ငွေချေးခြင်း

လင်းလောင်စစ်သည် ဤသို့ပြောရင်း သူ့တူ လေးယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"သာ့ကျွမ်း၊ အာ့ကျွမ်း၊ သာ့ရှန်းနဲ့ ရှောင်ရှန်းတို့က အနှေးနဲ့အမြန် အိမ်ခွဲပြီး မိန်းမ ယူရမှာပဲ။ ကျွန်တော်က စတုတ္ထအိမ်ရဲ့ အိမ်ကို နေရာဖယ်ပေးလိုက်တာက သူတို့အတွက်လည်း ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ"

လင်းသာ့ကျွမ်း၊ လင်းအာ့ကျွမ်း၊ လင်းသာ့ရှန်း နှင့် လင်းရှောင်ရှန်းတို့သည် ဤစကားကို ကြားသော် မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားကြ၏။ ပြီးနောက် သူတို့၏ မိဘများထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ သူတို့သည် အနှေးနှင့်အမြန် အိမ်ခွဲ၍ မိန်းမ ယူကြရပေမည်။ ဤသို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် အခန်းတစ်ခန်းကို အတူတကွ သုံးစွဲနေခြင်းမှာ မူလကတည်းက ရေရှည် အစီအစဉ် မဟုတ်ပေ။

အကြီးဆုံးလင်း၏မျက်နှာရိပ် အနည်းငယ် ပြောင်းသွား၏။ လင်းလောင်စစ်က မနက်တုန်းက လင်းမိသားစု အိမ်မကြီးမှ ပြောင်းရွှေ့မည်ဟု ပြောကြားချိန်ကတည်းက သူသည် အတွေးအချို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယအိမ်မှ လူများက လင်းလောင်စစ်ကို ရိုက်နှက်သည်ကို မြင်ပြီးနောက် သူသည် သားနှစ်ယောက်ကို ခေါ်၍ ကူညီရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူ တွေးထားသည်မှာ လင်းလောင်စစ်နှင့် သီးသန့် သွားရောက် ဆွေးနွေးပြီး လင်းလောင်အာ့ကို ရှောင်ကွင်းကာ စတုတ္ထအိမ်၏အိမ်ကို ဝယ်ယူရန် ဖြစ်သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ လင်းလောင်စစ်သည် ကိစ္စကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောချလိုက်လေသည်။ အခုတော့ ကောင်းရော၊ ဒုတိယအိမ်သည် သူနှင့် အိမ်လုဝယ်မည်မှာ သေချာပေသည်။

ရွာသူကြီးသည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သော် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ တကယ် ရောင်းချင်မှတော့ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ငါ မင်းတို့ကို ဂရန်စာချုပ် လွှဲပြောင်းတဲ့ ကိစ္စ ကူညီပေးမယ်"

ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် အကြီးဆုံးအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်တို့၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးလီ"

လင်းလောင်စစ်မှာမူ ရွာသူကြီးအား ပြုံးပြလိုက်သည်။ သို့သော် ဒဏ်ရာကို ထိခိုက်မိသွားသဖြင့် လျင်မြန်စွာ တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွား၏။ ရွာသူကြီး၏ စိုးရိမ်သော အကြည့်ကို ရရှိလိုက်၏။

"တော်ပါပြီ။ အိမ်ရောင်းတဲ့ ကိစ္စက အခုလောလောဆယ် အရေးမကြီးသေးဘူး။ မင်းရဲ့ ဒီဒဏ်ရာက အရင် ဆေးခန်း သွားပြရမယ်"

ဤသို့ပြောရင်း ရွာသူကြီးသည် လင်းလောင်အာ့ကို ထပ်မံ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

"သူ့ကို မင်းတို့က ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တာ။ ငါ့အိမ်ကို နွားလှည်း သွားယူချေ။ မင်းတို့ သူ့ကို မြို့ပေါ် ဆေးခန်း ပို့ပေးလိုက်။ နောက်ပြီးတော့ လင်းလောင်စစ်ရဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခ အကုန်လုံးကို မင်းတို့ တာဝန်ယူရမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

လင်းလောင်အာ့က မလုံမလဲ ပြန်ဖြေ၏။ သူ့သားကြီးအား ရွာသူကြီးနောက်သို့ လိုက်သွားရန် အလျင်အမြန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။ လင်းသာ့ရှန်းသည် လျင်မြန်စွာပင် ရွာသူကြီးနောက်သို့ လိုက်ပါသွား၏။

