ရွေးချယ်ခြင်း

လင်ရွှီသည် လေးဘက်လေးတန်မှ လေတိုးဝင်နေသော သစ်သားတဲအိမ်လေးထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် သစ်သားပျဉ်ပြားတစ်ချပ်၏ နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကိုကို... ညီမလေး ဗိုက်ဆာတယ်။"

မိန်းကလေးငယ်သည် စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ညစ်ပတ်ပေရေနေကာ သူမသည် လူငယ်လေး လင်ရွှီအား သနားစဖွယ် မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေ၏။

လင်ရွှီသည် သူ၏အဝတ်အစားအောက်မှ ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်တစ်ထုပ်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သတိထား၍ ဖွင့်လိုက်ရာ အတွင်းမှ ပေါင်မုန့်ပြားတစ်ချပ် ထွက်ပေါ်လာ၏။ သို့သော် ပေါင်မုန့်ပြားသည် ပုံပျက်ပန်းပျက် ကြေမွနေလေပြီ။

"ရှောင်ရှီး မြန်မြန် စားလိုက်။"

သူသည် ပေါင်မုန့်ပြားတစ်ဝက်ကို အလျင်အမြန် ပိုင်း၍ သူ၏ညီမ လင်ရှီးထံသို့ ပေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် ပေါင်မုန့်ပြားကို ယူပြီးနောက် အလျင်အမြန် လောဘတကြီး စားသောက်လိုက်၏။

လင်ရွှီမှာမူ ကျန်ရှိသော ပေါင်မုန့်ပြားတစ်ဝက်ကို စားသောက်လိုသော်လည်း စားသောက်မည် ပြုစဉ်မှာပင် တစ်ဝက်ကို ထပ်မံ ပိုင်းလိုက်ပြီး ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်လိုက်ပြန်သည်။

သူ့ညီမ ညအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ သေချာပေါက် ထပ်မံ ဗိုက်ဆာလာဦးမည်ကို သူ သိရှိ၏။

ပေါင်မုန့်ပြားကို စားသောက်ပြီးနောက် သူသည် ဗိုက်ဆာနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ အတင်း ကြိတ်မှိတ် သည်းခံထားရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ထို့နောက် တံခါးဝမှ အလင်းရောင် အနည်းငယ် ပို၍ လင်းသော နေရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ ထိုလျှို့ဝှက်ကျမ်းစာအုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အပေါ်၌ ရေးသားထားသော စာလုံးများကို သူ မှတ်မိ၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကျော်ခန့်မှ အပြောင်းအလဲကြီး မဖြစ်ပွားမီ သူ့မိသားစုသည်လည်း အတော်အသင့် ပြည့်စုံကြပြီး မိဘနှစ်ပါးစလုံးသည် အတော်လေး ကျော်ကြားသော သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်... ထို့ကြောင့် သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စာတတ်မြောက်ခဲ့၏။ သို့သော် အပြောင်းအလဲကြီး ဖြစ်ပွားပြီးနောက် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မိသားစုဝင်များအားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့၏။

အိမ်သည်လည်း ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

သူနှင့် သူ၏ညီမငယ်တို့ နှစ်ဦးတည်းသာ အပြန်အလှန် မှီခိုလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

"ဒါက ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း လက်သီးသိုင်းပညာတစ်ရပ်နဲ့ တူပါလား။"

လင်ရွှီသည် အကြမ်းဖျင်း လှန်လှော ကြည့်ရှုပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် နားလည်မှု ရရှိသွား၏။

သူ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အကြီးအကဲက ဘာကြောင့်များ သူ့အား ဤမျှ သာမန်ဖြစ်သော လက်သီးသိုင်းပညာကို ပေးအပ်ခဲ့ရတာလဲ။

ဤသို့သော သာမန် လက်သီးသိုင်းပညာသည် ယီလင်မြို့ကဲ့သို့သော မြို့ပြနိုင်ငံငယ်လေး၌ပင် ပေါပေါများများ တွေ့ရသော အရာဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူ အလွန် ရှားပါးလှ၏။

သို့သော် သူသည် ကျင့်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သေး၏။

အကြောင်းမှာ ဤသည်မှာ သူ့ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲရန် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူသည် သူ့ညီမငယ်အား သူနှင့်အတူ ဆက်လက်၍ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်းကို မခံစားစေလိုတော့ပေ။

"ဒီလက်သီးသိုင်းပညာကို ပြည့်စုံတဲ့အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံမယ်... ငါ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မှာပါ။"

လင်ရွှီသည် ချက်ချင်းပင် အလေးအနက် လေ့လာစပြုလိုက်၏။

.......

