖြစ်သူ ဤတစ်ကြိမ် ခေါ်ဆောင်လာမည့် သမားတော်သည် ဆေးပညာအရည်အချင်း မညံ့မည်မှာ သေချာပြီး အဆင့်အတန်းလည်း မနိမ့်မည်မှာ သေချာ၏။

သူမသည် သမီးနှင့် သမက်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်ပေ။

လီရှောင်သည် လျိုရှီ၏မျက်လုံးများထဲမှ စိတ်ခံစားချက်များကို မြင်သောအခါ ဘာဖြစ်နေသည်ကို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ အမေ။ ဆရာရွှီက ကျွန်တော့်လူပါ၊ အရင်က ကျွန်တော့်အဖေလက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာပါ။ တခြားသူတွေက သူ့ကို ဆေးကုသပေးဖို့ တောင်းဆိုရင် ရွှေထောင်ချီပေးတောင် သူသဘောတူချင်မှ သဘောတူမှာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မိသားစုဝင်တွေအတွက်တော့ သူက ဆေးကုသခ တစ်ပြားမှ မယူပါဘူး။"

စဉ်းစားပြီးနောက် လီရှောင်သည် ထပ်မံဆိုသည် "ပြီးတော့ ဆရာရွှီက ကျွန်တော် ကြီးပြင်းလာတာကို ကြည့်ရှုခဲ့တဲ့သူ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အုပ်ထိန်းသူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။"

တိတိကျကျပြောရလျှင် သူ ဖခင်၏ဘေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ၏ကြီးပြင်းမှုကို သက်သေခံခဲ့သူဖြစ်သည်။

လျိုရှီ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒါဆို ဒီဆရာရွှီကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမှာပေါ့။ ဆရာက ဘယ်တော့လာမှာလဲ။ အမေ အိမ်ကလူတွေကို အခန်းကြိုတင်ရှင်းလင်းခိုင်းရမယ်။" သူမသည် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် ပြုံးရင်း လျိုရှီ၏လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"အလျင်မလိုပါဘူး၊ အမြန်ဆုံးဆိုရင် နေ့လယ်လောက်မှ ရောက်မှာပါ။ အမေ မနက်စာစားပြီးမှ အစေခံကို စီစဉ်ခိုင်းလည်း မနောက်ကျပါဘူး။"

လျိုရှီသည် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့၊ ကြည့်ပါဦး အမေ အလျင်စလိုဖြစ်နေတာ။" ထိုအခါမှ သူမသည် တည်ငြိမ်သွားသည်။ ထို့နောက် လီရှောင်နှင့် သမီးဖြစ်သူ၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းရင်း ထမင်းဆက်လက်စားသောက်ခဲ့သည်။

သမက်ဖြစ်သူ မနေ့ညက သမီးဖြစ်သူ၏ အခန်းတွင် အိပ်စက်ခဲ့သည့် အမှန်တကယ်အကြောင်းရင်းကို သိရှိပြီးနောက် လျိုရှီသည် ထပ်မံသက်ပြင်းချမိသည်။

"ဒါဆို ဒီရက်ပိုင်း မင်း ယွဲ့အာအခန်းထဲမှာပဲ နေလိုက်တော့။ သူ့ကို စောင့်ရှောက်လို့ရအောင်ပေါ့။" လျိုရှီသည် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ "ဟုတ်ကဲ့။" သူသည် အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

........

မနက်စာစားပြီးနောက် လီရှောင်သည် ဖန်ထန်ကို သွားရှာခဲ့သည်။ သူ့ကို လျိုအိမ်တော်တွင် စောင့်ဆိုင်းပြီး ဆရာရွှီကို ခေါ်ဆောင်လာရန် မှာကြားခဲ့သည်။

ထို့နောက် မီးဖိုချောင်သို့ သွား၍ ရေနွေးနှင့် သကြားညိုဂျင်းအခါးရည် ပြင်ဆင်ရန် မှာကြားခဲ့သည်။ ပြီးမှ သူသည် နောက်ဖေးခြံသို့ ပြန်သွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

ဇနီးဖြစ်သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဇနီးဖြစ်သူသည် အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီး စောင်ခြုံထားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

သူဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါတွင်လည်း သူမသည် သူ့ကို ဖျော့တော့စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

"နေလို့မကောင်းသေးဘူးလား။" လီရှောင်သည် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး အိပ်ရာဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

လူနှင့်စောင်ကိုပါ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ရင်ခွင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အနည်းငယ် သက်သာရာရစေခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တစ်ကိုယ်လုံး အားမရှိစွာဖြင့် ထိုယောက်ျား၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မှီလိုက်ပြီး သူက သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်ကို ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