ကျန်ရှိသော လူများသည် ကြည့်စရာ ပွဲ မရှိတော့သည်ကို မြင်သော် အသီးသီး လူစုခွဲသွားကြ၏။

အစ်အစ်ကိုကြီးဝမ်နှင့် အစ်မကြီးဝမ်တို့သည် လင်းလောင်စစ်၏ မိသားစု ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကြ၏။

"ဘာကိစ္စ ရှိရှိ၊ တစ်ခွန်းသာ လှမ်းပြောလိုက်"

အစ်အစ်ကိုကြီးဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း လင်မယားနှစ်ယောက်အား ပြောလိုက်သည်။ ဤလင်မယားနှစ်ယောက်သည်လည်း အမှန်တကယ် မလွယ်ကူလှပေ။ ဤမျှ အတိုင်းအတာအထိ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသည်။

အစ်မကြီးဝမ်သည်လည်း ရှေ့သို့ တိုး၍ လင်းလောင်စစ်ဇနီး၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ခဏမျှ နှစ်သိမ့်လိုက်၏။ လင်းလောင်စစ်၏ဇနီးအတွက် ခွင့်တိုင်ပေးမည်ဟု ဆိုပြီးနောက်မှ သူမယောက်ျားနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွား၏။

ပြီးနောက် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် လူများအား လင်းလောင်စစ်ကို ကောင်းစွာ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ရန် မှာကြားပြီး သူမအိမ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွား၏။

သူမ၏ ကလေးနှစ်ယောက်သည် ယခု အိမ်တွင် ရှိနေသေး၏။ သူမ၏ ယောက်ျား မှာထားခြင်းကြောင့် ကလေးနှစ်ယောက် ထွက်မလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် ခဏနေလျှင် မြို့ပေါ်သို့ လိုက်သွားရမည် ဖြစ်ရာ ကလေးနှစ်ယောက်မှာ အိမ်တွင် ဆက်လက် နေခဲ့ရမည် ဖြစ်သည်။ သူမလည်း သေချာသွားမှာရဦးမည်။

"သာ့နျို၊ အမြန် တံခါးဖွင့်"

ခြံဝန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သော် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက အတွင်းဘက်သို့ လှမ်းအော်လိုက်၏။ ပြီးနောက် တံခါးသည် လျင်မြန်စွာ ပွင့်လာ၏။ ပြီးလျှင် ကလေးတစ်ယောက်သည် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာ၏။

"အမေ၊ အဖေရော"

သာ့နျိုက လျင်မြန်စွာ မေးလိုက်၏။ သူ့အမေကို မြင်မှ စိတ်ထဲတွင် တော်တော်လေး တည်ငြိမ်သွား၏။

"အမေ၊ သားတို့တွေ အဖေ့အော်သံ ကြားလိုက်တယ်"

ရှောင်နျို (အာ့နျို) က လိုက်၍ ပြေးလာ၏။ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာ၏။ မြင်ရသည်မှာ လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွား၏။ ကျလုဆဲဆဲ မျက်ရည်များကို ထိန်းချုပ်ရင်း လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် လက်ဆန့်၍ သားငယ်၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်၏။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ မင်းတို့ အဖေ နည်းနည်းပဲ ဒဏ်ရာရသွားတာ"

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခဏနေရင် အမေက မင်းတို့ အဖေနဲ့ အတူတူ မြို့ပေါ် ဆရာဝန် သွားပြရမယ်။ အမေ အခု မင်းတို့အတွက် ထမင်း သွားခူးလိုက်ဦးမယ်။ ထမင်းစားပြီးရင် မင်းတို့ လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ အိမ်မှာ စောင့်နေကြ။ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေ အမေ ပြန်လာမှပဲ သိမ်းမယ်"

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် ဤသို့ပြောရင်း ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဆွဲကာ အိမ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွား၏။ သာ့နျိုနှင့် အာ့နျိုတို့သည် အသီးသီး စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း သိတတ်စွာဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မမေးခဲ့ကြပေ။ သူတို့၏ အမေက ထမင်းဟင်းများ ပြင်ဆင်ပြီးသည်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် အာ့နျိုသည် ထိုင်ချ၍ လိမ်မာစွာ ထမင်းစား၏။ သာ့နျိုမှာမူ သူ့အမေနောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး သူ့အမေကို ခြံဝန်း အပြင်ဘက်အထိ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့၏။ ပြီးနောက် သူ့အမေ ပြောသည့်အတိုင်း တံခါးကို ကန့်လန့်ကျင် ထိုးလိုက်၏။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် ဤအရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးမှ စိတ်ထဲတွင် တော်တော်လေး တည်ငြိမ်သွား၏။ လက်ထဲမှ စားစရာခြောက်ကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ရင်း လင်းလောင်စစ်ကို သွားရှာ၏။

နေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် လင်းသာ့ရှန်းက နွားလှည်းကို ဆွဲ၍ ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုး၍ လင်းလောင်အာ့နှင့် လင်းသာ့ရှန်းတို့နှင့် ပူးပေါင်းကာ လင်းလောင်စစ်ကို နွားလှည်းပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်၏။ ပြီးနောက် နွားလှည်းပေါ်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး မြို့ထဲသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

လှည်းဝမ်းထဲတွင် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် လင်းလောင်စစ်အား အစာခွံ့ကျွေးရန် ကြိုးစား၏။ လင်းလောင်စစ်မှာမူ လုံးဝ မစားနိုင်သည့်အပြင် နွားလှည်း တုန်ခါမှုနှင့်အမျှ မကြာမကြာ နာကျင်လွန်း၍ မျက်မှောင်ကြုတ်နေ၏။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် လင်းသာ့ရှန်းအား လှည်းကို ကောင်းကောင်း မောင်းနှင်ရန် တတ်နိုင်သမျှ ညီညာသော လမ်းမျက်နှာပြင်မှ သွားရန်သာ ဆိုနိုင်တော့၏။

.....

နေ့လယ်။

အစ်မကြီးဝမ်သည် အလုပ်ရုံသို့ ရောက်ပြီးနောက် ဦးစွာ လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည်အတွက် ခွင့်တိုင်ပေး၏။

ကျိုးရှီသည် ဤသတင်းကို ကြားသော် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွား၏။ အလုပ်ရုံသည် ယခု အလုပ်များနေချိန် ဖြစ်ရာ ခွင့်ယူမည်ဆိုလျှင် ကြိုတင် လျှောက်ထားရမည် ဖြစ်၏။ သူမသည် ယခင်က လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးကို အတော်လေး အထင်ကြီးခဲ့သော်လည်း ဤမျှ တာဝန်မဲ့လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

အစ်မကြီးဝမ်သည် ကျိုးရှီ၏ အမူအရာကို မြင်သော် အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသွား၏။ လင်းလောင်စစ်ဇနီး၏ အခြေအနေကို အလျင်အမြန် ပြောပြလိုက်၏။

"ဒီကိစ္စက အရမ်း ရုတ်တရက် ဖြစ်သွားလို့ပါ၊ သူ့ယောက်ျားက ကိစ္စ ဖြစ်သွားတော့ သူကလွဲလို့ အိမ်မှာ တာဝန်ယူနိုင်မယ့်လူလည်း မရှိဘူးလေ"

ကျိုးရှီ၏မျက်နှာထားသည် ထိုအခါမှ အနည်းငယ် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာ၏။ ထို့အပြင် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည်၏ ကြုံတွေ့နေရသော အဖြစ်အပေါ် အနည်းငယ် သနားမိသွား၏။

"မင်း ပြောတာက၊ လင်းလောင်စစ်အိမ်က အိမ်ရောင်းမယ်လို့ စပြောနေပြီ ဟုတ်လား"

ကျိုးရှီက မေးလိုက်၏။

"ဟုတ်ပါတယ်။ အခု ဒီအခြေအနေအရဆို လင်းမိသားစု စတုတ္ထအိမ်က ဒုတိယအိမ်နဲ့ လုံးဝ ထိပ်တိုက်တွေ့သွားပြီ။ အကြီးဆုံးအိမ်ဘက်ကလည်း အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူး။ အဲ့ဒီ နှစ်အိမ်နဲ့ ကပ်ပြီး ဆက်နေနေတာက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြဿနာ ရှာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

အစ်မကြီးဝမ်က သနားကြင်နာသော အမူအရာဖြင့် ဆို၏။

"အရင်တုန်းက ကျွန်မလည်း ညီမလေး (လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီး) ပြောတာ ကြားဖူးတယ်။ သူတို့အိမ်က အဲ့ဒီ နှစ်အိမ်နဲ့ အဆင်မပြေတဲ့ ကိစ္စလေ။ အဲ့တုန်းက သူက အရမ်း ပိုပိုသာသာ ပြောတယ်လို့ ထင်နေတာ။ ဒီနေ့မှ သိတယ်။ သူ အရင်တုန်းက ပြောတာတောင် လျှော့ပြောခဲ့တာ ဖြစ်မယ်"