တောင်ပေါ်မှ တာအိုကျောင်းတော်အတွင်း၌။

လီချန်သည် အချိန်ခေါင်းလောင်း၏ ဘေး၌ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေ၏။ သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံသည် မြို့ငယ်လေးအတွင်းမှ ထိုလူငယ်လေးအား အာရုံခံစားနေ၏။

လူငယ်လေးနှင့် သူ၏ညီမငယ်သည် ပေါင်မုန့်ပြားဖြင့်သာ ဗိုက်ဖြည့်နေရသဖြင့် အခြေအနေ အလွန် ခက်ခဲနေသည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။

သူ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကျော်ခန့်မှ ထိုအပြောင်းအလဲကြီးသည် ဤမောင်နှမနှစ်ဦးအား မိဘမဲ့များ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှား၏။

ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးသည် ယီလင်မြို့အတွင်း၌ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရှိနေ၏။

သူသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ကျင့်ကြံခြင်း စတင်လိုက်၏။

နောက်ဆက်တွဲ လအနည်းငယ်အတွင်း လီချန်သည် အမတနယ်မြေ၌သာ အမြဲ နေထိုင်ခဲ့၏။

သူသည် နေ့စဉ် ကျင့်ကြံခြင်း ထို့နောက် သူ ရွေးချယ်ထားသော လူငယ် ယောက်ျားလေး၊ မိန်းကလေး ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်၏။

ထို လင်ရွှီအပြင် သူ ဤအချိန်အတောအတွင်း နောက်ထပ် လူ ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို ဆက်တိုက် ရွေးချယ်ခဲ့သေး၏။

အားလုံးသည် ပါရမီ အတော်လေး ကောင်းမွန်ကြ၏။ ထို့အပြင် အားလုံးမှာ မိဘမဲ့များသာ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် ပါရမီ အမြင့်မားဆုံးမှာမူ ထို လင်ရွှီပင် ဖြစ်၏။

အခြားသူများမှာ 'ရတနာအလင်းတန်းအဆင့်' 'တိမ်ပန်းနုရောင်အဆင့်' များသာ ဖြစ်ကြသည်။

နောက်ထပ် လဝက်ကျော်ခန့် လေ့လာကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ နောက်ဆုံးတွင် လူငါးဦးကို အတည်ပြု ရွေးချယ်လိုက်၏။

ကျန်ရှိသော သူများကိုမူ သူ လက်လျှော့လိုက်၏။ အများစုမှာ စိတ်နေသဘောထား မကောင်းမွန်ကြပေ။ သူ တပည့်များ လက်ခံရာ၌ ပါရမီအပြင် စိတ်နေသဘောထားသည်လည်း အလွန် အရေးကြီးလှ၏။ သူသည် အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားပြီး ကောက်ကျစ် ဆိုးသွမ်းသော သူများကို လက်ခံလိုခြင်း မရှိပေ။

အနည်းဆုံး ယခုအချိန်အထိ နှလုံးသားမဲ့တောင်ထွတ်၏ တပည့်များထဲ၌ ဆရာ့ကို သစ္စာဖောက်၍ ဂိုဏ်းကို ပုန်ကန်သည့် ကိစ္စ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း မရှိသေးပေ။

........

တောင်အောက်။

လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် တိတ်တဆိတ် တောင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းလျက် ရှိ၏။

အနောက်တောင်ကို ယီလင်မြို့မှ မိသားစုကြီးအနည်းငယ်က ပိတ်ဆို့ထားသောကြောင့် မသက်ဆိုင်သူများ အနီးကပ် ချဉ်းကပ်ရန် အခြေခံအားဖြင့် မဖြစ်နိုင်ဘဲ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိပေ။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သူ လမ်းတစ်လျှောက် နောက်တောင်သို့ ချဉ်းကပ်လာရာ ကင်းလှည့်နေသော လူများနှင့် တွေ့ကြုံလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းစွာပင် အတွေ့မခံခဲ့ရပေ။

ဤသို့ဖြင့် သူသည် အန္တရာယ်ကြားမှ ဘေးကင်းစွာဖြင့် အနောက်တောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့၏။

သူသည် မသိရှိခဲ့သည်က ဤအရာအားလုံးမှာ တကယ်တော့ လီချန်က အမှောင်ထဲမှနေ၍ သူ့အတွက် ဖုံးကွယ်ပေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

မဟုတ်ပါက သူ မည်မျှပင် သတိထားစေကာမူ ထိုကင်းလှည့်သူများကို ရှောင်တိမ်းရန်မှာ အခြေခံအားဖြင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။

တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ လင်ရွှီသည် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ အကြောင်းမှာ နောက်ထပ် မည်သူနှင့်မျှ မတွေ့ကြုံခဲ့ရတော့သောကြောင့်ပင်။

မိသားစုကြီးများမှ လူများပင်လျှင် တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ရန် မဝံ့ရဲကြဘဲ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တည်ရှိမှုအား အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်ကြ၏။

သူ ထိုပျက်စီးနေသော တာအိုကျောင်းတော်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လင်ရွှီ၏ စိတ်တွင်း၌ မျှော်လင့်ချက်နှင့် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုများ ပြည့်နှက်သွား၏။

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အကြီးအကဲက သူ့အား တပည့်အဖြစ် လက်ခံပါ့မလား။

........

တာအိုကျောင်းတော်အတွင်း၌။

ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

လီချန်သည် ယခင်က အကျဉ်းချုံး ပြုပြင်ခဲ့ပြီး နေ့စဉ် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်း အချို့ကို ဖြည့်စွက်ထားခဲ့၏။

ရုတ်တရက် လူငယ်လေးတစ်ဦး ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး သတိကြီးစွာသော ပုံစံဖြင့် ရှိနေ၏။

"ကောင်လေး ဝင်ခဲ့။"

လီချန်၏ တည်ငြိမ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

လင်ရွှီသည် ကြားသည်နှင့် အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော လီချန်အား တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

"စီနီယာ ကျွန်တော် 'ဓားထိုးဖောက်လက်သီး' ကို ပြည့်စုံတဲ့အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံပြီးပါပြီ။"

လင်ရွှီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

"အင်း မင်း တစ်ခေါက်လောက် ထုတ်ပြကြည့်။"

လီချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့ စီနီယာ။"

လင်ရွှီသည် အလျင်အမြန်ပင် ခန်းမအတွင်း၌ အနေအထား ယူလိုက်ပြီး 'ဓားထိုးဖောက်လက်သီး' ကို ထုတ်ဖော် ပြသလိုက်၏။

တစ်ခေါက် ကျင့်ကြံပြီးဆုံးသွားသောအခါ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်၏။

"အင်း မဆိုးဘူး မင်း ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လေ့လာပြီး ဒီလောက် တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ 'ဓားထိုးဖောက်လက်သီး' ကို ပြည့်စုံတဲ့အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့တာ တော်တော် ချီးကျူးစရာပဲ။"

လီချန်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ဝင်ရိုးစွန်းအလင်းတန်းအဆင့် ပါရမီရှင် အမတမျိုးနွယ် သွေးကြော နိုးထလာသူနှင့် ထိုက်တန်ပါပေသည်။ သူ့အခြား တပည့်များသာဆို တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ စွမ်းဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လီချန်၏ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားလာသဖြင့် တောင်းဆိုမှုသည်လည်း သဘာဝအတိုင်း မြင့်မားလာခဲ့၏။

ထို့အပြင် အမတနယ်မြေ၌ ဖြစ်နေသဖြင့် ရှုထောင့်ပေါင်းစုံမှ စံနှုန်းများသည် မြင့်တက်လာသင့်သည်သာ။

"ငါ မင်းကို အမည်ခံတပည့်အဖြစ် လက်ခံမယ်။ နောက်ဆက်ပြီး မင်းကို ကျင့်စဉ်တစ်ရပ် သင်ကြားပေးမယ် မင်း ပြန်သွားပြီး ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံလိုက်။"

လီချန်က ဆက်လက် ပြောလိုက်၏။

ဆက်လက်၍ လီချန်သည် လက်ညှိုးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး အနတ္တပုံရိပ်ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို လူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ကာ 'နှလုံးသားမဲ့ဓားကျမ်း' နှင့် 'စင်ကြယ်သောသူတော်စင်ခန္ဓာ' နည်းလမ်းကို တိုက်ရိုက် ခေါင်းထဲသို့ ထည့်သွင်းသည့်နည်းလမ်းဖြင့် လူငယ်လေး လင်ရွှီအား သင်ကြားပေးလိုက်၏။

ထို့အပြင် လီချန်သည် ထိုဓားရည်ရွယ်ချက်တစ်ချက်ကို လူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပိတ်လှောင် ချန်ထားခဲ့ပြီး အန္တရာယ်နှင့် တွေ့ကြုံသည်နှင့် ဤဓားရည်ရွယ်ချက်သည် အလိုအလျောက် အသက်ဝင်လာပေလိမ့်မည်။

