ပြောင်းရွှေ့ရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်း

"သူက ကျွန်မလို မရီးတစ်ယောက်ကို အရင် လက်စပါတာ။ အဲ့ဒါကြောင့်သာ ကျွန်မယောက်ျားက သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးလိုက်တာ" တန့်ရှီက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ သားနှစ်ယောက်လည်း လင်းလောင်စစ်ကို ဝင်ရောက် ရိုက်နှက်ခဲ့သည့် ကိစ္စကိုမူ ထည့်သွင်း ပြောကြားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ သူမ၏ သားနှစ်ယောက်မှာ မျိုးဆက်ငယ်များ ဖြစ်ကြပြီး တူတော်မောင်များက သူတို့၏ ဦးလေးအရင်းကို လက်ပါသည်ဟု ဆိုလျှင် ဂုဏ်သတင်း ထိခိုက်နိုင်ပေသည်။

လင်းလောင်စစ်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဒေါသထွက်နေပြီး စကားမပြောရသေးမီတွင် သူ့ဇနီးက စပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။

"ကျွန်မယောက်ျားက ရှင့်ကို ဘာလို့ ရိုက်တာလဲ။ ရှင့်ဘာသာ ဘာလို့ မပြောရဲတာလဲ။ ဒီတစ်လောလုံး၊ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မယောက်ျား လျိုမိသားစု အလုပ်ရုံကို သွားပြီးကတည်းက ရှင်တို့ မနာလို ဖြစ်နေကြတာ" လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက ငိုယိုရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ ကျွန်မတို့ စတုတ္ထအိမ်ကို လာရှာပြီး ရှင်တို့အိမ်က လူတွေကိုလည်း လျိုမိသားစု အလုပ်ရုံထဲ ထည့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ကြတယ်။ ဟင့်... ဟင့်... ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့လည်း ပြန်မစဉ်းစားတတ်ကြဘူးလား။ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မယောက်ျားက အလုပ်ရုံထဲမှာ သာမန် အလုပ်သမားတွေပဲ။ ကျွန်မတို့တွေ ဝင်ခွင့်ရတာက သခင်မလေးလင်းက သနားပေးလို့ပဲ။ ကျွန်မတို့မှာ ဘယ်လို အရည်အချင်း ရှိလို့ ခင်ဗျားတို့ကို လျိုမိသားစု အလုပ်ရုံထဲ ထည့်ပေးနိုင်မှာလဲ။

ဟင့်... ဟင့်... ကျွန်မနဲ့ ယောက်ျားက ရှင်တို့ကို ငြင်းလိုက်လို့ ရှင်တို့က တစ်နေ့လုံး တို့ စတုတ္ထအိမ်ကို ကျိန်ဆဲနေကြတာ။ ကျွန်မတို့ ဖြတ်သွားတိုင်း ရှင်တို့က ဆဲဆိုနေကြတာ။ ကျွန်မရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကိုတောင် ရှင်တို့က ချမ်းသာမပေးဘူး။ ဒီနေ့ဆို ရှင်က ပိုတောင်လွန်လာသေးတယ်။ ကျွန်မကို ရေညစ်ပတ်နဲ့တောင် လာပက်သေးတယ်။ ကျွန်မယောက်ျားကသာ ကြည့်မနေနိုင်လို့ မဟုတ်ရင် ရှင့်ကို လက်ပါပါ့မလား"

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက တန့်ရှီကို မုန်းတီးစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

လူများသည် ဤစကားကို ကြားသော် တန့်ရှီကို အသီးသီး လက်ညှိုးထိုးကြလေတော့သည်။ လင်းမိသားစု အိမ်မကြီး အနီးတွင် နေထိုင်သော ရွာသားများမှာမူ ပို၍ပင် ထောက်ခံ ပြောဆိုကြပြီး လင်းလောင်စစ်ဇနီး၏ စကားကို သက်သေခံကြ၏။

တန့်ရှီ၏မျက်နှာထက်တွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွား၏။

"ငါက စကားနည်းနည်း ပြောလိုက်တာ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ လူကို ထိခိုက်အောင် လုပ်တာမှ မဟုတ်တာ။ လင်းလောင်စစ် သူက ယောက်ျားကြီးတန်မယ့် ငါလို မိန်းမတစ်ယောက်ကို လက်ပါရဲတယ်။ ပြီးတော့ ငါက သူ့မရီးနော်။ သူက လူကြီးသူမကို မလေးစားတာ၊ သစ္စာဖောက်တာပဲ"

