ဘယ်သူလုပ်တာလဲ

"တကယ်ပဲ မင်းကိုး။ ... မိန်းမယုတ်။ မိန်းမယုတ်မ။ ငါ နင့်ကို သတ်မယ်။" လင်းယွမ်ရှန်းသည် ဒေါသအလွန်ထွက်သွားပြီး နာကျင်မှုကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ကိုယ်ကိုထောက်ကာ လင်းရှောင်ယွဲ့ထံသို့ တွားသွားလာ၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့မှာမူ အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့ပေ။

သူမ ပြောနေရန်ပင် မလိုဘဲ ဖန်ထန်သည် ရှေ့သို့တိုး၍ လင်းယွမ်ရှန်းကို တစ်ချက်ကန်လှဲလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကို ဆွဲသကဲ့သို့ လူကို အဝေးသို့ဆွဲယူ၍ မြေပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

လင်းယွမ်ရှန်းသည် အလွန်နာကျင်သွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လက်စားချေရန် မစဥ်းစားနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ခြေထောက်ကို ပိုက်၍ မရပ်မနား အော်ဟစ်ငိုယိုနေလေသည်။

လင်းမိသားစုဝင်များသည် လင်းယွမ်ရှန်း၏ ဆိုးရွားသော အခြေအနေကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချကြသော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှေ့သို့တိုး၍ ဂရုစိုက်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် ဆူညံသည်ဟု ခံစားရပြီး မယဉ်ကျေးစွာ သူမ၏နားများကို အုပ်လိုက်သည်။

လီရှောင်သည် မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား။" သူသည် တည်ငြိမ်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

အော်ဟစ်ငိုယိုနေသော သို့မဟုတ် ငိုကြွေးနေသော လင်းမိသားစုဝင်များသည် အသံများကို ချက်ချင်း နှိမ့်ချလိုက်ကြသည်။

ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ကောင်းမွန်လာသည်။

"တော်ပြီ။ အဘွားကြီး၊ ရှင်သိသမျှ အားလုံး ပြောပြလိုက်တော့။" သူမသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော လင်းအဘွားကြီးကို ပြောလိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် အမည်ခေါ်ခြင်းခံလိုက်ရရာ ကိုယ်သည် ထပ်မံတောင့်တင်းသွားသည်။ ထို့နောက် သိပ်ပြီးတွန့်ဆုတ်မနေရဲတော့ဘဲ သူမ ထိုနှစ်က လျိုရှီ၏ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ခိုးယူခဲ့သည့်ကိစ္စကို ပြောပြလိုက်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဖြစ်စဉ်မှာ အနည်းငယ် ချဲ့ကားပြောဆိုမှုများ ရှိသော်လည်း အကြမ်းဖျင်းအခြေအနေကို လင်းရှောင်ယွဲ့ နားလည်သွားလေသည်။

ထိုတန်ဖိုးကြီးသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားသည် အမှန်ပင် လျိုရှီ၏ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး လျိုရှီက လင်းမိသားစုအိမ်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားအပြင် လျိုရှီ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထိုအချိန်က ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများစွာ ရှိနေသေးသည်။ ထို့အပြင် ထိုအချိန်က လျိုရှီ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုဖြစ်စေ၊ စကားပြောဆိုမှုဖြစ်စေ၊ သာမန်လူတစ်ဦးနှင့် မတူပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် အကြမ်းဖျင်း အတွေးတချို့ ပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား၏ ပုံစံကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထို့အပြင် လင်းသာ့ချွေ့ကို စုတ်တံ၊ မှင် ယူဆောင်ခိုင်းပြီး လင်းယွမ်ရှန်းကို ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား၏ ပုံစံကို ရေးဆွဲခိုင်းလိုက်သည်။

လင်းယွမ်ရှန်းသည် အစပိုင်းတွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သော်လည်း ဖန်ထန်က ပါးနှစ်ချက်ရိုက်လိုက်မှ လိမ်မာစွာ နားထောင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား၏ ပုံကို ရရှိပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လင်းမိသားစုဝင်များကို ကြည့်ရှုစေပြီး အတည်ပြုစေကာ ထို့နောက်မှ ကျောက်ရှန်းရှန်းကို ပုံကို သိမ်းဆည်းခိုင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်းအဘွားကြီးနှင့် လင်းလောင်စစ်တို့ကို ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား၏နေရာကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

