ထူးဆန်းသော ရှေးဟောင်းမြို့
Vol. 74 Ch. 1096
"ငါတို့ ရောက်ပြီ။ ဒီနေရာပဲ"
ညအချိန်။ လျိုစန်းက ယန်ကျန့်ကို ထိုနတ်ကွန်းရှေ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။
နေ့ခင်းဘက်နှင့် မတူဘဲ နတ်ကွန်း၏ တံခါးများမှာ ညဘက်တွင် ပိတ်ထားပြီး အသံတစ်စုံတစ်ရာ မထွက်ဘဲ အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"နောက်ကျသွားပြီ နတ်ကွန်း ပိတ်သွားပြီ ငါ အရင် လာတုန်းက နတ်ကွန်းတံခါးတွေ ဖွင့်ထားတုန်းပဲ။ သူတို့ ပိတ်လိုက်တာ မကြာသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ နတ်ကွန်းစောင့် အဘိုးကြီးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ကြွေရည်သုတ် လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက် ကိုင်ထားတယ်။ ခါးနည်းနည်း ကိုင်းပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက် ကွယ်နေတယ်"
လျိုစန်းက နတ်ကွန်းအတွင်းမှ အခြေအနေအချို့ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီလူက ငါ့ရဲ့ စက္ကူရုပ်တစ်ရုပ်ကို အဆုံးသတ်သွားတယ်။ မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်ရင် ပိုပြီး စိတ်ချရမယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ တစ္ဆေရေကန်ကို ဆက်ပြီး ကိုင်တွယ်ရဦးမှာ။ ငါ ဒီနေရာမှာ စက္ကူရုပ်တွေ အများကြီး မဖြုန်းတီးချင်ဘူး"
သို့သော် လျိုစန်း စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ယန်ကျန့်က ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ပြီး လေးလံသော နတ်ကွန်းတံခါးများကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
တံခါးများက ကျွီကနဲ မြည်သွားပြီး စူးရှသော ပွတ်တိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှေးဟောင်းမြို့၏ တိတ်ဆိတ်သော ညနက်ထဲတွင် အထူးသဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရပြီး အသံက အဝေးသို့ လွင့်ပျံ့သွားသည်။ အနီးအနားမှ ဒေသခံများ ကြားသွားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။
နတ်ကွန်းတံခါးများ တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် လောင်ကျွမ်းနေသော စက္ကူနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံထွက်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်မိုက်နေပြီး နတ်ကွန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မထူးခြားသော ဆီမီးခွက်နှစ်ခွက်သာ ထွန်းညှိထားသည်။ ဆီမီးခွက်ပေါ်မှ မီးတောက်များက သေးငယ်ပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့ တုန်ခါနေသည်။ နတ်ကွန်းတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်စေရန် မလုံလောက်ပေ။ ထိုအစား တုန်ခါနေသော မီးခွက်များက ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်ကို ပိုမို ဖြည့်စွက်ပေးနေသည်။
ယန်ကျန့်က ပတ်ပတ်လည် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး နတ်ကွန်းထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်သွားသည်။
"သတိထား"
လျိုစန်းက သတိပေးလိုက်သည်။
"တံခါးဖွင့်တုန်းက ဒီလောက် ကျယ်လောင်တဲ့ အသံတောင် မင်းပြောတဲ့လူရဲ့ သတိပြုမိမှုကို မဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ နားပင်းနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါမှမဟုတ် သူ ဒီမှာ မရှိဘူး။ သူသာ ရှိနေခဲ့ရင် ငါတို့ကို တားဆီးဖို့ ထွက်လာလောက်ပြီ"