အစ်မကြီးဝမ်က အနည်းငယ် မုန်းတီးစွာ ဆို၏။

"အဲ့ဒီ လင်းမိသားစုမှာ လူကောင်း တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး"

ရုတ်တရက် အစ်မကြီးဝမ်၏ အမူအရာ ပြောင်းသွားပြီး၊ "ကျွန်မ ပြောတာက စတုတ္ထအိမ်ကလွဲလို့ တခြား လင်းမိသားစုဝင်တွေကို ပြောတာပါ" ဟု ပြင်၍ ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးရှီသည် အစ်မကြီးဝမ်ကို ရယ်စရာကောင်းသလို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

"တော်ပြီ၊ ဒီကိစ္စကို ငါ သိသွားပြီ။ လင်းလောင်စစ်ရဲ့ ဇနီး ဒီနေ့ နေ့လယ်ခွင့်ကို ငါ ခွင့်ပြုလိုက်ပြီ။ နောက်ပြီးတော့ မင်းကို အလုပ် နည်းနည်း ရှုပ်စေဦးမယ်။ သူ့ကို ပြန်ပြောပေးလိုက်။ နောက် နှစ်ရက်မှာ သူသာ မအားလပ်ဘူးဆိုရင် မလာဘဲ နေလို့ ရတယ်လို့"

အစ်မကြီးဝမ်၏ မျက်နှာထက်တွင် ချက်ချင်း အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်မကျိုးက လူကောင်းတစ်ယောက်မှန်း ကျွန်မ သိသားပဲ။"

ကျိုးရှီသည် ရယ်မောမိသွား၏။ ထိုအခါမှ အစ်မကြီးဝမ်ကို ထွက်ခွာသွားစေ၏။

.......

ညဘက် ရောက်သော် လင်းရှောင်ယွဲ့ဘက်တွင်လည်း လင်းမိသားစုတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကိစ္စများကို သိရှိသွား၏။ အခြေအနေကို ကြားသိပြီးနောက် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။ သို့သော် တစ်ချက် တွေးကြည့်လိုက်လျှင် အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် ရှိသည်ဟုလည်း ခံစားမိပြန်သည်။

"ညီမလေး..."

ကျိုးရှီက ရုတ်တရက် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို တစ်ခွန်း ခေါ်လိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြန်ထူး၏။

"ငါ... ငါ လင်းလောင်စစ်ရဲ့ ဇနီးကို ကူညီပေးချင်တယ်"

ကျိုးရှီက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း တုံ့တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်"

လင်းရှောင်ယွဲ့ နားမလည် ဖြစ်သွား၏။

"ငါ လင်းလောင်စစ်ရဲ့ ဇနီးကို ငွေချေးပေးချင်တယ်။ သူတို့ကို အမြန်ဆုံး အိမ်ဆောက်ခိုင်းပြီး လင်းမိသားစု အိမ်မကြီးကနေ ပြောင်းထွက်စေချင်တယ်"

ကျိုးရှီက ခဏ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။

"ချေးလိုက်တဲ့ ငွေကို အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သူတို့ရဲ့ လုပ်ခလစာနဲ့ ပြန်ဆပ်ခိုင်းမယ်။ သူတို့ ငါ့ကို ပြန်မဆပ်မှာကိုလည်း မစိုးရိမ်ရဘူး"

ကျိုးရှီက ထပ်မံ ဆို၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အကြည့်သည် ပို၍ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွား၏။ သူမ၏ အစ်မသည် လင်းလောင်စစ်၏မိသားစုအပေါ် အလွန်အမင်း ကောင်းလွန်းနေသည် မဟုတ်လား။ လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက တကယ်ရော အဲ့လောက်ကောင်းလို့လား။ သူမအစ်မကို ဤသို့သော အကူအညီမျိုး မိမိသဘော ဆန္ဒအလျောက် ပေးသည်အထိ ဆွဲဆောင်နိုင်တာလား။

ကျိုးရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အကြည့်ထဲတွင် စိတ်ခံစားချက် အနည်းငယ် ပါဝင်နေ၏။

