ဓားတာအိုအငွေ့အသက်ကို နားလည်ခြင်း

အချိန်သည် လွန်းပျံတစ်စင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာကုန်ဆုံးသွားပြန်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်ငါးဆယ်ကျော် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

ဤနှစ်များအတွင်း လီချန်သည် အခြေခံအားဖြင့် ယီလင်မြို့၏ နောက်ဘက်တောင်ကုန်းရှိ တာအိုကျောင်းတော်တွင် ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး နှစ်နှစ်ကျော်လျှင် တစ်ကြိမ် ဗလာသို့ပြန်ခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့၏။

ကောင်းကင်ဘုံဓားစံအိမ်မှာမူ ဆယ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် ဧည့်သည်အကြီးအကဲ၏ ထောက်ပံ့ကြေးကို တံခါးဝအထိ လူလွှတ်၍ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး တစ်ကြိမ်မျှ မပျက်ကွက်ခဲ့ချေ။

မူလက လီချန်သည် ကောင်းကင်ဘုံဓားစံအိမ်တွင် ကြီးမားသော ဒုက္ခတစ်ခုခု ရှိနေသောကြောင့် သူ့ကို အသည်းအသန် ဆွဲဆောင်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ ထိုသို့မဟုတ်ပုံရပေ။ ဤနှစ်ငါးဆယ်ကျော်အတွင်း သူ့အား တစ်ကြိမ်မျှ ကူညီရန် မတောင်းဆိုခဲ့ချေ။

သို့သော် လီချန်သိသည်မှာ ဤသို့ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းလျှို့ဝှက်နယ်ပယ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို ထောက်ပံ့နေခြင်းသည် အနာဂတ်တွင် တောင်းဆိုစရာတစ်ခုခု ရှိမည်မှာ သေချာပေသည်။

........

ဤနေ့တွင်။

တာအိုကျောင်းတော်အတွင်း၌။

လီချန်သည် ကျင့်ကြံပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်၏။

သူ၏စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားသွားသည်၊ စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ခေါ်ယူပြီး နောက်ဆုံးသတင်းအချက်အလက်များကို စစ်ဆေးလိုက်လေသည်။

အိမ်ရှင်: လီချန် (ဘုံအဆင့်တက်ခြင်း ၁၉/၁၀၀)။

အမတနယ်မြေ (အစောပိုင်းအဆင့် ၄၇/၁၀၀)။

ယန်ဝိညာဉ် (၉၉/၁၀၀) [ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း] [ဗလာသို့ပြန်ခြင်း]။

အချိန်ခေါင်းလောင်း (ဝိညာဉ် ၇၇၀၁၂/၁၀၀၀၀၀)။

ကောင်းကင်ဘုံ စတုတ္ထဓား (ဗလာနယ်ဖောက်ခွဲခြင်း၊ သံချပ်ကာဖောက်ခွဲခြင်း၊ နယ်မြေချိုးဖျက်ခြင်း၊ ဝိညာဉ်ချိုးဖျက်ခြင်း)၊ ကောင်းကင်ဘုံ ပဉ္စမဓား (အငယ်စားပြီးမြောက်ခြင်း ၉၁/၁၀၀)။

ဝိညာဉ်နတ်ဘုရား: ထျန်းကုန်း (၃၈/၁၀၀)၊ ရွှမ်ယန် (၃၃/၁၀၀)၊ ကျူယင် (၃၁/၁၀၀)။

နှလုံးသားမဲ့ဓားရည်ရွယ်ချက်: (ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်)။

နတ်ဘုရားစွမ်းရည်: ခန္ဓာကိုယ်ချုပ်တည်းခြင်းနတ်ပုလဲလုံး။

ချန်ယွမ်အစီအရင်ကျမ်း (ဧကဒသမအခြေခံ ၉၉/၁၀၀)။

မြေခွေးရုပ်သေး (.....)

နှစ်ငါးဆယ်ကျော်ကြာ ဗလာသို့ပြန်ခြင်းက သူ၏ဘုံအဆင့်တက်ခြင်း တိုးတက်မှုကို ၁၉ သို့ ရောက်ရှိစေခဲ့၏။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် ဆယ့်ကိုးလှမ်း ဗလာသို့ပြန်ခြင်း အမတနယ်မြေသားဟု မှတ်ယူနိုင်ပေပြီ။

ထို့အပြင် သူ၏ယန်ဝိညာဉ်တိုးတက်မှုသည် ကိုးဆယ့်ကိုးသို့ ရောက်ရှိခဲ့လေပြီ။

သို့သော် နောက်ဆုံးတစ်မှတ်မှာ ပိတ်မိနေ၏။

ပုံမှန်အခြေအနေအရ သူသည် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းလျှို့ဝှက်နယ်ပယ်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အတွင်းစိတ်နတ်ဆိုးအတိဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ကာ စစ်မှန်သော ယန်ဝိညာဉ်ကို အောင်မြင်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် အလိုအလျောက် ဖြစ်လာသင့်ပေသည်။