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"ဘာလဲ မင်း ကြောက်နေတာလား"
သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လျိုစန်းက နတ်ကွန်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်မလာရဲပေ။
"သူ နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားရင်တောင် ဒီတစ်ခါ သူ ရင်ဆိုင်ရမှာ ငါတို့ နှစ်ယောက်။ ဒါကြောင့် သူ သေချာ ပြန်စဉ်းစားရလိမ့်မယ်။ စက္ကူရုပ်ကို အစာကြွေးဖို့တော့ မသုံးနဲ့ မဟုတ်ရင် မင်းက ဒီနတ်ကွန်းထဲက လူတွေကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ရုံတင်မကဘူး ငါ့ကိုပါ စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်လိမ့်မယ်"
ယန်ကျန့်က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။
"ပြီးတော့ နောက်ဆုံး တစ္ဆေပန်းချီကား ဖြစ်ရပ်မှာ မင်း လုပ်ခဲ့တာတွေကို လီကျွင်းက အရမ်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေတယ်"
"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ငါ့မှာလည်း အမြင်တချို့ ရှိတယ်။ မင်း ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်နေရင် မင်း နောက်ဆုံးမှာ ခေါင်းဆောင်အားလုံးကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိလိမ့်မယ်"
"ငါ အရင်က စက္ကူရုပ်တစ်ရုပ် သုံးခဲ့ပြီးပြီ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါ သေသွားတုန်းပဲ ဒါကြောင့် ငါ နည်းနည်း သတိထားနေတာ"
လျိုစန်းက ပြောရင်း ယခုမှ အတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်လာသည်။ သူက ပတ်ပတ်လည်ကို သတိကြီးစွာ ကြည့်နေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေရာမှာ အကြောင်းရင်းမဲ့ စက္ကူရုပ်တစ်ရုပ် ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းက သူ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတုန်းပင်။
ယန်ကျန့်က နတ်ကွန်းအတွင်း၌ ရပ်ကာ လေ့လာနေသည်။ ဘာမှ ထူးဆန်းပုံ မရဘဲ အဆောက်အအုံကလည်း ပုံမှန် တည်ဆောက်ပုံပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ခုတည်းသော ထူးခြားမှုမှာ နတ်ကွန်း၏ အလယ်ဗဟိုရှိ တန်းစီနေသော ဝိညာဉ် ကမ္ပည်းပြားများ ဖြစ်သည်။
သူ ၎င်းတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်လိုက်သည်။ အပေါ်မှ အောက်သို့ ခုနစ်တန်း ရှိပြီး တစ်တန်းစီတွင် ဝိညာဉ် ကမ္ပည်းပြား အရေအတွက် မတူညီပေ။ အနည်းဆုံး စုစုပေါင်း တစ်ရာနီးပါး ရှိပြီး ဒါက အတော်လေး များပြားသည်။
ဝိညာဉ် ကမ္ပည်းပြားများရှေ့တွင် ပူဇော်ပွဲတင် ခုံများ အမွှေးတိုင်ထွန်းညှိရာ ခွက်များ ဆီမီးခွက်များနှင့် မီးဖိုပန်းကန်လုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ မီးဖိုပန်းကန်လုံးထဲတွင် ပြာများ ရှိနေသည်။ ဒီနေရာတွင် စက္ကူများ မီးရှို့ခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြနေပြီး ဒါက မကြာသေးမီကမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"စက္ကူတွေ လောင်ကျွမ်းသွားပြီ။ အမွှေးတိုင်တွေလည်း ကုန်ပြီ။ လူလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒီနေရာက အရာအားလုံး ခြောက်နာရီ မထိုးခင်မှာ ပြီးဆုံးသွားပုံပဲ"
ယန်ကျန့်က ဧရိယာကို သူ၏ တစ္ဆေမျက်လုံးများဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်သည်။
သူက နတ်ကွန်းစောင့် အဘိုးအိုကို မတွေ့ခဲ့ပေ။ သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ် တစ်စုံတစ်ရာကိုလည်း မမြင်ခဲ့ရ။
