အသုံးမကျသူအဖြစ် မသတ်မှတ်လိုခြင်း

"အာ... ဆရာရွှီကတောင် ပြောပြီးပြီပဲ။ ကျွန်မရဲ့ခန္ဂာကိုယ်က ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိဘူး။ သူ့ဘာသာသူ ပြန်လည်ပြုပြင်နေတာတဲ့။ ရှင်က အလကားနေရင်း စိတ်ပူနေတာပဲ။"

ရက်အနည်းငယ် အောင့်အီးထားရသဖြင့် သူမသည် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး တစ်နေ့လုံး အိမ်တွင်သာ မနေချင်တော့ပေ။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစောဆုံး သန်ဘက်ခါမှ အပြင်ထွက်ခွင့်ပြုမယ်။" လီရှောင်က ပြောလိုက်သည်။

ဇနီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာသည် ညိုမှောင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လီရှောင်၏အမူအရာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူက ထပ်မံဆိုသည် "ဒါမှမဟုတ် မင်း ပျင်းနေတယ်ဆိုရင် ကိုယ်နဲ့အတူ လျိုအိမ်တော်(ချင်းရှီမြို့)နဲ့ သင်္ဘောဆိပ်ကို လိုက်ခဲ့လို့ရတယ်။"

လျိုအိမ်တော်တွင် ဒဏ်ရာရနေသော စစ်သည်တော်များစွာသည် ခန္ဂာကိုယ်ကို ပြုပြင်နေကြရာ သူသည် စောစောကတည်းက သွားရောက်ကြည့်ရှုသင့်ခဲ့သည်။ သင်္ဘောဆိပ်ဘက်တွင်မူ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူသည် ရှောင်ယန်နှင့် ဖန်ထန်တို့ကို အလှည့်ကျ ကူညီစောင့်ရှောက်ခိုင်းခဲ့ရာ အခြေအနေမည်သို့ရှိသည်ကို မသိပေ။

"ကောင်းပြီလေ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျိုးမိသားစုခြံသို့ မသွားနိုင်သော်လည်း အိမ်တွင်နေရခြင်းထက် ချင်းရှီမြို့သို့ လှည့်လည်သွားလာခြင်းသည် ကောင်းမွန်ပေသည်။

ထို့အပြင် သူမသည် ယခု ချီဝူတပ်၏ အိမ်ရှင်မဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ချီဝူတပ်မှ ဒဏ်ရာရသူများကို လိုက်ပါဂရုစိုက်သင့်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် မနက်စာစားပြီးနောက် ဆရာရွှီနှင့်အတူ ချင်းရှီမြို့သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

......

ချင်းရှီမြို့၊ လျိုအိမ်တော်။

သုံးဦးသားသည် တံခါးဝသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းနှင့် ရှောင်ယန်တို့ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အခြေအနေကို မေးမြန်းကြည့်မှ မူလက လျိုအိမ်တော်တွင် ဒဏ်ရာပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရသူ ရှစ်ဆယ့်လေးဦးရှိခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဆရာရွှီ၏ ကုသမှုဖြင့် ယခု လုံးဝအိပ်ရာထဲတွင် လဲလျောင်းနေရသော ဒဏ်ရာရသူမှာ သုံးဆယ့်ရှစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒဏ်ရာသက်သာလာသူများသည် ဆေးထည့်ရန် လိုအပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လျိုအိမ်တော်မှ မထွက်ခွာသေးပေ။

ထိုအစား သူတို့သည် ဆက်လက်နေထိုင်ပြီး ဒဏ်ရာပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရသူများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သည့် အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ ဒဏ်ရာကို ကုသရင်း သူတို့ထက် ဒဏ်ရာပိုပြင်းထန်သော ညီအစ်ကိုများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေကြသည်။

"ဒဏ်ရာရရင် ကောင်းကောင်းအနားယူရမှာပေါ့၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆက်ပြီး ပင်ပန်းခံနေနိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မတို့ခြံမှာ လူမရှိတာမှ မဟုတ်တာ။ လူနည်းနည်းလောက်ကို အထူးပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ စီစဉ်လိုက်ရင် မဖြစ်ဘူးလား။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းကို မေးလိုက်သည်။

