လင်းမိသားစု စတုတ္ထအိမ်၏ စိတ်ကူး

လင်းလောင်စစ်သည် ကြားရသော် မီးထတောက်သလို ဒေါသထွက်သွား၏။

"ဘယ်သူက ခွေးဖြစ်ချင်လဲဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ သိမှာပေါ့။ ငါ လင်းလောင်စစ်ကတော့ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်တယ်၊ ငါတို့ စတုတ္ထအိမ်က ဖြောင့်ဖြောင့်မတ်မတ်ပဲ။ တချို့လူတွေလိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ လျိုမိသားစုအတွက် ခွေးသွားလုပ်ချင်တာတောင် လမ်းကြောင်းမရှိလို့ စိတ်ညစ်နေကြသေးတယ်"

တန့်ရှီသည် ချက်ချင်း ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပြီး အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လင်းလောင်စစ်ကို ပြေးရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏သား လင်းသာ့ရှန်းက ဆွဲထားလိုက်၏။

"ဦးလေး ၄၊ ဦးလေး ၄ ပြောတာ အရမ်း လွန်သွားပြီ" သူ့အမေကို ဆွဲထားရင်း လင်းသာ့ရှန်းကလည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် လင်းလောင်စစ်အား ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ရှန်း၊ လင်းသာ့ကျွမ်း၊ လင်းအာ့ကျွမ်းတို့သည်လည်း လင်းလောင်စစ်အား အသီးသီး အပြစ်တင်ကြလေသည်။

ဦးလေး ၄ဖြစ်သူက သူတို့ကို ဆဲဆိုပြီး သူတို့သည် လျိုမိသားစုအတွက် ခွေးသွားလုပ်ချင်သော်လည်း လမ်းမရှိဟု ဆိုရကား အလွန်အမင်း အရှက်ခွဲခံရခြင်းပင်။

သူတို့ ဤတစ်ကြိမ် လာရောက်ခြင်းမှာ ဦးလေး ၄၏ ဇနီးအား ကူညီစေလို၍ ဖြစ်သည်။ သူတို့ အိမ်ထောင်စု နှစ်စုနှင့် လျိုမိသားစုကြားမှ ဆက်ဆံရေးကို ဖြေလျှော့ပေးပြီးနောက် လျိုမိသားစု အလုပ်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်ရန် အခွင့်အရေး ရှာဖွေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ လျိုမိသားစုအတွက် ခွေးသွားလုပ်ရန်မူ မစဉ်းစားခဲ့ကြပေ။

အတူတူ လင်းမိသားစုဝင်များ ဖြစ်လျက် ဦးလေး ၄၏ ဇနီးသည် လျိုမိသားစု အလုပ်ရုံသို့ သွားနိုင်လျှင် ဘာကြောင့် သူတို့ မသွားနိုင်ရမှာလဲ။ ဦးလေး ၄၏ ဇနီးက စကားတစ်ခွန်း ကူပြောပေးလျှင် ဘာဖြစ်သွားနိုင်မည်မို့လို့လဲ။

လင်းလောင်စစ်သည် တူတော်မောင်များ၏ အပြစ်တင်သံများကို ကြားရသော် ကြောက်ရွံ့သွားခြင်း မရှိသည့်အပြင် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာ၏။

"ကောင်းတယ်၊ ငါ လင်းလောင်စစ်က မင်းတို့ရဲ့ ဦးလေး ၄ မတော်ထိုက်ဘူး။ မင်းတို့လို ဆွေမျိုးတွေ ရှိဖို့လည်း မထိုက်တန်ဘူး။ အကုန် ထွက်သွားကြ။ ငါ့အိမ်ကနေ ထွက်သွားကြ" ဤသို့ပြောရင်း လင်းလောင်စစ်သည် မလှမ်းမကမ်းသို့ လျှောက်သွားကာ ထမ်းပိုးတံကို သွားယူလိုက်သည်။

လင်းသာ့ကျွမ်းနှင့် လင်းသာ့ရှန်းတို့သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်မှ ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။ အသီးသီး သူတို့၏ အမေများကို ကာကွယ်ရင်း ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်ကြ၏။