"ညဘက်မှာ ဒီနေရာက ဘေးကင်းတယ်"
ဒီလို ပြောပြီးနောက် သူ လျိုစန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါ အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးကို ရှာမယ်"
လျိုစန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားသည်။ ယန်ကျန့်ကို ဒီအထိ ဆွဲခေါ်လာပြီးမှ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကွယ် အဘိုးအိုကို မတွေ့ဘဲ လက်ဗလာဖြင့် ပြန်ရမည်ဆိုလျှင် သူတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အရှုံးပေါ်ပြီ ဖြစ်သည်။
"သူ့ကို ရှာတွေ့ဖို့ အခွင့်အလမ်း နည်းတယ်။"
"ရှေးဟောင်းမြို့တစ်မြို့လုံးက ငါတောင် အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ မင်းရဲ့ စက္ကူရုပ်တွေက မြို့တစ်မြို့လုံးကို သေချာ စစ်ဆေးရင်တောင် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"ဒီနေရာက သဘာဝလွန်နေရာတစ်ခုခုနဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆက်နွယ်နေသလို ခံစားရတယ်။ ရှန်လင် အရင် ပြောခဲ့သလိုပဲ ဒါက ဆုံမှတ်တစ်ခု ဒါကြောင့် ရှင်းမပြနိုင်တဲ့ အရာတွေ အများကြီး ဒီမှာ ဖြစ်နေတာ"
"ဒီလို ဆိုရင်တောင် 'လမ်း' တစ်ခုတော့ ရှိရမယ်။ ငါ့ကို အချိန်ပေး ငါ ရှာနိုင်တယ်"
လျိုစန်းက ဆိုသည်။
ယန်ကျန့်က ပြန်မဖြေဘဲ ရှေ့မှ တန်းစီနေသော ဝိညာဉ် ကမ္ပည်းပြားများကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဝိညာဉ် ကမ္ပည်းပြားများပေါ်တွင် မတူညီသော အမည်များ ရေးထိုးထားသည်။ သေဆုံးသည့် သို့မဟုတ် မွေးဖွားသည့် နေ့စွဲများ မပါဘဲ အလွန် ရိုးရှင်းလှသည်။ သူက လူများစွာကို သိသော်လည်း အမည်များထဲမှ တစ်ခုမျှ သူ့အတွက် ရင်းနှီးခြင်း မရှိ။ အားလုံးက လူစိမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။
စူးစမ်းချင်စိတ် ပေါ်လာသဖြင့် သူက အမည်အားလုံးကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။ နောင်တွင် အသုံးဝင်လာနိုင်သည်။ ဒါက ပြီးပြည့်စုံသွားသော တစ္ဆေအရိပ်၏ အကျိုးကျေးဇူး ဖြစ်သည်။ သူ့အား မှတ်ဉာဏ်များကို ချက်ချင်း ပြန်လည် သတိရစေနိုင်ပြီး တကယ့် ဓာတ်ပုံမှတ်ဉာဏ်စွမ်းရည် ဖြစ်စေသည်။
ယန်ကျန့်နှင့် လျိုစန်းတို့ လက်ဗလာ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ရှေးဟောင်းမြို့၏ အခြားနေရာတစ်ခု၌ ဟောင်းနွမ်းသော ဆိပ်ခံတံတားတစ်ခု ရှိနေသည်။
ရှန်လင် လီကျွင်းနှင့် အာဟုန်တို့သည် နေ့မှ ညအထိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အချိန်မှန်သို့ ရောက်ရှိရန် နာရီပေါင်းများစွာ လိုနေသေးသည်။ သို့သော် တစ္ဆေဆရာများအနေနှင့် စိတ်ရှည်ခြင်းသည် သူတို့ မပိုင်ဆိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
တကယ့် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် စောင့်ဆိုင်းခြင်းသည် အတော်လေး လွယ်ကူသော တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ယခု ည ကိုးနာရီ ကျော်သွားပြီ။ ရှေးဟောင်းမြို့၏ ဒီအစိတ်အပိုင်းတွင် လမ်းမီးတိုင်များ မရှိသဖြင့် အလွန် မှောင်မိုက်နေသည်။
မှိန်ဖျော့သော လမ်းဘေး ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော တစ္ဆေမီးတောက်နှစ်ခု တုန်ခါနေသည်။ ဒါတွေက လီကျွင်း၏ နေကာမျက်မှန်အောက်မှ မျက်လုံးများ ဖြစ်သည်။
