ဒီအစေခံလေးက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ

"ဟမ့်... ဒီလောက်အသက်ကြီးနေပြီ။ သေခါနီးမှ မိန်းကလေးတွေကို ဖျက်ဆီးနေသေးတယ်။ လုံးဝလူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှောင်ယန်၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ရယ်ချင်သွားသည်။

"သခင်လေးလျိုရဲ့ဘေးက အစေခံလေးကတော့ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။" ထို့နောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။

လျိုမိသားစုမှ သားအဖနှစ်ဦးစလုံးသည် လူကောင်းများမဟုတ်ကြသော်လည်း ဤသည်မှာ သူတို့နှင့် သိပ်မသက်ဆိုင်ပေ။

ထိုအစေခံလေးမှာမူ ယခင်က လီရှောင်ပြောသည်ကို သူမ ကြားဖူးပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော လူတစ်ဦးဖြစ်လေသည်။

ရှောင်ယန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို အစေခံတစ်ဦး၏ကိစ္စကို မေးမြန်းလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"အင်း၊ အဲ့ဒီအစေခံလေးက တကယ်တော်တယ်။ စကားပြောတာ၊ အလုပ်လုပ်တာ သွက်လက်တယ်။"

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ထိုသခင်လေးလျိုမှာမူ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပြီး သိပ်မခန့်ညားပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းစောင်း၍ လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ခေါ်ချင်လို့လား။" လီရှောင်သည် ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ မဖြစ်ရမှာလဲ။ 'ကျင့်ခွိုက်' မှာ လူလိုနေတဲ့အချိန်ပဲလေ။"

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် ချင်းရှီမြို့တွင် နေထိုင်ပြီး ချီဝူတပ်မှ လူများကို စီစဉ်ရမည်ဖြစ်သည်။

ရှန်းရှန်းတို့မှာမူ အသိပညာနှင့် အတွေ့အကြုံ ချို့တဲ့သောကြောင့် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်မှာ အကန့်အသတ်ရှိသည်။

'ကျင့်ခွိုက်' တွင် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အုပ်ချုပ်နိုင်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဆက်လက်တိုးချဲ့နိုင်မည့်သူ လိုအပ်နေသေးသည်။

ထိုအစေခံလေးမှာ အကယ်၍ အမှန်တကယ် ထိုသို့သောစွမ်းရည်ရှိလျှင် သခင်လေးလျို၏ လက်အောက်တွင် နေထိုင်ခြင်းမှာ အရည်အချင်းကို အလဟဿဖြစ်စေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဟုတ်သည်၊ လင်းလန်ဟွာ၏ ကိစ္စပြီးနောက် သူမသည် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းကို ဤအစေခံလေးအကြောင်း စုံစမ်းခိုင်းခဲ့သည်။

ယခင်က သခင်လေးလျိုသည် သူဌေးကြီးလျိုက သူ့ကို ပေးအပ်ခဲ့သော လုပ်ငန်းများကို ကောင်းမွန်စွာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ဤအစေခံလေး၏ အကူအညီကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် သခင်လေးလျိုက သူမ၏ 'ကျင့်ခွိုက်' ကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းမှာလည်း ဤအစေခံလေး၏ အကြံပြုချက်ကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဖြစ်စဉ်မှာ အနည်းငယ် မဖြောင့်ဖြူးခဲ့သော်လည်း ဤအစေခံလေး၏အမြင်ကို သူမ အတော်လေး သဘောကျသည်ဟု ဝန်ခံရပေမည်။ ဤသို့သောလူသာ အကယ်၍ 'ကျင့်ခွိုက်' သို့ ရောက်ရှိလာလျှင် အောင်မြင်မှုများ ရရှိမည်မှာ သေချာသည်။

လီရှောင်သည် ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆို အိမ်တော်ထိန်းဖန်းကို စီစဉ်ခိုင်းလိုက်ကြတာပေါ့။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အင်း။"

