အနက်ရောင် ကူးတို့လှေ

ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့သည် နေရာအနှံ့ ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နေသည်မှာ သံသယရှိစရာ မလိုပေ။

လက်တွေ့လောကတွင် မရှိသော တစ္ဆေလမ်းမ၊ လူသေများအတွက် နတ်ကွန်း၊ ညဘက် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် အဝတ်လျှော်နေသော အမျိုးသမီးများ။

ယန်ကျန့် လျိုစန်း လီကျွင်းနှင့် အခြားသူများက ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာကို သတိပြုမိကြသော်လည်း သူတို့အားလုံးက တစ္ဆေရေကန် ဖြစ်ရပ်ကို ကိုင်တွယ်ရန် လိုအပ်နေသေးသဖြင့် အခြားနေရာများတွင် အချိန်နှင့် စွမ်းအင်များ အလွန်အကျွံ မဖြုန်းတီးချင်သောကြောင့် ဆက်လက် မစုံစမ်းရန် တိတ်တဆိတ် သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။

ည ဆယ့်တစ်နာရီခွဲ ရှိနေပြီ။ သန်းခေါင်ယံသို့ ရောက်ရန် နာရီဝက်သာ လိုတော့သည်။

"အာဟုန် ယန်ကျန့်နဲ့ လျိုစန်းကို ဒီကို လာတွေ့ဖို့ အကြောင်းကြားလိုက်။ သူတို့ ဒီအတိုင်း ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လျှောက်ပတ်သွားနေလို့ မဖြစ်ဘူး"

ဒီအချိန်တွင် လီကျွင်းက အတော်လေး ခေါင်းမာသော သဘောထားကို ပြသလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို စုစည်းချင်နေသည်။

"ကောင်းပြီ"

အာဟုန်က များများစားစား မစဉ်းစားဘဲ ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

မကြာမီပင် ယန်ကျန့်နှင့် လျိုစန်းတို့ စာတိုကို လက်ခံရရှိကြသည်။

ဒီအချိန်တွင် သူတို့သည် နတ်ကွန်းထဲတွင် တွေဝေနေဆဲဖြစ်ပြီး အခြေအနေကို စုံစမ်းရင်း မျက်လုံးတစ်ဖက်ကွယ် အဘိုးအိုကိုလည်း ရှာဖွေနေကြသည်။

"ကြည့်ရတာ ငါတို့ အဲ့ဒီလူကို ရှာဖို့ အချိန် မရှိတော့ဘူးထင်တယ်။ လီကျွင်းက ငါတို့ကို တွေ့ဆုံဖို့ ခေါ်နေပြီ ဆက်သွယ်ရေးအမှတ်ကနေတစ်ဆင့် တစ္ဆေရေကန်ထဲကို တရားဝင် ဝင်ရမယ်တဲ့"

ယန်ကျန့်က နတ်ကွန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာမှ ထွက်လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ထိုစက္ကူလှေကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲ။

လျိုစန်းက နတ်ကွန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေရင်း သူ၏ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။

"ငါ ခြေရာတွေ တွေ့ထားပြီ သူ ဒီမှာပဲ ရှိတယ်။ သူ ဒီနတ်ကွန်းကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်မသွားဘူး။ ငါ သေချာတယ်။ ဒီနေရာက အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ"

"ထားလိုက်တော့။ ငါတို့ ပြန်လာမှ နောက်မှ စုံစမ်းတာပေါ့။ အခုလောလောဆယ် တစ္ဆေရေကန် ဖြစ်ရပ်ကို ကိုင်တွယ်ရမယ်"

ယန်ကျန့်က လှည့်ထွက်သွားသည်။

"နှမြောစရာပဲ။ နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာ"

လျိုစန်းက ပြောသည်။ သူ၏ အခြား စက္ကူရုပ်များက စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး တိုးတက်မှုများ ရရှိနေပုံရသည်။ အချိန်အနည်းငယ်သာ ပိုလိုအပ်နေသည်။

"ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့က ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ။ ခဏလေးက ဘာမှ ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနတ်ကွန်းကို စောင့်နေတဲ့လူက ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း အရမ်း စိတ်စောနေတယ်။ အဲ့ဒီ စက္ကူဆိုင်ရဲ့ တည်ရှိမှုက မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဖိစီးနေပုံပဲ။ ဒါကြောင့် မင်း ဒီနေရာက အရာအားလုံးကို အလျင်စလို နားလည်ချင်နေတာ ငါ ပြောတာ မှန်လား လျိုစန်း"

ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

လျိုစန်းက ယန်ကျန့်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။

"မင်းက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သဘာဝလွန်ကိစ္စရပ်တွေကို အဆုံးထိ သိချင်နေတာပဲ ငါ နားလည်ပါတယ်"