သူ့တွင် မျက်လုံးများ မရှိ။ ဘာမှ မမြင်နိုင်ပေ သို့သော် သူ၏ တစ္ဆေမီးတောက်က တစ္ဆေနယ်မြေကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ မီးရောင် ထွန်းလင်းရာ နေရာတိုင်းသည် တစ္ဆေနယ်မြေ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို တစ္ဆေနယ်မြေမှတစ်ဆင့် သိရှိနိုင်သည်။
"လှုပ်ရှားမှု မရှိဘူး။ အရာအားလုံး အရမ်း တည်ငြိမ်နေတယ်။ ညဘက်က ရှေးဟောင်းမြို့က နေ့ခင်းဘက်ထက် ပို တိတ်ဆိတ်တယ်။ အရာအားလုံး အိပ်စက်ခြင်းထဲ ကျရောက်သွားသလိုပဲ။ ဒါက ငါ့ကို ပိုပြီး မအီမသာ ဖြစ်စေတယ်"
လီကျွင်းက တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။
"တည်ငြိမ်နေတာ ပိုမကောင်းဘူးလား။ ဘာလို့ မအီမသာ ဖြစ်ရတာလဲ"
အာဟုန်က မေးသည်။
သူ၏ ဘေးမှ ရှန်လင်က "သဘာဝလွန်တောင်မှ ဒီလောက် စည်းချက်ကျနေတာက ရှေးဟောင်းမြို့ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ အရာက ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းလာတယ်လို့ပဲ ဆိုလိုတယ်။ တစ္ဆေရေကန် ဖြစ်ရပ်က ဒါနဲ့ မပတ်သက်ဘူးလား။ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး"
"ဒါပေမဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားရမှာက ဒါက S-အဆင့် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပဲ"
"သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ရင်းနဲ့ ပိုကြီးမားတဲ့ သဘာဝလွန် တည်ရှိမှုတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားတာ။ အဲ့ဒီ ခံစားချက်က ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး... ခဏနေဦး။ တစ်ယောက်ယောက် လာနေတယ်"
ရုတ်တရက်။ ရှန်လင်က လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ ညလမ်းမတစ်လျှောက် တစ်စုံတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ ချက်ချင်း တိုးညှင်းစွာ သတိပေးလိုက်သည်။
မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် ထူးဆန်းသော တစ္ဆေမီးတောက်နှစ်ခု ရုတ်တရက် ငြိမ်းသွားပြီး လီကျွင်း၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ရှန်လင်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အာဟုန်က ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသကဲ့သို့ မှောင်မိုက်မှုထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ရောနှောသွားသည်။
သူတို့ သုံးဦး လျင်မြန်စွာ ပုန်းအောင်းလိုက်ကြသည်။
အိမ်အိုနှစ်လုံးကြား မထင်မရှား ကျောက်စရစ်ခဲ လမ်းကလေးတစ်ခုပေါ်တွင် ခြေသံများ ကြားနေရသည်။ ခြေသံများက လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသကဲ့သို့ အလွန် ရုတ်ခြည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် လမ်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဖြတ်သန်းသွားသော လူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မမြင်ရချေ။ အချို့သော အခိုက်အတန့် အချို့သော အချိန်တွင် ထိုလူက လမ်းမပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျောက်စရစ်ခဲ လမ်းကလေးပေါ်တွင် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အသက် ငါးဆယ်ခန့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကာ အသက်ထက် ပိုမို အိုမင်းပုံရပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများစွာ ရှိနေသည်။ အဝတ်အစားများ ပြည့်နေသော သစ်သားဇလုံတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာပြီး စွန့်ပစ်ထားသော ကူးတို့ဆိပ်ဟောင်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။
အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီး၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက အလွန် ခေတ်နောက်ကျနေသည်။ အဝတ်အစားများ၏ ပုံစံနှင့် လက်ရာက လက်ရှိ ခေတ်ကာလနှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက အရာတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။
"ဒီလူ ထူးဆန်းတယ်"
လီကျွင်းက တိတ်တဆိတ် လေ့လာရင်း ထိုအမျိုးသမီးကို ဖမ်းဆီး မေးမြန်းချင်စိတ်ကို မနည်း ထိန်းချုပ်ထားရသည်။
သို့သော် သူက သူ၏ စိတ်ဆန္ဒကို ချုပ်တည်းထားလိုက်သည်။ အခြေအနေက မရှင်းလင်းသေးဘဲ လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်းသည် မဆင်မခြင် ဖြစ်ရာကျမည်။
အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးက ဘာမှ မပြောပဲ မျက်နှာက ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ကျွမ်းကျင်နေသည်။ ညအချိန် အမြင်အာရုံ မကောင်းသော်လည်း သူက လှေကားထစ်အချို့ကို လျင်မြန်စွာ ဆင်းသွားပြီး မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အဝတ်အစားများကို ရေထဲသို့ ထည့်ကာ စတင် လျှော်ဖွပ်နေသည်။
မြစ်ကမ်းဘေးမှ ရေပက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ အမျိုးသမီး အဝတ်လျှော်နေသည့် အသံက ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ညသန်းခေါင်ကြီး ဒီမိန်းမက မအိပ်ဘဲ မီးတောင် မရှိဘဲ မြစ်ဘေးမှာ အဝတ်လာလျှော်နေတယ်။ မင်းတို့ ဒါကို ပုံမှန်လို့ ထင်လား"
အာဟုန်က မှောင်မိုက်မှုထဲမှ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုအသံကို လီကျွင်းနှင့် ရှန်လင်တို့သာ ကြားနိုင်သည်။
"ငါ သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ရယူနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ်တချို့တော့ ရှိတယ်။ မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘယ်လို သဘောရလဲ"
ရှန်လင်က ပြောသည်။ ထင်ရှားသည်မှာ သူ လှုပ်ရှားရန် ရည်ရွယ်နေသည်။
လီကျွင်းက လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခဏ စဉ်းစားကာ ပြောသည်။
"သူက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ အပြင်ပန်းအရ ဒီလိုပဲ။ မင်း မှားယွင်း ဆုံးဖြတ်မိရင် မင်း သူ့ကို သတ်မိလိမ့်မယ်"
"သဘာဝကျပါတယ်။ မှန်မှန် မှားမှား သူ သေမှာပဲ နောက်ထပ် ရလဒ်တစ်ခုလည်း ရှိနိုင်တယ်။ အဲ့ဒါက ငါတို့ သူ့လက်ချက်နဲ့ သေသွားတာပေါ့"
ရှန်လင်က ရယ်ကျဲကျဲ လုပ်သည်။
"ထားလိုက်တော့။ သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်နဲ့ ကစားတာက နောက်စရာ မဟုတ်ဘူး။ လှုပ်ရှားမယ့် အစီအစဉ်ကို ဖျက်လိုက် သူ ထွက်သွားတာကို စောင့်လိုက် အချိန် ရှိပါသေးတယ်"
လီကျွင်းက ပြောသည်။
"မင်း သဘောအတိုင်းပဲ"
ရှန်လင်က ပြောသည်။ သူက လှုပ်ရှားရန် အတွေး ရှိရုံသာ ဖြစ်ပြီး မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရန် မဟုတ်ပေ။
သူတို့ သုံးဦးသား ဆယ့်တစ်နာရီခန့်အထိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် မြစ်ဘေးမှ အမျိုးသမီးက အဝတ်လျှော်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားပြီး သစ်သားဇလုံကို ပြန်လည် ကောက်ယူကာ ယခင် လမ်းကြားလေးအတိုင်း ပြန်လျှောက်သွားသည်။