ရှောင်ယန်သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုကို မြင်သောအခါ သွားများ ကျဉ်တက်လာသည်။

"နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး၊ ငါ့လိုလူလွတ်တစ်ယောက်ရှေ့မှာ ချစ်ကြည်နူးပြနေစရာလိုလို့လား။" စိတ်ထိခိုက်စရာကြီးပါကွာ။

ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏အကြည့်ကို လီရှောင်ထံမှ ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"မကြည့်ချင်ဘူးလား။" သူမသည် ပြုံးရင်း ရှောင်ယန်ကို မေးလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

လီရှောင် ဆုံးမစကားမဆိုမီမှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့ကသာ ဆက်ကာပြောလိုက်သည်။ "မကြည့်ချင်ရင် အမြန်ဇနီးတစ်ယောက်ရှာလေ။ အရင်က ငွေစ ငါးရာ၊ ခြောက်ရာလောက် နိုင်ထားတာမဟုတ်လား။ ဇနီးတောင်းဖို့ လောက်ပါတယ်လေ။"

ရှောင်ယန်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် မသိစိတ်ဖြင့် သူ့ငွေအိတ်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

"ဘယ်... ဘယ်မှာ အဲ့ဒီလောက်များလို့လဲ။ ပုံမှန် ကျွန်တော်... မ... မသုံးရဘူးလား။" သူ့ဇနီးတင်တောင်းမည့်ငွေကို မရီးက သူ့ထက်ပင် ပို၍ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။ သူကတော့ ပစ်မှတ်ထားမခံချင်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ရယ်မောမိလိုက်သည်။

"လူလွတ်တစ်ယောက်က ဘာသုံးစရာရှိလို့လဲ။" ဤကပ်စေးနှဲသော ပုံစံသည် မည်သူနှင့်တူသည်ကို မသိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမခင်ပွန်းသည် ဤမျှလောက် မကပ်စေးနှဲခဲ့ပေ။

ဒီကောင်လေးကလည်း မစဉ်းစားတတ်ပေ။ သူမသာ သူ့ငွေကို လိုချင်လျှင် ယခင်က ထိုငွေစငါးရာကို သူ့ကို ခွဲဝေပေးမှာလား။

"ဘာ... ဘာလို့ သုံးစရာမရှိရမှာလဲ။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သုံးစရာတွေ အများကြီးပဲ။"

ရှောင်ယန်၏ သတိထားနေသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်ထဲတွင် ထပ်မံသက်ပြင်းချမိသည်။

ထားလိုက်ပါတော့၊ ကလေးနဲ့ ရန်မဖြစ်တော့ပါဘူး။

သူမသည် တိတ်တဆိတ်ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လီရှောင်ကို ဆွဲခေါ်၍ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သင်္ဘောဆိပ်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ လီရှောင်သည် မကြာသေးမီက စာရင်းစာအုပ်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်မူ ဘေးတွင် အသီးခြောက်များ စားနေ၏။

မကြာမီမှာပင် ဟိုင်ကန်းသည် သတင်းရရှိပြီး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ညီမလေး၊ မင်းရောက်လာတယ်ကြားတော့ ငါမယုံဘူး။ မင်းယောက်ျားက နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို ခေါ်လာရဲပြီပေါ့။" အဝေးမှလာနေရင်း ဟိုင်ကန်းသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်အော်ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ဟိုင်ကန်းကို မြင်သည်နှင့် မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

"အစ်ကိုဟိုင်။ ဘယ်လိုလုပ်ရောက်လာတာလဲ။" သူမသည် ဝမ်းမြောက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းလာတယ်ကြားလို့ လာကြည့်တာပေါ့။ မင်းအစ်မက မင်းကို တောက်လျှောက်သတိရနေတာ။ ခဏနေရင် ယောက်ဖနဲ့အတူ အိမ်မှာ ထမင်းလာစားကြ။" ဟိုင်ကန်းသည် ဖော်ရွေစွာ ပြောလိုက်သည်။