ကျန့်ရှီနှင့် တန့်ရှီတို့သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သော် ချက်ချင်း ထွက်သွားရန် မစဉ်းစားကြပေ။ နှစ်ဦးသား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ယောက်မှာ စားပွဲဆီသို့ ပြေးသွားကာ မိမိ ယူလာသော ဟင်းပန်းကန်ကို ပြန်လည် မယူလာခဲ့သည်။ နောက်တစ်ယောက်မှာလည်း ခုနက ဟင်းထားခဲ့သော နေရာသို့ ပြေးသွားပြီး သူမ ယူလာသော ဟင်းကို ပြန်လည် ဆွဲယူလာခဲ့သည်။

ဟွန်း၊ ကူညီဖို့ သဘောမတူမှတော့ သူတို့ ယူလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စတုတ္ထအိမ်အား အလကား အကျိုးခံစားခွင့် ပြုမှာမဟုတ်ဘူး။

လင်းလောင်စစ်နှင့် သူ့ဇနီးတို့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် စိတ်ထဲမှ ရွံရှာမုန်းတီးမှုသည် ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ထွက်သွားကြ" နှစ်ယောက်သားကို တားဆီးခြင်း မပြုဘဲ လင်းလောင်စစ်သည် ရွံရှာစွာ ထပ်မံ အော်လိုက်သည်။

"သွားမှာပေါ့။ ငါတို့က လာချင်တယ် ထင်နေလား" ကျန့်ရှီက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ ပန်းကန်ထဲမှ ဟင်းနှင့် အသားများ မလျော့သွားသည်ကို မြင်သော် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် နေသာထိုင်သာ ရှိသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်" တန့်ရှီကလည်း တစ်ခွန်း ဝင်ထောက်လိုက်ပြီး လူအုပ်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်လာသော ဧည့်သည်များ အားလုံး ထွက်သွားမှ အိမ်တွင်း၌ တိတ်ဆိတ်မှု ပြန်လည် ရရှိလာသည်။ ပြီးနောက် အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွား၏။

"အမေ..." သာ့နျိုသည် စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့လာပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးကို ခေါ်လိုက်မှ ဖြစ်သည်။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် ထိုအခါမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ကလေးနှစ်ယောက်လုံး လန့်နေသော အမူအရာကို မြင်သော် စိတ်ထဲတွင် နာကျင်သွားပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"ဘာမှ မဖြစ်တော့ဘူး။ အဖေနဲ့ အမေ ရှိနေတယ်"

ဤအချိန်တွင် လင်းလောင်စစ်သည်လည်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ထမ်းပိုးတံကို ချလိုက်ပြီးနောက် တံခါးဝသို့ သွား၍ တံခါးမကို ပိတ်လိုက်သည်။ ပြီးမှ သားအမိ သုံးယောက် အနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"နောက်ဆို သူတို့ကို အိမ်ထဲ ဝင်ခွင့်မပေးတော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ထမင်းစားကြရအောင်"

ကလေးနှစ်ယောက်ကို စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ထပ်မံ နှစ်သိမ့်ပြီးမှ မိသားစုတစ်စုလုံး ထမင်း ဆက်စားကြသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် ထမင်းစားချိန်တွင်မူ ယခင်ကကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်သော အငွေ့အသက်မျိုး မရှိတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် စားပြီးသွား၍ ပန်းကန်ကို ချလိုက်သည်။

"ယောက်ျား၊ မဟုတ်ရင်... ကျွန်မတို့တွေ ပိုက်ဆံစုပြီး အိမ်အသစ် ပြန်ဆောက်ကြမလား" ဟု ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ဤကိစ္စကို သူမသည် စဉ်းစားနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ခုနက ကိစ္စ ဖြစ်ပွားချိန်အထိ သူမသည် ထပ်မံ မထိန်းချုပ်ထားနိုင်တော့ပေ။

လင်းမိသားစုသည် ပြဿနာများသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သခင်မလေးလင်းသည် ယခင်က လင်းမိသားစုနှင့် အဆက်ဖြတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်တကယ် ပညာရှိသော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်၏။

ယခု ဤသို့သော ကိစ္စ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးနောက် သူတို့ စတုတ္ထအိမ်သည် လင်းမိသားစု အိမ်မကြီးထဲတွင် ဆက်လက် နေထိုင်နေပါက နောင်တွင် အဆုံးမရှိသော ပြဿနာများသာ ကြုံတွေ့နေရပေမည်။

ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားပြီး လင်းမိသားစုနှင့် အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ သွားခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေမည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် ကိစ္စများစွာ လျော့နည်းသွားနိုင်သည်။

အရေးကြီးဆုံးမှာ သူမ၏ ကလေးနှစ်ယောက်သည် သူတို့နှင့်အတူ ဤအရာများကို လိုက်လံ ခံစားနေရမည်ကို သူမ မလိုလားခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းလောင်စစ်သည် ကြောင်သွားသည်။ ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိကာ မျက်နှာထက်တွင် ခါးသီးသော အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့အိမ်မှာ အိမ်ဆောက်ဖို့ ငွေမှ မထုတ်နိုင်တာ" ဇနီး၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို သူ သိပါသည်။

ဇနီးသာမက သူကိုယ်တိုင်လည်း ယခု ဤနေရာမှ ပြောင်းရွှေ့လိုသည်။ သို့သော် အိမ်ဆောက်သည့် ကုန်ကျစရိတ်မှာ မနည်းလှရာ သူသည် ထိုမျှ များပြားသော ငွေကို အဘယ်မှာ ရှာဖွေနိုင်မည်နည်း။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် လင်းလောင်စစ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူက ကန့်ကွက်သည့် အမူအရာ မရှိသည်ကို မြင်သော် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ကျွန်မတို့လင်မယားနှစ်ယောက် လက်ခြေအကောင်းကြီး ရှိတာပဲ။ နည်းနည်း ကြိုးစားလိုက်ရင် ငွေကို စုမိမှာပါ" လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက ပြုံးရင်း ဆိုသည်။

"နောက်ပြီးတော့ ဒီခြံဝန်းကို အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မတို့တွေ မယူတော့ဘူး၊ ငွေနည်းနည်းပါးပါးနဲ့ ရောင်းလို့ ရလောက်တယ်" ဤသို့ပြောရင်း လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် အိမ်ကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်၏ မျက်နှာမှာမူ စိတ်ဓာတ်ကျနေ၏။

"ရွာထဲက လူတွေ အကုန်လုံးက လင်းမိသားစုရဲ့ အခြေအနေကို သိနေကြတာ။ ဘယ်သူက ဒီအိမ်ကို လာဝယ်ချင်မှာလဲ။ အကြီးဆုံးအိမ်နဲ့ ဒုတိယအိမ်ကို ရောင်းတာကလွဲလို့ပေါ့"

အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်ကို အကြောင်း ထုတ်ဖော် ပြောမိသဖြင့် လင်းလောင်စစ်သည် သူ့ဇနီးကို စိုးရိမ်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ဇနီး၏မျက်နှာသည် တကယ်ပင် အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် ဒေါသမထွက်ဘဲ စိတ်ခံစားချက်များကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ ပြောကြတာပေါ့။ အကြီးဆုံးအိမ်နဲ့ ဒုတိယအိမ်က လူများတယ်။ သာ့ကျွမ်းနဲ့ သာ့ရှန်းတို့ နောက်ပိုင်း မိန်းမရှာဖို့အတွက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အိမ်ထောင်စု နှစ်စုက အနှေးနဲ့အမြန် အိမ်ချဲ့ဖို့ စဉ်းစားကြမှာပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ရှင် သွားမေးကြည့်လိုက်။ ဘယ်အိမ်က ဈေးပိုပေးလဲ။ ကျွန်မတို့က အဲ့ဒီလူကို ရောင်းမယ်"

လင်းလောင်စစ်သည် သူ၏ ဇနီးက အမှန်တကယ် အိမ်ရောင်းလိုသည်ကို မြင်သော် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လေးလံသွားသည်။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ အိမ်ဆောက်ခြင်းသည် လွယ်ကူသော ကိစ္စ မဟုတ်ပေ...

