ဆရာရွှီ လျိုအိမ်တော်သို့ လာရောက်ခြင်း

"အင်း" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လိမ်မာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမသည် သူတစ်ပါး၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကို ခံယူရခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားနေ၏။

လီရှောင်ထွက်သွားသောအခါမှ သူမသည် မှိတ်ထားသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

ထို့နောက် မကြာမီမှာပင် လီရှောင်သည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် ပူနွေးသော သကြားညိုဂျင်းလက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကြီးကို ထပ်မံသောက်သုံးလိုက်သည်။

"ဆရာရွှီ ရောက်နေပြီ၊ ကိုယ် မင်းကို အပြင်ဝတ်ရုံ ခြုံပေးပြီးမှ သူ့ကို သွားခေါ်လိုက်မယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့ အခါးရည်သောက်ပြီးသည်ကို မြင်သောအခါမှ လီရှောင်က ဆို၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒီလောက်မြန်လား။" ထို့နောက် သူမ၏ နေရာလွတ်လက်စွပ်ထဲမှ အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ယခုအချိန်သည် နေ့လယ်ကျော်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

"ကျွန်မတို့ ဒီလောက်ကြာအောင်တောင် အိပ်ပျော်သွားတာပဲ။" ထို့ကြောင့် သူမသည် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

လီရှောင်သည် မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် ရှိနေ၏။

"မီးဖိုချောင်က အားလုံးနီးပါး ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီ၊ ခဏနေရင် ထမင်းစားလို့ရပြီ။ ဒီအချိန်လေးမှာ ဆရာရွှီကို အရင်လာခိုင်းပြီး မင်းရဲ့သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ပြီးရင် ကိုယ်တို့ အမေနဲ့အတူ နေ့လယ်စာစားကြမယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စောင်ကို ဆွဲဖယ်ပြီး အိပ်ရာမှ ဆင်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို အဝတ်အစားလဲပြီး တခါတည်းသွားကြတာပေါ့။ ခဏနေရင်လည်း ထမင်းစားဖို့ ထွက်ရမှာပဲလေ။"

လီရှောင်သည် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။" ပြောရင်း သူသည် ရှေ့တိုး၍ သူ့ဇနီးကို အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် မကြာမီမှာပင် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ပြီး နောက်ဖေးခြံမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

.....

ရှေ့ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဆရာရွှီသည် ဤအချိန်တွင် လျိုရှီ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်နေ၏။

လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့ ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အလျင်အမြန် ထရပ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

စကားမထွက်မီမှာပင် လီရှောင်သည် လက်ဖြင့် တားဆီးလိုက်သည်။

"ဆရာရွှီ ယဉ်ကျေးစရာမလိုပါဘူး၊ နောက်ဆိုရင် လျိုအိမ်တော်မှာ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းလိုပဲ ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်ဆိုရင် ရပါပြီ။"

ဆရာရွှီ၏ မျက်ဝန်းများ လှုပ်ရှားသွားပြီး ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး။" သူသည် ပြုံးရင်း လီရှောင်ကို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အမေရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။" သူသည် ဆရာရွှီကို မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်၍ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဆရာရွှီသည် လျိုရှီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို "အရင်နှစ်တွေက ခန္ဂာကိုယ်က အနည်းငယ် ချို့တဲ့ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အများကြီး ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပြီးသွားပြီ။ ဆေးညွှန်းရေးပြီး အနည်းငယ် အားဖြည့်ပေးရုံနဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ လုံးဝပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှာပါ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့ အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားသည်။

"ဒါဆို ဆရာရွှီကို ဆေးညွှန်းရေးပေးဖို့ အနှောင့်အယှက်ပေးပါရစေ။"

"သခင်မလေး စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး အခုပဲ ဆေးညွှန်းရေးပေးပါ့မယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တံခါးဝကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဦးလေးဖူ။" သူမသည် အပြင်ဘက်သို့ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ကျောက်ဖူသည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ညွှန်ကြားချက်ကို နားထောင်ပြီး စုတ်တံ၊ မှင် စသည်တို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ဆရာရွှီသည် လျင်မြန်စွာ ဆေးညွှန်းရေးသားပြီး ဆေးညွှန်းနှင့် ဆေးသောက်သုံးရန် သတိပြုရမည့်အချက်များကို လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြောကြားခဲ့သည်။