ယောက္ခမအိမ်မှ ပြန်လာပြီးနောက် သူနှင့် ဇနီးသည်သည် သိပ်အပြင်မထွက်ဖြစ်ကြတာကြောင့် သူ့ညီမလေးကို မတွေ့ရသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။

ပြောရလျှင်တော့ အသားပေါင်း၏ အရသာကို လွမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ အိမ်မှ အသားခြောက်များလည်း သိပ်မကျန်တော့ပေ။ ညီမလေးထံမှ အနည်းငယ် ထပ်တောင်းလို့ရဦးမလား မသိပေ။

"ကောင်းတာပေါ့။ ကျွန်မလည်း အစ်မကို လွမ်းနေတာ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။

နေ့လယ်တွင် ဟိုင်အိမ်တော်မှ ထမင်းစားသွားလျှင် သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

အစ်မကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ အစ်မနှင့် အလုပ်ရုံ၏ကိစ္စကိုလည်း ဆွေးနွေးရပေမည်။

ယခင်နှစ်က ဝမ်ရယ်ထံမှ ခြံများစွာ တောင်းဆိုခဲ့ရာ စိုက်ပျိုးသည့် ငရုတ်သီးနှင့် မုန်ညင်းဖြူများ တိုးပွားလာသောကြောင့် သာ့ရှီရွာ၏လျိုအိမ်တော်ဘေးတွင် တည်ဆောက်ထားသော အလုပ်ရုံကြီးသည် ယခုကြည့်ရသည်မှာ မလုံလောက်နိုင်ပေ။

ဟိုင်ကန်းသည် ပျော်ရွှင်သွားပြီး အလျင်အမြန် သူ့ဘေးမှ လူကို သတင်းအား ဟိုင်အိမ်တော်သို့ ပို့ဆောင်စေခဲ့သည်။ ပြီးမှ သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်ထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မကြာသေးမီက အခြေအနေနှင့် လျိုရှီ၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို မေးမြန်းခဲ့သည်။

"ကျွန်မတို့အားလုံး ကောင်းပါတယ်။ ဆရာရွှီက အမေနဲ့ ကျွန်မတို့မိသားစုအားလုံးကို သွေးခုန်နှုန်းစမ်းသပ်ပြီး ကျန်းမာရေးစစ်ဆေးပေးခဲ့တယ်။ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိပါဘူး။ အားပြန်ဖြည့်လိုက်ရင် ရပါပြီ။"

"ဆရာရွှီ ဟုတ်လား။" ဟိုင်ကန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သိလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဪ၊ အရင်က..." လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှန့်ကုန်းအိမ်က သမားတော်ပါ၊ ဆေးပညာအရမ်းတော်တယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျှို့ဝှက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အစ်ကိုဟိုင်သည် လီရှောင်၏အဆင့်အတန်းကို သိရှိပြီး ချီဝူတပ်၏ကိစ္စကိုလည်း သိရှိသော်လည်း။

သင်္ဘောဆိပ်တွင် လူများပြီး စကားများသောကြောင့် သူမသည် သတိထား၍ တိုက်ရိုက်မပြောခဲ့ပေ။

ဟိုင်ကန်း၏မျက်လုံးများသည်မူ တောက်ပသွားသည်။

"သမားတော်ကြီး ဟုတ်လား။" သူသည် အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။

နန်ကုန်းမိသားစု၏ သမားတော်သည် ချီဝူတပ်မှ ထိုဒဏ္ဍာရီလာ စစ်ဘက်သမားတော် ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။