"အင်း" ဖိအား အနည်းငယ် ကြီးမားသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း လင်းလောင်စစ်သည် ပြန်လည် ထူးလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် မျက်နှာထက်တွင် ထိုအခါမှ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒါဆို နောက်ပိုင်း၊ ကျွန်မ အလုပ်ရုံကို အချိန်ပို နည်းနည်း ပိုဆင်းဖို့ လျှောက်ထားလိုက်မယ်။ ပိုက်ဆံ နည်းနည်း ပိုရှာရအောင်"

လင်းလောင်စစ်၏နှလုံးသားသည် နွေးထွေးသွားသည်။

"တော်သင့်ရုံလောက်ဆို ရပါပြီ။ မင်းတို့ ဟင်းရွက်ဆေးတဲ့ အချိန်မှာ လက်က ရေထဲ အမြဲ စိမ်ထားရတယ်။ ပြီးတော့ ခါးကုန်းပြီး လုပ်ရသေးတယ်။ အချိန်ကြာလာရင် လူက ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ... လယ်ထဲက ကိစ္စတွေ အလုပ်များတာ ပြီးသွားရင် မြို့ပေါ် တက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ အလုပ်ကြမ်း ရှာလို့ ရမလား ကြည့်ရမယ်။ အိမ်အတွက် ဝင်ငွေ နည်းနည်းပါးပါး ပိုရှာပေးရမယ်" လင်းလောင်စစ်က ပြောလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်၏ဇနီးသည် စိတ်ထဲတွင် ကြည်နူးသွားလေသည်။

"မြို့ပေါ်မှာ အလုပ်ကြမ်းက ရှာမလွယ်ဘူး၊ ရှာတွေ့ရင်လည်း လုပ်ခလစာက မများဘူး" ဤသို့ပြောရင်း သူမ၏ ကလေးနှစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"နောက်ပြီးတော့ သာ့နျိုနဲ့ အာ့နျို အိမ်မှာ ရှိနေတာ၊ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်မယ့် လူလည်း ရှိမှ ဖြစ်မယ်"

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"မဟုတ်ရင်၊ နောက်နှစ်ရက်လောက်နေရင် ကျွန်မ အလုပ်ရုံမှာ သွားမေးကြည့်မယ်။ ရှင့်ကို ဟိုမှာ အလုပ်ကြမ်း သွားလုပ်ခိုင်းလို့ ရမလား ကြည့်ရမယ်။ ကျွန်မ တွေ့တယ်၊ အလုပ်ရုံဘက်မှာ အလုပ်များတဲ့ အချိန်ကျရင် အလုပ်ကြမ်းသမားတွေ ခေါ်တာပဲ။ အလုပ်လုပ်တဲ့ အချိန်အလိုက် လုပ်ခလစာ တွက်ပေးတယ်"

လင်းလောင်စစ်သည် ကြောင်သွားသည်။ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့။ မင်းက အလုပ်ရုံထဲကို မနည်း ကြိုးစားပြီး ဝင်ခဲ့ရတာ။ ငါ့ကိစ္စကြောင့်နဲ့တော့..."

လင်းလောင်စစ်၏မျက်နှာထက်တွင် ခါးသီးမှု အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"အရင်တုန်းက ငါက ဦးနှောက်မရှိဘဲ မဟုတ်တာတွေ လုပ်ခဲ့မိတာ။ အခုတော့ ငါလည်း လျိုမိသားစုဝင်တွေရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ သွားပြီး သူတို့ မျက်စိစပါးမွှေး စူးအောင် မလုပ်ရဲပါဘူး"

သူမခင်ပွန်း၏ ဤအမူအရာကို မြင်သော် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် စိတ်နှလုံးသည် နူးညံ့သွားသည်။

"ရှင် ပြုပြင်လိုစိတ် ရှိတာနဲ့တင် ကောင်းပါတယ်။ ပြီးတော့ လင်းမိသားစုက တခြားလူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ရှင်က ပိုကောင်းတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်"

လင်းလောင်စစ်သည် သူ၏ ဇနီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် လှိုက်လှဲမှုတို့ဖြင့် အရောင်တောက်နေသည်။

"သခင်မလေးလင်းက အကျိုးအကြောင်း နားလည်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ အရင်တုန်းက အလုပ်ရုံက ကျွန်မကို လက်ခံခွင့် ပြုခဲ့တာက ရှင့်အပေါ်မှာလည်း အဲ့လောက် အငြိုးအတေး မထားဘူးဆိုတာ ပြနေတာပဲ"