"လင်းမိသားစု စတုတ္ထအိမ်ရဲ့ အခုအခြေအနေကို ကြားရတော့ ငါ အရင်တုန်းက မင်းတို့ကို သတိရသွားတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းကသာ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းနဲ့ အမေ့ကို ကူညီပေးနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းတို့ ဒီလောက် ဒုက္ခတွေ အများကြီး စားသုံးခဲ့ရမှာ မဟုတ်ဘူးမလား"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှလုံးသား လှုပ်ရှားသွား၏။ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်နှင့် သက်ဆိုင်သော အမှတ်တရ အချို့သည် လျင်မြန်စွာ ဦးနှောက်ထဲသို့ ပေါ်ထွက်လာ၏။ ပြီးနောက် သူမသည် ထိုအတွေးများကို အလျင်အမြန် ဖိနှိပ်လိုက်၏။

"မမကျိုး သဘောပါပဲ။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်မ ဝင်မစွက်ဖက်ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းမိသားစု စတုတ္ထအိမ်၏ ယခု အခြေအနေသည် အမှန်တကယ် ဆိုးရွားလှ၏။ သို့သော် ထိုစဉ်က မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မပြောပလောက်သေးပေ။

ထားလိုက်တော့၊ လင်းမိသားစု စတုတ္ထအိမ်၏ ကိစ္စကို သူမ ဝင်မစွက်ဖက်တော့ပေ။ မမကျိုးက လင်းမိသားစု စတုတ္ထအိမ်ကို ကူညီပြီး သူတို့ကို လင်းမိသားစု အိမ်မကြီးမှ ခွဲထုတ်လိုက်ခြင်းသည်လည်း ကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်၏။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ မနှစ်သက်သော ထိုလင်းမိသားစုသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြိုကွဲရတော့မည်။

.....

နောက်တစ်နေ့၊ အလုပ်ရုံထဲ၌။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် အမှန်တကယ် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး ကျိုးရှီကို ရှာတွေ့ကာ မနေ့က ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ဆို၏။

"မင်းအိမ်မှာ အခု ဒဏ်ရာရတဲ့လူ ရှိနေတာလေ စောင့်ရှောက်ရမှာပေါ့။ ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို အလုပ်ပြန်ဝင်ရတာလဲ"

ကျိုးရှီက မေးလိုက်၏။

"ကျွန်မ စားစရာတွေကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့တယ်။ အိမ်မှာ ကလေးနှစ်ယောက် ကြည့်နေတာပဲ၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး"

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက အလျင်အမြန် ဆို၏။ သူမ အလုပ်ရုံသို့ အလုပ်ဆင်းပါက တစ်နေ့တာ ပုံမှန် အလုပ်လုပ်ချိန်၊ ညဘက် အချိန်ပို တစ်ချိန် (နှစ်နာရီ) နှင့် ပေါင်းလျှင် လုပ်ခလစာ ကြေးပြား ၁၀၀ ရရှိနိုင်၏။ အလုပ်မဆင်းပါက တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မရှိပေ။ ယခု သူမ၏ ယောက်ျား ဒဏ်ရာရသွားသဖြင့် လယ်ထဲသို့လည်း မဆင်းနိုင်၊ အလုပ်ကြမ်းလည်း မလုပ်နိုင်ရာ အိမ်က သူမကိုသာ အားကိုးနေရ၏။ သူတို့အိမ်က အိမ်ဆောက်လိုရာ ပိုက်ဆံ စုဆောင်းမှသာ ဖြစ်ပေမည်။

ကျိုးရှီ၏ မျက်နှာရိပ် အနည်းငယ် ပြောင်းသွား၏။

"မင်းက ကလေးနှစ်ယောက်ကို လင်းလောင်စစ်ကို ကြည့်ခိုင်းထားခဲ့တာလား"

အနည်းငယ် မယုံနိုင်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။ လင်းစတုတ္ထအိမ်မှကလေးနှစ်ယောက်ကို သူမ မမြင်ဖူးသည် မဟုတ်ပေ။ အကြီးကောင်မှာ ကြည့်ရသည်မှာ ခြောက်နှစ်၊ ခုနစ်နှစ် အရွယ်သာ ရှိပြီး အငယ်လေးမှာ လေးနှစ်၊ ငါးနှစ် အရွယ်သာ ရှိ၏။ ဤမျှ ငယ်သော ကလေးများမှာ ဆော့ကစားရန်သာ သိသော အရွယ် ဖြစ်ရာ ဒဏ်ရာရသူကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်နိုင်ပါ့မလား။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက အားနာဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကျွန်မအိမ်က သာ့နျိုနဲ့ အာ့နျိုက အသက်ငယ်တာကိုပဲ မကြည့်ပါနဲ့။ တော်တော် သိတတ်ကြပါတယ်" ဟု ဆက်ပြော၏။