ဟုတ်သည်၊ ချီဝူတပ်၏ စစ်ဘက်သမားတော်နှင့် ပတ်သက်၍ ပြည်သူလူထုကြားတွင် ကောလာဟလများ ရှိသည်။ ထိုသမားတော်ကြီးသည် ဆေးဘုရင်တောင်ကြားမှ ဆင်းသက်လာပြီး သေလူကို အသက်ပြန်ရှင်စေနိုင်ကာ ယမမင်းလက်မှ လူကို လုယူနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ သူရှိသောကြောင့်သာ ချီဝူတပ်သည် အသေအပျောက် အလွန်နည်းပါးခဲ့သည်။

ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်လည်း ချင်းရှီမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တာလား။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဟိုင်ကန်း၏တုံ့ပြန်မှုကို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

"အစ်ကိုဟိုင်..."

ဟိုင်ကန်းသည် ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ညီမလေး၊ အစ်ကို မင်းကို ကိစ္စတစ်ခုတောင်းဆိုမယ်၊ မင်း သဘောတူရမယ်နော်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။

"အစ်ကိုဟိုင် ပြောပါ၊ ကူညီနိုင်ရင် ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်။" သူမသည် တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာရွှီကို မင်းအစ်မကိုလည်း စစ်ဆေးခိုင်းပြီး သူ့ရဲ့ခန္ဂာကိုယ်ကိုလည်း ထိန်းညှိပေးခိုင်းလို့ရမလား။" ဟိုင်ကန်းသည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

သူ ဤမျှ တလေးတစား ညီမလေးကို အကူအညီတောင်းရသည်မှာ အကြောင်းရှိသည်။

ထိုသမားတော်ကြီးသည် စိတ်နေစိတ်ထား အလွန်ထူးဆန်းပြီး ချီဝူတပ်မှ လူများမှလွဲ၍ အခြားသူများကို ငွေမည်မျှပေးသည်ဖြစ်စေ မကုသဟု ဆိုသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဆရာရွှီကို အစ်မကို ဆေးကုသခိုင်းမလို့တဲ့လား။ အစ်မသည် ကျန်းမာသန်စွမ်းပုံရပြီး ရောဂါမရှိပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဟိုင်ကန်း၏ခပ်ညိုညို မျက်နှာထက်တွင် နီရဲသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"အေး... ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ငါနဲ့မင်းအစ်မ လက်ထပ်တာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ။ ဒါပေမဲ့ သတင်းကောင်းမကြားရသေးဘူး။ ဒီတစ်ခေါက် မင်းအစ်မနဲ့အတူ မိဘအိမ်ပြန်တော့ အပူဆာခံရတယ်။ ပြီးတော့... ပြီးတော့ မင်းအစ်ကိုငါက အသက်လည်းမငယ်တော့ဘူး။ ကလေး... ကလေးမွေးသင့်ပြီ။" ဟိုင်ကန်းသည် ထပ်မံပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်း ရယ်မောမိသည်။

"ရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကလေးမွေးတာက နှစ်ယောက်စလုံးနဲ့ဆိုင်တဲ့ကိစ္စပဲ။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိရအောင် အစ်ကိုတို့နှစ်ယောက်လုံး ဆရာရွှီဆီကို အတူတူသွားပြသင့်တယ်။ ဒီလိုလုပ်၊ ကျွန်မ ပြန်ရောက်ရင် ဆရာရွှီကို ပြောလိုက်မယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် အစ်ကိုတို့ လျိုအိမ်တော်ကို တိုက်ရိုက်သွားပြီး နာမည်ပြောလိုက်ရင် ရပြီ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီမလေး။" ဟိုင်ကန်းသည် အလျင်အမြန် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။"

ဟိုင်ကန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူ့မွေးစားညီမလေးအပေါ် ပို၍ရင်းနှီးသွားသည်။

လီရှောင်သည် ဘေးတွင် သူ့ဇနီးနှင့် ဟိုင်ကန်းတို့ ရယ်မောပြောဆိုနေသည်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

