အသားခြောက်ဝက်အူချောင်းအလုပ်ရုံ

ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လေးစားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက အရမ်းတော်တာပဲ။ ဒါကြောင့်သာ ဒီလောက်လူအများကြီးကို စီစဉ်ပေးနိုင်တာပဲ။" ချီဝူတပ်က ညီမလေးနဲ့ တွေ့ဆုံနိုင်တာက တကယ်ပဲ ကံကောင်းတာပဲ။ မဟုတ်ရင် နယ်စပ်ကနေ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာရင်တောင် ရှင်သန်ရပ်တည်ဖို့ ခက်ခဲလောက်၏။

"အစ်မ ချီးကျူးလွန်းနေပါပြီ။ အခြေအနေအရပဲလို့ပဲ ပြောလို့ရပါတယ်။"

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီနှင့်အတူ ခြံတွင် အလုပ်ရုံတည်ဆောက်သည့်ကိစ္စကို ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ သာ့ရှီရွာနှင့် ဝေးသော ခြံအချို့ကို အဓိကရွေးချယ်ခဲ့သည်။

"အလုပ်ရုံတည်ဆောက်တာအပြင်၊ ထုပ်ပိုးဖို့သုံးမယ့် မြေအိုးတွေကိုလည်း လိုက်ပါတိုးမြှင့်ရမယ်။ အိုးဖိုဘက်ကို တစ်ခေါက်လောက် သွားရဦးမယ်ထင်တယ်။"

ကျိုးရှီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်များတဲ့ အလုပ်ရုံတွေ တစ်ပြိုင်တည်း အလုပ်စတင်ရင် အဲ့ဒီအခါကျရင် လိုအပ်လာမယ့် မြေအိုးအရေအတွက်က ခန့်မှန်းရခက်တယ်၊ တကယ်ပဲ ကြိုတင်မှာယူထားရမယ်။"

ကျိုးရှီသည် ရုတ်တရက် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေတဲ့ အိုးဖိုက သိပ်မကြီးဘူး။ နေ့စဉ်လုပ်နိုင်တဲ့ မြေအိုးအရေအတွက်က အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ ငါတို့ရဲ့အမှာစာကို လက်ခံပြီးတဲ့အခါမှာ သူတို့ တခြားအမှာစာတွေ ထပ်လက်ခံရင် ငါတို့ရဲ့ကုန်ပစ္စည်းတွေကို သူတို့ အချိန်မီ မလုပ်နိုင်လောက်ဘူး။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒီတစ်ခေါက် အခွင့်အရေးယူပြီး အိုးဖိုဘက်နဲ့ ဆွေးနွေးကြည့်ကြတာပေါ့။ အိုးဖိုမှာ ရှယ်ယာဝင်ပြီး အိုးဖိုနဲ့ ရေရှည်ချုပ်ဆိုလိုက်မယ်။ ဒီအိုးဖိုကို ကျွန်မတို့ရဲ့ သီးသန့်ထောက်ပံ့ရေးစက်ရုံဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်မယ်။ နောက်ဆိုရင် ကျွန်မတို့အတွက် ထုပ်ပိုးမြေအိုးတွေပဲ ပြုလုပ်ပေးတော့မယ်။"

"ဒါက..." ကျိုးရှီသည် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီလိုပဲ လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့။ ကျွန်မတို့အလုပ်ရုံရဲ့ အရွယ်အစားအရ လိုအပ်တဲ့ ထုပ်ပိုးမြေအိုးအရေအတွက်က အရမ်းများတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ တကယ်တော့ ကျွန်မတို့ ကိုယ်တိုင် အိုးဖိုငယ်တစ်ခု တည်ဆောက်ပြီး ကိုယ်တိုင်ထုတ်လုပ် ကိုယ်တိုင်သုံးတာက အကောင်းဆုံးပဲ။