"အင်း။" ထို့နောက် သူမသည် ခြင်သံကဲ့သို့ တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အမှန်တော့ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ထင်သလောက် မသက်မသာမဖြစ်သော်လည်း မသက်မသာဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

အဓိကအချက်မှာ သူမသည် ယခု စိတ်ဓာတ်ကျနေပြီး လူတစ်ယောက်ယောက်က သူမနှင့်အတူရှိနေပြီး ချော့မော့ပေးစေချင်သည်။

လီရှောင်သည် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေ၏။

"ကိုယ် မီးဖိုချောင်ဘက်ကို ရေနွေးနဲ့ သကြားညိုဂျင်းအခါးရည် ပြင်ဆင်ခိုင်းထားတယ်၊ ခဏနေရင် ကောင်းသွားမှာပါ။ နောက်ပြီးတော့ ဆရာရွှီ၊ ဒီနေ့နေ့လယ် သူ လျိုအိမ်တော်ကို ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်းကို သေသေချာချာလေး စစ်ဆေးခိုင်းရမယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏စောင်ကို သေချာပြန်ခြုံပေးရင်း လီရှောင်သည် အိပ်ရာသည် အပူချိန်မရှိတော့သည်ကို တွေ့ရှိသောအခါ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။

"မင်း ဒီမှာ ကောင်းကောင်းနေခဲ့နော်။ ကိုယ် ထင်းနည်းနည်းသွားယူပြီး ဒီအိပ်ရာနွေးအောင် မီးထပ်မွှေးပေးမယ်။" ပြောရင်း လီရှောင်သည် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ခင်ပွန်းကို တားဆီးချင်ပြီး သူမ၏ဘေးမှ မခွာစေချင်ပေ။ သို့သော် သည်းခံပြီးနောက် သူမသည် စကားမဆိုခဲ့ပေ။

တစ်ညလုံး ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် အိပ်ရာသည် အေးစက်နေပြီဖြစ်ရာ တကယ်ကို မီးမွှေးဖို့လိုနေပေမည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခဏအကြာတွင် လီရှောင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

စိတ်ထဲတွင် ဤသို့ မိမိကိုယ်ကို ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း လီရှောင် ထွက်သွားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်အခြေအနေသည် ထပ်မံကျဆင်းသွားသည်။

သူမသည် သူမ၏စိတ်ခံစားချက်ကြောင့် ဖြစ်သည်ကို သိရှိသည်။

သူမကဲ့သို့ ငယ်စဉ်ကတည်းက လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်လေ့ရှိသူသည် လီရှောင်ကို ဤမျှလောက် မှီခိုတွယ်တာနေသင့်သည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် လီရှောင်သည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထင်းများကိုလည်း ယူဆောင်လာပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အတွက် အိပ်ရာကိုနွေးအောင် မီးမွှေးပေးခဲ့သည်။

ခင်ပွန်းဖြစ်သူသည် အလုပ်ရှုပ်နေရင်း ဇနီးဖြစ်သူနှင့် စကားပြောဆိုကာ ဇနီးဖြစ်သူ၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းပေးရာ အလွန်နွေးထွေးနေပုံရသည်။

ထို့ကြောင့် တဖြည်းဖြည်းနှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်နှင့်ခန္ဓာသည်လည်း နွေးထွေးလာခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် မာရှီသည် သကြားညိုဂျင်းအခါးရည်ကို ထပ်မံပို့ဆောင်လာခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သောက်သုံးပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံး သက်သာရာရသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ရေချိုးခန်းသို့ သွား၍ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးမှ နွေးထွေးသော အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်လည်လှဲလျောင်းလိုက်သည်။

လီရှောင်က သူမအား သူ ယခင်က နယ်စပ်တွင် ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ဇာတ်လမ်းများကို ပြောပြသည်ကို နားထောင်ရင်း မသိစိတ်ဖြင့် အိပ်ပျော်သွားသည်။

ဇနီးဖြစ်သူ အိပ်ပျော်သွားသောအခါမှ လီရှောင်သည် သက်ပြင်းချပြီး ဇနီးဖြစ်သူကို ထားခဲ့၍ ခြေသံဖွဖွဖြင့် အိပ်ရာမှ ဆင်းလိုက်သည်။

