ကြိုးစားငွေရှာခြင်း

"မင်းပြောတာမှန်တယ်။" အန်းယန်ဝမ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဟုတ်သည်၊ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည့်အတွက် ကံကောင်းသည်။

သို့မဟုတ်လျှင် ဤသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် သူ့ညီတော်ကိုးနှင့် ချီဝူတပ်ဘေးတွင် ရှိနေလျှင် အလွန်အန္တရာယ်များပေလိမ့်မည်...

.....

နောက်တစ်နေ့။

လျိုမိသားစုဝင်များသည် ရှောင်ချင်ကို စာမေးပွဲခန်းသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

ရှောင်ချင် စာမေးပွဲခန်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့သည် လျိုရှီကို အခါးရည်ဆိုင်သို့ အနားယူရန် ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ထိုအချိန်မှာပဲ လျန်ယွီ ရောက်ရှိလာကာ သူတို့ကို မြို့ပြင်ရှိ လက်ဖက်စိုက်ခင်းတစ်ခုသို့ လည်ပတ်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

လည်ပတ်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမှာ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်မဟုတ်ဘဲ၊ အစစ်အမှန်အကြောင်းရင်းမှာ တစ်နေ့တစ်ညလုံး အောင့်အီးပြီးနောက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် စိတ်မရှည်နိုင်တော့ခြင်းဖြစ်သည်။

အသားပေါင်းနှင့် ဝက်အူချောင်းအသားခြောက်ကိစ္စကို သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ဆွေးနွေးရန် အခွင့်အရေးရှာရပေမည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အမျိုးသမီးဟူသောအဆင့်အတန်းကြောင့် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့တစ်ဦးတည်းကိုသာ ဖိတ်ခေါ်ရန် မကောင်းသောကြောင့် လျိုမိသားစုဝင်များကို မြို့ပြင်သို့ လည်ပတ်ရန် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

မြို့ပြင်ရှိ လက်ဖက်စိုက်ခင်းတစ်ခုသည် ရှုခင်းကောင်းမွန်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် စကားမဆိုဘဲ နားလည်လိုက်ကြသည်။

"ခရိုင်စာမေးပွဲက သုံးကြိမ်ဖြေရမှာ။ ချင်အာဘက်က ဒီလောက်မြန်မြန် မပြီးသေးဘူး။ အမေ၊ သမီးတို့ သခင်လေးလျန်ရဲ့ လက်ဖက်စိုက်ခင်းကို လျှောက်လည်ကြည့်ကြမလား။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီကို ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် စာမေးပွဲခန်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ အလကားနေရင်း စောင့်နေခြင်းသည် ရှောင်ချင်ကို မကူညီနိုင်ရုံသာမက မိမိကိုယ်ကိုသာ စိတ်ဖိစီးစေမည်ကို သိရှိသောကြောင့် ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ သခင်လေးလျန်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးပါပြီ။" ထို့နောက် သူမသည် လျန်ယွီကို ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်က လေးနက်လွန်းနေပါပြီ။ အားလုံး ကြွရောက်ပေးတာက ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။" လျန်ယွီသည် ပြုံးရင်း လက်ဆုပ်ကာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် အစေခံလေးကို လမ်းပြခိုင်းပြီး လူတစ်စုကို မြို့အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ယာဉ်တန်းသည် စည်ကားသော နန်အန်းခရိုင်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ထို့နောက် များမကြာမီမှာပင် ဦးတည်ရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လူတစ်စုသည် စိမ်းစိုနေသော လက်ဖက်ပင်များနှင့် လယ်ကွင်းများတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော လက်ဖက်စိုက်ပျိုးသူများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အားလုံးသည် အသစ်အဆန်းဖြစ်ပြီး ဝမ်းမြောက်သွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် လျိုရှီသည် ယခင်က လက်ဖက်စိုက်ခင်းကို မမြင်ဖူးဘဲ လမ်းဘေးမှ လက်ဖက်ပင်များကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်လုံးများတွင် နှစ်သက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သဘာဝတရား၏အလှကို ထပ်မံချီးကျူးပြီး အသက်ရှူသောအခါတွင်ပင် မသိစိတ်ဖြင့် အားပိုစိုက်လိုက်သည်။