အခြေအနေအားလုံးကို သိရှိပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် လင်းအဘွားကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အရင်သုံးခဲ့တဲ့ ဆေးဖိုးက သုံးပြီးသွားမှတော့ ရှင်တို့ဆီက မတောင်းတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့ ငွေစတစ်ရာကိုတော့ ရှင်တို့ ထုတ်ပေးရမယ်။"

လင်းအဘွားကြီး၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့် သူမ၏ရင်ဘတ်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

"မရှိတော့ဘူး... အားလုံးသုံးပြီးသွားပြီ၊ တစ်ရာမရှိတော့ဘူး..." သူမသည် အော်ဟစ်ငိုယိုရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာသည် အေးစက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းအဘွားကြီးသည် လျင်မြန်စွာ လေသံပြောင်းလိုက်သည်။

"လောင်ဝူ... ဝူးဝူး... လောင်ဝူက ခြေထောက်ထပ်ဒဏ်ရာရတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် မကုရသေးဘူး... ငွေအားလုံး နင့်ကို ပေးလိုက်ရင် သူဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဝူးဝူး..." လင်းအဘွားကြီးသည် မျက်ရည်၊ နှာရည်များဖြင့် ငိုကြွေးနေသည်။

ဘေးမှ လင်းယွမ်ရှန်းသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးရန်နှင့် သူ့အတွက် ဆေးဖိုးချန်ထားပေးရန် တောင်းဆိုလိုသည်။

သို့သော် သူမ သူ့အပေါ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်များကို သတိရမိသောအခါ စကားမဆိုနိုင်တော့ပေ။ ဤမိန်းကလေးသည် သေဒဏ်ပေးသူဖြစ်ရာ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်မှာလား။

"ဟမ့်... သူ့ဒဏ်ရာက ကျွန်မနဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ လင်းယွမ်ရှန်းကို ကြည့်သောအခါ မျက်ဝန်းများသည် အလွန်အေးစက်နေသည်။

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် လင်းယွမ်ရှန်း၏ စိတ်ထဲမှ ကြိုးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြတ်တောက်သွားသည်။

"ဘာလို့ မင်းနဲ့မဆိုင်ရမှာလဲ။ မိန်းမယုတ်၊ မင်းပဲ ငါ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လူငှားခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရဲလား။" သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုး၍ ဆဲပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏အမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ စကားမဆိုမီမှာပင် ဖန်ထန်သည် ထပ်မံရှေ့တိုး၍ သူမကိုယ်စား လင်းယွမ်ရှန်းကို ဆုံးမလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်းယွမ်ရှန်းသည် ပို၍မာနကြီးပုံရပြီး ရိုက်နှက်ခံရ၍ အော်ဟစ်နေသော်လည်း ပါးစပ်မှ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဆဲဆိုနေဆဲဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အစပိုင်းတွင် မျက်နှာအနည်းငယ် မည်းမှောင်နေသော်လည်း ခဏအကြာတွင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

"တော်ပြီ၊ အစကတည်းက အသက်က သိပ်ရှိတော့တာမဟုတ်ဘူး၊ သေအောင် မရိုက်နဲ့။" သူမသည် ဖန်ထန်ကို ပြောလိုက်သည်။

ဖန်ထန်သည် လင်းယွမ်ရှန်း၏ကိုယ်ပေါ်သို့ တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး လင်းယွမ်ရှန်းကို တစ်ချက်ကန်လိုက်မှ လင်းယွမ်ရှန်းကို ရိုက်နှက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"မိန်းမယုတ်၊ မင်းလို... မိန်းမယုတ်က ငါ့ကို ဒုက္ခပေးတယ်။ ဝူးဝူး..." လင်းယွမ်ရှန်းသည် ခေါင်းကို ပိုက်၍ ဆဲဆိုသံမှာ များစွာ တိုးညှင်းသွားသည်။

"ဟားဟား... ရှင့်ကို ဒုက္ခပေးတယ် ဟုတ်လား။ ရှင်မှာ ကျွန်မဒုက္ခပေးစရာ ဘာရှိလို့လဲ။ ဒီနေ့ ဒီအခြေအနေထိ ရောက်မှတော့ ရှင့်ကို အမှန်အတိုင်းပဲပြောပြလိုက်မယ်။ ရှင့်ခြေထောက်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တာ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး။"