"ကျွန်မ ယောက်ျားက ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဒဏ်ရာရထားပေမဲ့ စကားပြောတာကို မထိခိုက်ပါဘူး"

"သူ ဘာလုပ်ချင်လဲ၊ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကူညီ ခိုင်းလို့ ရပါတယ်"

ကျိုးရှီသည် ကြားရသော် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွား၏။ သူမသည် ကလေးများကို သဘောကျ၏။ ဟိုင်ကန်းနှင့် လက်ထပ်ပြီးနောက် ကလေးတစ်ယောက် အမြဲတစေ လိုချင်ခဲ့၏။ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ဤမျှ အချိန်ကြာကြီး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ကိုယ်ဝန် မရရှိနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤခဏတွင် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် အိမ်မှ ကလေးများ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ဤမျှ လိမ်မာသည်ကို ကြားရသော် စိတ်ထဲတွင် ထိုကလေးနှစ်ယောက်အတွက် အနည်းငယ် နာကျင်မိ၏။ ကလေးများမှာ ဆိုးသွမ်းကြသည်သာ။ အဘယ်မှာ မွေးရာပါ ဤမျှ လိမ်မာနိုင်မည်နည်း။ စောစီးစွာ ရင့်ကျက်ခြင်းနှင့် သိတတ်နားလည်ခြင်းတို့သည် များသောအားဖြင့် ဘဝ၏ တွန်းအားပေးမှုကြောင့်သာ ဖြစ်၏။

"ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ခိုင်းလို့ ဘယ်ဖြစ်မှာလဲ။ မင်း ကိုယ်တိုင်ပဲ ပြန်သွားပြီး လင်းလောင်စစ်ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်လိုက်ပါ"

ကျိုးရှီက ပြောလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည်မှာမူ ကြားရသဖြင့် မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွား၏။

"သခင်မကျိုး၊ ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို မလိုချင်တော့ဘူးလား"

မျက်လုံးထဲတွင် ချက်ချင်း မျက်ရည်များ ဝေ့သီလာ၏။ ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ မနေ့က သူမ ရုတ်တရက် အလုပ်ပျက်ကွက်ခဲ့၍ မဖြစ်ပေ။ ယခုတော့ ကောင်းပြီ၊ သခင်မကျိုးက သူမကို အလုပ်ရုံထဲတွင် ဆက်လက် နေထိုင်ခွင့် မပြုတော့ပေ။ သူတို့အိမ် နောင်တွင် မည်သို့ လုပ်ကြမည်နည်း။

ကျိုးရှီ ကြောင်သွား၏။

"ဘာကို မလိုချင်ရမှာလဲ။ မင်းကို နှစ်ရက် ခွင့်ပေးမလို့။ မင်းယောက်ျားကို ပြန်ပြီး ကောင်းကောင်း ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်လိုက်။ သူ့အခြေအနေ နည်းနည်း ကောင်းလာမှ မင်း ပြန်လာခဲ့"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းလောင်စစ်ဇနီး၏ ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ကျကာ စိတ်ထဲမှ ကျောက်တုံးကြီး ပြုတ်ကျသွားသော အမူအရာကို မြင်သော် ကျိုးရှီသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဆွံ့အသွား၏။ ဒီအမျိုးသမီးက တကယ်ကို စိတ်ကူးယဉ် တွေးတောနိုင်စွမ်း ရှိပါလား။

"အနည်းဆုံးတော့ မင်းယောက်ျားကို သူ့ဘာသာသူ စားနိုင်သောက်နိုင်တဲ့အထိတော့ ဖြစ်ပါစေဦး။ မင်းအိမ်က ကလေးနှစ်ယောက်က ဘယ်လောက်ပဲ လိမ်မာ သိတတ်တယ် ပြောပြော၊ အရပ်က ဒီလောက်လေးပဲ ရှိတာ။ ဘယ်လောက်များ ကူညီနိုင်မှာမို့လို့လဲ"