ဒါပေမဲ့ အိုးဖိုတည်ဆောက်တာက ကိစ္စသေးသေးလေး မဟုတ်ဘူး။ အခု ကျွန်မတို့မှာ ဒီဘက်က နည်းပညာကျွမ်းကျင်တဲ့လူလည်း မရှိဘူး။ အသင့်ရှိပြီးသား အိုးဖိုမှာ ရှယ်ယာဝင်တာက ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပဲ။ သူဌေးကြီးကျင်းတို့ရဲ့ အိုးဖိုက အကျိုးအမြတ်က သာမန်ပဲ။ ။တို့က ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အမှာစာနဲ့ သူတို့ကို သွားရှာရင် ဈေးနှုန်းသင့်တော်ရင် သူတို့က ကျွန်မတို့ကို ရှယ်ယာဝင်ခွင့်ပြုမှာပါ။"

ရှယ်ယာဝင်ပြီးနောက် ငွေအမြောက်အမြားကို တိုက်ရိုက်ရရှိနိုင်ရုံသာမက နောက်ပိုင်းတွင် အိုးဖိုသည် စီးပွားရေးအတွက် မပူပန်ရတော့ဘဲ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အလုပ်လုပ်နိုင်ပြီး ထိုင်၍ငွေကောက်ခံနိုင်သည်။ ဘာကြောင့် မလုပ်ဘဲ နေမှာလဲ။

ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းသွားသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ငါမနက်ဖြန်ကျရင် အိုးဖိုကို တစ်ခေါက်သွားလိုက်မယ်။"

"အလျင်မလိုပါဘူး၊ အိုးဖိုရဲ့ အကြမ်းဖျင်းကုန်ကျစရိတ်ကို အရင်စုံစမ်းရမယ်။ ကျွန်မတို့က ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းထက်ပိုတဲ့ ရှယ်ယာကို ယူပြီး အိုးဖိုရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ရယူရမယ်။

အိုးဖိုရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုယန္တရားနဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူတွေကို ပြောင်းလဲစရာမလိုဘူး။ သူဌေးကြီးကျင်းတို့က စီမံခန့်ခွဲမှုအတွေ့အကြုံရှိတယ်။ သူတို့ကို ဆက်လက်စီမံခန့်ခွဲခိုင်းလို့ရတယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်မတို့လူတချို့ကို ထည့်သွင်းပြီး အိုးဖိုမှာ ပြဿနာမဖြစ်အောင် သေချာလုပ်ရုံပဲ။"

ကျိုးရှီ၏မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေ၏။ "အင်း။" သို့သော် သူမသည် သဘောတူလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဒီကိစ္စကို အစ်မတစ်ယောက်တည်း လုပ်ရင် မလွယ်လောက်ဘူး။ ဒီလိုလုပ်၊ အစ်မ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းကို သွားပြီး အခြေအနေရှင်းပြလိုက်။ သူ့ဘက်က လူတွေစီစဉ်ပြီး အစ်မကို ကူညီပေးလိမ့်မယ်။"

ကျိုးရှီ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဝမ်းမြောက်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ။" သူမသည် အလျင်အမြန် သဘောတူလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျိုးရှီနှင့် အခြားကိစ္စအချို့ကို ဆွေးနွေးပြီးနောက် လီရှောင်က သူမကို လာခေါ်သောအခါမှ လီရှောင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

......

အပြန်လမ်းတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့သည် မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး ရှောင်ယန်က မြင်းလှည်းမောင်းနေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို အချို့သောခြံများတွင် ငရုတ်သီးအလုပ်ရုံတည်ဆောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့်ကိစ္စကို ပြောပြခဲ့သည်။

"အိမ်တော်ထိန်းဖန်းကို လူတွေစီစဉ်ပြီး ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်ရင် ရပြီ။ မင်းကိုယ်တိုင်လုပ်စရာမလိုပါဘူး။" လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ကိုယ်တိုင်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးမထားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လုံးဝလက်လွှတ်ထားလို့လည်း မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်မ မနက်ဖြန်ကစပြီး လျိုအိမ်တော်ကို သတင်းပို့ဖို့ ပြင်ဆင်ထားတယ်။ မဟုတ်ရင် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ သူလည်း မနိုင်ဘူး။"