"သခင်မကြီးရဲ့ ကျန်းမာရေးက ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိပါဘူး၊ ဆေးသောက်သုံးရမယ့် ပမာဏလည်း သိပ်မများပါဘူး။ ဆေးညွှန်းအတိုင်း သောက်သုံးရင် ရပါပြီ။" ဆရာရွှီသည် ထပ်မံမှာကြားလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆေးညွှန်းကို ကျောက်ဖူကို ပေးအပ်ပြီး လူများကို ဆေးဝယ်ယူခြင်းနှင့် ဆေးပြုတ်ခြင်းတို့ကို စီစဉ်ခိုင်းလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ဆရာ ကျွန်မသမီးကို စစ်ဆေးပေးပါဦး။ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အရင်က ကျွန်မထက်တောင် ပိုချို့တဲ့ခဲ့တာ။" လျိုရှီသည် ရုတ်တရက် ရှေ့တိုးလာပြီး ဆရာရွှီကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ဆရာရွှီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

သူ ဤတစ်ကြိမ် လျိုအိမ်တော်သို့ လာရောက်ခြင်းမှာ သခင်၏ ဖိတ်ကြားချက်အရ လျိုအိမ်တော်တွင် အနားယူနေထိုင်ရန်အပြင် အခြားအကြောင်းရင်းမှာ သခင့် မိသားစုဝင်များကို ဆေးကုသပေးရန်ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သခင်မကြီး၏ ခန္ဂာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပေးရန်ဖြစ်သည်။

နယ်စပ်မှ ပြန်မလာမီကပင် သခင်သည် သူ့ကို ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ပြောကြားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

"ဆရာရွှီကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိပါပြီ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် များများစားစား မပြောဘဲ ဆရာရွှီကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ထိုင်ခုံဘေးသို့ သွား၍ ထိုင်လိုက်ပြီး ဆရာရွှီကို သူမ၏သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်စေခဲ့သည်။

လျိုရှီနှင့် လီရှောင်တို့၏ စူးစိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် ဆရာရွှီသည် သူ့လက်ကို လင်းရှောင်ယွဲ့၏ သွေးကြောပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

သူသည် အခါအားလျော်စွာ သိလိုစိတ်ဖြစ်ပြီး အခါအားလျော်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။

ထို့နောက် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သူမ၏ယခင်အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ မေးမြန်းခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နို့ဖြတ်ပြီးနောက် တစ်ခါမျှ ဗိုက်ပြည့်အောင် မစားခဲ့ရကြောင်း ကြားသိရသောအခါ ဆရာရွှီ၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ညိုမှောင်သွားသည်။

"မနေ့ညက ယွဲ့အာ ရုတ်တရက် ဓမ္မတာလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဗိုက်နာပြီး လူကလည်း အားမရှိဘူး။" လီရှောင်သည် ရုတ်တရက် ဖြည့်စွက်ပြောပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာသည် နီရဲသွားသည်။

"ဪ ပြီးတော့၊ ယွဲ့အာ သွေးတွေအများကြီး ဆင်းသေးတယ်။" လီရှောင်သည် ရုတ်တရက် ထပ်မံပြောလိုက်သည်။

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာသည် သွေးထွက်လုနီးပါး နီရဲသွားတော့သည်။

ဆရာရွှီသည် အနည်းငယ် ရယ်ချင်သည့် အကြည့်ဖြင့် လီရှောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်မလေး၊ သခင်လေးပြောတာ အမှန်ပဲလား။"

"အဟမ်း၊ ဟုတ်ကဲ့။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနေရခက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အသေးစိတ်အခြေအနေကို ပြောပြလို့ရမလား။ ဥပမာ၊ အိပ်ငိုက်တဲ့လက္ခဏာတွေနဲ့ သွေးဆင်းတဲ့ပမာဏလောက်ပေါ့။" ဆရာရွှီသည် ထပ်မံမေးလိုက်သည်။

တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာသည် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ သူသည် အမှန်တကယ် ရောဂါအခြေအနေကို မေးမြန်းနေသည်ဟု သံသယမဝင်စေခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ ယနေ့နံနက် နေ့တစ်ဝက်အိပ်စက်ခဲ့သည်နှင့် သွေးဆင်းသည့်အခြေအနေကို ဆရာရွှီကို ပြောပြခဲ့သည်။

သူမ သကြားညိုဂျင်းအခါးရည် သုံးခွက်သောက်ခဲ့သည့် ကိစ္စအပါအဝင်ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ပြောပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် ဆရာရွှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ သွေးခုန်နှုန်းကို ထပ်မံဆုပ်ကိုင်ပြီး သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှု ထပ်မံဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

လီရှောင်သည် အနည်းငယ် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဆရာရွှီကို မေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်။

ဆရာရွှီသည် နောက်ဆုံးတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဓမ္မတာလာနိုင်တာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါ။ ပြီးတော့ သခင်မလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကျွန်တော်မျိုး မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေတယ်။" ပြောရင်း ဆရာရွှီသည် အနည်းငယ် အံ့ဩစွာဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လျိုရှီနှင့် လီရှောင်တို့၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဝမ်းမြောက်သွားသည်။

စိုးရိမ်ပူပန်နေသော စိတ်သည် များစွာ လျော့ကျသွားသည်။

"စောစောက ပြောပြချက်အရဆိုရင် သခင်မလေးက ဆယ့်ငါးနှစ်လုံးလုံး ခန္ဂာကိုယ်က ချို့တဲ့နေခဲ့တယ်။ ဒီအခြေအနေအရဆိုရင် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ထိခိုက်မှုက ပြန်လည်မပြုပြင်နိုင်တဲ့ ထိခိုက်မှုဖြစ်နိုင်ခြေများတယ်။

ဆိုလိုတာက နောက်ပိုင်းမှာ အားဖြည့်ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းတွေ အများကြီးသုံးပြီး အားဖြည့်ပေးရင်တောင် ခန္ဂာကိုယ်ကို ကျန်းမာတဲ့အခြေအနေကို လုံးဝပြန်လည်မပြုပြင်နိုင်တော့ဘူး။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လျိုရှီနှင့် လီရှောင်တို့၏ စိတ်သည် ထပ်မံစိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်။

အထူးသဖြင့် လျိုရှီသည် လက်ကိုပင် လက်သီးဆုပ်ထား၏။

သူမကဲ့သို့သော မိခင်သည် အသုံးမကျသောကြောင့် လင်းမိသားစုဝင်များက သူမ၏သမီးကို အနိုင်ကျင့်သည်ကို ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး သူမသမီး၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုအဖြစ်ကို မြင်သောအခါ လက်လှမ်းပြီး လျိုရှီ၏ လက်သီးဆုပ်ထားသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ လျိုရှီ၏ စိုးရိမ်ပူပန်သော စိတ်ခံစားချက်သည် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးရဲ့ အခြေအနေက ကျွန်တော်မျိုး မျှော်လင့်ထားတာထက် အတော်လေးပိုကောင်းနေတယ်။ အိုး... မဟုတ်ဘူး၊ အများကြီး ပိုကောင်းနေတယ်လို့ ပြောသင့်တယ်။" ဆရာရွှီသည် ပြောရင်း အံ့ဩစွာဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး စောစောက စစ်ဆေးကြည့်ရှုချက်အရဆိုရင် သခင်မလေးရဲ့ ခန္ဂာကိုယ်အခြေအနေက ပုံမှန်ဒီအသက်အရွယ်က အမျိုးသမီးတွေထက် သိပ်မကွာခြားဘူး၊ ဒါ့အပြင်..."