"ဒါက... အရင်ကတော့ ဒီလိုပဲ စီစဉ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ စစ်သည်တော်တွေက သဘောမတူကြဘူး။" အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သတိထား၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့က အခု ခြံမှာ လူလိုနေတဲ့အချိန်၊ ဒဏ်ရာမရတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို ခြံမှာ ကူညီခိုင်းသင့်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့လို ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေက အားနေတာပဲ၊ ဒဏ်ရာပိုပြင်းထန်တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်တာကလည်း အားတစ်ရပ်ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"မီးပုံးပွဲတော်ပြီးတော့ ညီအစ်ကိုတွေ ပြန်လာတဲ့နှုန်းက အများကြီး မြန်လာတယ်။ ခြံတစ်ခုစီမှာ လူအင်အားတွေ အလျင်အမြန် တိုးပွားလာပေမယ့် အခု ငရုတ်သီးမျိုးစေ့တွေ ကြဲချပြီးသွားပြီ။ မကြာခင်မှာပဲ ရွှေ့ပြောင်းစိုက်ပျိုးရတော့မယ်။ အခု ခြံတစ်ခုစီမှာ မြေကြီးထွန်ယက်မယ့် လူအင်အား တကယ်ချို့တဲ့နေတယ်။"

"ဒါကြောင့်... ကျွန်တော်မျိုးဘက်က သဘောတူလိုက်တာပါ။" အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အားနေတာပဲလေ၊ ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ရတဲ့ ဒဏ်ရာရသူတွေကို ဒဏ်ရာပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာရသူတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခိုင်းတာက သူတို့အတွက် အလုပ်တစ်ခုခု ရှာပေးသလိုပဲ။ သူတို့ ဒဏ်ရာရနေရင်တောင် ချီဝူတပ်နဲ့ သခင်တို့အတွက် အလုပ်လုပ်နေတယ်ဆိုတာကို သူတို့ သဘောပေါက်စေချင်လို့ပါ။

အရင်က နယ်စပ်မှာ လူအင်အားမလုံလောက်တဲ့အချိန်မှာလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့တာပါ။ သခင်မ စိုးရိမ်ပူပန်စရာမလိုပါဘူး။" ဆရာရွှီသည် ရုတ်တရက် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်သည်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သဘောတူလိုက်သည်။

"ဒါဆို အစားအသောက်ဘက်မှာတော့ လျိုအိမ်တော်ဘက်က နည်းနည်းတိုးပေးလိုက်ပါ။ ထမင်းစားတိုင်း အသားဟင်းပါအောင် သေချာလုပ်ပေးပါ၊ လူတိုင်း ဗိုက်ပြည့်အောင် စားပါစေ၊ ဒဏ်ရာရသူတွေက အာဟာရ အလိုအပ်ဆုံးပဲ။"

"ဟုတ်ကဲ့။" အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက်မှ သူသည် ဒဏ်ရာရသူများ နေထိုင်သည့် ပထမဆုံးအခန်းကြီးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အိပ်ရာကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဒဏ်ရာရသူ ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဘေးတွင် ပတ်တီးများ စည်းထားပြီး အခြေအနေအနည်းငယ် ကောင်းမွန်သော ဒဏ်ရာရသူများက အိပ်ရာပေါ်မှ ဒဏ်ရာပြင်းထန်သော လူနာများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့တို့ ပေါ်လာသည်နှင့် အခန်းတွင်းမှ ညည်းညူသံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လူတိုင်းသည် တံခါးဝကို ကြည့်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ သူတို့၏အကြည့်ကို လင်းရှောင်ယွဲ့အပေါ်သို့ စုစည်းလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် အလျင်အမြန် ပြန်လည်လွှဲဖယ်လိုက်ကြသည်။

"စစ်သူကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်၊ သခင်မကို ဂါရဝပြုပါတယ်။" လက်မောင်းတွင် ပတ်တီးစည်းထားသော စစ်သည်တစ်ဦးသည် ပထမဆုံး လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်၊ သခင်မကို ဂါရဝပြုပါတယ်။" ကျန်သူများသည် အလျင်အမြန် လိုက်ပါပြောဆိုကြသည်။