လင်းယွမ်ရှန်း၏တုန်ရီနေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းမော့ပြီး ဒေါသထွက်စွာဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ငြင်းချင်တာလား။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာငြင်းစရာရှိလို့လဲ။ အစကတည်းက ကျွန်မလုပ်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ။"

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လင်းယွမ်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ၊ ဘယ်သူလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်။" ပြောရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏အကြည့်ကို လင်းယွမ်ရှန်း၏ ပြတ်နေသော ခြေထောက်ပေါ်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်သည် လင်းယွမ်ရှန်း၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်နာကျင်စေသည်။ "ဘယ်သူလဲ။" သူသည် ဒေါသထွက်စွာဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှင့်စိတ်ထဲမှာ ခန့်မှန်းမိတာတွေ မရှိဘူးလား။" ထို့နောက် လင်းယွမ်ရှန်းကို ကြည့်ရင်း သူမသည် ခပ်ညစ်ညစ်ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်ရှန်းသည် မျက်လုံးများတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့အကြည့်ကို လျင်မြန်စွာ လွှဲဖယ်လိုက်ရသည်။

ခန့်မှန်းချက် ဟုတ်လား။ သေချာပေါက်ရှိခဲ့တာပေါ့။ သို့သော် သံသယဝင်ရန် ကြောက်ရွံ့ပြီး သံသယဝင်ရန်လည်း မဝံ့ရဲပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုအမူအရာကိုမြင်သောအခါ မျက်နှာထက်တွင် ထပ်မံပြုံးလိုက်သည်။

အမှန်ပင်၊ လင်းယွမ်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အမှန်တကယ် သိရှိထားသည်။ လျိုမိသားစုထံသို့ သက်သေခံရန် မဝံ့ရဲဘဲ သူမကိုသာ ပြဿနာရှာရဲခြင်းဖြစ်သည်။

ဟားဟား... သူမကို အနိုင်ကျင့်ရ လွယ်တယ်များထင်နေတာလား။ ရယ်ရတယ်။

"ဟားဟား... ရှင် ဒီလောက်သနားစရာကောင်းတာကို ထောက်ထားပြီး ကျွန်မ ရှင့်ကို စေတနာနဲ့ သတိပေးလိုက်မယ်။"

"မလို..." လင်းယွမ်ရှန်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် ထိတ်လန့်စွာ ငြင်းပြောလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက လင်းလန်ဟွာ ဘယ်လိုသေသွားလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်... ဟားဟား..." လင်းရှောင်ယွဲ့သည်မူ လင်းယွမ်ရှန်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်ရှန်းသည် သူ့နားများကို အုပ်ပြီး မြေပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေကာ နားမထောင်လိုသည့် ပုံစံဖြင့်။

အခန်းတွင်းမှ အခြားလင်းမိသားစုဝင်များသည်မူ အံ့ဩသွားကြသည်။

လန်ဟွာ ဟုတ်လား။ လန်ဟွာ၏ သေဆုံးမှုနှင့် လောင်ဝူ ဒဏ်ရာရခြင်းမှာ ဘယ်လိုများဆက်စပ်နေတာလဲ။

လင်းယွမ်ရှန်း၏ နာကျင်နေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေသည်။

"သွား၊ ငွေလက်မှတ်က သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှာ ရှိနေလား ကြည့်လိုက်။" ထို့နောက် သူမသည် ကျောက်ရှန်းရှန်းကို ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောသောအခါတွင် လင်းအဘွားကြီးကို ကြည့်လိုက်သေးသည်။

လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းယွမ်ရှန်းကို စိုးရိမ်ရန်ပင် မစဥ်းစားနိုင်တော့ဘဲ မသိစိတ်ဖြင့် သူမ၏ရင်ဘတ်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်မလေး။" သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြန်ဖြေပြီး လင်းအဘွားကြီးထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် များစွာ အားမစိုက်ရဘဲ လင်းအဘွားကြီး၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ငွေစငါးဆယ်တန် ငွေလက်မှတ်တစ်ရွက်ကို နှိုက်ယူလိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် ငွေလက်မှတ်ကို ကျောက်ရှန်းရှန်း လုယူသွားသည်ကို ကြည့်နေရုံသာတတ်နိုင်ပြီး ပြန်လည်လုယူနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသောကြောင့် မြေပေါ်တွင် ထိုင်၍ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