အကြောင်းအရင်းက ဘာလဲဆိုတာကို လီချန်သည်လည်း ယာယီအားဖြင့် သဲလွန်စ မရှိသေးချေ။

ကောင်းကင်ဘုံ စတုတ္ထဓားသည်လည်း ပြည့်စုံသွားပြီး ဝိညာဉ်ချိုးဖျက်ခြင်းသဘောတရားကို ဖော်ထုတ်ခဲ့၏။

ပဉ္စမဓားမှာမူ အငယ်စားပြီးမြောက်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး အကြီးစားပြီးမြောက်ခြင်းနှင့် မဝေးတော့ပေ။

ဤနှစ်များအတွင်း သူသည် နတ်ဘုရားအကြောပေါက်ရတနာတိုက် ဖွင့်လှစ်နည်းကို ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ရွှမ်ယန်နှင့် ကျူယင် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားနှစ်ပါးကို ထပ်တိုးခဲ့သည်။ တိုးတက်မှုသည် အမှတ်သုံးဆယ်ကျော်သို့ ရောက်ရှိခဲ့လေပြီ။

ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားသုံးပါးကို ကျင့်ကြံခြင်းသည်လည်း သူ၏လက်ရှိအကန့်အသတ်ဖြစ်သည်။ ထပ်မံကျင့်ကြံပါက ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု ရှိပေလိမ့်မည်။

ချန်ယွမ်အစီအရင်ကျမ်းသည်လည်း ၉၉ တိုးတက်မှုတွင် ပိတ်မိနေသည်မှာ နှမြောစရာပင်။

အကြောင်းအရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှ၏။ ဧကဒသမအခြေခံမှ ဒွိဒသမအခြေခံသို့ သွားခြင်းသည် အရည်အသွေးပြောင်းလဲမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော လေဟာနယ်တာအိုနှင့် သက်ဆိုင်ပေသည်။

သက်ဆိုင်ရာ အစီအရင်အသိပညာ လမ်းညွှန်မှုမရှိဘဲ သူသည် ဤတံခါးခုံကို လုံးဝမကျော်ဖြတ်နိုင်ပေ။

ဤနှစ်များအတွင်း သူသည် အစီအရင်ကျမ်းအမျိုးမျိုးကို ရယူရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အများဆုံး ဧကဒသမအခြေခံအဆင့်အထိသာ ရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ နှမြောစရာပင်။

ကျိုးထျန်းကြယ်တာရာဓားသိုင်းမှာမူ စစ်မှန်သော အမတအဆင့်သို့ တွန်းတင်ခဲ့လေပြီ။

ထို့အပြင် သူ၏ဓားတာအိုအပေါ် နားလည်မှု တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ဤဓားသိုင်း၏ အထက်ကန့်သတ်ချက်သည်လည်း တိုးတက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူ့ဂိုဏ်းခွဲ၏ အဓိကဓားသိုင်း ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

ပြောရလျှင် သူယီလင်မြို့တွင် လက်ခံခဲ့သော တပည့်အနည်းငယ်သည် ယခုအခါ အားလုံး ကြီးပြင်းလာကြပြီဖြစ်သည်၊ ပါရမီအကောင်းဆုံး လင်ရွှီသည် သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်သို့ ခြေလှမ်းခဲ့လေပြီ။

လင်ရွှီ၏ ကိုယ်ပိုင်ပါရမီအပြင် အချိန်ခေါင်းလောင်းနယ်ပယ်မှ ဆောင်ကြဉ်းလာသော အကျိုးကျေးဇူးအချို့လည်း ရှိ၏။

နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်များစွာမှာမူ သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်သို့ မည်သူမျှ ထိုးဖောက်အောင်မြင်နိုင်ခြင်း မရှိသည်မှာ နှမြောစရာပင်။

ချိုင်ရှောက်၊ စုရှင်းလန်၊ ရွှီလုံ စသူတို့အားလုံး ထိပ်တန်း ကောင်းကင်ပုံရိပ်အဆင့် ကောင်းကင်ဘုံသားတွင် ပိတ်မိနေကြပြီး သိုင်းသူတော်စင်ဟူသော ထိုတံခါးခုံကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ကြချေ။

သူတို့နေ့စဉ် အချိန်ခေါင်းလောင်း၏အသံဖြင့် သန့်စင်ခြင်းကို ခံယူနေသော်လည်း မလုံလောက်သေးပေ…