အရေးကြီးဆုံးမှာ သူမ၏ယောက်ျားသည် မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်ရာ ယခင် လင်းမိသားစုတွင် ရှိစဉ်က လျိုမိသားစု သားအမိ သုံးယောက်ကို သွားရောက် အနိုင်ကျင့်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ လျိုမိသားစုဝင်များကို အမှန်တကယ် နာကျင်စေခဲ့သူများမှာ လင်းမိသားစု အဘိုးအဘွားနှင့် အခြား အိမ်ထောင်စုခွဲများသာ ဖြစ်သည်။

အိမ်ထောင်စု နှစ်စု ခွဲထွက်ပြီးနောက် သူမ၏ယောက်ျားသည် လျိုမိသားစုထံသို့ ခိုးယူရန် သွေးဆောင်ခံခဲ့ရသော်လည်း သင်ခန်းစာ ပေးခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ပြီးနောက်တွင်လည်း ထိုသို့သော အတွေးမျိုး ထပ်မံ မတွေးခဲ့တော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သခင်မလေးလင်းသည် လင်းမိသားစုမှ အခြားသူများကို အလုပ်ရုံသို့ အလုပ်ဆင်းခွင့် ပြုမည် မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ယောက်ျားတွင်မူ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်သေးသည်။

ဤနေရာမှ အမြန်ဆုံး ပြောင်းရွှေ့နိုင်ရန်အတွက် သူမသည် သခင်မကျိုးထံသို့ သွားရောက် ပြောဆိုကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုသည်။ အောင်မြင်နိုင်မည်၊ မအောင်မြင်နိုင်မည်ကို ကြည့်ရပေမည်။

သခင်မကျိုးသည် လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သူမအပေါ် အတော်လေး အလေးထားသည်။ သူမသာ ကူညီရန် သဘောတူပါက ဤကိစ္စ အောင်မြင်နိုင်ခြေသည် အတော်လေး များနိုင်ပေသည်။

"ဒါကြောင့် ကျွန်မကို ကြိုးစားကြည့်ခွင့် ပေးပါ" လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက သူမခင်ပွန်းကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်၏နှလုံးသားသည် နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ကောင်းပြီ။ ဒါပေမဲ့ အတင်းကြီးတော့ မကြိုးစားနဲ့" နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း" လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် သက်ပြင်းချလိုက်သော အမူအရာ ပြုရင်း ထရပ်လိုက်သည်။

"အချိန် မစောတော့ဘူး၊ ကျွန်မ သွားရတော့မယ်။ ဒီည အချိန်ပို တစ်ချိန် (နှစ်နာရီ) ဆင်းရမယ်၊ အချိန်ကျရင် ကျွန်မကို လာကြိုဖို့ မမေ့နဲ့နော်"

"အင်း၊ ငါ မင်းကို လိုက်ပို့ပေးမယ်" လင်းလောင်စစ်က အလျင်အမြန် လိုက်၍ ထလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးကမူ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"အခု မိုးမချုပ်သေးဘူး၊ လမ်းမြင်ရပါသေးတယ်။ ရှင် ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ အတူတူ ထမင်းစားရင်း နေခဲ့လိုက်ပါ၊ ခဏနေရင် အိမ်မှာ ရှင်းစရာတွေ ရှိသေးတယ်"

သူ့ဇနီးက တကယ် လိုက်ပို့ရန် မလိုသော အမူအရာ ပြနေသည်ကို မြင်သော် လင်းလောင်စစ်သည် ထိုအခါမှ လက်လျှော့လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့ဇနီးကို ခြံဝန်းငယ်လေး အပြင်ဘက်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ခြံဝန်းငယ်လေး၏ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် သူ၏ အကြီးဆုံးယောင်းမနှင့် ဒုတိယယောင်းမတို့၏ ကြမ်းတမ်းသော ဆဲဆိုသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူ့ဇနီးအား ညကြီးမင်းကြီး အပြင်ထွက်ရသည်ဟု ဆဲဆိုကြသည်။ သူ့ကိုမူ မိန်းမက ရှာဖွေကျွေးမွေးရသော အသုံးမကျသည့်ကောင်ဟု ဆဲဆိုကြသည်။