လူအများ၏ ဆွေးနွေးသံများသည် ချက်ချင်း တိုးသွားကြ၏။ တန့်ရှီသည် အမှန်တကယ်ပင် လင်းလောင်စစ်၏ မရီးဖြစ်ရာ ဆိုရလျှင် လူကြီးတစ်ယောက်ဟု သတ်မှတ်နိုင်၏။ ထို့အပြင် တန့်ရှီသည် မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်ရာ လင်းလောင်စစ်က တန့်ရှီကို လက်ပါခြင်းသည် အမှန်တကယ် အနည်းငယ် လွန်ကဲသွားခဲ့၏။

လင်းလောင်စစ်၏ဇနီးသည် မျက်နှာ ပျက်သွား၏။

"ဘာကို လူကြီးသူမကို မလေးစားတာလဲ။ ကျွန်မယောက်ျားက ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးတာ၊ သူ့မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးတာ။ လူကြီးသူမကို မလေးစားတဲ့ လူတွေက ရှင့်သား လင်းသာ့ရှန်းနဲ့ လင်းရှောင်ရှန်းတို့မှ အစစ်။ ကျွန်မယောက်ျားက သူတို့ရဲ့ ဦးလေးအရင်းနော်၊ သူတို့က ကိုယ့်ဦးလေးအရင်းကို လက်ပါရဲတယ်။ အသေသတ်မလိုတောင် လက်ပါသေးတယ်"

လင်းလောင်စစ်၏ဇနီးသည် ဤသို့ပြောရင်း လင်းသာ့ရှန်းနှင့် လင်းရှောင်ရှန်းတို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနှစ်ယောက်မှာ မျက်နှာအပြည့် မလုံမလဲ ဖြစ်လျက် ခေါင်းများကို လျင်မြန်စွာ ငုံ့ချလိုက်သည်ကို တွေ့ရ၏။

"ဒီနေ့ ကျွန်မယောက်ျားက ကံကောင်းလို့သာ၊ သူ့ရဲ့ တူအရင်း နှစ်ယောက် လက်ချက်နဲ့ မသေသွားတာ"

ဤစကားသည် နှလုံးသားကို ထိုးနှက်လိုက်သဖြင့် ရှိနေသူအားလုံး၏ စိတ်နှလုံးများ တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

ဤအချိန်တွင် လင်းလောင်အာ့သည်လည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး လင်းလောင်စစ်၏ဇနီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ဘယ်... ဘယ်မှာ အဲ့လောက်တောင် ပြင်းထန်နေလို့လဲ" ဟု မလုံမလဲ ပြောလိုက်သည်။

သူ့ကလေးနှစ်ယောက်က သူတို့၏ဦးလေးကို သတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်ဟု ဆိုခြင်းမှာ ဤစွပ်စွဲချက်သည် အနည်းငယ် လွန်လွန်းသည် မဟုတ်လား။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက ချက်ချင်း ဒေါသတကြီးဖြင့် လင်းလောင်အာ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"ဘယ်နားက မပြင်းထန်တာလဲ။ အစ်ကိုလတ် ရှင်ကိုယ်တိုင် မျက်စိဖွင့်ကြည့်လိုက်။ ဒါကို မပြင်းထန်ဘူးလို့ ခေါ်လား"

ဤသို့ပြောရင်း လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက လင်းလောင်စစ်၏ နဖူးပေါ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

လူအများ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ကြရာ တစ်ချက် ကြည့်ရုံမျှဖြင့် နာကျင်သလို ခံစားလိုက်ရ၏။

"တရားစွဲမယ်။ ကျွန်မတို့ တရားသွားစွဲမယ်။ အရာရှိမင်းကို တရားမျှတမှု ရအောင် လုပ်ဆောင်ခိုင်းမယ်။ ကျွန်မယောက်ျားရဲ့ ဒီဒဏ်ရာက တကယ် ပြင်းထန်တယ် မပြင်းထန်ဘူးဆိုတာ ကြည့်ခိုင်းမယ်"

ပြီးနောက် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လင်းမိသားစု ဒုတိယအိမ်မှ လူအားလုံး၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြ၏။ အထူးသဖြင့် လင်းလောင်အာ့တို့ သားအဖ သုံးယောက် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် လက်ပါခဲ့သည် ဖြစ်ရာ လင်းလောင်စစ် မည်မျှ ဆိုးရွားစွာ အရိုက်ခံခဲ့ရသည်ကို မည်သို့ မသိဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။ ဤကိစ္စသာ ကြီးကျယ်သွားပါက သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။

ဘေးမှ ရွာသူကြီးသည် ဤစကားကို ကြားသော် မျက်နှာရိပ် အနည်းငယ် ပြောင်းသွား၏။

"ရွာသူကြီး..."