သို့သော် အမျိုးသမီး လမ်းကြားထဲသို့ ဝင်သွားသည့်အခါ နံရံကို မှီလျက် တစ္ဆေနယ်မြေထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော လီကျွင်းက အမျိုးသမီး၏ သစ်သားဇလုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထူးဆန်းစွာပင် ဇလုံက ဗလာ ဖြစ်နေသည်။ အတွင်းဘက်တွင် အဝတ်အစား တစ်ခုမှ မရှိပေ။ ရေတစ်စက်မျှ မစိုစွတ်သော သစ်သားဇလုံသက်သက်ကိုသာ ကိုင်ထားသည်။
"ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"
လီကျွင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူက အမျိုးသမီး အဝတ်လျှော် ပြီးစီးသွားပြီး စိုစွတ်နေသော အဝတ်များကို ဇလုံထဲ ပြန်ထည့်သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။
ဘာကြောင့် ဒီလောက် အချိန်ကြာအောင် လျှော်ဖွပ်ပြီးမှ ရေတစ်စက်မျှ မစိုစွတ်ရသနည်း။
"နောင်တ ရနေပြီလား မင်း အခု လှုပ်ရှားလို့ ရသေးတယ်"
ရှန်လင်က ပြုံးလိုက်သည်။
လီကျွင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ နောက်ဆုံးတွင် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ရှန်လင်၏ လှုပ်ရှားမှုကို တားဆီးလိုက်သည်။
"ငါတို့ စောင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားမှတော့ ဆက်စောင့်မယ်။ မင်း လှုပ်ရှားဖို့ မလိုဘူး ရှေးဟောင်းမြို့ရဲ့ ကိစ္စကို ငါ နောက်မှ စုံစမ်းစစ်ဆေးမယ်။ တစ္ဆေရေကန် ဖြစ်ရပ်က အခု အရေးကြီးဆုံးပဲ။ ကျန်တဲ့ အရာအားလုံးကို ယာယီ ဘေးဖယ်ထားနိုင်တယ်"
နောက်ဆုံးတွင် သူက အရှုပ်အထွေးများ ထပ်မံ ပေါင်းထည့်ရန် မလိုလားခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဆယ့်တစ်နာရီ ကျော်နေပြီ ဖြစ်ပြီး စစ်ဆင်ရေး အချိန်အထိ တစ်နာရီမပြည့်တပြည့်သာ လိုတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"မင်း ဒီဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် နောင်တ ရနိုင်တယ်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သာနေတာက ရှေးဟောင်းမြို့ထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ အရာက တစ္ဆေရေကန်ထက် ပို အန္တရာယ်များတယ်။ ယန်ကျန့် ဒါကို သဘောပေါက်လို့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ လမ်းမကို သွားစုံစမ်းတာ။ လျိုစန်းလည်း စိတ်မအေးနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူက ရှေးဟောင်းမြို့ကို စူးစမ်းချင်နေတာ"
ရှန်လင်က ပြောသည်။
"အော်။ ငါ တခြားအကြောင်းအရာတစ်ခု ပြောပြဦးမယ် နေ့ခင်းဘက် ယန်ကျန့် ကြုံတွေ့ခဲ့တဲ့ စုံတွဲ အခု သူတို့ သေပြီ"
"သေပြီ"
အာဟုန်က ထိုအချိန်မှ ပြန်အမှတ်ရမိသည်။ နေ့ခင်းဘက်က ယန်ကျန့်သည် မျက်နှာဖုံးများ ကိုင်ဆောင်ထားသော စုံတွဲတစ်တွဲကို တားဆီးခဲ့သည်။
"ယန်ကျန့် သူတို့ကို သတ်လိုက်တာလား"
ရှန်လင်က ရယ်လိုက်သည်။
"ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ယန်ကျန့်က ဒီလို ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေကို လှည့်တောင် ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆိုတာ ဝေးရော။ သူတို့က မြို့ဟောင်းထဲက တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာ သေဆုံးသွားတာ ပြီးတော့ ပုံစံက... သဘာဝအတိုင်း သေဆုံးသွားသလိုပဲ။ တည်းခိုခန်း ပိုင်ရှင်က သူတို့ အလောင်းတွေကို အခု ကောက်ယူ စုဆောင်းနေတယ်"
သူက တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးမပြုသော်လည်း ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာများကို အပြည့်အဝ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ပုံရသည်။