ဒဏ်ရာပြင်းထန်၍ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသူများသည်ပင် ထထိုင်၍ အရိုအသေပြုရန် ကြိုးစားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"မထကြနဲ့။ ယဉ်ကျေးစရာမလိုပါဘူး၊ ရှင်တို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အနားယူကြပါ။"

တစ်ဦး၏မျက်နှာသည် ဝမ်းမြောက်သွားပြီး "သခင်မကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ပြန်လည်ဖြေကြားသောအခါ အသံထဲတွင် ဝမ်းမြောက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

သူတို့သည်လည်း သခင်မကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီ။ အခြားညီအစ်ကိုများ ပြောပြသကဲ့သို့ပင် နတ်သမီးကဲ့သို့ လှပသည်။

ထို့အပြင် သူတို့သခင်မသည် လှပရုံသာမက သူတို့ ချီဝူတပ်မှ ညီအစ်ကိုများကိုလည်း ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံသည်။ ဤသို့သော သခင်မတစ်ဦး ရှိခြင်းသည် သူတို့စစ်သူကြီး၏ ကံကောင်းခြင်းဖြစ်သလို သူတို့ ချီဝူတပ်၏ ကံကောင်းခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဒဏ်ရာရသူများ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နေရာတိုင်းတွင် ပတ်တီးများ စည်းထားပြီး အချို့မှာ လက်မောင်းပြတ်၊ ခြေထောက်ပြတ်များပင် ရှိနေသည်ကို ကြည့်ရင်း... ဤလူများသည် သူမကို မြင်သောအခါတွင်ပင် တစ်ယောက်ချင်းစီသည် တောက်ပစွာ ပြုံးနေကြရာ လင်းရှောင်ယွဲ့ စိတ်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"လမ်းခရီးမှာ ပင်ပန်းခဲ့ကြပါပြီ။ စောစောကတည်းက အားလုံးကို လာကြည့်သင့်တာ၊ မလာနိုင်ခဲ့တာက ကျွန်မရဲ့အမှားပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လူအများကို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"သခင်မက အားနာလွန်းနေပါပြီ။" လူအများက မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် ပြန်လည်အရိုအသေပြုကြသည်။

သူတို့စစ်သူကြီးကတော်က သူတို့ကို တောင်းပန်ပြီး အရိုအသေပြုလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

လျိုအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူတို့ထဲမှ အချို့သည် အမှန်ပင် စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။

သခင်မက လျိုအိမ်တော်သို့ မလာခြင်းသည် သူတို့ကို အရေးမစိုက်ခြင်း၊ သူတို့ကို အသုံးမကျသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းဟု ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခုမူ မည်သူက ထိုသို့သော ခံစားချက်မျိုး ရှိဦးပါ့မလဲ။

သခင်မ၏ စိတ်သဘောထားသည် အလွန်ဖြူစင်ပြီး သူတို့ကို သူစိမ်းများအဖြစ် မသတ်မှတ်ပေ။

"ရှင်တို့ လျိုအိမ်တော်မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အနားယူကြပါ၊ ဒဏ်ရာတွေ ကောင်းသွားတဲ့အခါမှာတော့ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းဘက်က စီစဉ်ပေးမှာပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ဆို၏။

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"သခင်မ။" ရုတ်တရက် ခြေထောက်ပြတ်နေသော စစ်သည်တစ်ဦးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏အကြည့် ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူသည် လျင်မြန်စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"သခင်မက ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်လိုစီစဉ်ပေးဖို့ ပြင်ဆင်ထားလဲ မသိဘူး။" ထို့နောက် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မေးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အခန်းတွင်းမှ ဒဏ်ရာရသူအားလုံးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့်ပေါ်လာကာ "ဒဏ်ရာကောင်းသွားရင် ရှင်ဘာလုပ်ချင်လဲ။" ထို့နောက် သူမသည် ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

ဤအပြုံးသည် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းပြီး တင်းကျပ်သော အငွေ့အသက်ကို အနည်းငယ် ဖြေလျှော့ပေးခဲ့သည်။