လင်းလောင်စစ်သည် ထိုစကားများကြားသော် မီးလောင်တမျှ ဒေါသထွက်ကာ လက်မောင်းကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ကို သွားရှင်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ့ဇနီးက တားဆီးလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ သူတို့တွေက မနာလို ဖြစ်နေတာ။ ကျွန်မတို့တွေက ဒီလိုလူတွေနဲ့ လိုက်ပြီး ရန်ဖြစ်နေစရာ မလိုပါဘူး" လင်းလောင်စစ်၏ဇနီးက အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခင်ပွန်းအား ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့တွေ ပိုက်ဆံ စုလို့ လုံလောက်သွားတဲ့ အချိန်ကျရင် နေရာ ပြောင်းပြီး အိမ်ဆောက်မယ်။ သူတို့နဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေမယ်" ဤနေရာသို့ ရောက်သော် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် မျက်နှာထက်တွင် ဒေါသရိပ်များပင် မရှိတော့ဘဲ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"အင်း" လင်းလောင်စစ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင် အိမ်အသစ် ပြန်လည် ဆောက်လုပ်မည့် အတွေးသည် အနည်းငယ် ပိုမို ခိုင်မာသွားသည်။

ထိုအခါမှ လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် ထွက်ခွာသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် အကြီးဆုံးလင်းနှင့် လင်းလောင်အာ့တို့သည်လည်း ထွက်လာကြပြီး အသီးသီး မိမိတို့၏ ဇနီးသည်များကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းကြသည်။ လူများကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားကြ၏။

အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်တို့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဆူညံသံများကို ကြားရင်း လင်းလောင်စစ်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူလည်း ပြန်လာခဲ့သည်။

ဇနီးသည် ပြောသည်မှာ မှန်၏။ ဤနေရာမှ ပြောင်းရွှေ့သွားခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေမည်။

.....

အခြားတစ်ဖက်တွင် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် အလုပ်ရုံသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ပြီး အချိန်ပို မစတင်မီ အချိန်မီ ရောက်ရှိသွားသည်။ ပြီးနောက် အတူတကွ အချိန်ပို ဆင်းကြသော အလုပ်သမား အနည်းငယ်နှင့်အတူ အလုပ်များသွားလေသည်။

ဤတစ်လောအတွင်း လူတိုင်းသည် အတူတကွ အလုပ်တက်သည်မှာ အကျင့်ပါနေပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည်နှင့် တွဲဖက်၍ အတူတကွ အလုပ်လုပ်သော လူသည် မကြာမီပင် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် အနည်းငယ် မမှန်ကန်သည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ တစ်ညလုံး မင်း စကားပြောတာ မတွေ့မိဘူး" ရုတ်တရက် ထိုသူက လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးအား မေးလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် ဆေးကြောပြီးသော နောက်ဆုံး မုန်ညင်းဖြူ တစ်လုံးကို ဇကာထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ အစ်မကြီးဝမ်" ဟု ပြုံးရင်း တစ်ခွန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အစ်မကြီးဝမ်သည် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးကို ဝမ်းနည်းကြေကွဲသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ကိုတောင် ဖုံးကွယ်ထားသေးတယ်။ ထမင်းစားချိန်တုန်းက မင်းတို့အိမ်ဘက်ကနေ ဆူဆူညံညံ ကြားလိုက်တယ်။ ဘာဖြစ်ကြတာလဲ။ လင်းမိသားစုမှာ ဘာကိစ္စ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီလဲ" အစ်မကြီးဝမ်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။ အမူအရာတွင် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည်အပေါ် စိုးရိမ်မှုလည်း ပါဝင်နေသည်။

သူမသည် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးကို အတော်လေး သဘောကျ၏။ အလုပ်လုပ်ရာတွင် တည်ငြိမ်ပြီး ကြိုးစားသဖြင့် သူမကဲ့သို့ အတူတကွ အလုပ်လုပ်သူအတွက် များစွာ ပေါ့ပါးစေသည်။