အနာဂတ်တွင် လျိုအိမ်တော်သည် သူမ၏အလုပ်ရုံးခန်းဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး အလုပ်များစွာကို လျိုအိမ်တော်တွင် စီစဉ်ဆောင်ရွက်မည်ဖြစ်သည်။

လီရှောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"နောက်ထပ်နှစ်ရက်လောက် အနားယူလို့မရဘူးလား။" သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်ပြုံးရင်း လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ နေမကောင်းတာမှ မဟုတ်တာ၊ ဘာအနားယူရမှာလဲ။ နှစ်သစ်ကူးကတည်းက အားနေတာ၊ ထပ်အားနေရင် လူက မခံနိုင်တော့ဘူး။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြောရင်း သူမ၏လက်ကို လီရှောင်၏လက်ဖမိုးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

"ထပ်ပြောရရင် ချီဝူတပ်က ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးနေတာလေ။ ခြောက်လကျော်ရင် ကျွန်မ လစာရှင်းပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာ။ ကျွန်မဘက်က အစီအစဉ်ကို ထုတ်ပြမှ သူတို့ အလုပ်လုပ်စရာရှိမှာ။ မဟုတ်ရင် အားနေရင်လည်း လစာပေးရမယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ဒီလောက်ငွေတွေ ထုတ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အမှန်တော့ မလိုပါဘူး..."

လီရှောင်သည် စကားပြောရန် ကြံရွယ်လိုက်စဉ်မှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် တားဆီးခြင်းခံလိုက်ရသည်။

"ပြောပြီးတဲ့စကားကို တည်ရမယ်။ ထပ်ပြောရရင် ဒီလိုမလုပ်ရင် ကျွန်မတို့က သူတို့ကို တကယ်အနားယူစေချင်တယ်ဆိုတာကို စစ်သည်တော်တွေကို ဘယ်လိုယုံကြည်အောင် လုပ်မှာလဲ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ငယ်သည် လီရှောင်၏လက်ဖမိုးပေါ်သို့ ထပ်မံပုတ်လိုက်သည်။

"သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝက အရင်သူတို့နယ်စပ်မှာတုန်းကနဲ့ မတူဘူး။ အဲ့ဒီအခါကျရင် နေရာတိုင်းမှာ ငွေလိုတယ်။ ခြောက်လကျော်တဲ့အခါမှာ လစာထုတ်ပေးမယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် သူတို့တစ်ယောက်ကို ငွေစ ၁၀စလောက်ရရင် လက်ထဲမှာ ငွေရှိလာရင် မျှော်လင့်ချက်တွေ ရှိလာမှာပဲ။"

မျှော်လင့်ချက်ရှိလာလျှင် အစီအစဉ်သည်လည်း လိုက်ပါလာနိုင်ပေသည်။ ဤသို့ဖြင့် ချီဝူတပ်သည် နယ်စပ်သို့ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် မစဉ်းစားတော့ပေ။ သူတို့သည် အမှန်တကယ် အနားယူနိုင်ပေလိမ့်မည်။

လီရှောင်သည် တိတ်ဆိတ်နေ၏။

"အင်း။" ခဏအကြာမှ သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လီရှောင်ပြန်ဖြေသည်ကို ကြားသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသည်။

"ငရုတ်သီးအလုပ်ရုံတည်ဆောက်တာအပြင် ကျွန်မက ကျိုးမိသားစုခြံမှာ ဝက်အူချောင်းအသားခြောက်အလုပ်ရုံတစ်ခု သီးသန့်တည်ဆောက်ဖို့လည်း ပြင်ဆင်နေတယ်။"