အကြောင်းမှာ လီချန်သည် လူငယ်လေးအား နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ကြံစည်ထားခြင်း မရှိဘဲ သူ့အား ယီလင်မြို့၌သာ ဆက်လက် နေထိုင်စေလျက် သိုင်းပညာလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံစေမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ယီလင်မြို့အတွင်း၌ သူ အချိန်မရွေး လေဟာာနယ်ကို ဖြတ်သန်း၍ လမ်းညွှန် ပြသနိုင်ရာ မည်သည့်အရာကိုမျှ စိုးရိမ်ပူပန်စရာ မလိုပေ။

ထို့အပြင် သူ၏အစီအစဉ်အတွင်း၌ သူ အမတနယ်မြေ၌ မွေးမြူထားသော တပည့်များသည် အဓိကအားဖြင့် နောင်အနာဂတ်၏ အစီအစဉ်အတွက် ဖြစ်၏။

ဤသို့ဖြင့် လင်ရွှီ အစရှိသော သူတို့သည် အမတနယ်မြေ၏ ဌာနေသားများအနေဖြင့် အင်အားစုများ တည်ထောင်နိုင်ပြီး သူ့အတွက် သတင်းအချက်အလက်များ စုဆောင်းပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

အမှန်တွင် လီချန်သည် သေမျိုးဘုံမှ တပည့်များကို အမတနယ်မြေ ဤဘက်သို့ လာရောက် ခြေဆန့်ခိုင်းစေရန်လည်း တွေးတောမိခဲ့၏။

ဤဘက်၌ ပိုမို ကောင်းမွန်သော ကျင့်ကြံမှု ပတ်ဝန်းကျင် ရှိနေသဖြင့် သူ့တပည့်များ၏ ကျင့်ကြံမှုအပေါ် သေချာပေါက် အကျိုးကျေးဇူး ရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် အန္တရာယ် အလွန် ကြီးမားလှ၏။

အကယ်၍ သူ လူများကို ကမ္ဘာနှစ်ခုအကြား လွတ်လပ်စွာ ခေါ်ဆောင် သွားလာနိုင်သည့် ကိစ္စ ပေါက်ကြားသွားပါက ကြီးမားသော ဒုက္ခများကို မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်စေပေလိမ့်မည်။

သူသည် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းလျှို့ဝှက်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း ဤကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် အမတနယ်မြေအတွင်း၌ အလွန် သာမန်မျှသာ ဖြစ်၏။

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် သူ အမတနယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ပြုမူ လုပ်ဆောင်သမျှ အမြဲ တိတ်ဆိတ်ပြီး သတိကြီးစွာ ထားခဲ့ကာ မလွှဲမရှောင်သာသော အခြေအနေသို့ မရောက်ပါက လွယ်ကူစွာ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကျော်က သူ တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရခြင်းမှာ မူလဇစ်မြစ်အထောက်အထားကို တည်ဆောက်၍ ဤသို့ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားရပေမည်။

ထို့အပြင် အချိန်ခေါင်းလောင်းနယ်ပယ်သည် ဤနေရာ၌ ရှိနေသဖြင့် ဤ ယီလင်မြို့သည်လည်း သူ၏ အမတနယ်မြေမှ အရေးကြီးသော အခြေစိုက်စခန်း ဖြစ်လာပေတော့မည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။"

လင်ရွှီ၏ စိတ်ထဲ၌ အလွန် ဝမ်းမြောက်နေ၏။

အမည်ခံတပည့်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဆရာသည် ယီလင်မြို့တစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်ခဲ့သော ထို အမတနယ်မြေမှ အကြီးအကဲ ဖြစ်နိုင်ခြေ ကြီးမား၏။

အမည်ခံတပည့် ဖြစ်လာရန် မဆိုထားဘိ အစေခံတစ်ဦးအဖြစ် လုပ်ဆောင်ရလျှင်ပင်... သူသည် ကြီးမားလှသော ကံကောင်းသည့် အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်ဟု ယူဆပေမည်။

လင်ရွှီ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားသောအခါ လီချန်သည် သူ့အား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်အိတ်နှင့် ဆေးလုံးများကိုပါ ပေးအပ်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံမှုအတွက် အသုံးပြုရန် ဖြစ်၏။