အစ်ကိုဟိုင်က သူ ကလေးမွေးသင့်ပြီဟု ပြောလာသည်။ သူသည် အစ်ကိုဟိုင်ထက် သိပ်လည်းမငယ်သောကြောင့် သူလည်း ကလေးမွေးသင့်ပြီလား။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ လီရှောင်၏အကြည့်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းသို့ မသိစိတ်ဖြင့် ရောက်ရှိသွားသည်။

ဇနီးသည်သည် ဓမ္မတာလာပြီးဖြစ်ရာ ဆရာရွှီက နောက်လအနည်းငယ်အတွင်းတွင် ဇနီးသည်၏ ခန္ဂာကိုယ်သည် လုံးဝပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည်ဟု ဆို၏။

အဲ့ဒီအခါ သူလည်း...

အချို့သော စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော အဖြစ်အပျက်များကို တွေးမိသောအခါ လီရှောင်၏မျက်နှာထက်တွင် ခပ်နီနီအရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ထို့နောက် သူသည် ရှောင်ယန်က သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် အလျင်အမြန် သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ပြင်ဆင်ပြီး အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

ဒီကောင်လေးက တကယ်ကို မုန်းချင်စရာလေး။

ဇနီးလေးပြောသည်မှာ မှန်သည်။ ရှောင်ယန်အတွက် ဇနီးတစ်ယောက် အလျင်အမြန် ရှာဖွေပေးရမည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူတို့ဇနီးမောင်နှံကို တစ်နေ့လုံး မနာလိုဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

နေ့လယ်တွင် ဟိုင်ကန်း၏ ဖော်ရွေသော ဖိတ်ခေါ်မှုဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့သည် ဟိုင်အိမ်တော်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။

မျက်နှာပြောင်သော ရှောင်ယန်သည်လည်း ဟိုင်အိမ်တော်သို့ ထမင်းစားရန် အတင်းလိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ရှောင်ယန်သည် ဟိုင်အိမ်တော်၏အစားအသောက်ကို အလွန်စိတ်ပျက်ခဲ့သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ကျိုးရှီက အထူး 'ကျင့်ခွိုက်' မှ ဝယ်ယူလာသော မာလာတုတ်ထိုးများသာ မရှိလျှင် သူသည် ထမင်းတစ်ပန်းကန်ပင် ကုန်အောင် မစားနိုင်ပေ။

"စားပွဲပေါ်မှာ အသားခြောက်နဲ့ အသားပေါင်းမရှိတော့ တစ်ခုခုလိုနေသလိုပဲ။" ရှောင်ယန်သည် စိတ်ခံစားချက်ကို မပြသသေးမီမှာပင် ဟိုင်ကန်းသည် ပထမဆုံး စကားပြောလိုက်သည်။

ကျိုးရှီသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စိတ်မဆိုးဘဲ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမ မီးဖိုချောင်ကို ပြင်ဆင်ခိုင်းသော ထမင်းဟင်းကို မကျေနပ်သော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါတို့အိမ်မှာ တကယ်ပဲ အသားပေါင်းမစားရတာ ကြာပြီ။ ညီမလေး၊ အခု လျိုအိမ်တော်ဘက်မှာ အလုပ်များနေလား။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ အသားနည်းနည်း လျိုအိမ်တော်ကို ပို့ပြီး ချန်ရှီကို အသားပေါင်းလုပ်ခိုင်းလို့ရမလား။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မဖြေသေးမီမှာပင် ဟိုင်ကန်းသည် ထပ်မံစကားပြောလိုက်သည်။

"နောက်ပြီးတော့ အသားခြောက်နဲ့ ဝက်အူချောင်းလည်း မရှိတော့ဘူး။ ညီမလေး၊ မင်းဆီမှာ ဝက်အူချောင်းနဲ့ အသားခြောက်ရှိသေးလား။ အစ်ကို့ကို နည်းနည်းလောက် ခွဲပေးလို့မရဘူးလား။ မင်းအစ်ကိုက အဲ့ဒီအရသာကို မစားရမနေနိုင်တော့ဘူး။" ဟိုင်ကန်းသည် နာကျင်သည့် အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