ဘယ်လိုအကုသိုလ်တွေများလုပ်မိလို့လဲ။ လင်းမိသားစုက ဘာလို့ ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်သွားရတာလဲ။ ငါကရော ဘာလို့ ဒီလိုအဆုံးသတ်သွားရတာလဲ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ငွေလက်မှတ်ကို ရရှိပြီး မျက်နှာထက်တွင် ရွံရှာသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူမသည် ငွေလက်မှတ်ကို ကျောက်ရှန်းရှန်းကို ပြန်ပေးပြီး သိမ်းဆည်းခိုင်းလိုက်သည်။

"ဒီငါးဆယ်က ရှင်ပြန်ပေးခဲ့တာလား။" ထို့နောက် သူမသည် လင်းလောင်စစ်ကို မေးလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ် ပြန်မဖြေမီမှာပင် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် ရုတ်တရက် ရှေ့တိုးလာပြီး လင်းလောင်စစ်၏ ရှေ့မှ ပြောလိုက်သည် "ကျွန်မတို့ပြန်ပေးခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မတို့ပြန်ပေးခဲ့တာက ငွေ၁၀စတန်တဲ့ ငွေတုံးငါးခု။"

လင်းအဘွားကြီးသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သူမသည် ထ၍ လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးကို ရိုက်နှက်ချင်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အလွန်ဝမ်းနည်းစိတ်ပျက်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း အားအင်မရှိတော့သောကြောင့် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်ပေါက်လာပြီး လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးကို ကြည့်သော အကြည့်သည် အနည်းငယ် ပို၍ဖော်ရွေလာသည်။

ထို့နောက် သူမသည် လင်းသာ့ချွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သွားပြီ၊ အဲ့ဒီငွေစငါးဆယ်ကို ယူလာခဲ့။"

လင်းသာ့ချွေ့သည် အမည်ခေါ်ခြင်းခံလိုက်ရရာ ကိုယ်သည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် လင်းယွမ်ရှန်းနှင့် လင်းအဘွားကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဖန်ထန်နှင့် လီရှောင်တို့က ခြိမ်းခြောက်သည့်အမူအရာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သဘောတူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် အတွင်းခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရှိသော ငွေစငါးဆယ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

ငွေခဲများ ထည့်ထားသော သေတ္တာကိုလည်း ကျောက်ရှန်းရှန်းကို ပေးပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အခန်းတွင်းမှ လူအများကို ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

"အားလုံး တစ်ရွာတည်းနေတာကို ထောက်ထားပြီး ဒီကိစ္စကို ဒီနေ့ပဲ ပြီးဆုံးလိုက်ပြီလို့ မှတ်လိုက်မယ်။"

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နံရံထောင့်တွင် ကျုံ့နေပြီး အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော လင်းယွမ်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် သင်ခန်းစာရပြီးရင် လင်းငါးယောက်မြောက်ဦးလေး နည်းနည်းထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ဘဝမှာ အဆိုးဆုံးဆိုတာ မရှိဘူး၊ ပိုဆိုးတာပဲ ရှိတယ်။"

စကားပြောပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လူအများ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူမလူများကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

မူလက စည်ကားသော လင်းမိသားစုအိမ်ကြီးသည် အခန်းတွင်း၌ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် လင်းလောင်စစ်သည် ပထမဆုံး သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"သူ စောစောက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ လောင်ဝူဒဏ်ရာရတာက လန်ဟွာဖြစ်တဲ့ကိစ္စနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ လန်ဟွာက ကြိုးဆွဲချသတ်သေတာမဟုတ်ဘူးလား။"

စကားတစ်ခွန်းသည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်ပြီး လင်းမိသားစုအိမ်တွင်းမှ လူများသည် ချက်ချင်း အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် လင်းလောင်စစ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"ဘာသတ်သေတာလဲ။ ဒါက လျိုအိမ်တော်က ငါတို့ကို ပြောပြတာ၊ ရှင်လည်း ယုံနေတာလား။ လန်ဟွာရဲ့စိတ်ဓာတ်နဲ့ သတ်သေနိုင်ပါ့မလား။"