စစ်သည်သည် ခေါင်းမော့ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ညီအစ်ကိုတွေနဲ့အတူ ခြံထဲကို သွားချင်တယ်။" သူသည် အနည်းငယ် အသနားခံသည့် လေသံဖြင့် ဆို၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထို့နောက် သူမ၏အကြည့်သည် သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော အခြားဒဏ်ရာရသူများထံသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် သူမ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"အခု ခြံကို သွားရင် အဓိကအလုပ်က လယ်ယာစိုက်ပျိုးတာပဲ။ အလုပ်က မလွယ်ဘူးနော်။"

သူမသည် ယခု ဆရာရွှီ ယခင်က ပြောခဲ့သော စကားကို နားလည်သွားလေသည်။ ဤဒဏ်ရာရသူများသည် သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ သူတို့သည် ချီဝူတပ်အတွက် ဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်တော့မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး အသုံးမကျသော "အမှိုက်များ" ဖြစ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

ဤဒဏ်ရာရသူများအတွက် အစားအသောက်နှင့် နေထိုင်မှုဆိုင်ရာ စောင့်ရှောက်မှုများအပြင် သူတို့အတွက် နောက်ဆက်တွဲအစီအစဉ်များကို အလျင်အမြန် ထုတ်ပြန်ပေးရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။ ဒီလိုမှသာ သူတို့ကို စိတ်အေးချမ်းစေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် ပင်ပန်းတာကို မကြောက်ပါဘူး။ သခင်မ၊ ကျွန်တော် ကျိုးမိသားစုခြံကို သွားချင်တယ်။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုက ကျိုးမိသားစုခြံမှာ ရှိတယ်။ ကျွန်တော် သူနဲ့အတူနေချင်တယ်။" စစ်သည်သည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရတာပေါ့၊ ဒါဆို ရှင့်ရဲ့ဒဏ်ရာတွေ ကောင်းသွားရင် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းကို ရှင့်ကိုကျိုးမိသားစုခြံဆီ ပို့ပေးဖို့ စီစဉ်ခိုင်းလိုက်မယ်။" သူမသည် အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။

"ကျေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မ။" စစ်သည်သည် အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"သခင်မ၊ ကျွန်တော်လည်း ကျိုးမိသားစုခြံကို သွားချင်တယ်။"

"ကျွန်တော် မုန့်မိသားစုခြံကို သွားချင်တယ်။"

"ကျွန်တော် မောက်အာခြံကို သွားချင်တယ်။"

"..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒဏ်ရာရသူများသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အလုအယက် ပြောဆိုကြသည်။

ဤအခွင့်အရေးကို လွတ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ ခြံသို့ သွားရောက်၍ အခြားချီဝူတပ်သားများနှင့်အတူ မနေနိုင်မှာကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လက်ကိုဆန့်တန်းပြီး လူအများကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ သိပ်မကောင်းလှပေ။

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် ထရပ်ပြီး လူအများကို ညိုမှောင်နေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါမှ လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့သည့် အမူအရာဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းကို နောက်ဆုတ်ရန် အချက်ပြပြီး ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်လက်စကားပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး စိတ်အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ အနားယူကြပါ။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကျွန်မ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး လျိုအိမ်တော်က လူတွေရဲ့ နောက်ပိုင်းသွားရမယ့်နေရာတွေကို ဆွေးနွေးဆုံးဖြတ်ပေးပါ့မယ်။

အဲ့ဒီအခါကျရင် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းကလည်း အားလုံးရဲ့ သဘောထားကို မေးမြန်းပြီး အားလုံးအတွက် အသင့်တော်ဆုံးနေရာကို စီစဉ်ပေးမှာပါ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လူအများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အခု ခြံနဲ့ 'ကျင့်ခွိုက်' မှာ လူလိုနေတဲ့အချိန်၊ နေရာတိုင်းမှာ လူအင်အားတွေ လိုအပ်နေတယ်။ ခြံမှာ မြေထွန်ယက်တာ၊ နောက်ဆိုရင် ငရုတ်သီးခူးတာ၊ ငရုတ်သီးပြုပြင်တာ၊ မွေးမြူရေးခြံတွေလုပ်တာ၊ အလုပ်ရုံတွေဖွင့်တာ...