အသားပေါင်း၊ ဝက်အူချောင်းနှင့် အသားခြောက်၊ တကယ်ကို စားကောင်းလှသည်။ ထမင်းစားတိုင်း များများစားစား မပြောဘဲ စားပွဲပေါ်တွင် ထိုပန်းကန်တစ်ပွဲကို တင်ထားလျှင် သူမြင်ရုံဖြင့် အစာစားချင်စိတ်သည် လိုက်ပါကောင်းမွန်လာသည်။ ဤဟင်းလျာများမရှိလျှင် သူသည် ယခု စားပွဲပေါ်မှ ဟင်းလျာများကို မည်သို့ကြည့်သည်ဖြစ်စေ အရသာမရှိဟု ခံစားရသည်။ အစာစားချင်စိတ် သိပ်မရှိပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် 'ကျင့်ခွိုက်' ဆိုင်သည် သူတို့အိမ်နှင့် မဝေးလှဘဲ မာလာတုတ်ထိုးများ ရှိနေသောကြောင့်သာ သူတို့သည် ထမင်းစားခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ဆက်လက်ခံစားနိုင်ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်သည်။

"အသားပေါင်းလုပ်တာက ပြဿနာမရှိဘူး။ အစ်မ မနက်ဖြန်ကျရင် အသားဝယ်ပြီး လျိုအိမ်တော်ကို ပို့လိုက်ရင် ရပြီ။ ဒါပေမဲ့ အသားခြောက်နဲ့ ဝက်အူချောင်းကတော့ အရင်က လျိုအိမ်တော်မှာ သိပ်မလုပ်ထားဘူး။ အရင်နှစ်သစ်ကူးတုန်းက ဝမ်ရယ်နဲ့ သခင်လေးလျန်က နည်းနည်းခွဲယူသွားတော့ အခု လျိုအိမ်တော်မှာ သိပ်မကျန်တော့ဘူး။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် နှမြောတသစွာ ပြောလိုက်သည်။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရာ အစပိုင်းတွင် သူမ ပြုလုပ်ခဲ့သော ဝက်အူချောင်းနှင့် အသားခြောက်အရေအတွက်မှာ အမှန်ပင် မနည်းလှသော်လည်း ကုန်ဆုံးမှုနှုန်းမှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ လျင်မြန်ခဲ့သည်။

ဟိုင်ကန်းသည် နှမြောတသသည့် အမူအရာကို ပြသခဲ့သည်။

ကျိုးရှီသည်မူ မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်သုတ် ထပ်လုပ်ကြတာပေါ့။ ငါ အသားနည်းနည်းဝယ်ပြီး လျိုအိမ်တော်ကို အတူတူလုပ်ဖို့ ပို့ပေးမယ်။"

အသားခြောက်နှင့် ဝက်အူချောင်းကို သူတို့မိသားစုသာမက သူမ၏မိဘအိမ်နှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူတို့လည်း အလွန်နှစ်သက်ကြသည်။

ယခင်က လျိုအိမ်တော်က သူတို့ကို ပေးခဲ့သော ထိုအသားခြောက်နှင့် ဝက်အူချောင်းများသည် များစွာခွဲဝေပေးခဲ့သောကြောင့် သူတို့သည် များများစားစား မစားခဲ့ရပေ။ အကယ်၍ နောက်တစ်သုတ်လုပ်နိုင်လျှင် သူမတို့ လုံလောက်စွာ စားသုံးနိုင်ရုံသာမက မိဘအိမ်နှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူအိမ်သို့လည်း ပို့ဆောင်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ဒါက..." လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

အသားခြောက်နှင့် ဝက်အူချောင်း၏ ပြုလုပ်မှုအဆင့်ဆင့်သည် အသားပေါင်းထက် များစွာ ရှုပ်ထွေးသည်။