ခေတ်သစ်ဖြစ်စေ၊ ရှေးခေတ်ဖြစ်စေ၊ ကျေးလက်ဒေသ၏လေထုသည် ဆူညံသော မြို့ပြများထက် ပိုမိုလတ်ဆတ်သည်။

လျန်ယွီသည် ရှေ့မှ လမ်းပြရင်း လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ လက်ဖက်ပင်များ၏ အခြေအနေကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

"အခုက နွေဦးလက်ဖက်ခြောက်ခူးတဲ့ရာသီပဲ၊ မင်းတို့ ချင်းရှီမြို့ကို ပြန်ဖို့ အလျင်မလိုဘူးဆိုရင် ခြံမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် တည်းခိုပြီး ကိုယ်တိုင်လက်ဖက်ခြောက်ခူးတာ၊ အခါးရည်လုပ်တာကို စမ်းကြည့်ပါလား။ ထူးခြားတဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုးရသွားတာပေါ့။" လျန်ယွီသည် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် ကြားသောအခါ လျိုရှီနှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့သည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။

"ဒါက..." လျိုရှီသည် ပြောရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အကြံဉာဏ်တောင်းခံနေသည်မှာ ထင်ရှား၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမမိခင်၏ သဘောထားကို သိရှိပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"သခင်လေးလျန်က ကျွန်မတို့ကို အနှောင့်အယှက်လို့ မထင်ဘူးဆိုရင် နောက်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ခြံမှာ နေပြီး စောင့်ကြတာပေါ့။ ချင်အာ စာမေးပွဲဖြေပြီးတဲ့အခါကျရင် သူ့ကို သွားကြိုပြီး အတူတူပြန်ကြမယ်။" ပြောရင်း သူမသည် ရှေ့တိုး၍ လျိုရှီ၏လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

ဝမ်ရယ်အိမ်တော်တွင် နေထိုင်ရသည်မှာ ကန့်သတ်ချက်များ များပြားပြီး သူမမိခင် နေထိုင်ရသည်မှာ သိပ်အဆင်မပြေပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဤလက်ဖက်စိုက်ခင်းသည် များစွာ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသည်။

နောက်နှစ်ရက်တွင် သူမသည် မိသားစုဝင်များကို ဤနေရာတွင် အပန်းဖြေခိုင်းလိုက်မည်။

"ဒါဆို အိမ်တော်ဘက်က..." လျိုရှီသည် အမှန်ပင် စိတ်ဝင်စားနေပြီး အိမ်တော်ဘက်သို့ မည်သို့ပြောရမည်ကို စိုးရိမ်နေပြီဖြစ်သည်။

"အိမ်တော်ဘက်ကတော့ အဒေါ် စိတ်ချပါ။ ခဏနေရင် ကျွန်တော့်လူတွေကို သတင်းပို့ခိုင်းလိုက်မယ်၊ ဝမ်ရယ်နဲ့ ဝမ်ဖေးက ကိစ္စမရှိပါဘူး။" လျန်ယွီသည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာသည်။

"တကယ်တော့ ဒီလက်ဖက်စိုက်ခင်းကို ဝယ်ပြီးကတည်းက ဝမ်ရယ်နဲ့ ဝမ်ဖေးကလည်း မကြာခဏ လာလည်ကြတယ်။"

ရုတ်တရက် လျန်ယွီစိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ "ပြောရရင် ဒီနေရာက လက်ဖက်စိုက်ခင်းအဖြစ် သုံးနိုင်ရုံသာမက ခရီးသွားလုပ်ငန်းခြံအဖြစ် လုပ်ရင်လည်း မဆိုးလောက်ဘူး။"