လူတိုင်းသည် ဆရာရွှီကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒါ့အပြင် တချို့နေရာတွေက အားနည်းတဲ့ အမျိုးသမီးအချို့ထက်တောင် ကျော်လွန်နေသေးတယ်။"

လူတိုင်း၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဝမ်းသာမှုဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

"နောက်ပြီးတော့ သခင်မလေး ဓမ္မတာလာနိုင်တယ်။ ဒါက အရမ်းကောင်းတဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုပဲ၊ သခင်မလေးရဲ့ ခန္ဂာကိုယ်က သူ့ဘာသာသူ ပြန်လည်ပြုပြင်နေတယ်ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ။ ဟုတ်တယ်၊ သူ့ဘာသာသူ ပြန်လည်ပြုပြင်တာပဲ။" ဆရာရွှီသည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ဆေးကုသလာတာ ဆယ်စုနှစ်တွေကြာပြီ၊ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးတာပဲ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လီရှောင်နှင့် အကြည့်ချင်းဆုံလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် ဤအချိန်တွင် ယုံကြည်သွားလေပြီ။

ဇနီးဖြစ်သူက သူမ၏စိတ်စွမ်းအင်သည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေနိုင်သည်ဟု ဆိုခဲ့ရာ ဤကိစ္စသည် အမှန်ပင်ဖြစ်နေသည်။

ဆရာရွှီ၏ ဆေးပညာအရည်အချင်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ရာ သူ၏ရောဂါရှာဖွေမှုသည် မှားယွင်းမည်မဟုတ်ပေ။

"ဒါဆို ယွဲ့အာရဲ့ ဒီအခြေအနေက ဆေးသောက်ဖို့ လိုသေးလား။" စိတ်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်ရင်း လီရှောင်သည် ဆရာရွှီကို မေးလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် များများစားစား မစဉ်းစားဘဲ ဆရာရွှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဆရာရွှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်မလေးရဲ့ ခန္ဂာကိုယ်အရည်အသွေးအရဆိုရင် ဆေးမသောက်တာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။" ဤစကားကို ပြောသောအခါ ဆရာရွှီသည် အနည်းငယ် မသေမချာဖြစ်နေ၏။ အကြောင်းမှာ သူသည်လည်း ဤသို့သောအခြေအနေနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သခင်မတွင် အမှန်တကယ် ခန္ဂာကိုယ်ပြန်လည်ပြုပြင်နိုင်စွမ်းရှိလျှင် ကိုယ်ပိုင်ပြုပြင်နိုင်စွမ်းဖြင့် ခန္ဂာကိုယ်ကို ကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဆေးဝါးများကို အသုံးပြုလျှင် အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် ပိုမိုလျင်မြန်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဆေးသည် အဆိပ်သုံးပုံတစ်ပုံဖြစ်စေရာ ရေရှည်အတွက် ကြည့်လျှင် ဆေးဝါးသုံးစွဲခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ကြီးမားလှသည်မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် ထိခိုက်မှုပင် ရှိနိုင်ပေသည်။

သို့သော် သူသည် သခင်မ၏ ဤခန္ဂာကိုယ်အရည်အသွေးသည် အမှန်တကယ် ရှိမရှိကို မသေမချာဖြစ်နေသည်။

ဤသည်မှာ သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် သူ၏ ရောဂါရှာဖွေသည့်ပညာကို မသေမချာဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိနိုင်ဖို့အတွက် နောက်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး သုံးရက်တစ်ကြိမ် သခင်မလေးရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ပေးပါ့မယ်။ ဒီလိုဆိုရင် သခင်မလေးရဲ့ ခန္ဂာကိုယ်အခြေအနေကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ နားလည်နိုင်ပြီး ဆေးဝါးသုံးစွဲရန် လိုအပ်မလိုအပ်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်မှာပါ။"

သူသည် လျိုအိမ်တော်တွင် ခဏတာ နေထိုင်မည်ဖြစ်ရာ ဤသို့စီစဉ်ခြင်းသည် အမှားအယွင်းမရှိစေရန် သေချာစေနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ဒီလိုဆို အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဆရာရွှီကို အနှောင့်အယှက်ပေးပါပြီ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် သဘောတူလိုက်သည်။

"သခင်မလေး ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ။" ဆရာရွှီသည် ပြန်လည်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

စိတ်ထဲတွင်မူ လျိုအိမ်တော်တွင် နေထိုင်ရမည့် ရက်များကို ပိုမိုမျှော်လင့်လာသည်။ မည်သည့်ဆေးဝါးဝါသနာရှင်မဆို ဤသို့သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုးကို မစမ်းသပ်ဘဲနေလို့ပါ့မလဲ။

သမီးနှင့် သမက်တို့ ဆရာရွှီနှင့် စကားပြောဆိုနေသည်ကို နားထောင်ရင်း လျိုရှီသည် အချိန်အခါသင့်ပြီဟု မြင်သောအခါ...