အခန်းတံခါးအပြင်ထွက်ပြီး တံခါးကို သတိထား၍ ပိတ်လိုက်သည်။

လီရှောင်သည် မီးဖိုချောင်သို့ သွား၍ အစီအစဉ်အချို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် အပြင်သို့ မထွက်ဘဲ အခန်းသို့ ပြန်လာပြီး သူ့ဇနီးအနားတွင်နေခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဇနီးဖြစ်သူ နိုးမလာသေးပေ။ ထို့ကြောင့် လီရှောင်လည်း သက်ပြင်းချပြီး အပြင်ဝတ်ကို ချွတ်ကာ အိပ်ရာသို့ ပြန်တက်ပြီး သူ၏ဇနီးဘေးတွင် လှဲလျောင်းလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် နေ့လယ်စောင်းမှ နိုးလာခဲ့သည်။

နိုးလာသောအခါ သူမ၏ဘေးမှ ယောက်ျားသည် အိပ်မောကျနေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ခင်ပွန်း၏အိပ်မောကျနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကိုယ်ပေါ်မှ ပူပြင်းသော အပူချိန်ကို ခံစားရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် လီရှောင်ကို မနှိုးဘဲ ထပ်မံမျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူမသည် စိတ်တိုစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

ဆက်လက်အိပ်စက်ချင်စိတ် မရှိ၍ မဟုတ်ဘဲ...

ခန္ဂာကိုယ်၏ မသက်မသာဖြစ်မှုကို သည်းခံရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် တင်ထားသော လက်မောင်းကို သတိထား၍ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ထို့နောက် စောင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲဖယ်ပြီး အေးစက်သော လေကို ရင်ဆိုင်ကာ အိပ်ရာမှ ဆင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သိုးမွေးဝတ်ရုံကို ယူ၍ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

"ယွဲ့အာ၊ နိုးပြီလား။" ရုတ်တရက် နောက်မှ ယောက်ျား၏ အနည်းငယ် အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အဝတ်အစားဝတ်ဆင်သည့် လှုပ်ရှားမှုသည် ရပ်တန့်သွားသည်။ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရာ အိပ်ရာမှ ထထိုင်နေပြီဖြစ်သော လီရှောင်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

"အင်း။ ကျွန်မ... အိမ်သာသွားမလို့။ ရှင်... ဆက်အိပ်လိုက်ပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မျက်နှာနီရဲစွာ ဆို၏။

သူမသည်လည်း ထချင်စိတ်မရှိသော်လည်း အိမ်သာသို့ ထပ်မသွားလျှင် သူမ၏လစဉ်သုံးပစ္စည်းသည် ခံနိုင်မည်မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်နေသည်။

လီရှောင်သည် ချက်ချင်း နိုးကြားသွားသည်။

"ကိုယ် မင်းကိုလိုက်ပို့မယ်။" ထို့နောက် စောင်ကို ဆွဲဖယ်ပြီး အိပ်ရာမှ ဆင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ ခဏနေရင် ပြန်လာမှာ၊ ရှင် ဆက်အိပ်ပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

နောက်ဖေးခြံမှ အိမ်သာနှင့် ရေချိုးခန်းသည် အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် တည်ဆောက်ထားပြီး အခန်းအပြင်ထွက်လျှင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းရသည်။

ဤရာသီဥတုသည် အလွန်အေးစက်ပြီး တစ်ကြိမ်ထခြင်းသည် သက်သာသည့် အရသာမျိုးမဟုတ်ပေ။

ဤအချိန်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တစ်ကြိမ်အိပ်စက်ပြီးနောက် သူမ၏စိတ်သည် ကောင်းမွန်လာရုံသာမက စိတ်အခြေအနေလည်း များစွာ ကောင်းမွန်လာသည်ကို သတိမပြုမိသေးပေ။

လီရှောင်သည်မူ ဂရုမစိုက်ဘဲ အိပ်ရာမှ ဆင်းပြီးဖြစ်သည်။

အဝတ်အစားများကို ယူ၍ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝတ်ဆင်ကာ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အိမ်သာသို့ မရမက လိုက်ပို့မည့် ပုံပင်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုအဖြစ်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏တားမြစ်မှုသည် အကျိုးမရှိကြောင်း သိရှိပြီး ထပ်မံမတားမြစ်တော့ဘဲ လီရှောင်၏ စီစဉ်မှုကို လက်ခံလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လူနာတစ်ဦးကဲ့သို့ လီရှောင်၏ ခေါ်ဆောင်မှုဖြင့် အိမ်သာသို့ သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးသောအခါ အခန်းသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ခြင်းခံရသည်။

"မင်း အရင်အနားယူနေ၊ ကိုယ် မီးဖိုချောင်ကနေ မင်းအတွက် သကြားညိုဂျင်းလက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ယူလာခဲ့မယ်။" လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

***