နောက်ဆုံးတွင် ပါရမီ အနည်းငယ်ညံ့နေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တာအိုဂိုဏ်း သိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့အတွင်းမှ ထိုသိုင်းသူတော်စင်များ၊ မဟာသူတော်စင်များကို စဉ်းစားကြည့်ပါ… တစ်ယောက်စီတိုင်း၏ ပါရမီသည် သူတို့ထက် မြင့်မားကြသည်။ ထို့အပြင် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရရှိခဲ့သော ပြုစုပျိုးထောင်မှုသည် သူတို့နှင့် လုံးဝမယှဉ်နိုင်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုအချိန်က လီချန်သည် သူတို့အား အလွန်ကောင်းမွန်သော ကျင့်ကြံမှုအခြေအနေများကို မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

အချိန်ခေါင်းလောင်း၏အသံ၏အကူအညီ ရှိနေလျှင်ပင် အမှန်တကယ်တွင် အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် အကန့်အသတ်ရှိနေသေး၏။

တပည့် ယန်ဖန်းနှင့် ဝမ်ဝမ် တို့ ယီလင်မြို့မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် သွားရာနေရာ မသိရဘဲ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ပြန်မလာခဲ့ကြပေ။

အထောက်အထားကျောက်စိမ်းပြား တည်ရှိနေပြီး သူ့တပည့်၏ အသက်ရှင်သေဆုံးခြင်းကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်းသာ မဟုတ်ပါက သေများသေသွားပြီလားဟု အမှန်တကယ် စိုးရိမ်မိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းမွန်စွာ အသက်ရှင်နေသောကြောင့် လီချန်သည်လည်း သူတို့နှစ်ဦးအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး အပြင်ဘက်တွင် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေသည်။

ရုတ်တရက် လီချန် မှင်သက်သွား၏။

အကြောင်းမှာ… ယန်ဝိညာဉ်နောက်မှ ဉာဏ်အလင်းပွင့်သည့်အခြေအနေသည် ရုတ်တရက် လင်းလက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ၏အသိစိတ်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အလွန်ထူးခြားသော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

အလွန်တည်ငြိမ်ရှင်းလင်း၏။

အရာအားလုံးကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။

“နောက်ဆုံးတော့ နောက်တစ်ကြိမ် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းထဲ ဝင်ရောက်သွားပြီ။”

လီချန်က စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ဤတစ်ကြိမ်သည် နှစ်ငါးဆယ်ကျော် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရ၏။

ယခင်တစ်ကြိမ် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်းနှင့် နှစ်တစ်ရာနှစ်ဆယ်ကျော် ကွာခြားခဲ့လေသည်။

“ကောင်းကင်ဘုံဓားစံအိမ်ကို တစ်ခေါက်သွားရတော့မယ်။”

လီချန်၏အမူအရာသည် ရေကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသော်လည်း သူ၏အတွင်းစိတ်မှာမူ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။

ချက်ချင်းပင် သူသည် တာအိုကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာပြီး ကောင်းကင်ဘုံဓားစံအိမ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

သူနောက်ဆုံးအကြိမ် ကောင်းကင်ဘုံဓားစံအိမ်သို့ သွားခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့လေပြီ။

ဤကာလအတွင်း သူသည် ကောင်းကင်ဘုံဓားစံအိမ်သို့ တစ်ခါမှ ထပ်မသွားခဲ့ပေ။

အကြီးအကဲပိုင်မှာမူ လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က သူ့ထံသို့ လာရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သေးသည်။ အကြောင်းအရာအဟောင်းအသစ်များ ပြောဆိုကြသည်ဟု မှတ်ယူနိုင်၏။

.......

တစ်ရက်အကြာတွင် လီချန်သည် ကောင်းကင်ဘုံဓားစံအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။

ဧည့်သည်အကြီးအကဲအနေဖြင့် တံဆိပ်ပြားရှိနေသောကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံဓားစံအိမ်သို့ ဝင်ထွက်ခြင်းသည် သဘာဝကျကျပင် ပြဿနာမရှိပေ။

သူဝင်ရောက်သည်နှင့် အကြီးအကဲပိုင်သည် လာရောက်ကြိုဆို၏။

“တာအိုရောင်းရင်း လီချန်၊ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ရှားပါးတဲ့ဧည့်သည်ပါပဲ။”

အကြီးအကဲပိုင်က ပြုံးကာပြောလိုက်၏။

သူသည် အလွန်အံ့ဩနေ၏။

ဤနှစ်များအတွင်း တာအိုရောင်းရင်း လီချန်ဟူသော ဤထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းလျှို့ဝှက်နယ်ပယ်အဆင့် ဧည့်အကြီးအကဲသည် ကောင်းကင်ဘုံဓားစံအိမ်သို့ တစ်ခါမှ မလာခဲ့ပေ။ ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် ကောင်းကင်ဘုံဓား တာအိုကျောက်တိုင်ကို ကြည့်ရှုလေ့လာခြင်းကိုပင် အသုံးမပြုခဲ့ချေ။