ယန်ကျန့်က "မင်း ဒီမှာ ဆက်နေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ရတယ် ငါ မင်းနဲ့အတူတူ တွေဝေနေမှာတော့ မဟုတ်ဘူး"

ဒီစကားကို ပြောပြီးနောက် သူ နတ်ကွန်းထဲမှ လှည့်ထွက်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ ရှေးဟောင်းမြို့၏ စွန့်ပစ်ထားသော ကူးတို့ဆိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ။

ထိုအနီးအနားတွင် ရှန်လင် လီကျွင်းနှင့် အာဟုန်တို့က ဒီနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး ဖြစ်သည်။

"လျိုစန်း မလာဘူးလား"

လီကျွင်းက ချက်ချင်း မေးသည်။

"ငါက သူ့အဖေ မဟုတ်ဘူး သူ ဘယ်အချိန် လာမလဲဆိုတာ ငါ ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ လာရင်တောင် သိပ် အကူအညီ ဖြစ်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ နောက်ထပ် စက္ကူရုပ်တစ်ရုပ်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ငါ လျိုစန်းနဲ့ ထိပ်တိုက် မတွေ့ဖူးသေးဘူး။ သူ ဘယ်လို သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေ ကျွမ်းကျင်ထားလဲ ငါ မသိဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ဒီခေါင်းဆောင်တွေအားလုံးက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကြသည်။ သူတို့နှင့် မဆက်ဆံဖူးမချင်း သူတို့ ဘယ်လို တစ္ဆေမျိုးကို ထိန်းချုပ်ထားလဲ မသိနိုင်ပေ။ ဝမ်ချာလင်ကိုသာ ကြည့် သာမန်လူတစ်ယောက်က တစ္ဆေလေးကောင်ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး ၎င်းတို့မှာ သူ၏ ယခင် မိဘများနှင့် အဘိုးအဘွားများ ဖြစ်ကြသည်။

"ဒါ့အပြင် ရှန်လင် ငါ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကိုလည်း မသိဘူး အခွင့်အရေး ရရင် ငါ ပိုသိချင်တယ်"

ယန်ကျန့်က ရှန်လင်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်က ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ရှန်လင်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတိတ်ကို နားလည်ဖို့ ကြိုးစားတာက အရမ်း အန္တရာယ်များတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်တယ်။ သေဆုံးသွားစေနိုင်တယ်။ ခေါင်းဆောင်ယန် သိထားဖို့ လိုတာက ကျွန်တော် ဌာနချုပ်ဘက်မှာ ရှိနေပြီး လူတိုင်းနဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ရဲဘော်ရဲဘက်တစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုတာပါပဲ"

"ဒါကတော့ သိပ် မသေချာဘူး"

ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

"အချိန် နီးကပ်လာပြီ"

လီကျွင်းက ဒီအချိန်တွင် ကြားဝင်လာသည်။

"ရှန်လင် မင်း ပြောခဲ့တဲ့ အခြေအနေက တကယ် ဖြစ်လာမှာလား"

ရှန်လင်က သိနားလည်စွာ တုံ့ပြန်သည်။

"မှတ်ဉာဏ်က လိမ်မပြောဘူး။ ကျွန်တော် ဒါ အမှန်လို့ ယုံကြည်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သဘာဝလွန် ကိစ္စရပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ဘယ်သူမှ တပ်အပ် မပြောနိုင်ဘူး"

"မြူတွေ ဆိုင်းလာပြီ"

ရုတ်တရက် အာဟုန်က အေးစက်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

ညနက်နေပြီ။ ရှေးဟောင်းမြို့ကို ဖြတ်သန်း စီးဆင်းနေသော မြစ်ပြင်ပေါ်တွင် မြူပါးပါးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မြူများက စုစည်းနေပြီး မလွင့်ပြယ်ဘဲ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ထူထပ်လာသည်။

"ဒါ ဖုန်းချွမ်းနဲ့ ပတ်သက်နေလား"

လီကျွင်းက ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါ တစ္ဆေမြူ မဟုတ်ဘူး။ တစ္ဆေမြူက ဒါ့ထက် အများကြီး ပို ဆိုးရွားတယ်။ အရင် တွေးဆချက်က မှန်ခဲ့တယ်။ ဒီနေရာက သဘာဝလွန်နေရာတစ်ခုခုနဲ့ ဆက်သွယ်ရေးအမှတ် အမှန်ပဲ။ မြူတွေ ပေါ်လာတာက သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်တစ်ခုသက်သက်ပဲ။ ပြီးတော့ ဒီသဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်က ပိုမို ပြင်းထန်လာနေတယ်"