စိတ်ထဲတွင် အမြဲတစေ အနည်းငယ် နှမြောမိ၏။ ဤမျှ ကောင်းသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက် လင်းမိသားစုသို့ လက်ထပ်သွားရသည်မှာ အနည်းငယ် နှမြောစရာ ကောင်းသည်ဟု တွေးမိသည်။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် အစ်မကြီးဝမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် တုံ့ဆိုင်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူမ သာ့ရှီရွာသို့ လက်ထပ်ရောက်ရှိလာကတည်းက လင်းမိသားစုသည် ရွာထဲတွင် နာမည်မကောင်းသောကြောင့် သူမသည်လည်း ယောင်းမ နှစ်ယောက်နှင့် ရင်းနှီးအောင် မပေါင်းသင်းလိုရာ ရင်ဖွင့်စကား ပြောနိုင်သော သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်မျှ မရှိသလောက် ဖြစ်နေသည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် တစ်ဦးတည်းသော အနည်းငယ် ရင်းနှီးသူမှာ အစ်မကြီးဝမ် ပင် ဖြစ်သည်။

အလုပ်ရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်ကတည်းက အစ်မကြီးဝမ်က သူမကို အလုပ် သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးသည်လည်း သူစိမ်းများမှ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ လင်းလောင်စစ်က မင်းကို အနိုင်ကျင့်တာလား" အစ်မကြီးဝမ်၏ လေသံသည် အနည်းငယ် ပြင်းထန်သွားသည်။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သော် အလျင်အမြန် စကားစလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ခင်ပွန်းက ကျွန်မအပေါ် တော်တော် ကောင်းပါတယ်"

အစ်မကြီးဝမ်၏ မျက်နှာထားသည် ထိုအခါမှ အနည်းငယ် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသည်။

"ဒါဆို တော်သေးတာပေါ့။ မင်းက ဒီလောက် တော်ပြီး အပင်ပန်းလည်း ခံနိုင်တယ်။ လင်းလောင်စစ်က မင်းလို ဇနီးမျိုး ရထားတာ သူ့ကုသိုလ်ကံပဲ။ သူသာ တန်ဖိုးမထားရဲဘူးဆိုရင်၊ ဟွန်း..." အစ်မကြီးဝမ်သည် ဤသို့ပြောရင်း မျက်နှာထား အတော်လေး ပျက်ယွင်းသွားသည်။

လင်းလောင်စစ်သည် ယခင်က သူတို့ သာ့ရှီရွာမှ လူပျိုကြီး တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ပိုက်ဆံလည်း မရှိ၊ အရည်အချင်းလည်း မရှိပေ။

သူမ၏ ဤညီမလေးမှာ ယောက်ျား သေဆုံးသွားပြီး ကလေးနှစ်ယောက် ပါလာသောကြောင့်သာ သူ့အတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက သူသည် သာ့ရှီရွာမှ လူ ဖြစ်သည့်တိုင် သူတို့ လင်းမိသားစု၏ ထိုနာမည်ဆိုးနှင့် မည်သည့် မိန်းကလေးက သူ့ကို လက်ထပ်ရန် သဘောတူမှာလဲ။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် အစ်မကြီးဝမ်၏ အမူအရာကြောင့် ရယ်မောမိသွားသည်။

"သူက ကျွန်မအပေါ် တကယ် ကောင်းပါတယ်"

အစ်မကြီးဝမ်က သူမကို လှမ်းကြည့်သည်ကို မြင်သော် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် မျက်နှာထက်မှ အပြုံးသည် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ လင်းမိသားစုက..." ညစာစားချိန်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကိစ္စများကို ပြန်တွေးမိသော် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မွန်းကျပ်သွားသည်။

ယနေ့ သူမနှင့် ယောက်ျားဖြစ်သူသည် အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်ကို ငြင်းဆန်လိုက်ရာ နောင်တွင် သူတို့ လင်းမိသားစုထဲ နေထိုင်ရသည်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလာမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

သူမနှင့် ယောက်ျားဖြစ်သူသည် နေရာအသစ် ရွေးချယ်၍ အိမ်ဆောက်လိုသည့်တိုင် အိမ်ဆောက်ခြင်းသည် ကိစ္စငယ် မဟုတ်ပေ။ လိုအပ်သော ငွေကြေးမှာလည်း မနည်းလှရာ မည်သို့ ဆောက်မည်ဟု ပြောရုံဖြင့် ဆောက်နိုင်မည်နည်း။