“အကြီးအကဲပိုင်၊ ဒီတစ်ခေါက် ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်ပွင့်သွားလို့ ကောင်းကင်ဘုံဓား တာအိုကျောက်တိုင်ကို ကြည့်ရှုလေ့လာချင်ပါတယ်။”

လီချန်က ပြုံးကာပြောလိုက်၏။

ဉာဏ်အလင်းပွင့်သည့်အခြေအနေသည် တစ်လကျော်သာ ကြာမြင့်သည်။ သူအချိန်ချွေတာရမည်ဖြစ်သောကြောင့် စကားအပိုမပြောတော့ပေ။

“ဒါကြောင့်ကိုး။”

အကြီးအကဲပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “အကြီးအကဲ လီချန်က ကောင်းကင်ဘုံဓား တာအိုကျောက်တိုင်ကို တစ်ခါမှ အသုံးမပြုဖူးဘူး။ အချိန်မရောက်သေးပေမယ့် ကောင်းကင်ဘုံဓား တာအိုကျောက်တိုင်ကို အချိန်မရွေး ဖွင့်လှစ်နိုင်ပါတယ်။”

“အကြီးအကဲ လီချန် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။”

ပြောရင်း သူသည် လီချန်ကို ကောင်းကင်ဘုံဓားစံအိမ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကြားတောင်ကြားတစ်ခုအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။

ဤနေရာတွင် တိမ်နှင့်မြူများ ဖုံးအုပ်ထားပြီး အစီအရင်များ ထူထပ်စွာ စီစဉ်ထားကာ ထက်မြက်သော ဓားချီသတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဝှက်ထား၏။

လီချန်သည် ဤနေရာ၏ အန္တရာယ်ကို ခံစားနိုင်၏။

ရုတ်တရက် ရှေ့မှ တိမ်မြူများအတွင်း ခန်းမဆောင်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ အပေါ်တွင် ကောင်းကင်ဘုံဓားခန်းမဆောင် ဟု ရေးသားထား၏။

ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အကြီးအကဲပိုင်သည် ခန်းမဆောင်အတွင်း တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ဆံဖြူအဘိုးအိုတစ်ဦးထံသို့ ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “ဘိုးဘေး ၇၊ ဧည့်အကြီးအကဲ တာအိုရောင်းရင်း လီချန် က ကောင်းကင်ဘုံဓား တာအိုကျောက်တိုင်ကို တစ်ကြိမ်ကြည့်ရှုလေ့လာချင်ပါတယ်။”

လီချန်သည် ဤဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ အငွေ့အသက် အလွန်အားကောင်းလှပြီး ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းလျှို့ဝှက်နယ်ပယ်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှား၏။

အထူးဆန်းဆုံးမှာ ဤလူသည် ဤနေရာရှိ ကောင်းကင်မြေကြီးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

လီချန်ခန့်မှန်းမိသလောက်တော့ ဤလူသည် အထူးကျင့်စဉ်တစ်ခုခုကို ကျင့်ကြံထားသင့်ပြီး မိမိ၏နယ်ပယ်ကို ကောင်းကင်မြေကြီးနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ အစောင့်အကြပ်နယ်ပယ်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်လောက်သည်။

ဤအစောင့်အကြပ်နယ်ပယ်သည် မရွှေ့ပြောင်းနိုင်ပေ။ သို့မဟုတ်လျှင် ယခင်ကြိုးစားမှုအားလုံး အလဟဿဖြစ်သွားမည်။

သို့သော်လည်း ဤအစောင့်အကြပ်နယ်ပယ်အတွင်း၌ စွမ်းအား အဆုံးမရှိပေ။ တစ်နည်းအားဖြင့် အချိန်ခေါင်းလောင်းနယ်ပယ်သည်လည်း အစောင့်အကြပ်နယ်ပယ်ဟု မှတ်ယူနိုင်သည်။ သို့သော် အတော်လေးထူးခြားခြင်းသာ ဖြစ်၏။

အဘိုးအိုသည် ကောင်းကင်ဘုံဓား တာအိုကျောက်တိုင်ကို အထူးစောင့်ကြပ်နေသော ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းလျှို့ဝှက်နယ်ပယ်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သင့်သည်မှာ ရှင်းနေ၏။

ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုသည် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး နှစ်ဦးသားကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ထရပ်ကာ ခန်းမဆောင်နောက်သို့ လျှောက်သွား၏။

“တာအိုရောင်းရင်း လီချန်၊ ကျွန်တော်ဝင်လို့ မကောင်းတော့ဘူး။”