နောက်တစ်သုတ် ထပ်လုပ်ရမှာလား။

"အာ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလုပ်ရုံက ဒီလောက်မြန်မြန် မဖွင့်သေးဘူး။ ညီမလေး မင်းအလုပ်များနေရင် ငါနဲ့ ချန်ရှီတို့ အတူတူလုပ်လည်း ရတာပဲ။" ကျိုးရှီသည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

"ကျွန်မ... ရုတ်တရက် တခြားအတွေးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။"

လူတိုင်းသည် ချက်ချင်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အတွေးများသည် ပို၍ရှင်းလင်းလာသည်။

"ကျွန်မ အသားခြောက်ဝက်အူချောင်းအလုပ်ရုံတစ်ခု ဖွင့်ချင်တယ်။ နောက်ပြီးတော့ အသားပေါင်းကိုလည်း အတူတူလုပ်လို့ရတယ်။" ဤတစ်ကြိမ် ပြောလိုက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများတွင် တည်ကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ငရုတ်သီးမျိုးစေ့များကို မကြာသေးမီက ကြဲချပြီး ဖြစ်ရာ ငရုတ်သီးများ ထွက်ရှိရန် အနည်းဆုံး နှစ်လကျော် ကြာမြင့်ပေဦးမည်။

ယခု ချီဝူတပ်၏ ဆက်တိုက်ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမှုနှင့် ဆိုင်ခွဲများ၏ တည်ဆောက်မှုတို့ကြောင့် နေ့စဉ် သူမသည် ငွေအမြောက်အမြားကို သုံးစွဲနေရသည်။

ဤအချိန်တွင် ဝက်အူချောင်းအသားခြောက်အလုပ်ရုံဖွင့်ပြီး အသားပေါင်းရောင်းချခြင်းဖြင့် ငွေအနည်းငယ် ရှာဖွေနိုင်လျှင် ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

ဤအချိန်တွင် ဝက်မွေးမြူရေးခြံ မဖွင့်သေးသောကြောင့် ဝက်သားကို ကိုယ်တိုင်ဝယ်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမသည် အသေးစားလုပ်ဆောင်ပြီး ထုတ်ကုန်ထွက်ရှိပြီးနောက် ချက်ချင်း အပြင်သို့ ရောင်းချနိုင်လျှင် အရင်းအနှီးများစွာ မလိုအပ်လောက်ပေ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဤကိစ္စကို သူမ လျန်ယွီနှင့် အရင်တိုင်ပင်ရပေမည်။

ကျိုးရှီ၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

"ဒါကောင်းတာပေါ့။ အသားခြောက်၊ ဝက်အူချောင်းနဲ့ အသားပေါင်းသာ လုပ်ရောင်းရင် သေချာပေါက် ရောင်းကောင်းမှာပဲ။ ညီမလေးရဲ့ အလုပ်ရုံကို ဘယ်မှာဖွင့်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားလဲ။ ငါကူညီရမလား။" ကျိုးရှီသည် ဖော်ရွေစွာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ကျိုးမိသားစုခြံမှာ ဖွင့်လိုက်ကြတာပေါ့။ အဲ့ဒီမှာ နေရာကျယ်ပြီး လူအင်အားလည်း များတယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြောရင်း ကျိုးရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငရုတ်သီးအလုပ်ရုံကိစ္စက အလုပ်မစသေးပေမယ့် အချို့ကိစ္စတွေကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမယ်။ နောက်ဆိုရင် အစ်မဘက်က အလုပ်များလာတော့မယ်။"

ကျိုးရှီသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ညီမလေး မင်း ပြောကြည့်။" သူမသည် အနည်းငယ် တည်ကြည်သွားသည်။

ထမင်းဝိုင်းမှ အငွေ့အသက်သည် တည်ကြည်သွားသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်သည်။