အစ်မကြီးဝမ်သည် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက လင်းမိသားစု အကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားသော် မျက်နှာထားသည် လိုက်၍ စိုးရိမ်သွားသည်။

သူတို့အိမ်သည် လင်းမိသားစုနှင့် မဝေးလှသည့်အပြင် ယခင်က လင်းမိသားစုနှင့် လျိုမိသားစုတို့ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ထိုကိစ္စများကြောင့် သူမသည် လင်းမိသားစု၏ အခြေအနေကို မည်သို့ မသိဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။

"ဒါဆို လင်းမိသားစုဝင်တွေက မင်းကို အနိုင်ကျင့်တာပေါ့" အစ်မကြီးဝမ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးအား မေးလိုက်သည်။

"အနိုင်ကျင့်တာလို့တော့လည်း မဆိုနိုင်ပါဘူး" လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက ပြုံးရင်း တစ်ခွန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့..." မျက်နှာထက်တွင် တုံ့ဆိုင်းမှု အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် နောက်ဆုံးတွင် အခြေအနေကို အစ်မကြီးဝမ်အား ပြောပြလိုက်သည်။

အစ်မကြီးဝမ်သည် ကြားပြီးသော် မျက်နှာထက်တွင် ဒေါသတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

"ဒါတောင် အနိုင်ကျင့်တာ မဟုတ်သေးဘူးလား။ မင်းက အရမ်း စကားပြောလို့ ကောင်းလွန်းနေတာ။ ကျန့်ရှီနဲ့ တန့်ရှီ၊ အဲ့ဒီနှစ်ယောက်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လို ကျင့်ဝတ် သိက္ခာ ရှိလဲဆိုတာ ပြန်မကြည့်ဘူး။ ငါတို့အလုပ်ရုံက လူခေါ်တာ လူ့ကျင့်ဝတ်ကိုလည်း ကြည့်သေးတာ သိလား၊ သူတို့နဲ့များ အလုပ်လာလုပ်ဖို့ ထိုက်တန်လို့လား။

ငါက သခင်မလေးလင်း မဟုတ်လို့ပဲ၊ ငါသာဆိုရင် လင်းမိသားစုဝင်တွေကို သာ့ရှီရွာကနေ မောင်းထုတ်ပစ်တာ ကြာလှပြီ"

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသော် အစ်မကြီးဝမ်သည် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးအား အားနာဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ မင်းနဲ့ လင်းလောင်စစ်က မဆိုးပါဘူး။ ပြောရရင် အရင်တုန်းက ငါ မင်းတို့ လင်းလောင်စစ်ကို အထင်သေးခဲ့တာ။ သူ တကယ် မင်းအတွက် ထမ်းပိုးတံ ယူပြီး လူမောင်းထုတ်ခဲ့တာလား"

"အင်း" လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက ခင်ပွန်းက တကယ် မသိနားမလည်ခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရောက်လာပြီးကတည်းက သူ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ကျွန်မနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်အပေါ်မှာလည်း ကောင်းပါတယ်"

"ဒါဆို တော်သေးတာပေါ့..." အစ်မကြီးဝမ်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည်အတွက် ဝမ်းသာသော အမူအရာ ပြုလိုက်သည်။

"ဒါဆို နောက်ပိုင်း မင်းတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ။ ခြံဝန်းကြီး တစ်ခုတည်းမှာ နေနေတာ။ နံရံ ကာပြီး ခြားထားပေမဲ့ အပြင်က ကြည့်ရင် အိမ်တစ်အိမ်တည်း နေနေသလိုပဲ။ ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ မင်းတို့ကို ဘာ အနှောင့်အယှက်တွေ ပေးမလဲဆိုတာ။ အဲ့ဒီ နှစ်အိမ်က စိတ်ဓာတ်တွေက သိပ်ကောင်းတာမဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆို မင်းတို့အိမ် ဘဝတွေ တဖြည်းဖြည်း ကောင်းမွန်လာတာကို မြင်ရင် သူတို့ မနာလိုတွေ ဖြစ်လာဦးမှာ"

နောင်ကိုပင် ပြောစရာ မလို၊ ယခု မျက်မှောက်တွင်ပင် မနာလို ဖြစ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ဘာကြောင့်များ အိမ်တိုင်ရာရောက် လာရှာကြမှာလဲ။

***