ကျိုးရှီက ထပ်မံ ဆို၏။

"နောက်ပြီးတော့၊ အလုပ်ရုံက အခု အလုပ်များတယ်။ အလုပ်သမားတွေက အလုပ်ဆင်းချိန် ရောက်တာနဲ့ အမြန် ပြေးရတယ်။ ဒါမှ အိမ်ပြန်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ထမင်းတစ်နပ် စားရတာ။ ထမင်းစားချိန်တောင် ကျပ်တည်းနေတာ၊ ထမင်းချက်ဖို့ အချိန် ရှိတာကို ထားလိုက်ဦး။ မင်း ငါ့ကို မပြောနဲ့နော်။ မင်းက ကလေးနှစ်ယောက်ကို မင်းတို့အတွက် ထမင်းချက်ခိုင်းထားခဲ့တယ်လို့"

ကျိုးရှီက မကျေမနပ်ဖြင့် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးကို ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းက အိမ်ပြန်ပြီး ထမင်းချက်ဖို့ အချိန်မီတယ် ဆိုဦးတော့။ မမေ့နဲ့ဦး၊ မင်းအိမ်က တစ်ယောက်က အခု ဒဏ်ရာ ရထားတာနော်။ ဖြစ်သလို စားသောက်ပြီး ဖြေရှင်းလိုက်လို့ မြန်မြန် ကောင်းလာမှာလား။ မင်းကို နှစ်ရက် ပိုခွင့်ပေးတာက တစ်ချက်က မင်းယောက်ျားကို နှစ်ရက်လောက် ပိုဂရုစိုက်စေချင်လို့။ နှစ်ချက်က မင်းကို အိမ်က ကိစ္စတွေကို သေသေချာချာ စီစဉ်စေချင်လို့။ လူအင်အား မလုံလောက်ရင် လူငှားပြီး ကူညီခိုင်း။ အဲ့ဒီ အစ်မကြီးဝမ်က မင်းအိမ်နဲ့ ဆက်ဆံရေး မဆိုးဘူး မဟုတ်လား။ သူ့အိမ်ကို ထမင်းနည်းနည်း ပိုချက်ပြီး မင်းအိမ်ကို ပို့ခိုင်းလို့ မရဘူးလား။ ပေးသင့်တဲ့ ပိုက်ဆံ၊ ပေးလိုက်ပေါ့"

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် မျက်နှာအပြည့် လှိုက်လှဲစွာဖြင့် နားထောင်နေ၏။

"ဟုတ်၊ ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်မကျိုး၊ ကျွန်မ... ကျွန်မ သိပါပြီ"

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက ကျိုးရှီအား အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်၏။

ကျိုးရှီသည် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွား၏။

"တော်ပြီ။ မင်းလည်း အရမ်းကြီး စိတ်မပူနဲ့တော့။မင်းအိမ်က ကိစ္စကို ငါ အစ်မကြီးဝမ် ပြောတာ ကြားပြီးပြီ။ မင်းတို့အိမ်က တကယ် အိမ်ဆောက်မယ်ဆိုရင် ငါ့ဘက်က မင်းကို ငွေစ ၆၀ ချေးပေးလို့ ရတယ်"

ကျိုးရှီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးကို တိုက်ရိုက် မှင်တက်သွားစေ၏။

ကျိုးရှီသည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သော် အနည်းငယ် အနေရခက်စွာ လည်ချောင်း ရှင်းလိုက်၏။

"အဟမ်း၊ ဒါပေါ့၊ ပိုက်ဆံက အလကား ချေးတာတော့ မဟုတ်ဘူး"

ဟု ဆက်ပြော၏။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် မျက်နှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ဘဲ ကိုယ်ကိုသာ ကိုင်းညွှတ်ထားလျက် ကျိုးရှီကို မော့ပင် မကြည့်ရဲတော့ပေ။

"ငွေကို မင်းကို ပေးပြီးရင် နောက်ဆက်တွဲ၊ မင်းရဲ့ လုပ်ခလစာနဲ့ အကြွေးကို ပြန်ဆပ်ရမယ်။ မင်း တစ်လကို လုပ်ခလစာ ဘယ်လောက်ပဲ ရှာနိုင်ရှာနိုင်၊ အထဲကနေ ငွေ၁စခွဲ နှုတ်ယူမယ်။ မင်း အကြွေးတွေ အကုန် ကျေလည်တဲ့အထိပဲ"