လင်းလောင်စစ်က သူမကို သိလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် ဆက်လက်ဆိုသည် "ခုထိ နားမလည်သေးဘူးလား။ လန်ဟွာကို လျိုအိမ်တော်က သတ်လိုက်တာပဲ။"

ပြောရင်း လင်းလောင်စစ်၏ဇနီးသည် လင်းယွမ်ရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့အိမ်က ပြဿနာရှာမှာကို ရှောင်ဖို့အတွက် လျိုအိမ်တော်က လူငှားပြီး မတ် ၅ရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် အခန်းတွင်းမှ လူအားလုံး၏မျက်နှာများသည် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

ထို့နောက် အကြည့်များစွာသည် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးအပေါ်သို့ စုစည်းရောက်ရှိသွားသည်။

လင်းလောင်စစ်ဇနီး၏ မျက်နှာထက်တွင် ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး မသိစိတ်ဖြင့် လင်းလောင်စစ်၏နောက်သို့ ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

သူမခင်ပွန်းကို ဆွဲခေါ်၍ ထွက်ခွာရန် ကြံရွယ်လိုက်စဉ်မှာပင် လင်းယွမ်ရှန်းသည် ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ထွက်သွား။"

အသံသည် အလွန်ကျယ်လောင်ပြီး ပြင်းထန်သော မုန်းတီးမှုများ ပါဝင်နေသည်။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် လန့်ဖျပ်သွားသည်။ သူမသည် အလျင်အမြန် လင်းလောင်စစ်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်သည် မသိစိတ်ဖြင့် သူ၏ဇနီးကို ကာကွယ်လိုက်ပြီးနောက် လင်းလောင်ဝူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဇနီးကို ဆွဲခေါ်၍ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဒေါသထွက်နေပုံအရ သူ့ဇနီး၏ သုံးသပ်ချက်သည် ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း အမှန်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဟမ့်... လောင်ဝူ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ထင်နေပေမယ့် နောက်ဆုံးကိုယ့်ဒုက္ခကိုယ်ရှာသွားတာပဲ။

အစပိုင်းတွင် သူသာ လျိုမိသားစု၏ ငွေကို မက်မော၍ လန်ဟွာကို သူဌေးကြီးလျိုထံသို့ မောင်းမငယ်အဖြစ် မပို့ဆောင်ခဲ့လျှင် နောက်ပိုင်းတွင် လန်ဟွာကြောင့် အသတ်ခံရပြီး သူလည်း ခြေထောက်ရိုက်ချိုးခံရမည်မဟုတ်ပေ။

ခြေထောက်ပြတ်သည့်ကိစ္စကို သခင်မလေးလင်းအပေါ်သို့ စွပ်စွဲချင်သေးသည်၊ တကယ်ပဲ...

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သခင်မလေးလင်းသည် သူ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားရောင်းချသည့်ကိစ္စတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်ကို အရေးမယူခဲ့ပေ။

ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီကိစ္စပြီးသွားပြီဆိုတော့ အနာဂတ်မှာ သူ့ဇနီးရဲ့စကားကို နားထောင်ပြီး အိမ်ကြီးဘက်ကို ဝင်မစွက်ဖက်တော့ဘူး။ လုံးဝ ထပ်ပြီးမစွက်ဖက်တော့ဘူး။

လင်းလောင်စစ်တို့ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လင်းသာ့ချွေ့သည် နောက်ထပ် သတိပြန်ဝင်လာသူဖြစ်သည်။

ခဏတာ အံ့အားသင့်ပြီးနောက် သူသည် လင်းအဘွားကြီးကို ထူမတ်ပေးခဲ့သည်။ လင်းအဘွားကြီးကို ထိုင်ခုံဘေးသို့ ထူမတ်၍ ထိုင်ခိုင်းပြီးနောက် လင်းယွမ်ရှန်းကို ထူမတ်ပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ဖယ်စမ်း။" မည်သူသိမည်နည်း၊ လင်းယွမ်ရှန်းသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး လင်းသာ့ချွေ့ နီးကပ်လာသည်ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ဤအဖြစ်အပျက်ကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် လင်းသာ့ချွေ့၏စိတ်ထဲတွင် မူလကတည်းက ဒေါသရှိနေပြီး ယခု လင်းယွမ်ရှန်းက သူ့ကို ဤသို့ပြောဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် လင်းယွမ်ရှန်းကို မဆဲဆိုဘဲ သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လှည့်၍ လင်းအဘွားကြီးဘေးသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးပြောသွားသော စကားများကို ကြားပြီးကတည်းက စိတ်အခြေအနေ အနည်းငယ် မတည်ငြိမ်တော့ပေ။