'ကျင့်ခွိုက်' ဘက်က ဆိုင်ခွဲတွေလည်း ဆောက်လုပ်နေပြီ။ နောက်ဆိုရင် အစားအသောက်တွေ ဝယ်ယူတာ၊ အသားတုတ်ထိုးတာ၊ သရေစာတွေလုပ်တာ စတာတွေအတွက်လည်း လူအင်အားတွေ လိုအပ်တယ်။ ရှင်တို့ အားစိုက်ထုတ်ချင်တယ်ဆိုရင် ရှင်တို့ကို အားနေခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စကားများထွက်လာသည်နှင့် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်အေးချမ်းသွားသကဲ့သို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး မျက်နှာများတွင် ဝမ်းမြောက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ပြီးတော့ အားလုံးကို အလုပ်လုပ်ခိုင်းရင် လစာလည်း ရှိတယ်။ ပထမခြောက်လမှာ ငွေရေးကြေးရေး အကျပ်အတည်းဖြစ်နေလို့ လစာကို စာရင်းမှတ်ထားပေမယ့် ခြောက်လပြီးတဲ့အခါမှာတော့ အားလုံးရဲ့ လစာကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ထုတ်ပေးမှာပါ။ နောက်ပြီးတော့ နောက်ဆိုရင် စစ်သည်တော်တွေ အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်ဆိုရင် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းဘက်က ငွေအပိုဆု ထောက်ပံ့ပေးဦးမှာပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆက်လက်ဆို၏။

စစ်သည်များသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှင်ရင် ချီဝူတပ်ကလူ၊ သေရင် ချီဝူတပ်ကသရဲပဲ။ စစ်သူကြီးနဲ့ စစ်သူကြီးကတော်အတွက် အမှုထမ်းရမှာက ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်တာပဲ။ လစာအကြောင်း ဘာပြောစရာလိုလို့လဲ။ အိမ်ထောင်ပြုဖို့လည်း မလိုပါဘူး။" စစ်သည်တစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်..." ကျန်သူများသည်လည်း ထောက်ခံကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မြင်သောအခါ စိတ်မဆိုးဘဲ လီရှောင်နှင့် အကြည့်ချင်းဆုံပြီး လီရှောင်ကို ပြောခိုင်းလိုက်သည်။

လီရှောင်က ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်သည်။

လီရှောင်ထရပ်လိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မျက်လုံးများသည် ကြည်ညိုလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လီရှောင်က ချီဝူတပ်ကို ဖျက်သိမ်းပြီး သူတို့ကို စွန့်ပစ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သည့် ပုံစံဖြစ်နေကြသည်။

"ချီဝူတပ်ရဲ့ တာဝန်ပြီးဆုံးသွားပြီ။ နောက်ဆိုရင် စစ်မှုထမ်းခြင်းကနေ အနားယူပြီး သာမန်လူတွေလို အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ကြတော့။ ချီဝူတပ်ဆိုတဲ့ မိသားစုကြီးကို စွန့်ခွာချင်စိတ်မရှိတဲ့သူတွေကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘူး။ မင်းတို့ အဲ့ဒီခြံ ၁၂ခြံမှာ အမြဲတမ်းနေထိုင်လို့ရတယ်။ ဒါမှမဟုတ် 'ကျင့်ခွိုက်' ကို သွားလို့ရတယ်။ သာမန်ပြည်သူတွေလို ပြန်လည်နေထိုင်ပြီး မယားယူ၊ သားမွေးချင်တဲ့သူတွေလည်း ရတယ်။

နန်ကုန်းမိသားစုနဲ့ ချီဝူတပ်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြပြီးတဲ့အခါမှာတော့ အားလုံး ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်နိုင်တယ်။" လီရှောင်သည် တည်ငြိမ်စွာ ဆို၏။

လူတိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကြပြီး ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပေ။

စစ်သူကြီးက ချီဝူတပ်ကို စစ်မှုထမ်းခြင်းမှ အနားယူစေလိုသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့သည်လည်း ကြားသိခဲ့ကြသည်။

အစပိုင်းတွင် လူတိုင်းသည် ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ချီဝူတပ်သားဖြစ်ပြီး တစ်သက်လုံး ချီဝူတပ်သားအဖြစ် နေထိုင်လိုကြသည်။ အနားယူလျှင်ပင် နောက်တန်းတွင် ချီဝူတပ်အတွက် အကျိုးပြုလိုကြသည်။