အကြီးအကဲပိုင်က ပြောလိုက်၏။

လီချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုနောက်သို့ လိုက်ကာ ခန်းမဆောင်နောက်သို့ ဝင်သွား၏။

ဤဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

ခန်းမဆောင်နောက်ဘက်သည် နက်ရှိုင်းသော လမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ တံခါးတစ်ခု ရှိ၏။

ဆံပင်ဖြူအဘိုးအို၏ လက်ဖဝါးတွင် အဝိုင်းပြားတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တံခါး၏ အပေါက်အတွင်းသို့ ခပ်ပြင်းပြင်းဖိနှိပ်လိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်း တံခါးပွင့်လာသော်လည်း တံခါးအပြင်ဘက်မှာမူ တိမ်မြူများ ဖုံးအုပ်နေသော တောင်ကြားတစ်ခု ဖြစ်၏။

“ဓားအသင်္ချေတောင်ကြားတောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို ဓားအသင်္ချေတောင်ကြားအစီအရင်ကြီးက လွှမ်းခြုံထားတယ်၊ ဒီတံခါးက တစ်ခုတည်းသော ဝင်ထွက်ပေါက်ပဲ။ တခြားနေရာကနေ ထွက်သွားရင် ဓားအသင်္ချေတောင်ကြား၏ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရလိမ့်မယ်။ ယာယီဖွင့်လှစ်ထားတာကြောင့် တာအိုရောင်းရင်း အများဆုံး ကောင်းကင်ဘုံဓား တာအိုကျောက်တိုင်ကို တစ်လအချိန်ယူပြီး ကြည့်ရှုလေ့လာနိုင်တယ်။ အချိန်မီတော့ ထွက်လာရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဓားအသင်္ချေတောင်ကြား၏ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုဒုက္ခကို ခံရလိမ့်မယ်။”

ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်၏။

သို့သော် ပါးစပ်ဖွင့်ခြင်းမရှိဘဲ ဝမ်းခေါင်းအသံဖြင့် အသံလွှင့်ခြင်းကို အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အသံနေအသံထားနှင့် အရှိန်သည် အလွန်ထူးဆန်း၏။

“တာအိုရောင်းရင်းရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

လီချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် တံခါးကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဤတောင်ကြားအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

တိမ်မြူများ ဖုံးအုပ်နေပြီး ဝိညာဉ်အာရုံပင် မထိုးဖောက်နိုင်ပေ။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအသင်္ချေတောင်ကြားစိတ်ဆန္ဒတစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ပင်။

“အစက ငါ ကောင်းကင်ဘုံဓားစံအိမ်ရဲ့ အစီအရင်ကြီးက ဧကဒသမအခြေခံပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ဒီအဓိကကျတဲ့ ဓားအသင်္ချေတောင်ကြားအစီအရင်ကြီးက ဒွိဒသမအခြေခံအဆင့်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ။”

လီချန်က စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် မမြင်နိုင်သော လေဟာနယ်ပုံရိပ်ယောင်ခံစားမှုတစ်ခုကို ခံစားနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ဓားအသင်္ချေတောင်ကြားအစီအရင်ကြီး၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်သင့်၏။

ဤကောင်းကင်ဘုံဓားစံအိမ်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်သည် သူစိတ်ကူးထားသည်ထက် အနည်းငယ် ပိုအားကောင်းပေသည်။

ရုတ်တရက် လီချန်သည် သူ့အကြည့်ကို အလယ်ဗဟိုရှိ တစ်ကျန့်ကျော်မြင့်သော ကျောက်တိုင်တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားစေ၏။

ဤသည်မှာ သာမန်ပုံပေါက်ပြီး သာမန်ကျောက်တိုင်တစ်ခုနှင့် တူပုံရ၏။ သို့သော် အပေါ်တွင် စာလုံးများစွာ ထွင်းထုထားပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက ဓားဖြင့် ရေးထွင်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

“ဟင်၊ ဓားတာအိုနည်းစနစ်တစ်ခုနဲ့ တူတယ်။”

လီချန် ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုလိုက်၏။

“ခဏလေး၊ ဓားတာအိုနည်းစနစ်တင် မဟုတ်ဘူး၊ ဒီစာလုံးတွေထဲမှာ ထူးခြားတဲ့ ဓားတာအိုအငွေ့အသက်တစ်ခု ပါဝင်ပုံရတယ်။”

သူ စိတ်အလွန်တုန်လှုပ်သွား၏။

ဉာဏ်အလင်းပွင့်သည့်အခြေအနေအောက်တွင် သူသည် ချက်ချင်း ပြဿနာကို တွေ့ရှိခဲ့၏။

အလွန်ထူးဆန်းသည်မှာ မူလကျောက်တိုင်ပေါ်မှ စာလုံးများသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားစပြုသည်။ အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ပင်။ စာလုံးတစ်ခုစီတိုင်းသည် လိမ်ကောက်နေသော ဓားချီများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