သူ့အတွေးသည် သခင်မလေးလင်း၏ မနေ့ကစကားမှ လှုံ့ဆော်မှုရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤလက်ဖက်စိုက်ခင်းသည် ရှုခင်းကောင်းမွန်ပြီး နေရာကောင်းမွန်ကာ နန်အန်းခရိုင်နှင့် မဝေးလှပေ။ အကယ်၍ ခရီးသွားလုပ်ငန်းခြံအဖြစ် တည်ဆောက်ပြီး မြို့ထဲမှ လူများကို လာရောက်အပန်းဖြေစေလျှင် ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် ခရီးသွားများသည် လာရောက်သောအခါ ရှုခင်းများကို လည်ပတ်နိုင်ရုံသာမက လက်ဖက်ခူးခြင်းနှင့် ပြုလုပ်ခြင်းကိုလည်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွေ့ကြုံခံစားနိုင်သည်။

ဤသည်မှာ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုမလုပ်သော လူများအတွက် ထူးခြားသော ခံစားမှုဖြစ်သည်။

ခရီးသွားများ ထွက်ခွာသွားသောအခါတွင်မူ ခရီးသွားများကို သူတို့ကိုယ်တိုင်ခူးဆွတ်ခဲ့သော အခါးရည်များကို ယူဆောင်သွားစေနိုင်သည် သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် လက်ဖက်ခြောက်အဖြစ်အဆင့်သင့်ဖြစ်ခါမှ ပို့ဆောင်စေနိုင်သည်။

ဤသို့ဖြင့် ဝင်ငွေတစ်ရပ် ထပ်မံတိုးပွားလာပေမည်။

သူ့လက်ဖက်စိုက်ခင်းသည် သခင်မလေးလင်း မနေ့ကပြောခဲ့သော "စိုက်ပျိုးရေးအပန်းဖြေစခန်း" သို့မဟုတ် "အပန်းဖြေစခန်း" ပုံစံနှင့် လုံးဝကိုက်ညီသည်။

လျန်ယွီသည် တွေးလေလေ စိတ်ဝင်စားလေလေဖြစ်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ဆွေးနွေးပြီး လက်ဖက်စိုက်ခင်းကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန်ပင် အလျင်လိုနေတော့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျန်ယွီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ရှေ့မှ လက်ဖက်စိုက်ခင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ထူးခြားသော စိတ်ခံစားချက်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

အမှန်ကို နေရာကောင်းတစ်ခုပင်... နှမြောစရာက ဤနေရာကောင်းသည် သူမအပိုင် မဟုတ်ပေ။

.........

မကြာမီမှာပင် အပန်းဖြေဆောင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

လျန်ယွီသည် လူအများကို အနားယူရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ သို့သော် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့သာ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

လျိုရှီ၊ မာရှီနှင့် ရှောင်ယန်တို့သည်မူ လျန်ယွီ၏လူများက ဆွဲဆောင်သွားခြင်းခံလိုက်ရပြီး လက်ဖက်ခူးခြင်းကို တွေ့ကြုံခံစားရန် လိုက်ပါသွားကြသည်။

ရှောင်ယန် လိုက်ပါသွားသောကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်ချပြီး သူမမိခင်ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်သည်။

"စောစောက အကြံအစည်ကလည်း သခင်မလေးလင်း မနေ့ကပြောတဲ့စကားအရ ခံစားချက်ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ။" လျန်ယွီသည် ပြုံးရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ဒီလက်ဖက်စိုက်ခင်းကို အပန်းဖြေစခန်းအဖြစ် တည်ဆောက်မယ်ဆိုရင် သခင်မလေးလင်းဘက်က ကျွန်တော့်ကို အကြံဉာဏ်တချို့ ပေးလို့ရမလား။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျန်ယွီကို ပြန်လည်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့နောက် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"အကြံဉာဏ်ကတော့ ရှိတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့..." ထို့နောက် လျန်ယွီ၏ စိုးရိမ်တကြီး စူးစိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် သူမက စကားစလိုက်သည်။

လျန်ယွီ၏နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ။" သူသည် အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အကြံအစည်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်လေးလျန်က ကျွန်မကို အလကားအလုပ်လုပ်ခိုင်းမှာတော့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား..."