"အင်း။" လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထပ်မံပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီအလုပ်ရုံကို အမြန်ဆုံးအလုပ်စတင်ချင်လို့ ဒီဘက်မှာ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ကြီးကြပ်ရနိုင်တယ်။"

"ကောင်းပြီ။" လီရှောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ထို့နောက် လီရှောင်၏မျက်ဝန်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဒီဝက်အူချောင်းအသားခြောက်အလုပ်ရုံကိစ္စစီစဉ်တာကို ကိုယ့်ကို ပေးပါ။" သူက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အရင်က လျိုအိမ်တော်နဲ့ လျိုအိမ်တော်ဘေးက အလုပ်ရုံတည်ဆောက်တုန်းက ကိုယ် လိုက်ပြီးလေ့လာခဲ့ဖူးတယ်။ အတွေ့အကြုံနည်းနည်းရှိတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ ကျိုးမိသားစုခြံက နေရာကျယ်တယ်။ အသားခြောက်ဝက်အူချောင်းအလုပ်ရုံတစ်ခုတည်း တည်ဆောက်တာက သေချာပေါက် မလုံလောက်ဘူး။ ဒီတစ်ခေါက် အခွင့်အရေးယူပြီး အလုပ်ရုံကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်လိုက်ကြတာပေါ့။ နောက်ပိုင်းမှာ မင်း တခြားပစ္စည်းတွေ ထပ်မံပြုပြင်ချင်ရင်လည်း အဆင်ပြေတယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျိုးမိသားစုခြံသည် သာ့ရှီရွာနှင့် မဝေးလှဘဲ ထိုအချိန်တွင် ထွက်ရှိလာသော ငရုတ်သီးများကို သာ့ရှီရွာသို့ ပို့ဆောင်နိုင်သည်။ သို့သော် ကန်စွန်းဥများကိုလည်း ပြုပြင်ရပေမည်။ ကန်စွန်းဥကော်မှုန့်အဖြစ် ပြုလုပ်သည်ဖြစ်စေ၊ ကန်စွန်းဥကြာဇံအဖြစ် ပြုလုပ်သည်ဖြစ်စေ၊ အားလုံးကို ပြုလုပ်ရန် နေရာလိုအပ်ပေမည်။

သူမသည် အမှန်ပင် ထပ်မံစဉ်းစားပြီး စီမံကိန်းကို တစ်ဆင့်တည်းဖြင့် အပြီးသတ်နိုင်ရန် ကြိုးစားရပေမည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် စကားပြောဆိုရင်း မြင်းလှည်းသည် တရွေ့ရွေ့ဖြင့် သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

.....

ထို့နောက်တွင်မူ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နေ့စဉ် ချင်းရှီမြို့ရှိ လျိုအိမ်တော်သို့ သတင်းပို့သည့် နေ့ရက်များကို စတင်ခဲ့ပြီး တရားဝင် အလုပ်များလာခဲ့သည်။

နေ့ဘက်အချိန်များတွင် သူမသည် လျိုအိမ်တော်တွင် ရှိနေခြင်း သို့မဟုတ် ကျိုးမိသားစုခြံသို့ သွား၍ ငရုတ်သီးပျိုးပင်များနှင့် ကျိုးမိသားစုခြံအလုပ်ရုံ၏ တိုးတက်မှုကို ကြီးကြပ်နေသည်။

.......

လျိုအိမ်တော်တွင်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စာကြည့်ခန်းတွင် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းက ပေးပို့လာသော စာရွက်စာတမ်းအချို့ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေစဉ် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝင်ခဲ့။" လက်ထဲမှ စာရွက်စာတမ်းကို ချပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနားယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

မကြာမီ တံခါးဖွင့်လာပြီး အိမ်တော်ထိန်းဖန်းဖြစ်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းဖန်း၏ နောက်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ယောက်ျားတစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်။

"သခင်မလေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။" အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် လေးစားစွာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"သခင်မလေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။" အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ယောက်ျားသည်လည်း လိုက်ပါ၍ လက်ဆုပ်ကာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းမော့ပြီး သူမ၏အကြည့်သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ယောက်ျားကို မြင်သောအခါ မျက်နှာထက်တွင် သိလိုစိတ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် အိမ်တော်ထိန်းဖန်းကို မေးမြန်းသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ယဉ်ကျေးစရာမလိုပါဘူး။ အိမ်တော်ထိန်းဖန်း၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က..."