အကြောင်းမှာ လင်ရွှီသည် သိုင်းပညာလမ်းစဉ်ကို တရားဝင် ဝင်ရောက် ကျင့်ကြံတော့မည်ဖြစ်ရာ လုံလောက်သော ကျင့်ကြံမှု သယံဇာတများ လိုအပ်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဤကမ္ဘာ၏ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှ ယွမ်ချီများ အလွန် သိပ်သည်းသော်လည်း လင်ရွှီသည် အမတနယ်မြေမှ လူတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျင့်ကြံလိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှ ယွမ်ချီများကို စုပ်ယူ၍ ကျင့်ကြံနိုင်သော်လည်း လီချန်၏အမြင်၌ ဤသည်မှာ လင်ရွှီ၏ကျင့်ကြံမှုအရှိန်ကို လွှမ်းမိုးမှု ရှိနေစေဦးမည် ဖြစ်၏။

နောက်ပိုင်း လဝက်ကျော်အတွင်း အခြား ရွေးချယ်ခံရသူ အနည်းငယ်သည်လည်း 'ဓားထိုးဖောက်လက်သီး' ကို ဆက်တိုက် ပြည့်စုံသွားကြပြီး တောင်ပေါ်မှ တာအိုကျောင်းတော်သို့ လာရောက်ကာ လီချန်၏တပည့်များအဖြစ် ခံယူလျက် အမည်ခံတပည့်များ ဖြစ်လာကြပြီး လီချန်၏ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် 'နှလုံးသားမဲ့ဓားကျမ်း' နှင့် 'စင်ကြယ်သောသူတော်စင်ခန္ဓာ' နည်းလမ်းကို သင်ကြားခြင်း ခံခဲ့ကြရ၏။

လီချန်သည် ဤအမည်ခံတပည့်အနည်းငယ်အား အချင်းချင်း တစ်ဦး၏ တည်ရှိမှုကို တစ်ဦး သိရှိစေပြီး ဤသို့ဖြင့် ညီအစ်ကို မောင်နှမ သံယောဇဉ်ကို လျင်မြန်စွာ တည်ဆောက်နိုင်ပေမည်။

ထို့အပြင် အချင်းချင်း စည်းလုံးညီညွတ်ကြပါက ယီလင်မြို့၌ ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ ရှင်သန်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လီချန်သည် သူတို့အား တာအိုကျောင်းတော်၏ ကိစ္စရပ်များကို အပြင်သို့ ပေါက်ကြားစေခြင်း မပြုရန် တင်းကြပ်စွာ တားမြစ်ထား၏။

.......

တစ်နှစ်တစ်ခါ ကျင်းပမြဲဖြစ်သော စုယွမ်ပွဲတော်သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြန်၏။

မိစ္ဆာကပ်ဘေး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် မိစ္ဆာခြေရာများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဖြစ်ပွားနေဆဲပင် သို့သော် အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ သေမျိုးဘုံသည် ယေဘုယျအားဖြင့် တည်ငြိမ်မှုဆီသို့ ဦးတည်နေ၏။

နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသည် ဤနှစ်များအတွင်း လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခဲ့ပြီး သြဇာအာဏာသည် ထိုက်ဝူလမ်းစဉ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် မွေးဖွားလာသော ကောင်းကင်ဘုံသားများသည် မပြတ်တောက်ဘဲ အခြား ဌာနေ အင်အားစုများကို များစွာ ကျော်လွန်သွားခဲ့၏။

နှလုံးသားမဲ့တောင်ထွတ်အပေါ်၌ တပည့်များအားလုံး ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြ၏။

ယခု နှလုံးသားမဲ့မျိုးဆက်သည် အခြေခံအားဖြင့် နှစ်စဉ် စုယွမ်ပွဲတော်၌ တစ်ကြိမ် ဆုံစည်းလေ့ ရှိကြ၏။

"ဆရာ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဆရာ့ကို အရက်တစ်ခွက် ဆက်သပါတယ်။"

တိုက်ရိုက်တပည့်အနည်းငယ်သည် လီချန်နှင့် စားပွဲတစ်ဝိုင်းတည်း၌ ထိုင်နေကြပြီး ယန်ဖန်းက အရက်ခွက်ကို မြှောက်လျက် ပြောလိုက်၏။

ဝမ်ဝမ်သည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူသည် လူတစ်ယောက် လဲသွားသကဲ့သို့ပင်... ယခင်ကကဲ့သို့ လျှပ်ပေါ်လော်လီခြင်း မရှိတော့ပေ။

ချက်ချင်းပင် ယန်ဖန်း၏ အဆိုပြုချက်အောက်၌ လူအားလုံးသည် ထရပ်လိုက်ကြပြီး အရက်ခွက်များကို မြှောက်ကာ လီချန်အား အရက် ဆက်သကြ၏။

"မင်းတို့ရဲ့ ဆရာဘိုးဘိုးသာ ရှိနေသေးပြီး အခု နှလုံးသားမဲ့တောင်ထွတ်ကို မြင်တွေ့သွားရင် သေချာပေါက် အရမ်း ဝမ်းသာနေမှာပဲ။"