"ဟားဟား..." ဘေးမှ လီရှောင်သည် ရယ်ချင်စိတ်ကိုပင် မထိန်းထားလိုက်နိုင်ပေ။

လျန်ယွီသည် လီရှောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။

တစ်ဖက်မှ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး၏ အကြည့်နှင့် တည့်တိုးစကားများကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူသည် "အလကား" ရရန် မပြောရဲပေ။

"ဒါ... သခင်မလေးလင်းက လစာဘယ်လောက် လိုချင်လဲမသိဘူး။" လျန်ယွီသည် အနည်းငယ် အခက်အခဲတွေ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

အန်းယန်ခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် လျန်မိသားစု၏ ကုန်ကျစရိတ်မှာ အမှန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

သူသည် ယခု စိတ်ကူးစိတ်သန်းရှိသော်လည်း ဤလက်ဖက်စိုက်ခင်းကို အပန်းဖြေစခန်းအဖြစ် ပြုလုပ်လိုလျှင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု များပြားလွန်းလျှင် ထိုအဓိပ္ပာယ်မှာ မရှိတော့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကြားသောအခါ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ဝင်စားမှုများ ပိုမိုတိုးပွားလာသည်။

"အတိုင်ပင်ခံကြေး တစ်ထောင်ပေးပါ။ ကျွန်မ တွေးမိသမျှ အားလုံးကို ရှင့်ကို ပြောပြမယ်။"

လျန်ယွီ၏ မျက်နှာသည် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထပ်မံဆိုသည် "ဒါက တကယ်တော့ ပုံစံတစ်ခုပဲ။ သင်ယူပြီးသွားရင် တခြားနေရာတွေမှာလည်း အသုံးပြုလို့ရတယ်။ တစ်ခါငွေပေးပြီး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုနိုင်တယ်။ တွက်ကြည့်ရင် သခင်လေးလျန် မရှုံးပါဘူး။"

လျန်ယွီသည် တွန့်ဆုတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်လက်ဆိုသည် "ကျွန်မက လက်ထဲမှာ ငွေအားရော၊ အင်အားရော သိပ်မရှိလို့သာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဒီလို စိုက်ပျိုးရေးခြံတွေ ဖွင့်ချင်တာ။ ခြံက စိုက်ပျိုးရေးသီးနှံတွေက ထုတ်လုပ်မှုရှိနေတုန်းပဲ။ တည်းခိုခန်း၊ ဖျော်ဖြေရေး စတဲ့ဝင်ငွေတွေလည်း ထပ်တိုးလာနိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အချို့ကိုလည်း ဖိတ်ခေါ်နိုင်သေးတယ်။ ဒါက လူမှုဆက်ဆံရေးတိုးတက်စေတဲ့အပြင် စီးပွားရေးကိုထိန်းသိမ်းရာမှာလည်း အကျိုးကျေးဇူးရတယ်လေ။"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လျန်ယွီ၏စိတ်ထဲတွင် လျော့ကျသွားသည်။

"ဒါဆို သခင်မလေးလင်းက အတွေးအခေါ်ကို ရေးမှတ်ပြီး စာအုပ်တစ်အုပ်အဖြစ် ပြုစုပေးလို့ရမလား။" လျန်ယွီသည် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာသည်။

"အသေးစိတ်အစီအစဉ်လိုချင်ရင်တော့ ငွေစ ငါးထောင်ကျမယ်။"

သူမသည် ဤရက်ပိုင်းသာ အားလပ်ပြီး သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်ရောက်လျှင် ဆက်လက်အလုပ်များရပေမည်။