"ဪ၊ သခင်မလေး၊ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က လီကျယ်ပါ။" အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် သူမသည် ထိုယောက်ျားကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏အကြည့်သည် များစွာ နူးညံ့သွားသည်။

"ထိုင်ပါ၊ အခါးရည်တည်ခိုင်းလိုက်ပါဦး။"

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးသည် ချက်ချင်း အခါးရည်ပြင်ဆင်ရန် ထွက်သွားလေသည်။

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် မျက်နှာအနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသော လီကျယ်ကို ကြည့်ပြီး လီကျယ်ကို သူနှင့်အတူ ဘေးသို့ သွား၍ ထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်လည်း သူတို့နှစ်ဦး၏တစ်ဖက်သို့ သွားပြီး ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လီကျယ်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"အရင်က နာမည်ပဲကြားဖူးတာ မတွေ့ဖူးဘူး။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ရပြီပေါ့။ ဆရာလီက ကျွန်မထင်တာထက် ပိုငယ်တယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

လီကျယ်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းနေသည်။

"သခင်မလေးက ချီးကျူးလွန်းနေပါပြီ။" သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မကြည့်ရဲဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လက်ဆုပ်ကာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

ဆရာလီ ဟုတ်လား။

သူသည် ယခင်က လျိုအိမ်တော်မှ အစေခံတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး အိမ်တော်ထိန်းဖန်းနှင့် ဆက်ဆံပြီးနောက် ယခု လျိုအိမ်တော်၏အစေခံဖြစ်လာသည်။

သခင်မလေးက "ဆရာ" ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ခံယူနိုင်ပါ့မလဲ။

"ချီးကျူးတာ မဟုတ်ပါဘူး။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဆရာက အရာရှိမျိုးရိုးကနေ ဆင်းသက်လာတာ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဉာဏ်ကောင်းပြီး အရာရှိဖြစ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတယ်။ အကယ်၍သာ အိမ်တော်မပျက်စီးဘဲ ကျွန်အဖြစ်ကို မရောက်ခဲ့ရင် နဂါးက ရေတိမ်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နေမှာလဲ။"

လီကျယ်၏မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးများသည် ကျုံ့သွားသည်။ သခင်မလေးသည် ဤသို့သော ရုပ်ရည်ရှိသည်။

မျက်ခုံးများကြားတွင် လျိုအိမ်တော်မှ သေဆုံးသွားသော ခြောက်ယောက်မြောက်ကြင်ယာတော်နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော်လည်း ခြောက်ယောက်မြောက်ကြင်ယာတော်ထက် များစွာ လှပသည်။

အရေးကြီးဆုံးမှာ ဤအမူအရာနှင့် အရှိန်အဝါသည် သာမန်အမျိုးသမီးများနှင့် မတူပေ။ သူမကို ခြောက်ယောက်မြောက်ကြင်ယာတော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်းသည် သူမကို စော်ကားရာရောက်သည်ဟု ခံစားရစေသည်။

လီကျယ်သည် လျင်မြန်စွာ သူ့အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းပြီး အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အရိုအသေပြု၍ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ရိုင်းစိုင်းမိပါတယ်။" စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေ၏။