လင်းယွမ်ရှန်းက လင်းသာ့ချွေ့ကို ဆဲဆိုသည်ကို ကြားသောအခါမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

မူလက အငယ်ဆုံးသားကိုအချစ်ပိုကာ သနားကြင်နာသော လင်းအဘွားကြီးသည် အခုတော့ စိတ်အခြေအနေလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"လောင်ဝူ..." စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် လင်းယွမ်ရှန်းနှင့် စကားပြောဆိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ထွက်သွား။" သို့သော် လင်းယွမ်ရှန်းသည် ခေါင်းပင်မမော့ဘဲ အလွန်စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဒေါသတကြီး ထပ်အော်လိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"နင်က ဘာသဘောလဲ။ မျက်လုံးထဲမှာ အဖေအမေရော ရှိသေးရဲ့လား။" လင်းအဘွားကြီးသည် ဒေါသထွက်၍ ခြေဆောင့်လိုက်သည်။

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကျုံ့၍ တုန်လှုပ်နေသော လင်းယွမ်ရှန်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့ခေါင်းကို ဒူးနှစ်ဖက်ကြားမှ ထုတ်ပြလိုက်သည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။ မျက်လုံးတစ်စုံသည် လင်းအဘွားကြီးနှင့် လင်းသာ့ချွေ့ကို မုန်းတီးမှုများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာသဘောလဲဟုတ်လား။ ဟားဟား..."

"ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို ဘာသဘောမျိုး လိုချင်တာလဲ။ အရင်လို ချိုသာတဲ့စကားတွေ ပြောပြီး ခင်ဗျားတို့ကို ဆက်ပြီး ချော့မော့နေရမှာလား။ ကျွန်တော့်ခြေထောက် ပျက်စီးသွားပြီ။ ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး ပျက်စီးသွားပြီ။ အဲ့ဒါ ခင်ဗျားကြောင့်ပဲ၊ ခင်ဗျားက လူမိုက်မ။ သမီးတစ်ယောက် မွေးတာတောင် ခင်ဗျားလိုပဲ မိုက်မဲတာမျိုးပဲ မွေးထားတယ်။

လျိုအိမ်တော်မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နေတာကို ပြဿနာရှာတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေရုံတင်မကဘူး၊ ကျွန်တော့်ကိုပါ ဒုက္ခပေးတယ်။"

"ဝူးဝူး... ငါ့ကို ဒုက္ခပေးတယ်။ ငါ့ခြေထောက် ပျက်စီးသွားပြီ၊ ငါပြီးသွားပြီ..." ဆဲဆိုပြီးနောက် လင်းယွမ်ရှန်းသည် ခေါင်းကို ပိုက်၍ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ လင်းအဘွားကြီးသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

လောင်ဝူ ဘာစကားတွေ ပြောနေတာလဲ။ အမေကို မိုက်မဲတယ်လို့ပြောရုံမက သူမမွေးတဲ့သမီးကိုပါ မိုက်မဲတယ်လို့ပြောနေတာလား။

ယခင်က သူတို့နဲ့ ပြောခဲ့တဲ့ ချိုသာတဲ့စကားတွေက သူတို့ကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားဖို့အတွက်လို့ ပြောနေတာလား။

ဤအချိန်တွင် လင်းအဘွားကြီးသည် သူမ၏ယုံကြည်ချက်များ ပြိုလဲသွားတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အရိုးထဲထိ နာကျင်စွာ ချစ်ခင်သော သားသည် သူမကို ဤသို့ မြင်နေသည်။

"လောင်... လောင်ဝူ..." လင်းအဘွားကြီးသည် လူကို ခေါ်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် သူမ၏လျှာသည် အနည်းငယ် လေးလံနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