သူ့အတွက် အစီအစဉ်ရေးဆွဲရန် အချိန်များစွာ ဘယ်လိုလုပ်ရှိမှာလဲ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အကယ်၍ ပေးသည့်ငွေက လုံလောက်လျှင်တော့ သူမသည် ရက်အနည်းငယ် အချိန်ဖြုန်းရလဲ ကိစ္စမရှိပေ။

လျန်ယွီ၏စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"အသေးစိတ်အစီအစဉ် ဟုတ်လား။"

အဲ့ဒါကိုငါးထောင် ဟုတ်လား။

"အင်း၊ လက်ဖက်စိုက်ခင်းကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲမယ့် အစီအစဉ်တစ်ခုလုံးပဲ။ အစီအစဉ်လုပ်မယ်ဆိုရင် အဆင့်တစ်ခုစီနဲ့ စီမံကိန်းတွေကို ကျွန်မက အသေးစိတ်မိတ်ဆက်ပြီး ရှင်းပြပေးမယ်။ ရှင်ရရှိပြီးသွားရင် နောက်ပိုင်းမှာ စိတ်ပူစရာတွေ အများကြီး သက်သာသွားမှာ။"

လျန်ယွီ နားလည်သွားသည်။

ဤအစီအစဉ်သည် သူထင်သည်ထက် ပိုမိုအသေးစိတ်သော်လည်း ငါးထောင်မှာ ဈေးအလွန်ကြီးသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျန်ယွီ၏အတွေးကို သိလေသည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်မ နှုတ်နဲ့ပြောပြပြီး ရှင့်ဘက်က လူတွေက မှတ်တမ်းတင်ပြီးနောက် သေချာလေ့လာစမ်းစစ်လိုက်ရင်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှုက သိပ်မကွာခြားလောက်ပါဘူး။ အဓိကက ကျွန်မဘက်ကလည်း အရမ်းအလုပ်များနေလို့ ကိစ္စတွေကို အသေးစိတ်လုပ်ဖို့ အချိန်သိပ်မရဘူး။"

'ကျင့်ခွိုက်'ဆိုင်ခွဲဖွင့်လှစ်ခြင်းနှင့် ငရုတ်သီးအလုပ်ရုံဖွင့်လှစ်တော့မည့်ကိစ္စကို သတိရသွားသည်။

ဤမျှများပြားသော ကိစ္စများသည် သူမအပေါ်တွင် ဖိစီးနေရာ သူမသည် အမှန်ပင် ထိုမျှလောက် အားလပ်မည်မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို တစ်ထောင်ပဲ။" ထို့ကြောင့် လျန်ယွီသည် အံကြိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်မလေးလင်းက အတတ်နိုင်ဆုံး အသေးစိတ်ပြောပြပေးပါလို့ တောင်းဆိုပါတယ်။ လျန်မျိုးရိုးက အရမ်းကျေးဇူးတင်မိမှာပါ။" ပြောရင်း လျန်ယွီသည် ထရပ်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် လိုက်ပါထရပ်လိုက်သည်။

"ပိုက်ဆံယူပြီးမှတော့ စိတ်ရင်းစေတနာနဲ့ လုပ်ရမှာပေါ့။" သူမသည် ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဘေးမှ လီရှောင်သည် အံ့ဩ၍ မျက်လုံးများပင် ပြူးသွားသည်။

ဇနီးလေးက ဒီလိုနဲ့ ငွေစတစ်ထောင်ရသွားပြီလေ။ တကယ်ကို လာဘ်ပွင့်တာပဲ။

ထိုအချိန်မှာပဲ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လှည့်ပြီး လီရှောင်ကို ချစ်စဖွယ်အပြုံးတစ်ပွင့် ပေးလိုက်သည်။