လီချန်သည် အရက်ခွက်ကို ယူ၍ ခပ်ဖွဖွ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ခန်းမအပြည့်ရှိ တပည့်များကို ကြည့်ကာ ခံစားချက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ယခု နှလုံးသားမဲ့တောင်ထွတ်၏ တပည့်များ ပေါင်းလိုက်လျှင် ဆယ်ဂဏန်းများစွာ ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ဤနှစ်များအတွင်း သူ၏တပည့် တူ တူမများပင် တပည့်များ လက်ခံခဲ့ကြပြီး သို့မဟုတ် ချစ်သူများ ရရှိပြီးနောက် လက်ထပ် သားသမီး မွေးဖွားခဲ့ကြရာ... ယခု နှလုံးသားမဲ့တောင်ထွတ်၏ မျိုးဆက်သည် ပဉ္စမမျိုးဆက်အထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ဆရာသည် ပထမမျိုးဆက်၊ သူသည် ဒုတိယမျိုးဆက်၊ တိုက်ရိုက်တပည့်အနည်းငယ်သည် တတိယမျိုးဆက်...

ဤသည်မှာ သူ နှလုံးသားမဲ့တောင်ထွတ်၏ မျိုးဆက်အပေါ် တောင်းဆိုမှု တင်းကြပ်ထားသေးသည်။ ပထမဆုံး 'ဓားထိုးဖောက်လက်သီး' ပြည့်စုံရမည်... ထိုမှသာ ဝင်ရောက်ရန် အရည်အချင်း ရှိမည် သို့မဟုတ်ပါက နှလုံးသားမဲ့တောင်ထွတ်၏ တပည့်များသည် လွယ်ကူစွာ တစ်ရာ ကျော်လွန်သွားပေလိမ့်မည်။

နှလုံးသားမဲ့တောင်ထွတ်သည် ယခုအချိန်အထိ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခဲ့ရာ အခြေခံအားဖြင့် သူ စိတ်ပူပန်စရာ မလိုတော့ဘဲ နောက်မျိုးဆက်မှ တပည့်အနည်းငယ်က အလိုအလျောက် စီမံခန့်ခွဲကြပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် သူ၏ ဤတပည့်အနည်းငယ်သည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ အဓိက ကျောရိုးများ ဖြစ်လာကြပြီး ဂိုဏ်း၏အာဏာကို ထိန်းချုပ်ထားကြ၏။

နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ အခြား တောင်ထွတ်အနည်းငယ်မှာမူ အခြေခံအားဖြင့် ဘေးသို့ ကပ်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။

မတတ်နိုင်ပေ။ ကောင်းကင်ဘုံသား အရေအတွက် နှိုင်းယှဉ်၍ မရသည်ကို မဆိုထားဘိ ကောင်းကင်ပုံရိပ်အဆင့် ကောင်းကင်ဘုံသားပင် မရှိသဖြင့် နှလုံးသားမဲ့တောင်ထွတ်က အာဏာ မထိန်းချုပ်လိုလျှင်ပင် အဆင့်တက်၍ တာဝန်ယူရတော့မည် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ယခု နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသည် နှလုံးသားမဲ့တောင်ထွတ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း ဖြစ်နေ၏။

ဤအပေါ်၌ လီချန်သည် မည်သည့်အခါမျှ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်လေ့ မရှိပေ။

ထို့အပြင်... သူသည် တာအိုဂိုဏ်း သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ကိစ္စရပ်များကိုပင် ရှားရှားပါးပါးသာ ဝင်ရောက် စီမံ၏။

တာအိုဂိုဏ်း သူတော်စင်အရှင် သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် အကြိမ်တိုင်း တာအိုဂိုဏ်း သို့မဟုတ် သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့သို့ သွားရောက်သောအခါ... သူ၏ မြေခွေးရုပ်သေးကိုယ်ပွားသာလျှင် ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်၏။

ယခု မြေခွေးရုပ်သေး၏ အစွမ်းနှင့် မွေးရာပါ အစွမ်းထက်စွမ်းရည်ဖြင့် ထျန်းကျီဂိုဏ်းနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းမှ အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်များပင်လျှင် ခွဲခြား သိရှိနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ယခု သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အင်အား ကွာဟမှုသည်လည်း အလွန် ပြင်းထန်နေ၏။

အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်အနည်းငယ် ကျဆုံးသွားပြီးနောက် နိယာမဂိုဏ်း၊ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၌ ယခုအချိန်အထိ အကြွင်းမဲ့သူတော်စင်အသစ် မွေးဖွားလာခြင်း မရှိသေးပေ။

တကယ်တော့ တာအိုဂိုဏ်းသည်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်၏။

သူ ချန်ယွမ်ဟူသော သူတော်စင်အရှင် ရှိနေသော်လည်း သူသည် တာအိုဂိုဏ်း၏ မွေးမြူခြင်းကို ခံခဲ့ရသူ မဟုတ်ပေ။

.......