လင်းယွမ်ရှန်းသည်မူ ငိုကြွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး ပြန်လည်မဖြေကြားခဲ့ပေ။

"အဘိုး... အဘိုးကြီး..." (စကားမပီသံ) လင်းအဘွားကြီးသည် မမှန်ကန်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး တောင့်တင်းသော ကိုယ်ဖြင့် ဘေးမှ လင်းသာ့ချွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ခက်ခဲပြီး စကားလည်း ရှင်းလင်းစွာ မပြောနိုင်တော့သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

(နားမလည်နိုင်သောအသံများ) လင်းအဘွားကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားပြီး လင်းသာ့ချွေ့ကို သူမ၏အခြေအနေကို ပြောပြလိုသော်လည်း လျှာသည် ပို၍တောင့်တင်းသွားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ကိုယ်သည် ဘေးသို့ ယိုင်လဲသွားသည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် နောက်ဆုံးတွင် မူမမှန်သည်ကို တွေ့ရှိသွားပြီး လင်းအဘွားကြီးကို အမြန်လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီး၏ မျက်နှာကို မြင်သောအခါမှ သူမ၏မျက်နှာတစ်ခြမ်းသည် တုန်နေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များပင် စောင်းနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

"အဘွားကြီး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။ အဘွားကြီး။" လင်းသာ့ချွေ့၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းအဘွားကြီးကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် နားမလည်နိုင်သော အသံများကို ထုတ်လွှတ်နေသော်လည်း မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်ပေ။

သို့သော် ဤအချိန်ထိတိုင်အောင် လင်းယွမ်ရှန်းသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်၏စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းသော စိတ်ခံစားချက်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

လင်းသာ့ချွေ့သည် လင်းအဘွားကြီးကို အတန်ကြာ လှုပ်ယမ်းပြီးမှ လင်းအဘွားကြီးအတွက် သမားတော်ခေါ်ရန် သတိရသွားသည်။ သူသည် အမြန်ဆုံး လင်းအဘွားကြီးကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီးနောက် အိမ်အပြင်ထွက်ခဲ့သည်။

အိမ်အပြင်ထွက်ပြီးနောက် လင်းသာ့ချွေ့သည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူရှာဖွေခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် လင်းမိသားစုအိမ်များအားလုံးတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။

လင်းသာ့ချွေ့သည် လင်းလောင်စစ်အိမ်သို့ လျင်မြန်စွာ သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် လင်းလောင်စစ်သည်လည်း သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ အပြင်ဘက်တွင် မည်သို့ပြောဆိုသည်ဖြစ်စေ၊ မည်သို့ငိုကြွေးသည်ဖြစ်စေ အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် လင်းသာ့ချွေ့သည် လက်လျှော့လိုက်ရပြီး ရွာသူကြီးအိမ်သို့ အလျင်စလို သွားရောက်ခဲ့သည်။

နွားလှည်းကို ငှားရမ်းပြီး လင်းအဘွားကြီးကို မြို့ပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

.....

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် လျိုအိမ်တော်ဘက်မှ သတင်းရရှိခဲ့သည်။

လင်းအဘွားကြီးသည် လေဖြတ်၍ လှုပ်ရှားမရဖြစ်သွားပြီး အနာဂတ်တွင် အိပ်ရာထဲတွင်သာ လဲလျောင်းနေရတော့မည်ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်ရှန်းမှာမူ လင်းရှောင်ယွဲ့တို့ ထွက်ခွာသွားသည့် ညတွင်ပင် အဖျားကြီးလာပြီး ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှင်သန်လာခဲ့သော်လည်း ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံး မရှိတော့ပေ။

ဤအချိန်မှစ၍ လင်းမိသားစုအိမ်ကြီးတွင် လင်းသာ့ချွေ့တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်းမာသန်စွမ်းသူအဖြစ် ကျန်ရှိတော့သည်။

အဘိုးအိုသည် ယခု နေ့စဉ် လယ်ယာလုပ်ငန်းများ လုပ်ရရုံသာမက အိမ်ရှိ အိပ်ရာထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော လူနှစ်ဦးကိုလည်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ရသဖြင့် ဘဝမှာ အလွန်ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှပေသည်။

***