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန် ဝမ်းသာသွား၏။ သူမ ယခု အလုပ်ရုံတွင် အလုပ်ဆင်းနေသော အခြေအနေအရ နေ့စဉ် ကြေးပြား ၇၀မှ ၁၃၀အထိ ရှာနိုင်၏။ ပျမ်းမျှအားဖြင့် နေ့စဉ် ကြေးပြား ၁၀၀ ကျော်၏။ တစ်လလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင် လုပ်ခလစာသည် ငွေ ၃စကျော် ရရှိပေမည်။ သခင်မကျိုးမှာမူ တစ်လလျှင် သူမအား ငွေ၁စခွဲသာ ပြန်လည် ပေးဆပ်ခိုင်း၏။ ဤသို့ဆိုလျှင် သူမသည် လုပ်ခလစာ၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို ချန်ထားနိုင်သေးသည် မဟုတ်လား။ ကျန်ရှိသော ဤငွေများသည် သူတို့ မိသားစု လေးယောက်၏ ဘဝကို ထောက်ပံ့ရန် လုံလောက်ပေသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ယောက်ျားဘက်မှလည်း ဝင်ငွေ အနည်းငယ် ရရှိနိုင်သေးသည် မဟုတ်လား။

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် မျက်နှာထက်တွင် တုံ့ဆိုင်းမှု အရိပ်အယောင် ဖြတ်ပြေးသွား၏။ နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်သည်။

"တစ်လကို ငွေ၁စခွဲ ပြန်ဆပ်တာက နည်းလွန်းပါတယ်။ ၂စ၊ အိုး မဟုတ်ဘူး၊ ၂စခွဲ ပြောင်းလိုက်ပါ"

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးက အားနာဟန်ဖြင့် ကျိုးရှီကို ကြည့်လိုက်၏။

"အလုပ်ရုံက အခု အချိန်ပို များတယ်။ ကျွန်မ အခု နေ့တိုင်းနီးပါး ကြေးပြား ၁၀၀ကျော် ရှာနိုင်နေပြီ။ နောက်ပြီးတော့ ကျွန်မ ယောက်ျားကလည်း အလုပ်ရုံကို အလုပ်လာဆင်းလို့ ရတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ပေါင်းလိုက်ရင် တစ်လကို သခင်မကို နည်းနည်း ပိုဆပ်တာ ပြဿနာ မရှိပါဘူး"

ကျိုးရှီ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။ ပြီးနောက် လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးကို ကြည့်သော အမူအရာသည် ပို၍ ရင်းနှီးဖော်ရွေသွား၏။ သူမက ငွေချေးသည်ဟု ဆိုသော်လည်း အတိုးအကြောင်း ထည့်မပြောခဲ့ပေ။ သာမန်လူများ ဤသို့သော အခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့ပါက ပိုက်ဆံကို နောက်ကျမှ ပြန်ဆပ်ရလေ ပိုကောင်းလေဟု မျှော်လင့်နေကြမည်သာ။ ဤအမျိုးသမီးမှာမူ ကောင်းလေစွ၊ တစ်လလျှင် သူမအား ပိုမို ပြန်ဆပ်မည်ဟုပင် အကြံပြုလာသေး၏။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို တစ်လကို ငွေ၂စခွဲ ပြန်ဆပ်ပေါ့"

ကျိုးရှီက စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တွက်ချက်လိုက်၏။

"နှစ်နှစ်တိတိဆို မင်းတို့ရဲ့ အကြွေးတွေ ကျေသွားနိုင်ပြီ"

လင်းလောင်စစ်၏ ဇနီးသည် ဤစကားကို ကြားသော် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။

"ကျွန်မ... ကျွန်မတို့ မုန်ညင်းဖြူ စိုက်တာ အပို ဝင်ငွေ နည်းနည်း ရှိသေးတယ်။ မုန်ညင်းဖြူ ရောင်းလို့ ပိုက်ဆံ ရလာရင် သခင်မကို ပိုက်ဆံ ကြိုဆပ်လို့ မရဘူးလား"

ပြီးနောက် ကျိုးရှီအား ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။ သူမ ဤလူသည် သူတစ်ပါးထံမှ ငွေကြွေးတင်သော အကျင့် မရှိပေ။ မျက်စိရှေ့တွင် နည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။ သူတို့ အိမ်ဆောက်လိုရာ သခင်မကျိုးကိုသာ အကူအညီ တောင်းရ၏။ သို့သော် အကြွေးမှာမူ အစောဆုံး ပြန်ဆပ်နိုင်လေ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လေပင်။

ကျိုးရှီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွား၏။

"ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါဆပ်ရင် ငါ့ကို ငွေစအပြည့် ဆပ်ရမယ်။ ကြေးနီပြား နည်းနည်းပါးပါးလောက်ကိုတော့ ငါ တွက်ဖို့ ပျင်းတယ်"

***