"သွားကြစို့၊ ကျွန်မတို့ သခင်လေးလျန်နဲ့အတူ ခြံကို သွားပြီး ဆွေးနွေးကြမယ်။" သူမသည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လီရှောင်သည် လျန်ယွီသည် အပန်းဖြေဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် အမြန်ထရပ်ပြီး သူ၏ဇနီးနောက်သို့ လိုက်ပါ၍ လျန်ယွီကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

ခြံသို့ ရောက်သောအခါ လျန်ယွီသည် သူတို့နှစ်ဦးကို စာကြည့်ခန်းသို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီး မှတ်တမ်းတင်ရန် အထူးလူတစ်ဦးကို ခေါ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် လျန်ယွီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ထံမှ လက်ဖက်စိုက်ခင်းကို အပန်းဖြေစခန်းအဖြစ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲသည့်ကိစ္စကို မေးမြန်းခြင်းစတင်ခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အကုန်အစင် ပြောပြပြီး ၂၁ ရာစု ကမ္ဘာမပျက်မီက အချို့သော အပန်းဖြေစခန်းများ၏အခြေအနေများကို ပေါင်းစပ်ပြီး လျန်ယွီကို ပြောပြခဲ့သည်။

လျန်ယွီသည် အလွန်အံ့ဩတကြီး နားထောင်ပြီး မှတ်တမ်းတင်သူကို အကြောင်းအရာများကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်တမ်းတင်ရန် အဆက်မပြတ် မှာကြားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤသို့ဆွေးနွေးရာ နေ့လယ်အထိပင် ရောက်ရှိသွားသည်။

အစေခံတစ်ဦးက စာကြည့်ခန်းသို့ လာရောက်သတင်းပို့သည်မှာ လျိုရှီပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး သခင်မလေးလင်းကို ရှာဖွေနေသည်ဟုဆိုမှ လျန်ယွီသည် မကျေမနပ်ဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် စကားပြောခြင်းကို အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

"အချိန်လည်း မစောတော့ဘူး၊ နေ့လယ်စာစားပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ ဆက်ပြောကြတာပေါ့။" လျန်ယွီသည် ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်မူ လျန်ယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မတွေးမိသမျှ အားလုံးနီးပါး ပြောပြီးသွားပြီ။"

သုံးနာရီနီးပါး ပြောဆိုခဲ့ပြီး ပြောသင့်သမျှ အားလုံးနီးပါး ပြောဆိုပြီးဖြစ်ရာ သူမ၏လည်ချောင်းသည်ပင် အနည်းငယ် မသက်မသာဖြစ်နေပြီး ဆက်လက်ပြောဆိုရန်လည်း မလိုအပ်တော့ပေ။

လျန်ယွီ၏မျက်နှာသည် တင်းမာသွားပြီးနောက် မျက်နှာသည် အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။

"ဒီလိုလုပ်၊ လောလောဆယ် ဒီလောက်ပဲ။ နောက်ပိုင်း ရှင့်ဘက်က လုပ်ငန်းဆောင်ရွက်တဲ့အချိန် အခက်အခဲတစ်ခုခုတွေ့ရင် ကျွန်မဆီကို ထပ်လာမေးလို့ရတယ်။" ငွေစတစ်ထောင်ကို ယူထားသောကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဖြည့်စွက်ပြောပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။" ထိုအခါမှ လျန်ယွီသည် သဘောတူလိုက်သည်။

"ကြွပါ။" ထို့နောက် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်ကို အိမ်အပြင်သို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

နောက်ပိုင်း လျန်ယွီ အရင်ထွက်သွားမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သခင်လေးလျန်ရဲ့ ပိုက်ဆံက ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ မရဘူး..." သူမသည် စောစောက စာကြည့်ခန်းတွင် နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်း မပြောခဲ့လျှင် သူသည် နေ့ခင်းတွင် သူမကို ဆက်လက်ပြောခိုင်းနေလောက်ဦးမည်ဟု တွေးမိသည်။

လီရှောင်သည် ပြုံးရင်း သူ့ဇနီးလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"တစ်ထောင်တောင်မှလေ၊ မင်းသာ ဒီပိုက်ဆံကို ထုတ်ရရင် လူကို လွှတ်မှာမဟုတ်လားက်ဘူး။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လိုက်ပါပြုံးလိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်။" ထို့နောက် သူမသည် လက်လှမ်းပြီး လီရှောင်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့၊ အမေ့ဆီ သွားကြမယ်။"

"အင်း။"

......