တန့်ရှီသည်လည်း မျက်နှာ အကြီးအကျယ် ပျက်သွားပြီး ခုနက ထောင်လွှားသော အမူအရာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အကူအညီ တောင်းသကဲ့သို့ ရွာသူကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ မျက်စိရှေ့မှ ဤအခြေအနေအရ လင်းလောင်စစ်၏ဇနီးမှာ ရူးသွပ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး လင်းလောင်စစ်သည်လည်း သူတို့အိမ်ကို လက်စားချေရန် တစ်ခုတည်းသာ စိတ်စွဲနေသည်။ သူတို့ကို တောင်းပန်၍ အသုံးမဝင်ရာ သူမသည် ရွာသူကြီးကိုသာ အကူအညီ တောင်းရတော့မည်။

ရွာသူကြီးသည် တန့်ရှီကို သတိပေးသကဲ့သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ တန့်ရှီမှာ ခေါင်းငုံ့သွားသည်ကို တွေ့ရ၏။ ပြီးမှ လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"တရားစွဲတာတော့ ထားလိုက်ပါတော့။ ငါတို့ သာ့ရှီရွာမှာ ဖြစ်တဲ့ ကိစ္စကို ရွာထဲမှာပဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဖြေရှင်းကြတာပေါ့" ဟု ရွာသူကြီးက ပြောလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရွာသားများ ကြားသော် အသီးသီး ခေါင်းညိတ်ကြ၏။ လင်းမိသားစု၏ ဤကိစ္စသည် အပြင်သို့ ပေါက်ကြားသွားပါက သက်ရောက်မှု မကောင်းနိုင်ပေ။ ကိစ္စ ကြီးကျယ်သွားပါက ထိုအချိန်တွင် သူတို့ သာ့ရှီရွာ တစ်ရွာလုံး၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်စေပေမည်။ ယခု လျိုမိသားစု အလုပ်ရုံ၏ကိစ္စကြောင့် သူတို့ သာ့ရှီရွာသည် မနည်း ကြိုးစား၍ ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်ဆယ်မျက်နှာတွင် နာမည်ကျော်ကြားလာခဲ့ပြီး ရွာထဲမှ အပျို၊ လူပျိုလေးများ၏ အိမ်ထောင်ရေး ကိစ္စများပင် များစွာ လွယ်ကူချောမွေ့လာခဲ့သည်။ ဤကိစ္စသာ အပြင်သို့ ပေါက်ကြားသွားပြီး သာ့ရှီရွာ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ပျက်စီးစေပါက ယခု ကောင်းမွန်သော အခြေအနေသည် ထိခိုက်သွားမည် မဟုတ်လား။

လင်းမိသားစု ဒုတိယအိမ်သည် ဤစကားကို ကြားသော် စိတ်ထဲတွင် အသီးသီး သက်ပြင်းချလိုက်ကြ၏။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် ရွာသူကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိဘဲ၊ "ဦးလေးလီကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ စတုတ္ထအိမ်အတွက် တရားမျှတအောင် လုပ်ဆောင်ပေးပါ"

ဤသို့ပြောရင်း ရွာသူကြီး၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သေး၏။

ရွာသူကြီး မျက်နှာပျက်သွားပြီး မျက်နှာထား အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွား၏။ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုး၍ လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးကို တွဲထူလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ၊ ကိစ္စကို ငါ သေချာပေါက် တရားမျှတစွာ ဆောင်ရွက်ပေးမယ်။ တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က မကျေနပ်ဘူးဆိုရင်..."

ဤနေရာသို့ ရောက်သော် ရွာသူကြီးသည် ခဏ ရပ်တန့်လိုက်၏။

"မင်း ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကိုသာ သွားတိုင်လိုက်" ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။

ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ သို့သော် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည်၏ မျက်ရည်အပြည့်ဖြင့် မျက်နှာနှင့် လင်းလောင်စစ်၏ မရပ်နိုင်လုမတတ် ဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်သော် လူအများ ဘာမျှ မပြောကြတော့ပေ။