"အရင်ဆုံး ထမင်းစားကြတာပေါ့။ ထမင်းစားပြီးရင် ကျွန်မတို့ ဆက်ပြောကြမယ်။"

ကျိုးရှီ၏ မျက်နှာသည် ထိုအခါမှ ပြေလျော့သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဒါဆို ထမင်းစားပြီးရင် ငါတို့ သေသေချာချာလေး ဆွေးနွေးကြမယ်။" သူမသည် အလျင်အမြန် လူတိုင်းကို ထမင်းဆက်လက်စားသောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် စားပွဲပေါ်တွင် မကြာမီမှာပင် စည်ကားလာပြန်သည်။

....

ထမင်းစားပြီးနောက် ဟိုင်ကန်း၊ လီရှောင်နှင့် ရှောင်ယန်တို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ကျန်ရှိသော လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဟိုင်အိမ်တော်တွင် နေပြီး ကျိုးရှီနှင့် ငရုတ်သီးအလုပ်ရုံ၏ ကိစ္စကို ဆွေးနွေးခဲ့သည်။

"အရင်က အလုပ်ရုံက ခြံသုံးခုရဲ့ ငရုတ်သီးထုတ်လုပ်မှုပမာဏအရ ဆောက်လုပ်ခဲ့တာ။ အလုပ်သမားနည်းနည်းလောက် ထပ်ထည့်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းပိုထုတ်လုပ်နိုင်ရင်တောင် ခြံ၁၂ခြံရဲ့ ထုတ်လုပ်မှုအားလုံးကို မခံနိုင်ဘူး။"

ကျိုးရှီသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း တည်ကြည်သွားသည်။

"ဒါဆို... အလုပ်ရုံကို ထပ်ချဲ့ရမှာလား။"

"အင်း။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ထပ်ချဲ့ရုံတင်မကဘူး၊ ကျွန်မက အချို့ခြံတွေမှာ အလုပ်ရုံတိုက်ရိုက်ဖွင့်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"လျိုအိမ်တော်ဘေးက ကျန်တဲ့မြေက မများတော့ဘူး။ အလုပ်ရုံထပ်ချဲ့ရင်တောင် ချဲ့နိုင်တဲ့ဧရိယာက အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ ထပ်ပြောရရင် ငရုတ်သီးနဲ့ မုန်ညင်းဖြူအားလုံးကို သာ့ရှီရွာကို ပို့ပြီး ပြင်ဆင်တာက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကလည်း ပြဿနာတစ်ခုပဲ။ ခြံ၁၂ခြံထဲမှာ တချို့ခြံတွေက သာ့ရှီရွာနဲ့ သိပ်မနီးဘူး။

ဒီလိုဆိုရင် ခြံတွေမှာ တိုက်ရိုက်အလုပ်ရုံဖွင့်တာက ပိုကောင်းတယ်။ ထုတ်ကုန်လုပ်ပြီးတဲ့အခါမှာတော့ လျန်မိသားစုနဲ့ ကျိုးမိသားစုက လူတွေကို ကိုယ်တိုင်ကုန်ပစ္စည်းလာယူခိုင်းလိုက်မယ်။"

ကျိုးရှီသည် နားထောင်ရင်း စဉ်းစားရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါမှန်တယ်။ ပြီးတော့ ခြံမှာ လူအင်အားလည်း လုံလောက်တယ်။ အလုပ်သမားရှာမရမှာကို စိုးရိမ်စရာမလိုဘူး။" ချီဝူတပ်သားများကို တွေးမိသောအခါ ကျိုးရှီက ပြောလိုက်သည်။

"အင်း။ ကျွန်မလည်း ဒီလိုပဲ တွေးနေတာ။ ချီဝူတပ်မှာ လူအများကြီးပဲ၊ သူတို့ကို အလုပ်တွေ စီစဉ်ပေးလိုက်တာပေါ့။"

***