တစ်ခဏအတွင်း ဤဓားချီစာလုံးများသည် ကျောက်တိုင်ပေါ်မှ ပျံထွက်လာပြီး လေထဲတွင် ပျံဝဲကာ နောက်ဆုံးတွင် ဓားတစ်လက်အဖြစ် ဖွဲ့စည်းပြီး လီချန်ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်လွှတ်လာ၏။

ဤဓားသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွား၏။

ထို့နောက် လီချန်၏ အသိစိတ်သည် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော လေဟာနယ်တစ်ခုအတွင်းသို့ တစ်ခဏအတွင်း ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု ဓားသိုင်းများ လေ့ကျင့်ပြသနေ၏။

လီချန်သည် လုံးဝနှစ်မြှုပ်သွား၏။

မည်မျှအချိန်ကြာသွားသည်ကို မသိသော်လည်း သူသည် ရုတ်တရက် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သည့်အခြေအနေမှ ထွက်လာခဲ့၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထပ်မံကြည့်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားချီများ ပျံဝဲနေပြီး ပင်လယ်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းထားသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ဤလိမ့်နေသော ဓားချီပင်လယ်သည် သူ့ထံသို့ လုံးဝမချဉ်းကပ်နိုင်ဘဲ မမြင်နိုင်သော အငွေ့အသက်တစ်ခုက ဤဓားချီများ၏ ကျူးကျော်မှုကို ခုခံနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

“ငါဒီ ကောင်းကင်ဘုံဓား တာအိုကျောက်တိုင်အောက်မှာ နှစ်လလုံးလုံး နားလည်ခဲ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ တစ်လအချိန်ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားပြီး ဓားအသင်္ချေတောင်ကြားအစီအရင်ကြီးရဲ့ လည်ပတ်တိုက်ခိုက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တယ်။”

လီချန်က သူ့ဘာသူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

ပုံမှန်အခြေအနေအရ ဤသို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဓားအသင်္ချေတောင်ကြားအစီအရင်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သူသည် ဆယ့်ကိုးလှမ်း ဗလာသို့ပြန်ခြင်း ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းလျှို့ဝှက်နယ်ပယ်ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်လျှင်ပင် ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ဘဲ သေချာပေါက် ဒဏ်ရာရမည်ဖြစ်ပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့် အစီအရင်ကြီးဖြင့် အသေခံရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခြေအနေ၏ အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်…

သူသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သည့်အခြေအနေအောက်တွင် ဓားတာအိုအငွေ့အသက်တစ်စကို နားလည်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏မျက်ခုံးကြား၌ မှုန်ဝါးသော ဓားအမှတ်အသားတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာ၏။

ဤသည်မှာ ဓားတာအိုအငွေ့အသက်၏ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အနတ္တပုံရိပ် ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို တစ်ဆင့်တက်ပြီး ဓားတာအိုအငွေ့အသက်ကို နားလည်ခဲ့လေပြီ။

သိုင်းရည်ရွယ်ချက်သည် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ မိမိကိုယ်ပိုင်သိုင်းတာအိုအပေါ် နားလည်မှုဟု ဆိုလျှင်။

တာအိုအငွေ့အသက်မှာမူ… သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ကောင်းကင်မြေကြီးစည်းမျဉ်းများအပေါ် နားလည်မှု ဖြစ်ပေသည်။

ရုတ်တရက် လီချန်သည် စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ခေါ်ယူပြီး နောက်ဆုံးသတင်းအချက်အလက်များကို စစ်ဆေးလိုက်၏။

နှလုံးသားမဲ့ဓားရည်ရွယ်ချက်အကွက်သည် ဓားတာအိုအငွေ့အသက် (တာအိုသို့ဝင်ရောက်ခြင်း ၁/၁၀၀) အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

တာအိုသို့ဝင်ရောက်ခြင်းသည် တာအိုအငွေ့အသက်၏ ပထမဆုံးအဆင့်ကို ကိုယ်စားပြု၏။

သိုင်းရည်ရွယ်ချက်သည် ပုံရိပ်ယောင်၊ ထင်ယောင်ထင်မှားပုံရိပ်၊ စစ်မှန်သောပုံရိပ်၊ ကောင်းကင်ပုံရိပ်၊ အနတ္တပုံရိပ် ဟူ၍ အဆင့်ငါးခု ရှိ၏။

တာအိုအငွေ့အသက်သည်လည်း သဘာဝကျကျ ရှိ၏။ တာအိုအငွေ့အသက်၏ နောက်ဆက်တွဲအဆင့်များအတွက်မူ… လီချန် မသိပေ။