ဟုတ်သည်၊ စိုးရိမ်ပူပန်နေ၏။ သူ့အထောက်အထားနှင့် ဇာစ်မြစ်ကို သူဌေးကြီးလျိုမှလွဲ၍ သခင်လေးလျိုပင် မသိပေ။ သို့သော် သခင်မလေးသည် စုံစမ်းတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ဤမျှ ရှင်းလင်းစွာ စုံစမ်းတွေ့ရှိခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

"သခင်လေးလျိုက လူညံ့တစ်ယောက်ပဲ။ ဆရာသာ သူ့နောက်လိုက်နေရင် အောင်မြင်မှုရဖို့ ခက်တယ်။ ဆန့်ကျင်ဘက်ကတော့ ကျွန်မတို့လျိုမိသားစုပေါ့။ ဆရာက ကျွန်မကို ကူညီချင်တယ်ဆိုရင် လျိုမိသားစုက သေချာပေါက် အကျိုးကျေးဇူးကြီးကြီးမားမား ပြန်ပေးမှာပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြောလိုက်သည်။

ဤလူသည် အမှန်ပင် နှမြောစရာကောင်းသည်။ အကယ်၍ အိမ်တွင် အပြောင်းအလဲမဖြစ်ခဲ့လျှင် စာမေးပွဲဖြေဆို၍ အရာရှိဖြစ်ပြီး အရာရှိပင် ဖြစ်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အရည်အချင်းရှိသူသည် အရည်အချင်းရှိသူပင်ဖြစ်သည်။ ကျွန်အဖြစ် ရောင်းချခံရပြီး ကျွန်အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိသွားကာ စာမေးပွဲလမ်းကို ဆက်လက်မလျှောက်လှမ်းနိုင်တော့သော်လည်း စီးပွားရေးလမ်းကြောင်းပေါ်တွင်မူ ပါရမီရှိနေသေးသည်။

လီကျယ်၏စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"သခင်မလေးက အလေးအနက်ထားလွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော်မျိုး အခု လျိုအိမ်တော်ကို ရောက်လာပြီဖြစ်တဲ့အတွက် လျိုအိမ်တော်အတွက် အမှုထမ်းရမှာ သဘာဝပါပဲ။" သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းဖန်းသည် သခင်လေးလျိုကို သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် တန်ဖိုးကြီးကြီးမားမား ပေးချေခဲ့ရရာ ထိုအတွက် သူ့စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။

သူသည် လျိုအိမ်တော်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး သခင်လေးလျိုအတွက် အမှုထမ်းကာ အလုပ်များစွာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် ယခုလိုစွန့်ပစ်ခံလိုက်ရလေသည်။

လျိုအိမ်တော်သို့ သူရောက်ရှိလာလျှင် အရေးပေးခံရမည်ကို သူသိရှိထားသည်။ အကြောင်းမှာ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းက သခင်လေးလျိုကို ပေးခဲ့သော အခြေအနေများမှာ အမှန်ပင် အလွန်ကောင်းမွန်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သခင်မလေးက သူ့ကို ကိုယ်တိုင်တွေ့ဆုံပြီး ဤမျှ လေးစားစွာ ဆက်ဆံလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူ အနည်းငယ် အံ့ဩပြီး အနည်းငယ်လည်း ဝမ်းမြောက်မိသည်။

သူ လီကျယ်သည် အရာရှိမျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာပြီး တစ်သက်လုံး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ နေထိုင်သင့်သော်လည်း ကုန်သည်အိမ်တွင် အစေခံဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဤနှစ်များအတွင်း သူသည် သခင်လေးလျိုအတွက် အကြံဉာဏ်များပေးပြီး လျိုမိသားစုအတွက် အလုပ်များစွာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။

သို့သော် လျိုမိသားစုဖခင်နှင့်သား၏မျက်လုံးထဲတွင် သူသည် အစေခံတစ်ဦး၊ အလွယ်တကူ ရောင်းချနိုင်သော ကျွန်တစ်ဦးသာဖြစ်သည်။