လင်းမိသားစု စတုတ္ထအိမ်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အမှန်တကယ် ဆိုးရွားစွာ ခံခဲ့ရ၏။ ဒုတိယအိမ်ဘက်မှ ရွာသူကြီး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မကျေနပ်ပါက သူတို့သည် စတုတ္ထအိမ်အား အလျှော့ပေးဖို့ ပြောဆိုရန် အမှန်တကယ် မကောင်းလှပေ။ မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ဤသို့သော ကိစ္စမျိုးသည် သူတို့ ကိုယ်တိုင်အပေါ် ကျရောက်ခဲ့ပါလျှင် သူတို့လည်း လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤသို့ တွေးထင်နေသော်လည်း လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရွာသူကြီးက ဤကိစ္စကို ကောင်းမွန်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွာသူကြီးသည် သူတို့ သာ့ရှီရွာ၏ ရွာသူကြီး ဖြစ်သည့်အပြင် သူတို့ရွာ၏ အကြီးဆုံး မိသားစုဖြစ်သော လီမျိုးနွယ်၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ လင်းမိသားစု ဒုတိယအိမ်သည် ရွာသူကြီး၏ စကားကို နားမထောင်ရဲပါက သူတို့သည် သာ့ရှီရွာတွင် ဆက်လက် နေထိုင်ရန် မလိုတော့ပေ။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် လင်းမိသားစု ဒုတိယအိမ်သည် ဤစကားကို ကြားသော် လူအနည်းငယ်၏ ကိုယ်သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်ယင်သွားကြ၏။

"လင်းလောင်အာ့၊ မင်း ဘယ်လို သဘောရလဲ"

ရွာသူကြီးက လင်းလောင်အာ့ကို လှမ်းကြည့်ရင်း မကျေမနပ် မေးလိုက်၏။ ဤလင်းမိသားစုတွင် စိတ်အေးချမ်းရစေသော သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ သခင်မလေးလင်းကို မောင်းထုတ်ခဲ့သည်ကို ထားလိုက်ဦး။ ယခု အကျင့်စာရိတ္တ အနည်းငယ် ကောင်းမွန်သော တစ်ဦးတည်းသော လင်းမိသားစု စတုတ္ထအိမ်ကိုပင် အပြင်သို့ တွန်းထုတ်နေကြသေးသည်။

လင်းလောင်အာ့၏ကိုယ်သည် တုန်ယင်သွား၏။ တန့်ရှီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ကာ ရွာသူကြီးအား ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်... ကျွန်တော်တို့ ဦးလေးလီ ပြောတဲ့အတိုင်း နားထောင်ပါ့မယ်"

ရွာသူကြီး၏ မျက်နှာထားသည် ထိုအခါမှ အနည်းငယ် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာ၏။

"ဒါဆို ကောင်းပြီ။ ဒီနေ့ ဒီကိစ္စက တန့်ရှီက အရင် ကိစ္စ စရှာလို့ နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စတွေ ဖြစ်လာတာ။ လင်းလောင်အာ့ မင်းက အလေးအပေါ့ မသိဘဲ လင်းသာ့ရှန်းနဲ့ လင်းရှောင်ရှန်းကို ခေါ်ပြီး လင်းလောင်စစ်ကို ရိုက်နှက်တယ်။ လင်းလောင်စစ်ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့တယ်။ နောက်ဆက်တွဲအနေနဲ့ မင်းတို့ ဒုတိယအိမ်က လင်းလောင်စစ်ရဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခနဲ့ အာဟာရဖိုးကို တာဝန်ယူရမယ်လို့ ငါ ဆုံးဖြတ်တယ်။ ဆေးဖိုးဝါးခက အမှန်တကယ် ကျသင့်သလောက်ပေါ့။ ဆေးခန်းဘက်မှာ မင်းတို့က ပိုက်ဆံ ထုတ်ပေးပြီး လင်းလောင်စစ်ကို ဒဏ်ရာ ပြရမယ်။ အာဟာရဖိုးကိုတော့ ငွေငါးစလို့ တွက်လိုက်" ဟု ရွာသူကြီးက ဆို၏။

တန့်ရှီသည် ကြားသော် ချက်ချင်း ဒေါသပေါက်ကွဲသွား၏။

"ဘာလို့ အကုန်လုံးကို ကျွန်မတို့က ထုတ်ပေးရမှာလဲ။ သူ လင်းလောင်စစ်ကလည်း ကျွန်မကို ရိုက်သေးတာပဲ"

သူမ၏အနည်းငယ် နီမြန်း ရောင်ကိုင်းနေသော မျက်နှာကို လက်ညှိုးထိုးရင်း ရွာသူကြီးအား ပြောလိုက်သည်။

ရွာသူကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

"မင်းကိုယ်တိုင်က အရင် လင်းလောင်စစ်ရဲ့ မိန်းမကို ရန်စတာ။ အရိုက်ခံရတာ တန်တယ်" ဟု ရွံရှာမှု နှစ်ပိုင်း ပါဝင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မင်းတို့ကို ဆေးဖိုးဝါးခနဲ့ အာဟာရဖိုးပဲ လျော်ကြေးပေးခိုင်းတာ။ ဒါတောင် နည်းသေးတယ်။ မင်းက ဒီလိုသဘောထား ရှိမှတော့ ဒါဆို လူတစ်ယောက်ရဲ့ အလုပ်လုပ်ရမယ့် အချိန်ကို နှောင့်နှေးစေတဲ့ ပိုက်ဆံကိုပါ ထပ်ပေါင်းလိုက်။