"ကျွန်မ မီးဖိုချောင်ကို အကြောင်းကြားပြီး ဟင်းလျာတွေ တည်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ဆရာရွှီ လမ်းခရီးမှာ ပင်ပန်းခဲ့ရတယ်။ နေ့လယ်စာစားပြီးရင် စောစောအနားယူလို့ရပြီ။"

ထို့နောက် သူမသည် ပြုံးရင်း ထွက်ခွာသွားလေသည်။

.......

မကြာမီမှာပင် လျိုရှီ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ သူမ၏နောက်တွင် ဟင်းလျာများ ပို့ဆောင်သူများ လိုက်ပါလာသည်။

အရသာရှိသော ဟင်းလျာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

မူလက သိပ်မဗိုက်ဆာဟု ခံစားရသော ဆရာရွှီသည် ဟင်းနံ့ကို ရရှိသောအခါ ဆာလောင်လာသည်။

"ဆရာရွှီ ကြွပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထရပ်ပြီး ဆရာရွှီကို ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေး ကြွပါ။"

စကားပြောရင်း လူအများက စားပွဲဘေးသို့ သွား၍ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ဟင်းလျာများ အစုံအလင်ရောက်ရှိသောအခါ လျိုရှီ၏ ဖော်ရွေသော ဖိတ်ခေါ်မှုဖြင့် ဆရာရွှီသည် တူကို ကိုင်လိုက်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ပထမတစ်လုတ်စားသည်နှင့် သူ့မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။

သူသည် အမှန်တွင် အစားအသောက်ကို သိပ်မမက်မောသူဖြစ်သော်လည်း စားပွဲပေါ်မှ ဤဟင်းလျာများသည် အမှန်ပင် အရသာရှိပြီး အရသာအလွန်ကောင်းမွန်သည်။

ယခင်က နယ်စပ်တွင် ရှိစဉ်က ချီဝူတပ်သည် အဝတ်အစားနှင့် အစားအစာ ရှားပါးသောကြောင့် သူ နေ့စဉ်ရရှိသည့် အစားအစာမှာ မများလှပေ။ နောက်ပိုင်း နယ်စပ်မှ ထွက်ခွာလာပြီး လျန်မိသားစုမှ လူများ၏ စောင့်ရှောက်မှုဖြင့် သူ၏အစားအသောက်မှာ များစွာကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့ရှေ့မှ ဤစားပွဲနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် များစွာကွာခြားနေသေးသည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် နံနက်ပိုင်းတွင် လျိုအိမ်တော်၌ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းက သူ့ကိုပြောခဲ့သော စကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

လျိုအိမ်တော်၏ အစားအစာသည် အမှန်ပင် အထူးကောင်းမွန်လှသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် အရသာရှိသော အစားအစာများကို စားသုံးခွင့်ရပေတော့မည်။

"ဒီအသားက အရသာအရမ်းကောင်းတာပဲ။" တစ်လုတ်စားပြီးနောက် ဆရာရွှီသည် ဒုတိယတစ်တုံးကို ညှပ်ယူလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါက အသားပေါင်းပါ၊ စားဖူးတဲ့သူတိုင်း ကြိုက်ကြတယ်။ ဆရာရွှီကြိုက်ရင် များများစားလို့ရပါတယ်။"

"အသားပေါင်း ဟုတ်လား။" ဆရာရွှီသည် စိတ်ဝင်စားလာသည်။

"အင်း။ သစ်ကြံပိုးခေါက်၊ နာနတ်ပွင့်..." ပြောရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အသားပေါင်းပြုလုပ်နည်းကို ဆရာရွှီကို ပြောပြလိုက်သည်။

ဆရာရွှီသည် ကြားပြီးနောက် အလွန်အံ့ဩသွားသည်။

"အရည်က ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတာလား။"

သူ စောစောက စားခဲ့သော အသားပေါင်းကို သေချာပြန်လည်အရသာခံကြည့်ရာ ဆရာရွှီသည် အတွင်းထဲတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့ပြောခဲ့သော ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းအချို့၏ အရသာကို အမှန်ပင် ခံစားမိသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းလည်းဟုတ်တယ်၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်လည်းဟုတ်တယ်။ အဲ့ဒီဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းတွေက အနံ့မွှေးတော့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အဖြစ် သုံးလို့ရပါတယ်။"

ဆရာရွှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လေးစားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်မလေးရဲ့ အတွေးအခေါ်က ပွင့်လင်းတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုး လေးစားပါတယ်။"

ဟုတ်သည်၊ ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းများစွာကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကဲ့သို့ စားသုံးနိုင်ပေသည်။ ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းများ၏ အသုံးဝင်မှုသည် အမှန်တကယ်တွင် ဆေးဘက်ဝင်ပစ္စည်းတစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ပေ။

"ဆရာရွှီက ချီးကျူးလွန်းနေပါပြီ။ အသားပေါင်းအပြင် ဒီဟင်းလျာတွေလည်း ကောင်းပါတယ်၊ မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး။" ပြောရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆရာရွှီကို စားပွဲပေါ်မှ အခြားဟင်းလျာများကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

ဆရာရွှီသည် လျင်မြန်စွာ တူကို ကိုင်ပြီး အားရပါးရ စားသောက်ခဲ့သည်။

ထမင်းတစ်နပ်စားပြီးနောက်တွင် သူသည် အနည်းငယ် ဗိုက်ပြည့်အင့်သွားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

သူသည် ထမင်းသုံးပန်းကန်နှင့် ဟင်းလျာများစွာ စားခဲ့သည်ကို သတိရမိသောအခါ ဆရာရွှီသည် ထရန် ရှက်ရွံ့နေသည်။

အကြောင်းမှာ သူ့ဗိုက်သည် အနည်းငယ် ဖောင်းကားနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဆရာရွှီသည် လီရှောင်က သူ့ကို အပြင်ထွက်၍ လမ်းလျှောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်ကို ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

အစေခံနှင့်အတူ နောက်ဖေးခြံရှိ သူ့အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ဆရာရွှီထွက်သွားသောအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရယ်မောမိသည်။

"ဆရာရွှီ အပြင်မထွက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ပဲ အပြင်ထွက်လမ်းလျှောက်ကြတာပေါ့။" စိတ်အခြေအနေကောင်းမွန်လာပြီးနောက် အစာစားချင်စိတ်လည်း ကောင်းမွန်လာသောကြောင့် သူမသည် စောစောက အနည်းငယ် များများစားခဲ့သည်။

"အင်း။ ကိုယ် ဝတ်ရုံသွားယူလိုက်ဦးမယ်။" လီရှောင်သည် ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ဆို၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ လီရှောင်သည် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ထို့နောက် ဝတ်ရုံကို ယူဆောင်လာပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ခြုံပေးပြီးမှ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လက်ဆွဲ၍ အိမ်အပြင်ထွက်ခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ကောင်းကင်သည် ရှားရှားပါးပါး ကြည်လင်နေ၏။

ရွှေရောင်တောက်ပနေသော နေရောင်ခြည်သည် အနည်းငယ် နွေးထွေးမှုကို ဆောင်ကျဉ်းလာပြီး လူ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သောအခါ စိတ်အခြေအနေသည်လည်း လိုက်ပါတောက်ပလာသည်။

"ဆရာရွှီနဲ့ ဒဏ်ရာရတဲ့စစ်သည်တော်တွေအားလုံး ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကျွန်မစိတ်ထဲမှာလည်း တည်ငြိမ်သွားပြီ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း လမ်းလျှောက်ရင်း ဆို၏။

"ဟုတ်သားပဲ၊ ဒဏ်ရာရတဲ့စစ်သည်တော်တွေကို အခု ဘယ်မှာထားလဲ။" တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို ထပ်မံမေးလိုက်သည်။

"လောလောဆယ် လျိုအိမ်တော်မှာ ထားထားတယ်။ အိမ်တော်မှာ အထူးလူတွေ စောင့်ရှောက်နေတယ်။ နောက်ဆိုရင် ဆရာရွှီက အခါအားလျော်စွာ သွားကြည့်ရုံပဲ။" လီရှောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဆရာရွှီက အသက်ကြီးပြီ၊ ဒီတစ်နှစ်နှစ်နှစ်အတွင်း နယ်စပ်က အခြေအနေတွေ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတော့ သူ့ကို အနားယူခိုင်းသင့်ပြီ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နောက်ဆိုရင် ဆရာရွှီကို လျိုအိမ်တော်မှာပဲ နေခိုင်းလိုက်ပါလား။ ကျွန်မတို့လျိုအိမ်တော်မှာ အခန်းပိုတွေလည်း ရှိတာပဲ။"