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးများက စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူက ထူထပ်သော မြူများအတွင်းမှ အရာဝတ္ထုများ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြစ်ကြောင်းသည် မြစ်ကြောင်း မဟုတ်တော့ဘဲ မသိသော သဘာဝလွန်နေရာတစ်ခုက လက်တွေ့လောကနှင့် တဖြည်းဖြည်း ချိတ်ဆက်လာနေသည်။

ပလုံ

ဆက်လက်၍ ငြိမ်သက်နေသော မြစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်များ ပေါ်လာပြီး လှိုင်းသံများနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည်။

မြစ်ညာဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ မြစ်ပြင်ပေါ်ရှိ ထူထပ်သော မြူများ၏ အဆုံးတွင် မှိန်ဖျော့သော အဝါရောင် အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အလင်းရောင်က မတည်မငြိမ် တုန်ခါနေသည်။ အနီးသို့ ရောက်လာမှ ၎င်းသည် ဆီမီးခွက်တစ်ခွက် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြလိုက်သည်။

ဆီမီးခွက်ကို ဟောင်းနွမ်းသော သစ်သားလှေတစ်စင်းပေါ်တွင် တင်ထားသည်။

သစ်သားလှေသည် မြစ်အောက်ပိုင်းသို့ မျောလာသည်။ အထဲတွင် ဗလာ ဖြစ်နေသော်လည်း ကူးတို့ဆိပ်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို လူတိုင်း တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ထူးဆန်းသည်။ နားမလည်နိုင်စရာ။

"ဒီလှေကနေတစ်ဆင့် ငါတို့ တစ္ဆေရေကန်ထဲ ဝင်လို့ရပြီ"

ရှန်လင်က "ဒါပေမဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်တာတွေ ရှိနိုင်တယ်။ အန္တရာယ်တွေ ဖြစ်စေနိုင်တယ်"

"ဒီလှေ ဘယ်က လာတာလဲ"

အာဟုန်က စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ရင်းမြစ်ကို စုံစမ်းရန် ကြိုးစားသည်။

"သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားလိုပဲ။ ဘယ်သူမှ မသိဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"သန်းခေါင်ယံ တိတိပဲ တက်ကြရအောင် ငါတို့ တစ္ဆေရေကန်ဆီ ဦးတည်နေပြီ"

လီကျွင်းက ပြောရင်း ဦးဆောင်ကာ သစ်သားလှေပေါ်သို့ ခြေလှမ်းတက်လိုက်သည်။

သူ၏ အရွယ်အစားရှိ လူတစ်ယောက် လှေပေါ် တက်လိုက်သော်လည်း လှေက ထူးကဲစွာ တည်ငြိမ်နေပြီး လုံးဝ ယိမ်းထိုးမသွားပေ။

"သွားကြမယ်"

ယန်ကျန့်က နောက်မဆုတ်တော့ပေ။ သူ လာခဲ့ပြီးမှတော့ သတ္တိကြောင်သလို မပြုမူနိုင်ချေ။ သူ လှံရှည်ကို သယ်ဆောင်ပြီး လှေပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

ရှန်လင်က တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး လှေပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ အာဟုန်က အနီးကပ် လိုက်ပါလာသည်။

သို့သော် သူတို့ လှေပေါ် တက်ပြီးသည့်တိုင်အောင် ၎င်းက ဆိပ်ကမ်းတွင် ကပ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မရွေ့လျားပေ။ မြစ်အောက်သို့ မျောမသွားဘဲ မူလနေရာတွင် ကျောက်ချထားဆဲ ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့် မင်းရဲ့ လှံရှည်ကို ငါ့ကို ငှားသုံး"

လီကျွင်းက ပြောသည်။

"ဘာလို့လဲ"

"လှေလှော်ဖို့ပေါ့"

လီကျွင်းက "ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်နေကြမှာလား"

"ဒီအရာက လှေလှော်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခု"

ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

"ငါ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာတော့ ဒီလှေက လူ ထိန်းချုပ်ဖို့ မလိုဘူး။ သူက သတ်မှတ်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း သူ့ဘာသာ သွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ဘာလို့ ငါ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲကအတိုင်း မတူနေရတာလဲ မသိဘူး"

ရှန်လင်က ပြောသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ လှေစီးရင် ပိုက်ဆံ ပေးရတယ်။ ပိုက်ဆံ မရှိရင် လှေက ငါတို့ကို ခေါ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရုတ်တရက် လျိုစန်း၏ အသံက ကမ်းစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ နောက်ကျခဲ့သော်လည်း အချိန်မီ ရောက်ရှိလာသေးသည်။