စတုတ္ထအိမ်က လင်မယားနှစ်ယောက်၊ အခု လျိုမိသားစု အလုပ်ရုံမှာ အလုပ်ဆင်းနေကြတာ။ လင်းလောင်စစ်က အလုပ်ကြမ်းပဲ လုပ်တာဆိုပေမဲ့ နေ့တိုင်း ကြေးပြား ဝင်ငွေ နည်းနည်းပါးပါး ရှိတယ်။ နောက်ပြီးတော့ စတုတ္ထအိမ်ရဲ့ လယ်မြေကလည်း မသိမ်းဆည်းရသေးဘူး။ မင်းတို့က လူကို ဒဏ်ရာရအောင် ရိုက်တယ်။ လယ်ထဲက အလုပ်တွေကိုလည်း နှောင့်နှေးစေခဲ့တယ်"

လင်းလောင်အာ့သည် ကြားသော် မျက်နှာ အကြီးအကျယ် ပျက်သွား၏။ အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုး၍ တန့်ရှီကို တစ်ချက် ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ သဘောတူပါတယ်။ ဦးလေးလီ၊ ဒီကိစ္စက ကျွန်တော့် အပြစ်ပါ။ လက်လွန်သွားတာပါ"

ပြီးနောက် လင်းလောင်အာ့သည် လင်းလောင်စစ်ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်၏။

"လောင်စစ်၊ ဆေးဖိုးဝါးခနဲ့ အာဟာရဖိုး ငါတို့ ထုတ်ပေးပါ့မယ်။ မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါတို့ ဒုတိယအိမ်ကို တစ်ခါလောက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

လင်းလောင်စစ်မှာမူ တိုက်ရိုက် ခေါင်းလှည့်သွား၏။ ယခုမှ သူ့ကို လာတောင်းပန်သည် ဟုတ်လား။ ယခင်က သူသည် သာ့ရှန်းနှင့် ရှောင်ရှန်းတို့ကို ခေါ်၍ သူ့ကို ရိုက်စဉ်က သူလည်း သူ့ကို တောင်းပန်ခဲ့သေး၏။ သို့သော် သူ ဂရုစိုက်ခဲ့လို့လား။ ဂရုမစိုက်သည့်အပြင် လက်မှာ တစ်ချက်ထက် တစ်ချက် ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာခဲ့သေးသည်။

လင်းလောင်အာ့သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သော် မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးကို အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြန်၏။

"ခယ်မလေး..." ဟု တောင်းပန်သော လေသံ အနည်းငယ်ဖြင့် ခေါ်လိုက်၏။

"ဟွန်း"

သို့သော် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည်ထံမှ အေးစက်သော ဟွန်းသံတစ်ချက်ကိုသာ ကြိုဆိုခြင်း ခံလိုက်ရ၏။

ရွာသူကြီးသည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သော် မျက်နှာထား တင်းမာသွား၏။

"ဒီလိုဆိုမှတော့။ ဆေးဖိုးဝါးခနဲ့ အာဟာရဖိုးအပြင် မင်းတို့ လင်းလောင်စစ်ကို ငွေနှစ်စ အလုပ်ပျက်ကွက်ခအဖြစ် ထပ်လျော်ကြေးပေး" ဟု လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

တန့်ရှီသည် ကြားသော် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"ကျွန်မ မကျေနပ်ဘူး။ ဘာ အလုပ်ပျက်ကွက်ခက ငွေနှစ်စတောင် လိုရတာလဲ။ ပြီးတော့ သူ လင်းလောင်စစ်ကလည်း ကျွန်မကို ရိုက်သေးတယ်။ ဘာလို့ ကျွန်မကို ပိုက်ဆံ ပြန်မလျော်ရတာလဲ။ ရွာသူကြီး၊ ခင်ဗျား ဘက်လိုက်တယ်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်၏။

ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရသည်နှင့် ရွာသူကြီး မျက်နှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွား၏။ လင်းလောင်အာ့ မျက်နှာပျက်သွားပြီး တန့်ရှီကို အလျင်အမြန် သွားဆွဲ၏။ သို့သော် တန့်ရှီက သူ၏ လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်၏။

"ကျွန်မကို ဘာလို့ လာဆွဲတာလဲ။ ကျွန်မက မကျေနပ်ဘူး။ လင်းလောင်အာ့ နင်က သတ္တိမရှိတဲ့ကောင်။ နင်က အစ်ကို ဖြစ်ပြီး ညီကို သင်ခန်းစာ ပေးတာ ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ။ နင်က အပြစ် ဝန်ခံပြီး လျော်ကြေးပါ ပေးလိုက်ဦးမယ်ပေါ့"