ဤစနစ်မျက်နှာပြင်သည် နောက်ဆက်တွဲအဆင့်များကို မပြသပေ။

သို့သော်… သူခန့်မှန်းသည်မှာ နောက်ဆက်တွဲအဆင့်များသည် အထက်ဘုံသို့ ရောက်ရှိပြီးမှသာ အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ဆယ့်ကိုးလှမ်း ဗလာသို့ပြန်ခြင်း ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းလျှို့ဝှက်နယ်ပယ်တွင် တာအိုအငွေ့အသက်ကို နားလည်နိုင်ခြင်း… ကိုယ်တိုင်က အံ့ဩဖွယ်ရာတစ်ခု ဖြစ်၏။

ဤသတင်းသာ ပျံ့နှံ့သွားပါက အမတနယ်မြေတစ်ခုလုံးရှိ ထိုထိပ်တန်းထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းလျှို့ဝှက်နယ်ပယ်မှအကျော်အမော်များပင် တုန်လှုပ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိ၏။

လီချန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်၊ ဤအကြိမ် ကောင်းကင်ဘုံဓား တာအိုကျောက်တိုင်ကို ကြည့်ရှုလေ့လာခြင်းသည် အကျိုးအမြတ် ကြီးမားလှသည်ဟု ဆိုနိုင်၏။

ထို့အပြင်… သူအနာဂတ်တွင် ဆက်လက်ကြည့်ရှုလေ့လာနိုင်သေး၏။

သူကိုယ်တိုင် ဓားတာအိုအငွေ့အသက်ကို နားလည်နိုင်သော်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် သေချာပေါက် အလွန်ညံ့မည် ဖြစ်၏။

သို့သော် တာအိုအငွေ့အသက်ပါဝင်သည့်အရာ ရှိနေလျှင်မူ အခြားကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွား၏။

ဤသို့တွေးမိသဖြင့် လီချန်သည် ထရပ်ပြီး ထွက်ပေါက်နေရာဆီသို့ လျှောက်သွား၏။

အမှန်တွင် သူယခု တာအိုအငွေ့အသက်ကို နားလည်ပြီးဖြစ်ရာ ဤဓားအသင်္ချေတောင်ကြားအစီအရင်ကြီးသည် လုံးဝမခြိမ်းခြောက်နိုင်တော့ပေ။ သူသာ တခြားနေရာမှ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာလိုလျှင်ပင် အလွန်ခက်ခဲမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤသို့ပြုလုပ်ပါက ကောင်းကင်ဘုံဓားစံအိမ်၏ သတိထားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည် ဖြစ်၏။

မည်သို့ဆိုစေ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံဓားစံအိမ်၏ ကောင်းကင်ဘုံဓား တာအိုကျောက်တိုင်ကို အားကိုး၍ ဓားတာအိုအငွေ့အသက်ကို နားလည်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ အခွင့်အရေးတစ်ခု အလကားရရှိခဲ့သည်ဟု မှတ်ယူနိုင်သည်။ သဘာဝကျကျပင် ကောင်းကင်ဘုံဓားစံအိမ်နှင့် ဆက်ဆံရေး မပျက်စီးနိုင်ပေ။

ဤသို့ဖြင့် လီချန်သည် ဓားအသင်္ချေတောင်ကြားပင်လယ်အတွင်း အတားအဆီးမရှိ သွားလာပြီး တံခါးရှေ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ရောက်ရှိသွား၏။

ဤတံခါးသည် ဖွင့်လျက်ရှိနေသေး၏။

သူတံခါးအတွင်းမှ ထွက်လာသောအခါ ဆံပင်ဖြူပုံရိပ်တစ်ခု လင်းခနဲ ပေါ်လာပြီး လီချန်ကို တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

“မင်း၊ မင်းမသေဘူးလား။”

လီချန်သည် ဓားအသင်္ချေတောင်ကြားတောင်ကြားအတွင်း၌ နှစ်လတာအပြည့် နေထိုင်ခဲ့၏။

ပုံမှန်အခြေအနေအရ ဤမျှကြာမြင့်သော အချိန်ဖြင့်ဆိုလျှင်၊ မသေလျှင်ပင် ဓားအသင်္ချေတောင်ကြားအောက်တွင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အတွင်း၌ အသတ်ခံရမည် ဖြစ်၏။

ကောင်းကင်ဘုံဓားစံအိမ်၏သမိုင်းတွင် ဤသို့သောအခြေအနေ ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူး၏။

အချိန်ကျော်လွန်သွားသည်နှင့် ဓားအသင်္ချေတောင်ကြားအစီအရင်ကြီး လုံးဝလည်ပတ်သွားပြီး ကယ်တင်ရန် ဝင်ရောက်ဝံ့သူ လုံးဝမရှိပေ။