လျိုရှီကို တွေ့သောအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီတို့သည် လက်ဖက်ရွက်များစွာ ခူးဆွတ်ပြီးဖြစ်ကြောင်းနှင့် နေ့ခင်းတွင် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

လျိုရှီ၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို လင်းရှောင်ယွဲ့သည်လည်း သဘောတူလိုက်ပြီး နေ့ခင်းတွင် လျိုရှီနှင့်အတူ လယ်ကွင်းများသို့ လက်ဖက်ခူးရန် သဘောတူခဲ့သည်။

......

နှစ်ရက်တာ အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ရှောင်ချင် ခရိုင်စာမေးပွဲဖြေဆိုပြီးနောက် လျိုမိသားစုဝင်များသည် လျန်ယွီကို နှုတ်ဆက်ပြီး ချင်းရှီမြို့သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ရှောင်ချင် ကောင်းကောင်းဖြေဆိုခဲ့ကြောင်း သိရတာကြောင့် လျိုရှီသည် ပြန်လမ်းခရီးတွင် မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

.....

လျိုအိမ်တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန် လှည်းပေါ်မှဆင်းသည်နှင့် ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် ကြိုဆိုခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဘေးသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လင်းယွမ်ရှန်း၏ကိစ္စကို သိရှိခဲ့ရသည်။

လင်းယွမ်ရှန်းသည် သူမ ထိုနေ့က သတိပေးသည်ကို နားမထောင်ဘဲ ချင်းရှီမြို့သို့ ထပ်မံသွားရောက်၍ အရက်မူးခဲ့သည်။

ရလဒ်မှာမူ လီကျယ်စီစဉ်ထားသော လူများက သူ့ကို အပြစ်ပေးခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်းယွမ်ရှန်းသည် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သော်လည်း အိမ်တွင် ကုသရန် ငွေမရှိတော့ပေ။

လင်းမိသားစုမှ အဘိုးကြီးအဘွားကြီးနှစ်ဦးသည် ယခုတွင် သားများကို နည်းလမ်းရှာဖွေရန် တောင်းဆိုနေကြသည်။

"လင်းမိသားစုက အိမ်တွေအားလုံး တံခါးပိတ်ပြီး မတွေ့ကြဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ လင်းအဘွားကြီးက လင်းလောင်စစ်အိမ်ကို သွားပြီး သူအရင်က သူ့ကို ငွေစငါးဆယ်ပေးခဲ့တယ်။ သူ့ကို ငွေပြန်ပေးဖို့ ပြောတယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျောက်ရှန်းရှန်းကို သိလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ယခင်က ထိုအဘွားအိုသည် လင်းယွမ်ရှန်းကို ခြေထောက်ကုသပေးရန် ငွေ၂၀၀သုံးစွဲခဲ့ပြီး လင်းလောင်စစ်ကို ငွေစငါးဆယ်ပေးခဲ့သည်။ လင်းမိသားစုသည် သူမထင်သည်ထက် များစွာ ချမ်းသာသည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည်မူ လင်းရှောင်ယွဲ့၏အကြည့်ကို နားမလည်ဘဲ ဆက်လက်ဆိုသည် "ဒီစကားကတော့ ပျားအုံကို တုတ်နဲ့ထိုးသလိုပဲ။