သို့သော် ယခုမူ သူတို့ကို ချီဝူတပ်သားအဖြစ် မနေစေတော့ဘဲ ပြည်သူ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေပြီး သာမန်သာ့ယန်ပြည်သူတစ်ဦး ဖြစ်စေလိုသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ဘဝစီမံကိန်းကို လုံးဝပြောင်းလဲပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် တွေးမိကြသည်။ အကယ်၍ အမှန်တကယ် ချီဝူတပ်သားအဖြစ် မနေတော့လျှင် သူတို့ နောက်ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ကြမလဲ။

ဘာများလုပ်နိုင်မှာလဲ

သာမန်ပြည်သူများကဲ့သို့ နေရာတစ်ခုတွင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ပြီး မယားတစ်ယောက်ယူ၊ မိသားစုနှင့်အတူ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်မှာလား။

အမှန်တော့ ထိုအတွေးလေး အလွန်လှပပေသည်...

ခန္ဂာကိုယ်မသန်စွမ်း၍ မယားရှာရန် ခက်ခဲသော်လည်း ချီဝူတပ်မှ အခြားညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ အမြဲတမ်း နေထိုင်နိုင်ခြင်းသည်လည်း မဆိုးလှပေ။

လီရှောင်သည် လူအများ၏တုံ့ပြန်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လူအများကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကောင်းစွာဂရုစိုက်ရန် မှာကြားပြီး လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် အခြားအခန်းများသို့ သွား၍ အခြားဒဏ်ရာရသူများကို တွေ့ဆုံသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလားတူစကားများကို ပြောကြားခဲ့သည်။

လျိုအိမ်တော်မှ ဒဏ်ရာရသူများအားလုံးကို ကြည့်ရှုပြီးမှ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် လျိုအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ထွက်ခွာမသွားမီတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဒဏ်ရာရသူများ၏ နောက်ဆက်တွဲနေရာချထားရေးပြဿနာကို အိမ်တော်ထိန်းဖန်းကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။

သူ့ကို ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အစီအစဉ်ကို ရေးဆွဲပြီး သာ့ရှီရွာသို့ ပေးပို့ရန် မှာကြားခဲ့သည်။

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် သဘောတူညီပြီးမှ သူတို့နှစ်ဦးကို အိမ်အပြင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

......

လျိုအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် မြင်းစီး၍ သင်္ဘောဆိပ်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။

နေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် ရှောင်ယန်သည် လူများကို ခေါ်ဆောင်၍ ကြိုဆိုခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ မရီး၊ မင်းတို့ ဘာလို့လာကြတာလဲ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့သည် ပြုံးရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"အခြေအနေလာကြည့်တာပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ပြဿနာဘာမှမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား။" လီရှောင်သည် လိုက်ပါမေးမြန်းလိုက်သည်။

"မဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ရှိနေတာပဲ၊ ဘာပြဿနာဖြစ်နိုင်မှာလဲ။" ရှောင်ယန်သည် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ အလုပ်ကြီးတစ်ခု လက်ခံခဲ့သေးတယ်။" ရှောင်ယန်သည် ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဪ။" လီရှောင်သည် ရှောင်ယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သိပ်မယုံကြည်သည့် ပုံစံဖြင့်။

"တကယ်အလုပ်ကြီးပါ။ ချင်းရှီမြို့က လျိုအိမ်တော်ကို သိလား။ သခင်လေးလျိုက သူဌေးကြီးလျိုကိုယ်စား လာခဲ့တာ။ လျိုအိမ်တော်က ချင်းရှီမြို့မှာရှိတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းအားလုံးကို ကျွန်တော်တို့ကို သယ်ယူပို့ဆောင်ခိုင်းမယ်လို့ ပြောတယ်။" ရှောင်ယန်သည် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် စီးပွားရေးကြီးတစ်ခု လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်လား။" ဟူသော အမူအရာဖြင့် ဝံ့ကြွားနေလေသည်။

လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ကြသည်။

ရှောင်ယန်သည်မူ အနည်းငယ် မူမမှန်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီကိစ္စကို မင်းတို့ သိပြီးသားလား။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်ကာ၍ ပြုံးလိုက်သည်။