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ကြီးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ မျက်လုံးများတွင် ချစ်ခင်ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"မလိုပါဘူး။ ဆရာရွှီက စစ်သည်တော်တွေကို စိတ်မချနိုင်ဘူး၊ လျိုအိမ်တော်မှာ ကြာကြာမနေနိုင်ဘူး။"

"ဒါဆို..."

"သူက အိမ်တော်ထိန်းဖန်းနဲ့အတူ ချင်းရှီမြို့က လျိုအိမ်တော်မှာ နေချင်တယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် စစ်သည်တော်တွေထဲက တစ်ယောက်ယောက် နေမကောင်းဖြစ်ရင် လျိုအိမ်တော်ကို တိုက်ရိုက်သွားပြီး သူ့ကို ကုသခိုင်းလို့ရတယ်။"

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ကို ထပ်မံဆွဲကိုင်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်၍ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ခဲ့သည်။

"ချင်းရှီမြို့က အလယ်ဗဟိုမှာရှိတော့ ခြံတစ်ခုစီကို စောင့်ရှောက်နိုင်တယ်၊ ဆရာရွှီ အဲ့ဒီမှာနေတာက အသင့်တော်ဆုံးပဲ။ ပြီးတော့ ချီဝူတပ် လုံးဝတည်ငြိမ်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ဆရာရွှီက ဆေးခန်းတစ်ခုဖွင့်ပြီး လူတွေကို ကုသပေးကောင်းပေးနိုင်တယ်။"

ဤသို့သောအနာဂတ်ကို တွေးမိသောအခါ လီရှောင်၏မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လိုက်ပါပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ချင်းရှီမြို့က လူတွေအတွက် ကောင်းချီးမင်္ဂလာပဲပေါ့။" ဆရာရွှီသည် တကယ့်ကို နာမည်ကြီးသမားတော်တစ်ဦးပင်။

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့..."

"အင်း..."

....

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ငါးရက်ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ခက်ခဲသော ဓမ္မတာကာလသည် ကုန်ဆုံးသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခန္ဂာကိုယ်သည် များစွာ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားသည်ဟု ခံစားမိသည်။

ကျိုးမိသားစုခြံသို့ သွား၍ ငရုတ်သီးပျိုးပင်များ ကြီးထွားမှုအခြေအနေကို ကြည့်ရှုလိုသော်လည်း လီရှောင်က တားဆီးခဲ့သည်။

"ခုနစ်ရက်မှ အပင်ပေါက်မယ်လို့ ပြောထားတာမဟုတ်လား။ ဘာလို့ အလျင်စလိုလုပ်နေတာလဲ။ ခုမှ ကောင်းခါစပဲ၊ နောက်ထပ်နှစ်ရက်လောက် အနားယူပြီးမှ အပြင်ထွက်လည်း မနောက်ကျပါဘူး။ ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ဓမ္မတာပြီးသွားမှတော့ သတိထားရမယ်။ ဓမ္မတာပြန်မလာအောင်ပေါ့။" လီရှောင်သည် တင်းကျပ်စွာ ဆို၏။

ဆရာရွှီက ပြောခဲ့သည်၊ အမျိုးသမီးများ ဓမ္မတာပြီးဆုံးခါစတွင် ရေအေးကိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် အလွန်အမင်းပင်ပန်းခြင်းတို့ကြောင့် ဓမ္မတာပြန်လည်လာနိုင်ပေသည်။

ဓမ္မတာပြီးဆုံးပြီး နှစ်ရက်အတွင်းတွင်လည်း ပေါ့ဆ၍ မဖြစ်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကြားသောအခါ မျက်နှာနီရဲသွားသည်။

သူမ ဓမ္မတာလာခြင်းကို လီရှောင်သည် သူမထက်ပင် ပို၍ဂရုစိုက်နေသည်ဟု ခံစားမိသည်။

***