ဓားအသင်္ချေတောင်ကြားအစီအရင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ပိတ်လိုက်မှသာလွဲ၍။

သို့သော် ဓားအသင်္ချေတောင်ကြားအစီအရင်ကြီးသည် တည်ထောင်ပြီးကတည်းက တစ်ခါမှ မပိတ်ခဲ့ပေ… ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံဓားစံအိမ်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံဓား တာအိုကျောက်တိုင်၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုနှင့် သက်ဆိုင်ပြီး ပိတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော် ကောင်းကင်ဘုံဓား တာအိုကျောက်တိုင်ကို နားလည်ရင်း အရမ်းနှစ်မြှုပ်သွားလို့ အချိန်ကို လွဲချော်သွားတယ်။ ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်လုနီးပါးပဲ။ ကျွန်တော် အစီအရင်ပညာကို ကျွမ်းကျင်လို့ ကံကောင်းစွာ ထွက်လာနိုင်ခဲ့တာ။”

လီချန်က ချောင်းအနည်းငယ်ဆိုးပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်အငွေ့အသက် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေ၏။

သဘာဝကျကျပင် သူဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်၏။

ဓားအသင်္ချေတောင်ကြားတောင်ကြားအတွင်း ဤမျှကြာရှည်စွာ နေထိုင်ပြီး ဒဏ်ရာတစ်စက်မျှ မရှိလျှင် အလွန်အမင်း ထူးဆန်းလွန်းပေမည်။

“ကြည့်ရတာ တာအိုရောင်းရင်းရဲ့ အစွမ်းနဲ့ အစီအရင်ကျွမ်းကျင်မှုက တကယ်ပဲ ထူးခြားလှပါတယ်။”

ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုက အံ့ဩသွား၏။

တစ်လအချိန်ပိုနေထိုင်ပြီး အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်သည်။ ဒဏ်ရာအနည်းငယ်သာ ရရှိသည်။ ဤသည်မှာ ကံကောင်းခြင်းဖြင့် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ အားကောင်းသော စွမ်းရည်ရှိမှသာ ဖြစ်နိုင်ပေမည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လီချန်ဟူသော ဤဧည့်အကြီးအကဲသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အားကောင်းလာခဲ့၏။

“ကံကောင်းစွာပါပဲ။”

လီချန်က ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်၏။

“တာအိုရောင်းရင်း၊ ဒါက ကံကောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။”

ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုက ခေါင်းခါလိုက်၏။

ထို့နောက် နှစ်ဦးသား ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ ပြန်ရောက်လာကြ၏။

ခဏအကြာတွင် ပုံရိပ်အများအပြား ခန်းမဆောင်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

အကြီးအကဲပိုင်နှင့် ထိုစံအိမ်သခင်ငယ်တို့လည်း ရှိနေကြ၏။ အခြားနှစ်ဦးမှာမူ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းလျှို့ဝှက်နယ်ပယ်ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြ၏။

သူတို့သည်လည်း လီချန် ဓားအသင်္ချေတောင်ကြားတောင်ကြားမှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာခဲ့သည့်သတင်းကို ရရှိပြီးဖြစ်သည်။

“တာအိုရောင်းရင်း လီချန်၊ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့။ ကောင်းလိုက်တာ။”

အကြီးအကဲပိုင် လီချန်ကို မြင်သောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွား၏။

မူလက သူသည် လီချန် ဤတစ်ကြိမ် သေချာပေါက် သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်ခဲ့၏။

လီချန်သည် ယခင်အကြောင်းပြချက်ကိုပင် ထပ်မံပြောခဲ့၏။

“တာအိုရောင်းရင်း လီချန်၊ ကျွန်မတို့ ဘိုးဘေးက ရှင့်ကို တစ်ခေါက်လောက်တွေ့ချင်နေတယ်။”

စံအိမ်သခင်ငယ် လင်ချင်းဖိန်က ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်၏။

သူမ သိသည်မှာ ဘိုးဘေး ရုတ်တရက် ဤဧည့်အကြီးအကဲကို တွေ့ချင်ရခြင်းမှာ ဓားအသင်္ချေတောင်ကြားအစီအရင်ကြီးအတွင်းမှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်ခဲ့သောကြောင့် သေချာပေါက်ပင်။

ဤသို့သော စွမ်းရည်သည် ဘိုးဘေးပင်လျှင် လုပ်ဆောင်နိုင်ချင်မှ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်မိ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ဤနှစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဆုံဖူးသော ဧည့်အကြီးအကဲအပေါ် ပြင်းထန်သော သိချင်စိတ်တစ်ခု ပေါက်ဖွားလာခဲ့တော့သည်။

***