တန့်ရှီသည် ဆဲဆိုရင်း ပို၍ ဒေါသထွက်လာကာ ဆိုလိုက်လေသည်။

ပြီးနောက် "ဖြောင်း" ဟူသော ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

လင်းလောင်အာ့သည် တန့်ရှီ၏ ဒဏ်ရာမရထားသော မျက်နှာတစ်ခြမ်းပေါ်သို့ ပါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ အားမှာ မနည်းလှရာ တန့်ရှီမှာ မရပ်နိုင်လုမတတ်ပင် ဖြစ်သွား၏။ လင်းသာ့ရှန်းနှင့် လင်းရှောင်ရှန်းတို့သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သော် တန့်ရှီကို သွားတွဲထူခြင်း မပြုကြပေ။

"မိန်းမယုတ်၊ သုံးရက်လောက် မရိုက်ရုံနဲ့ အိမ်ခေါင်မိုးတောင် ဖျက်တော့မလို့လား၊ ဟုတ်လား"

လင်းလောင်အာ့က မျက်လုံးပြူးလျက် ဒေါသတကြီးဖြင့် တန့်ရှီကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ အိမ်ခွဲပြီးနောက် အကြီးဆုံးအိမ်တွင် ကျန့်ရှီသည် သူ့အစ်ကိုကြီးနှင့် အမြဲတစေ ရန်ဖြစ်၏။ အချိန်ကြာလာသော် သူ့အိမ်မှ ဤတစ်ယောက်သည် အတုယူ သင်ယူလာခဲ့သည်။ လင်းမိသားစု အိမ်ခွဲပြီး ဖြစ်သည်ကို ထည့်သွင်း စဉ်းစား၍သာ သူက သူမကို အလွန်အကျွံ မချုပ်ချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ယခု အပြင်လူ၏ ရှေ့တွင် သူ့ကို ဆဲဆိုရဲသည်အထိ ဖြစ်လာသည်။ သင်ခန်းစာ ပေးမှဖြစ်တော့မည်။

တန့်ရှီသည် အရိုက်ခံရ၍ ကြောင်ငေးသွား၏။ လင်းလောင်အာ့၏ ခက်ထန်နေသော မျက်နှာကို မြင်သော် အဘယ်မှာ လင်းလောင်အာ့နှင့် ရန်ဖြစ်ရဲပါတော့မလဲ။ လင်းလောင်အာ့ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကား ထပ်မံ မပြောရဲတော့ပေ။

လင်းသာ့ရှန်းနှင့် လင်းရှောင်ရှန်းတို့သည် သူတို့ အမေ၏ သနားစဖွယ် အမူအရာကို မြင်သော်လည်း သနားကြင်နာစိတ် မရှိကြပေ။ သူတို့ ယခု ဤသို့သော အခြေအနေသို့ ကျရောက်ရပြီး လူကြီးသူမကို ရိုက်နှက်သူဟူသော အမည်ဆိုးကို ထမ်းပိုးရခြင်းမှာ အားလုံး သူတို့ အမေ၏ အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွာသူကြီးသည် လင်းလောင်အာ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လင်းလောင်အာ့ကို ကြည့်သော အကြည့်သည် ထိုအခါမှ အနည်းငယ် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာ၏။

"ဦးလေးလီ၊ ဒီ... အလုပ်ပျက်ကွက်ခက တကယ်ပဲ..."

လင်းလောင်အာ့က ခက်ခဲစွာဖြင့် ရွာသူကြီးအား ပြောလိုက်သည်။

ရွာသူကြီးက အကြည့် လွှဲလိုက်ပြီး လင်းလောင်စစ်ကို လှမ်းကြည့်သည်ကို တွေ့ရ၏။ လင်းလောင်အာ့သည်လည်း လိုက်၍ လင်းလောင်စစ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"လောင်ဝူ၊ ဒီကိစ္စ ငါ မသိနားမလည်ခဲ့တာပါ။ မင်းရဲ့ မရီးလတ်ကိုလည်း ငါ ကိုယ်တိုင် သင်ခန်းစာ ပေးပြီးပါပြီ။ ငါတို့ ဒုတိယအိမ်ကိုလည်း မင်း တွေ့သားပဲ၊ ဒီ အခြေအနေလေးနဲ့..." လင်းလောင်အာ့က ညှိုးငယ်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခနဲ့ အာဟာရဖိုးကို ငါတို့ ထုတ်ပေးပါ့မယ်။ အလုပ်ပျက်ကွက်ခကိုတော့... ထားလိုက်ပါတော့ကွာ"