"အင်း။ ဒီတစ်ခေါက်ရဲ့ ဂုဏ်က တကယ်တော့ မင်းကို မပေးနိုင်ဘူး။ လျိုအိမ်တော်ရဲ့ စီးပွားရေးက အရင်ကတည်းက မင်းရဲ့အစ်ကိုကြီးက သခင်လေးလျိုနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးသားပါ။"

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အကြမ်းဖျင်းအခြေအနေကို ရှောင်ယန်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်သည် ကြားပြီးနောက် နားလည်သွားလေပြီ။

ယနေ့ သခင်လေးလျိုက သူနှင့် စီးပွားရေးကိစ္စပြောဆိုသောအခါ လေးစားသည့်အမူအရာရှိပြီး ဈေးနှုန်းတစ်ပြားမှ မလျှော့သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။ ဤသို့သောကိစ္စ ရှိနေလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်ယန်သည် သူ့အစ်ကိုကြီးနှင့် မရီးကို ပို၍လေးစားသွားသည်။

ချီဝူတပ်၏ သခင်နှင့် သခင်မအဆင့်အတန်းကိုဖယ်ထားလျှင်တောင် ဤဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ယခု ချင်းရှီမြို့တွင် အမှန်ပင် ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နေကြသည်။

"ဒီလောက်အချိန်တိုအတွင်းမှာ သခင်လေးလျိုက သူဌေးကြီးလျိုကိုယ်စား ကုန်ပစ္စည်းစီးပွားရေးကိစ္စတွေကို လာရောက်ဆွေးနွေးနိုင်ပြီ။ ဒီလူက စွမ်းဆောင်ရည်တော်တော်မြင့်တာပဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်၏အကြည့်သည်မူ အနည်းငယ် မထီမဲ့မြင်ပြုနေသည်။

"ဘာစွမ်းဆောင်ရည်မြင့်တာလဲ။ သူဌေးကြီးလျိုက သေတော့မှာမို့လို့ အခု လျိုအိမ်တော်က ဒီသခင်လေးလျိုက အုပ်ချုပ်နေတာ။"

"ဪ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယခင်က လင်းလန်ဟွာသေဆုံးစဉ်က သူဌေးကြီးလျို၏ကျန်းမာရေးသည် ကောင်းမွန်လာနေပြီမဟုတ်ဘူးလား။

လင်းလန်ဟွာသည် အမှန်ပင် သူဌေးကြီးလျို၏ ကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့်ဖြစ်ပြီး ကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့်သေဆုံးသွားသောအခါ သူဌေးကြီးလျို၏ ကျန်းမာရေးသည် ထပ်မံဆိုးရွားသွားတာများလား။

ရှောင်ယန်၏မျက်နှာထက်တွင် ဂုဏ်ယူသည့် အရိပ်အယောင်များ ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဤသတင်းကို သူသိရှိထားသည်။

"ခြောက်ယောက်မြောက်ကြင်ယာတော်၊ အိုး... အဲ့ဒီလင်းလန်ဟွာပဲဖြစ်လောက်တယ်။ သူ သေပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ သူဌေးကြီးလျိုက အအေးမိရောဂါရခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ရောဂါက တောင်လိုပိကျလာပြီး ခန္ဂာကိုယ်က ပိုပိုပြီး ဆိုးရွားလာတယ်။ သုံးရက်အကြာလောက်က အဲ့ဒီသူဌေးကြီးလျိုက မိန်းမငယ်တစ်ယောက်ကို ထပ်ရှာပြီး လျိုအိမ်တော်ကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး ကံကောင်းစေဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။

ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဒီတစ်ခေါက်မှာ ကံမကောင်းရုံသာမက အဲ့ဒီအဘိုးကြီးကို ပိုပြီးတော့ နာမကျန်းဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ သခင်လေးလျိုရဲ့ဘေးက အစေခံလေးပြောသလောက်ဆိုရင် အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက ကြာကြာမခံနိုင်တော့ဘူး။ လျိုအိမ်တော်ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကလည်း အခု သခင်လေးလျိုကပဲ အများစုကို အုပ်ချုပ်နေတာ။"

***