ယနေ့ သခင်မလေး မပြောလျှင် သူသည် မိမိကိုယ်ကို အရာရှိမျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာပြီး ယခင်က အထက်တန်းလွှာတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်ကိုပင် မေ့လျော့သွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် သူ့အထောက်အထားစာချုပ်သည် လျိုအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေသည့်အခြေအနေတွင်ပင် သခင်မလေးသည် သူ့ကို ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံပြီး "ဆရာ" ဟု ခေါ်ဆိုကာ ခေါ်ယူစကားဆိုခဲ့ရာ မည်သို့ သူ မအံ့ဩ၊ မဝမ်းမြောက်ဘဲ နေပါ့မလဲ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို 'ကျင့်ခွိုက်' ကို နောက်ဆိုရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို အုပ်ချုပ်ခိုင်းမယ်။" ထို့နောက် သူမသည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော်မျိုး တာဝန်ကို မလစ်ဟင်းစေရပါဘူး။" သူသည် အလျင်အမြန် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

သခင်လေးလျိုက သခင်ကြီးလီနှင့် လျိုမိသားစုတို့နှင့် ပြဿနာဖြစ်ပြီးနောက် သူသည် လျိုမိသားစု၏ကိစ္စများကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

လျိုမိသားစုသည် အပေါ်ယံကြည့်ရသည်လောက် မရိုးရှင်းပေ။ ထို့အပြင် ကျင့်ခွိုက်သည်လည်း သရေစာဆိုင်နှစ်ဆိုင်မျှသာ မဟုတ်ပေ။

လီကျယ်သည် ဤအချိန်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့အပေါ် ထားရှိသော လေးစားမှုသည် သူထင်သည်ထက် များစွာ ကြီးမားကြောင်း မသိသေးပေ။

နောက်ပိုင်း သူ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းထံမှ လျိုမိသားစု၏ အခြေအနေနှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ 'ကျင့်ခွိုက်' အပေါ် ထားရှိသော စီမံကိန်းကို သိရှိသောအခါ လီကျယ်သည် အံ့ဩ၍ မေးရိုးပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူ ဤတစ်ကြိမ် လျိုအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာပြီး လျိုအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ အမှန်ကို ကံကောင်းခြင်းကြီးပင်။ သူ့ဘဝသည်လည်း ဤအချိန်မှစ၍ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

လီကျယ်သည် အမှန်ပင် အရည်အချင်းရှိသူဖြစ်သည်။

သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျှော်လင့်ချက်ကို မလစ်ဟင်းစေဘဲ 'ကျင့်ခွိုက်' ၏ ကိစ္စများကို လျင်မြန်စွာ ကျွမ်းကျင်သွားပြီး 'ကျင့်ခွိုက်' ကို ဈေးကွက်သို့ လျင်မြန်စွာ ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့သည်။

.....

အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ကျိုးမိသားစုခြံ၏ အလုပ်ရုံသည် လျင်မြန်စွာ ပြီးစီးသွားသည်။

ငရုတ်သီးပျိုးပင်များကိုလည်း မြေကြီးထဲသို့ ချပြီး ခြံတစ်ခုစီ၏ လယ်ကွင်းများတွင် စိုက်ပျိုးထားပြီးဖြစ်ရာ လူအများ အလွန်မျှော်လင့်နေကြသည်။

ထိုနေ့တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏မိခင်နှင့် မာရှီနှင့်အတူ ကျိုးမိသားစုခြံအလုပ်ရုံသို့ သွားခဲ့သည်။

ဘာလုပ်ဖို့လဲဟုတ်လား။ သေချာပေါက် သင်တန်းပေးဖို့ ဝက်အူချောင်းအသားခြောက်အလုပ်ရုံမှ အလုပ်သမားများကို ဝက်အူချောင်းနှင့် အသားခြောက်ပြုလုပ်နည်း သင်ကြားပေးဖို့ပင်။