လင်းလောင်အာ့က တောင်းပန်သော အမူအရာဖြင့် လင်းလောင်စစ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

လင်းလောင်စစ်၏ အမူအရာသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယခင်ကကဲ့သို့ အေးစက်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ မျက်လုံးထဲတွင် တုံ့ဆိုင်းမှု အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွား၏။

စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက စကားပြောလိုက်သည်။

"အလုပ်ပျက်ကွက်ခကို ကျွန်မတို့တွေ မယူလို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပြီးမှတော့ ဒီ လင်းမိသားစု အိမ်မကြီးမှာ ကျွန်မတို့တွေ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး"

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ လင်းလောင်စစ်၏ဇနီးက ရွာသူကြီးကို လှမ်းကြည့်သည်ကို ထပ်မံ တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဦးလေးလီ၊ ဒီနေ့ ဦးလေး ရောက်လာမှတော့ ကျွန်မတို့ စတုတ္ထအိမ်အတွက် သက်သေ လုပ်ပေးပါ။ ကျွန်မတို့ လင်မယားနှစ်ယောက် အိမ်ကို ရောင်းပြီး ဒီကနေ ပြောင်းရွှေ့တော့မယ်။ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီးနောက် အကြီးဆုံးအိမ်နဲ့ ဒုတိယအိမ်တို့နဲ့ ဘာမှ ပတ်သက်မှု မရှိတော့ဘူး"

နံနက်ခင်းတုန်းက သူမသည် အစ်မကြီးဝမ်နှင့် လင်းမိသားစုအကြောင်းကို ထပ်မံ ညည်းတွားခဲ့၏။ အစ်မကြီးဝမ်က သူတို့အား အခန်းတစ်ခန်း ငှားရမ်းရန် ဆန္ဒရှိပြီး ငှားရမ်းခမှာလည်း မများကြောင်း အကြံပြုခဲ့သည်။ သို့ဆိုလျှင် သူတို့သည် ယခုပင် ပြောင်းရွှေ့သွားခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေမည်။ အစ်မကြီးဝမ်၏အိမ်တွင် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ အနှောင့်အယှက် ပေးပြီးနောက် ငွေ စုဆောင်းမိသည့်အခါ အစ်မကြီးဝမ်၏ အိမ်နှင့်ကပ်လျက်တွင် အိမ်အသစ် ဆောက်လုပ်မည်။

လူအများ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ ဘာ... လင်းမိသားစု အိမ်မကြီးကနေ ပြောင်းရွှေ့မှာလား။ အိမ်ကိုပါ ရောင်းမယ်တဲ့။ လင်းလောင်စစ်ရဲ့ဇနီး ရူးသွားတာတော့မဟုတ်ဘူးလား။ အနီးအနားတွင် နေထိုင်သူ အချို့မှာမူ အနည်းငယ် နားလည်ကြ၏။ ဤသို့သော မိသားစု နှစ်စုနှင့် အိမ်နီးချင်း လုပ်ရမည့်အစား ပြောင်းရွှေ့သွားခြင်းက အမှန်တကယ် ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။

ရွာသူကြီးမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ လင်းလောင်စစ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

လင်းလောင်စစ်သည် မူလက အနည်းငယ် နားမလည် ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့ဇနီးက သူ့ကို တိုးညှင်းစွာ ရှင်းပြသည်ကို ကြားသော် စိတ်ထဲတွင် သဘောပေါက်သွား၏။ မလှမ်းမကမ်းမှ အစ်အစ်ကိုကြီးဝမ်၏ မိသားစုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လင်းလောင်စစ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကျေးဇူးတင်မှု အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသော်လည်း အလွန် တုံ့ဆိုင်းနေ၏။ အိမ်ဆောက်ရန် လိုအပ်သော ငွေမှာ မနည်းလှရာ သူတို့သည် အစ်အစ်ကိုကြီးဝမ်၏ အိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပါက နေ့ရက် အတော်ကြာ နေထိုင်ရမည်ကို စိုးရိမ်မိ၏။ တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်မှာ ကိစ္စမရှိသော်လည်း အချိန်ကြာလာပါက လူကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမိမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။

"လင်းလောင်စစ်၊ ဘာတွေတွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်လုပ်နေတာလဲ။ လင်းမိသားစု အိမ်မကြီးကနေ ထွက်ခဲ့ပြီး ငါ့အိမ်မှာ ခဏ လာနေ။ မင်းတို့ အိမ်အသစ် ဆောက်ပြီးတဲ့အထိ နေ၊ ပြီးမှ ပြောင်း"