အခု လင်းမိသားစုက အိမ်တွေအားလုံးက စတုတ္ထအိမ်ကို ပြဿနာရှာပြီး ငွေကို ထုတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေကြတယ်။ အိမ်တစ်အိမ်စီ ခွဲဝေယူတာ ဒါမှမဟုတ် လင်းလောင်ဝူကို ခြေထောက်ကုသပေးဖို့ ပေးတာ။" အချုပ်အားဖြင့်ဆိုသော် ဤငွေသည် စတုတ္ထအိမ်တစ်အိမ်တည်းအတွက် မဖြစ်သင့်ပေ။ အိမ်တစ်အိမ်စီ ခွဲဝေမရလျှင် စတုတ္ထအိမ်သည်လည်း တစ်ဦးတည်း မပိုင်ဆိုင်သင့်ပေ။

"လင်းလောင်စစ်တို့ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးကို အတင်းအကျပ်ဖိအားပေးတော့ နောက်ဆုံးမှာ လင်းလောင်စစ်က ငွေကို ထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ငွေရဲ့ဇာစ်မြစ်ကို ပြောပြခဲ့တယ်။" ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်ဝန်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဘယ်ကလာတာလဲ။" သူမသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်း၏မျက်နှာအမူအရာသည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ထံသို့ အနည်းငယ် တိုးကပ်ပြီး အသံကို နှိမ့်၍ "အဲ့ဒီငွေက လင်းမိသားစုက အဘွားကြီးက ကျွန်မတို့သခင်မကြီးရဲ့ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ပေါင်ဆိုင်မှာ ပေါင်ပြီး လဲလှယ်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက စုစုပေါင်း သုံးရာလောက်နဲ့ ပေါင်ခဲ့တာ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ငါ့အမေရဲ့ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား ဟုတ်လား။" အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်လာသည်။

ကောင်းလိုက်တာ၊ လင်းမိသားစုက ယခင်က လင်းယွမ်ရှန်းကို ဟွေချွန်းခန်းမသို့ ခြေထောက်ကုသပေးရန် မည်သို့ ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူမ တွေးနေခဲ့သည်။ ဆေးဖိုးက ဒီလိုနည်းနဲ့ ရရှိလာတာကိုး။

မျက်ဝန်းများ လှုပ်ရှားသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် "အိမ်တော်ထိန်းဖန်းကို လူလွှတ်ပြီး ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားရဲ့ နေရာကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်။ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို သေချာပေါက် ပြန်ရှာရမယ်။"

မည်သည့်ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားက သုံးရာလောက်နဲ့ ပေါင်နိုင်တာလဲ။ ဒီလောက်တန်ဖိုးကြီးတဲ့ပစ္စည်းမျိုး သူမအမေကရော ဘယ်ကရလာတာလဲ။

"ကျွန်မ အိမ်တော်ထိန်းဖန်းကို ပြောပြီးသွားပြီ။ သိပ်မကြာခင် သတင်းရလာပါလိမ့်မယ်။" ကျောက်ရှန်းရှန်းက အမြန်ဖြေလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျောက်ရှန်းရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်လုံးများတွင် အားရကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပိုမိုတိုးပွားလာသည်။

"ဒီကိစ္စကို လောလောဆယ် ငါ့အမေကို မသိစေနဲ့။ လင်းမိသားစုဘက်ကတော့ ခဏနေရင် ဖန်ထန်နဲ့ ကျောက်ချန်ကို ခေါ်ပြီး မင်းတို့ ငါနဲ့အတူ တစ်ခေါက်လိုက်ခဲ့။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထပ်မံပြောလိုက်သည်။

လျိုရှီနှင့် သက်ဆိုင်သောကြောင့် ဤကိစ္စကို သူမ သေချာပေါက် စုံစမ်းရပေမည်။

အကယ်၍ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားသည် တကယ်ပဲ သူမမိခင်၏ ပစ္စည်းဖြစ်လျှင် သူမမိခင်၏ ဇာစ်မြစ်မှာ မရိုးရှင်းလောက်ပေ...

***