"ပိုက်ဆံ ပေးရတယ် ဟုတ်လား။ သမားရိုးကျ ပိုက်ဆံတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ရှန်လင်က မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်သည်။

"သီးခြား သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခုခုလား"

"မှန်တယ်"

လျိုစန်းက "ဒါ ငါ အခုလေးတင် ရခဲ့တဲ့ သတင်းအချက်အလက်အသစ်ပဲ"

သူ နောက်ကျရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ အချို့သော ကိစ္စရပ်များကြောင့် နှောင့်နှေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒီ အထူးငွေကြေး မရှိရင် လှေက ငါတို့ကို တစ္ဆေရေကန်ဆီ ခေါ်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လျိုစန်းက အတည်ပြုသည်။

"အထူးငွေကြေး ဟုတ်လား"

ယန်ကျန့်၏ နှလုံးသား တင်းကြပ်သွားပြီး သူ၏ လက်ဝယ်တွင် ကျန်ရှိနေသော ခုနစ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူကို ချက်ချင်း သတိရလိုက်သည်။

"မင်း ဆိုလိုတာ ဒီပိုက်ဆံ မဟုတ်လား"

သူက ၎င်းကို ထုတ်ယူပြီး အခြားသူများကို ပြသလိုက်သည်။

"ဒါက"

အခြားသူများက ယန်ကျန့် လက်ထဲမှ အရောင်စုံ ငွေစက္ကူကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် ဒါက ငွေစက္ကူအတုတစ်ရွက် ဖြစ်သည်။ ခုနစ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူ ဖြစ်နိုင်သလောက် အတု ဖြစ်နေသည်။ ဒါက လူများ သုံးစွဲရန် မရည်ရွယ်ဘဲ တစ္ဆေများအတွက် မီးရှို့ပေးသည့် အရာတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။

"မင်းမှာ ဒီလို ပိုက်ဆံ ဘယ်လို ရှိနေတာလဲ"

လျိုစန်း လန့်သွားသည် "ပြီးတော့ ဒါက တန်ဖိုးကြီး ခုနစ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူတောင် ဖြစ်နေတယ်"

"ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ မကြာခဏ ကြုံတွေ့ရရင် ထူးဆန်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ကိုယ့်ဆီ ရောက်လာတတ်တာပဲ။ ဒါ ထူးဆန်းတာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က "မင်း စက္ကူပိုက်ဆံအကြောင်း လေ့လာထားတာလား"

"ငါ နည်းနည်း သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီငွေကြေး ဘယ်လို ဖြစ်လာလဲတော့ ငါ မသိဘူး။ ငါ သိတာက စက္ကူပိုက်ဆံမှာ အထူး အသုံးဝင်မှုတချို့ ရှိပြီး တန်ဖိုး ပိုကြီးလေ ပို ရှားပါးလေပဲ။ ပုံမှန်အားဖြင့် သုံးယွမ် လေးယွမ်နဲ့ ခုနစ်ယွမ်တန်တွေ ရှိတယ်။ ခုနစ်ယွမ်က အကြီးဆုံး တန်ဖိုးပဲ။ အခု လက်ရှိ ကျန်ရှိနေတာ အရမ်း နည်းသွားပြီ"

လျိုစန်းက ရှင်းပြသည်။

"အချို့ အခြေအနေတွေမှာ မင်းမှာ ဒီလို ပိုက်ဆံ ရှိကို ရှိရမယ် ဒါ မရှိရင် လှေက ငါတို့ကို တစ္ဆေရေကန်ဆီ သယ်မသွားနိုင်ဘူး"

လျိုစန်းက လှေပေါ်သို့ ခုန်တက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ပိုက်ဆံ ခဏ ငှား"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း ခုနစ်ယွမ်တန် ငွေစက္ကူကို သူ့ဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ လျိုစန်းက ပိုက်ဆံကို ယူပြီး လှေဦးရှိ ဆီမီးခွက်ပေါ်တွင် ချက်ချင်း မီးညှိလိုက်သည်။

စက္ကူပိုက်ဆံ ချက်ချင်း လောင်ကျွမ်းသွားသည်။

အေးစက်သော လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး စက္ကူပြာများကို ဝဲဂယက်အဖြစ် လှည့်ပတ်သွားစေသည်။ လေထုထဲတွင် ပြာနံ့များ ထူထပ်နေသည်။ သို့သော် မကြာမီ အရာအားလုံး ပျံ့လွင့်သွားသည်။ ပြာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မသိသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ လွင့်ပါသွားသည်။