အစ်အစ်ကိုကြီးဝမ်က စကားပြောလိုက်သည်။

ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် လူအများ အစ်အစ်ကိုကြီးဝမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။ အစ်အစ်ကိုကြီးဝမ်သည် ရွာထဲတွင် မျက်နှာဖုံး အသိုင်းအဝိုင်းမှ လူတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်နိုင်၏။ အထူးသဖြင့် လျိုမိသားစု အလုပ်ရုံ စတင်ကတည်းက အစ်အစ်ကိုကြီးဝမ်သည် အလုပ်ရုံထဲတွင် အတော်လေး အလေးထားခြင်း ခံရပြီး ယခု လက်ထဲမှ အာဏာမှာ မသေးလှပေ။

ရွာသားများထဲမှ အချို့သည် အစ်မကြီးဝမ်နှင့် လင်းလောင်စစ်၏ဇနီးတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ မဆိုးလှကြောင်း သိကြ၏။ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် နောက်ပိုင်း လင်းလောင်စစ်သည် သူ့ဇနီး၏ ကျေးဇူးကြောင့် လျိုမိသားစု အလုပ်ရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ယခု အစ်အစ်ကိုကြီးဝမ်က လင်းလောင်စစ်ဘက်မှ ရပ်တည်၍ စကားပြောသည်ကို မြင်သော် ယခင်က ထို ကောလာဟလများသည် အတည်ပြုခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ ဤအရာများကို တွေးမိသော် အချို့လူများသည် လင်းလောင်စစ် လင်မယားနှစ်ယောက်၏ ကံကောင်းခြင်းကို အနည်းငယ် အားကျလာကြ၏။

လင်းမိသားစု အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်တို့မှာမူ အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားကြ၏။ စတုတ္ထအိမ်က အမှန်တကယ် ပြောင်းရွှေ့ရန် စဉ်းစားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် မည်သည့်အချိန်ကမှန်း မသိဘဲ ဝမ်မိသားစုနှင့် ဤမျှ ရင်းနှီးသွားခဲ့သည်။

ဒုတိယအိမ်၏ ဒေါသထွက်မှုနှင့် မတူညီဘဲ အကြီးဆုံးအိမ်မှ လူများမှာမူ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အတွေးအချို့ ပေါ်လာကြ၏။

"လောင်စစ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ပဲ မင်းရဲ့ အစ်ကိုလတ်တို့က မှားသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ပြောင်းတာကတော့ အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းတယ် မဟုတ်လား။ နောက်ပြီးတော့ အိမ်အသစ် ဆောက်ရင် လိုအပ်တဲ့ ငွေက မနည်းဘူးလေ"

အကြီးဆုံးလင်းက အမူအရာကို ပြင်လိုက်ပြီး လင်းလောင်စစ်အား ဖျောင်းဖျ၏။

"နောက်ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အစ်ကိုလတ်တို့ကလည်း အခု မှားမှန်း သိသွားကြပါပြီ။ ငါတို့ ညီအစ်ကို အရင်းအချင်းချင်း၊ နီးနီးနားနား နေမှ အချင်းချင်း ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်နိုင်မှာပေါ့၊ မလိုပါဘူး..."

အကြီးဆုံးလင်း စကားမဆုံးသေးမီတွင် လင်းလောင်စစ်၏ အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် အကြီးဆုံးလင်း၏ စကားများ ရပ်တန့်သွား၏။

"အစ်ကိုကြီး ဒီစကားကို ပြောတာ၊ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ရော ယုံလို့လား"

လင်းလောင်စစ်က သရော်လှောင်ပြောင်မှု အနည်းငယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အကြီးဆုံးလင်းမှာ သူ့စကားကြောင့် မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်ကို မြင်သော် အကြီးဆုံးအိမ်က မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ သူ့ကို လာရောက် တွဲထူခဲ့သည်ကို တွေးမိပြီး လင်းလောင်စစ်၏ အမူအရာသည် အနည်းငယ် ပြန်လည် ပျော့ပျောင်းသွား၏။

"အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော့်ကို လာမဖျောင်းဖျပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော်တို့ စတုတ္ထအိမ်ရဲ့ အိမ်ကို ရောင်းမယ်။ အနိမ့်ဆုံး ဈေး ငွေစ ၃၀။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်ကိုလတ် ဘယ်သူက ငွေစ ပေးနိုင်လဲ။ ပြီးတော့ ဈေးပိုမြင့်အောင် ပေးနိုင်လဲ။ ကျွန်တော်တို့ စတုတ္ထအိမ်ရဲ့ အိမ်ကို ပိုပေးနိုင်တဲ့လူကို ပေးမယ်"

***