ချီဝူတပ်မှ လူအများအပြားသည် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတွင် ပါဝင်ရန် လာရောက်ကြပြီး အားလုံး ကြည့်ရှုလိုကြသည်။

သို့သော် လူသုံးဆယ်သာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

ထို့အပြင် အဆင့်ဆင့်ခွဲ၍ သင်ကြားပေးပြီး အဆင့်တစ်ခုစီ၏ အလုပ်သမားများသည် ထိုအဆင့်၏ လုပ်ဆောင်မှုအကြောင်းအရာများကိုသာ သင်ယူနိုင်သည်။

သင်ခန်းစာပြီးနောက်မှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဖန်မင်ကို ဝက်အူချောင်းအသားခြောက်အလုပ်ရုံမှ အလုပ်သမားသုံးဆယ်လုံးကို စုစည်းစေပြီး စကားပြောကြားခဲ့သည်။

"အားလုံးပဲ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်မတို့က ရှင်တို့နဲ့အတူ ဝက်အူချောင်းနဲ့ အသားခြောက်လုပ်တာကို လက်တွေ့စတင်တော့မယ်။ လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေပဲ ဝက်အူချောင်းအသားခြောက်အလုပ်ရုံမှာ ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ခွင့်ရမယ်။"

လူအများက ကြားသောအခါ စိတ်အားထက်သန်သွားကြသည်။

ယခု ငရုတ်သီးပျိုးပင်များကို စိုက်ပျိုးပြီးဖြစ်ရာ ခြံ၏အလုပ်များမှာ များစွာ လျော့နည်းသွားသည်။ သူတို့သည် ယခု အလုပ်သစ်များ ရရှိပြီဖြစ်ရာ အားနေခြင်းထက် များစွာ ကောင်းမွန်သည်။

"သခင်မ၊ စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းလုပ်ပြီး ဝက်အူချောင်းနဲ့ အသားခြောက်ကို ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ပါ့မယ်။" ချီဝူတပ်သားတစ်ဦးသည် ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်တို့ သခင်မရဲ့ ယုံကြည်မှုကို မလစ်ဟင်းစေရပါဘူး။" ချီဝူတပ်သားတစ်ဦးသည် လိုက်ပါပြောပြောလိုက်သည်။

အခြားသူများသည်လည်း လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါ၍ သဘောထားကို ဖော်ပြကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လက်ကိုဆန့်တန်းပြီးမှ လူအများကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

"အားလုံးမှာ ဒီလိုယုံကြည်မှုရှိတာ ကောင်းပါတယ်။ အခု ကျွန်မတို့အလုပ်ရုံက အလုပ်စတင်ခါစပဲ။ အရှိန်နည်းနည်းနှေးတာက ကိစ္စမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရည်အသွေးကိုတော့ ထိန်းချုပ်ရမယ်။ လျန်မိသားစုကုန်သွယ်ရေးဘက်က ပထမဆုံးအမှာစာကို ကျွန်မတို့နဲ့ မှာယူပြီးသွားပြီ။ အသားခြောက်ပေါင် သုံးသောင်းနဲ့ ဝက်အူချောင်းပေါင် နှစ်သောင်း။"

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ချီဝူတပ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆွေးနွေးကြပြန်သည်။

အသားခြောက်ပေါင် သုံးသောင်းနှင့် ဝက်အူချောင်းပေါင် နှစ်သောင်း ဟုတ်လား။ ဒီလောက်တောင်များတာလား။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး လူအများကို ထပ်မံတိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

နေရာတကျ တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါမှ ထပ်မံစကားပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ပထမဆုံးအမှာစာပဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ကုန်ပစ္စည်းအရည်အသွေး ကောင်းမွန်ရင် နောက်ဆိုရင် လျန်မိသားစုက အမှာစာတွေ ထပ်တိုးမှာဖြစ်ပြီး ကျွန်မတို့နဲ့ ရေရှည်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှာပါ။"

***