စုယွမ်ပွဲတော် ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် လီချန်သည် မြေအောက်နန်းတော်သို့ ပြန်လည်၍ ဗလာသို့ပြန်ခြင်း ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

အမှန်တွင် လွန်ခဲ့သော လဝက်ကတည်းက ဗလာသို့ပြန်ခြင်းသည် စတင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဤ စုယွမ်ပွဲတော်ကို ဖြတ်သန်းရန်အတွက် သူ နောက်ဆုတ်ထားခဲ့ခြင်းမျှသာ ဖြစ်၏။

"ဆရာ။"

ဤအချိန်၌ ယန်ဖန်းနှင့် ဝမ်ဝမ်တို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။

"ဘာကိစ္စလဲ။"

လီချန်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

"ဆရာ ... ဆရာ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကို အမတနယ်မြေကို ပို့ပေးလို့ ရမလား။"

ယန်ဖန်းသည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းမွန်တဲ့ နေ့ရက်တွေကို မဖြတ်သန်းဘဲ ဘာဖြစ်လို့ အမတနယ်မြေကို သွားချင်ရတာလဲ။"

လီချန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဝမ်ဝမ်အား ကြည့်လိုက်၏။

"ဆရာ ကျွန်တော်နဲ့ ဝမ်ဝမ်က အိပ်မက်နယ်ပယ်ကို သွားချင်လို့ပါ... အမတနယ်မြေထဲမှာမှ အိပ်မက်နယ်ပယ်ထဲကို ပိုပြီး အဆင်ပြေပြေ ဝင်ရောက်နိုင်မှာမို့လို့ပါ။"

ယန်ဖန်းက ပြောလိုက်၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကျော်က လင်ဝမ်အိမ်တော်က လူလွှတ်ပြီး ယီလင်မြို့ကို လာတိုက်တာ အဲ့ဒီမြို့ငယ်လေး ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်... အမတနယ်မြေကို ပြန်သွားရတဲ့ အန္တရာယ်က ဘယ်လောက် ကြီးမားလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။"

လီချန်သည် ဝမ်ဝမ်အား ကြည့်လျက် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"စီနီယာ... ကျွန်မက ကျွန်မရဲ့ ခမည်းတော်အတွက် ကလဲ့စား ချေချင်ရုံလေးပါ။"

ဝမ်ဝမ်၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် နီရဲလာခဲ့၏။

ဤနှစ်များအတွင်း သူမသည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၌ အမှန်တကယ်ပင် အလွန် တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ခဲ့ရသော်လည်း နှလုံးသားထဲမှ ထိုဆူးငြောင့်ကို မည်သည့်အခါမျှ ဆွဲနှုတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သဖြင့် သူမ၏စိတ်တွင်းမှာ အလွန် နာကျင် ခံစားနေရ၏...

"ယန်ဖန်း မင်း သူနဲ့အတူ အမတနယ်မြေကို သွားဖို့ သေချာပြီလား။ ဟိုဘက်ကို ရောက်သွားရင် ဆရာ မင်းတို့ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်။"

လီချန်က ပြောလိုက်၏။

ယီလင်မြို့အတွင်း၌ သူသည် ဝမ်ဝမ်အား အကာအကွယ် ပေးနိုင်သော်လည်း ယီလင်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားပါက ထိုအခါ သူလည်း မတတ်နိုင်တော့ပေ။

သူသည် စွန့်စား၍ ယီလင်မြို့မှ ထွက်ခွာမည် မဟုတ်ပေ။

"ဆရာ တပည့် သေချာပါတယ်။"

ယန်ဖန်း၏ မျက်ဝန်းများသည် အလွန် ခိုင်မာလျက် ပြောလိုက်၏။

သူသည် ဝမ်ဝမ် နေ့စဉ် နာကျင် ခံစားနေရသည်ကို မကြည့်ရှုလိုတော့ပေ။ သူ ဝမ်ဝမ်အား ကူညီလိုသော်လည်း သူ၏အစွမ်းမှာ နိမ့်ကျလှပြီး ယခုအချိန်အထိ သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်၏ အနားသတ်၌သာ လှည့်ပတ်နေကာ တိုးတက်နိုင်ခြင်း မရှိသေး... ထို့ကြောင့် သူသည် မျှော်လင့်ချက်ကို အမတနယ်မြေနှင့် အိပ်မက်နယ်ပယ်အပေါ်၌ တင်ထားလိုက်၏။