ဟောင်းနွမ်းသော အနက်ရောင် သစ်သားလှေ စတင် ညင်သာစွာ လှုပ်ခတ်လာသည်။ လှေက ဆိပ်ခံတံတားမှ ထွက်ခွာပြီး မြစ်အောက်ပိုင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ မျောပါသွားသည်။

"လှေ ရွေ့ပြီ"

လီကျွင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားသည် "လျိုစန်း ပြောသလိုပဲ။ စီးနင်းဖို့အတွက် ငွေပေးချေဖို့ လိုတယ်"

"ယန်ကျန့် ရော့"

လျိုစန်းက စက္ကူပိုက်ဆံကို ယန်ကျန့်ထံ ပြန်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ငွေစက္ကူမှာ ယခု ပိုသေးငယ်သွားသည်။ လျိုစန်းက ၎င်း၏ အနားစွန်းတစ်ဝိုက်ကို မီးရှို့လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျန်ရှိနေသော သေးငယ်သည့် ငွေစက္ကူက အသွင်ပြောင်းသွားသည်။

ခုနစ်ယွမ် မဟုတ်တော့ဘဲ သုံးယွမ် ဖြစ်သွားသည်။

ယန်ကျန့် စောစောက မျက်နှာဖုံးဆိုင်တန်းမှ ရရှိခဲ့သော သုံးယွမ်တန် ငွေစက္ကူနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေသည်။

"ခုနစ်ယွမ်က သုံးယွမ် ဖြစ်သွားတယ်။ ဆိုလိုတာက လေးယွမ် သုံးလိုက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ငါးယောက် ရှိပြီး လေးယွမ် သုံးလိုက်တယ်။ ဒါက မကိုက်ညီဘူး"

ယန်ကျန့်က လှေခ ပေးရသည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ အကြည့်ကို အခြားသူများအပေါ်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီပြောင်းလဲမှုက ထူးဆန်းနေသည်။

"လူတိုင်း လှေခ ပေးဖို့ မလိုဘူး။ လှေက တစ္ဆေတွေဆီက ငွေ တောင်းလို့မရဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက ငါတို့ ငါးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ကို တစ္ဆေလို့ သတ်မှတ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

လျိုစန်းက ပြောသည်။

"ဘယ်သူက တစ္ဆေလို့ သတ်မှတ်ခံလိုက်ရတာလဲ"

ယန်ကျန့်က မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး လီကျွင်းနှင့် လျိုစန်းကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် ရှန်လင်ကို ကြည့်သည်။

ခေါင်းဆောင်အဆင့် မည်သူမဆို ထူးဆန်းကြသည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူမဆို တစ္ဆေအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရနိုင်ခြေ ရှိသည်။

"ဒါတော့ ငါ မသိဘူး"

လျိုစန်းက ပြောသည်။

ငါးယောက်ထဲမှ ဘယ်သူက တကယ် တစ္ဆေ ဖြစ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

"လှေ ရွေ့သွားမှတော့ ဒီအကြောင်း ဆက်တွေးနေလို့ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူး"

လီကျွင်းက "ငါတို့ အခု သတိထားသင့်ပြီ။ ဒီနေရာမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ အရမ်း များတယ်"

အဖွဲ့သားများ ရှေ့ဆက် မပြောကြတော့ဘဲ ထိုထူးဆန်းသော အကြောင်းအရာကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။

လှေက မြစ်အောက်ပိုင်းသို့ မျောပါသွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။ သို့သော် လှေပေါ်မှ လူများက လှုပ်ခါမှုကို မခံစားရပေ။ လှေက ထူးကဲစွာ တည်ငြိမ်နေသည်။

ထို့အပြင် လှေက ဆိပ်ခံတံတားမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင် မြစ်ပြင်ကို ထူထပ်သော မြူများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ အဆောက်အအုံများ ခပ်ရေးရေး ပေါ်လာသော်လည်း ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်များက မရင်းနှီးပေ။ ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့နှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ

ပတ်ဝန်းကျင်က တဖြည်းဖြည်း ပို၍ မရင်းနှီး ဖြစ်လာသည်။ မြစ်ငယ်လေးပင် ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာပြီး ယခင်က တွေ့မြင်ခဲ့ဖူးသော အကျယ်အဝန်းများကို ကျော်လွန်သွားသည်။

ဒီပြောင်းလဲမှုက ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လှေ မျောပါသွားသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆယ်မိနစ်ကျော်ကျော် အကြာတွင် သူတို့ ထူးဆန်းပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ် မြစ်တစ်စင်းပေါ် ရောက်ရှိနေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

ဒါက လက်တွေ့လောက မဟုတ်တော့ပေ။