"ထားလိုက်တော့။"

လီချန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။

သူသည် ယန်ဖန်း နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၌ ဆက်လက် နေထိုင်ပါက... သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်သို့ တိုးတက်ရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး အဓိကအားဖြင့် ကြမ်းတမ်းမှု မလုံလောက်သောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိ၏။

လူတိုင်း၌ မိမိ၏ကိုယ်ပိုင် လမ်းကြောင်း ရှိကြသည်။ ယန်ဖန်း ဤလမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ် လိုက်မှတော့ သူလည်း တားဆီးတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤ ယန်ဖန်းသည် ကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။ ဒါက သူ ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့သော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လျက် မြေအောက်နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

"အမတနယ်မြေကို ရောက်သွားပြီးရင် မင်းတို့ ယီလင်မြို့ကနေ ကြိုက်သလို ထွက်မသွားကြနဲ့ သိရဲ့လား။"

လီချန်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို ထိုဘက်သို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် သတိပေး ပြောကြားလိုက်၏။

ယီလင်မြို့အတွင်း၌ ရှိနေသရွေ့ အချိန်ခေါင်းလောင်းနယ်ပယ်၏ ဖုံးကွယ်မှု ရှိနေသဖြင့်... လင်ဝမ်အိမ်တော်၏ သူလျှိုများလည်း ဝမ်ဝမ်၏ အငွေ့အသက်ကို ဖမ်းယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။"

ယန်ဖန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

ဆက်လက်၍ လီချန်သည် လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိသော လှိုင်းလုံးတစ်ရပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ဝမ်နှင့် ယန်ဖန်းတို့ နှစ်ဦးအား လွှမ်းခြုံသွား၏။

နောက်တစ်ခဏ၌ သူတို့နှစ်ဦးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"ကြည့်ရတာ နောက်ထပ် ကိုယ်ပွားတစ်ယောက် ထပ်ပြီး သန့်စင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရဦးမယ်။"

လီချန်သည် သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

သူ ဗလာသို့ပြန်ခြင်းအခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် မြေခွေးရုပ်သေးသည် တစ်နေရာတည်းကိုသာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်မည်... နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း ဤဘက်သည် အဓိကကျသဖြင့် သေချာပေါက် အဓိကထား၍ ဂရုစိုက်ရပေမည်။

ထို့ကြောင့် မြေခွေးရုပ်သေးသည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း ဤဘက်၌ ကျန်ရစ်ရမည်မှာ သေချာ၏။

သို့သော် ယီလင်မြို့ ထိုဘက်မှာမူ အချိန်ခေါင်းလောင်းနယ်ပယ်၏ အကြောင်းကြောင့် နောင်အနာဂတ်၌ သူ၏ အမတနယ်မြေမှ အရေးကြီးသော အခြေစိုက်စခန်း ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ရာ အဓိကထား၍ စီမံခန့်ခွဲရပေမည်။

ယီလင်မြို့၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် လုံခြုံရေးကို အာမခံနိုင်ရန်အတွက် သူ သေချာပေါက် အစီအစဉ်များ ချမှတ်ထားရပေမည်။

ကိုယ်ပွား တာဝန်ယူ စောင့်ကြပ်နေမှသာလျှင် အချိန်ခေါင်းလောင်းနယ်ပယ်၏ စွမ်းအားကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ခြေ ရှိပြီး ၎င်းမှတစ်ဆင့် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော အင်အားကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ပေမည်။

မတတ်နိုင်ပေ။ မည်သူက သူ့အား ယခု ကမ္ဘာသုံးခုအကြား သွားလာနေရသူ ဖြစ်စေခဲ့လို့လဲ။ တကယ်ပဲ အရာအားလုံးကို လိုက်ပြီးဂရုစိုက်နေရတာ အပြီးကို မသတ်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ကိုယ်ပွား သန့်စင်ခြင်းသည်လည်း ဤမျှ မလွယ်ကူပေ။ သင့်တော်သော ကိုယ်ပွားအခွံ ရှိရန် လိုအပ်၏။ မြေခွေးဖြူကဲ့သို့သော ကိုယ်ပွားအခွံမျိုးမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ရရှိရန် ခက်ခဲလှ၏။

လီချန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် ဗလာသို့ပြန်ခြင်း ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

***