ပုံပြင်များနှင့် ဧည့်သည်သစ်များ

လူစုစုပေါင်း ငါးယောက်။ ခေါင်းဆောင်လေးဦးနှင့် အာဟုန်တို့သည် အနက်ရောင် လှေငယ်လေးပေါ်တွင် ရပ်လျက် မျောပါနေကြသည်။

မြစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မြူပါးပါးတို့ ဆိုင်းတက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရစ်သိုင်းကာ မြစ်ကမ်းစပ်မြင်ကွင်းကို ဖုံးကွယ်ထား၏။

သို့သော် သူတို့အားလုံးက မိမိတို့ ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့ထဲတွင် မရှိတော့သလို ကျုံးကျိုးမြို့ဆီ ဦးတည်နေသော မြစ်ပေါ်တွင်လည်း မဟုတ်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ မသိလိုက်မသိဘာသာပင် သူတို့သည် မသိသော သဘာဝလွန်နေရာတစ်ခုထဲသို့ မျောပါဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ထိုက်ဖိန် ရှေးဟောင်းမြို့မှ ကူးတို့ဆိပ်ကမ်းသည် ဆက်သွယ်ရေးအမှတ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ကူးတို့ဆိပ်ကမ်းသည် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်နှင့် နေရာများတွင်သာ ရပ်တန့်မည်။ ထိုအချိန်နှင့် နေရာများကို လွဲချော်သွားသည်နှင့် မည်သူမျှ ဒီလှေကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။ ထို့အပြင် အကယ်၍ အချို့သော စက္ကူပိုက်ဆံများ မရှိခဲ့လျှင် သာမန်လူတစ်ယောက် မတော်တဆ ဒီလှေပေါ် တက်မိခဲ့လျှင်တောင် အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ချေ။

လိုအပ်ချက်များက ရိုးရှင်းပုံရသော်လည်း ၎င်းတို့ကို ပြည့်မီအောင် လုပ်ဆောင်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။

သို့တိုင် မည်သို့မည်ပုံမသိဘဲ သူတို့ ငါးဦးစလုံးသည် လိုအပ်ချက်အားလုံးနှင့် နားမလည်နိုင်စွာ ကိုက်ညီခဲ့ကြသည်။ ရှန်လင်က အချိန်နှင့် နေရာမှန်ကို သိရှိခဲ့သည်။ ယန်ကျန့်တွင် ခုနစ်ယွမ်တန် စက္ကူပိုက်ဆံ ရှိနေခဲ့ပြီး လျိုစန်းက ၎င်းကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ကို သိရှိနေသည်။

ခေါင်းဆောင်များ ပူးပေါင်းလိုက်သည့်အခါ သူတို့သည် အရာများစွာကို အမှန်တကယ် ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု ဆိုရမည်။ သူတို့၏ ထောက်လှမ်းရေး စွမ်းရည်များနှင့် သူတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားသော သဘာဝလွန်ပစ္စည်းအချို့သည် ကျယ်ပြန့်လှပြီး အခြေအနေအမျိုးမျိုးကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိစေသည်။

"အချိန်နဲ့ အကွာအဝေးအရ တွက်ကြည့်ရင် ငါတို့ အခု ကျုံးကျိုးမြို့နဲ့ နီးကပ်နေသင့်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ဦး။ လက်တွေ့လောကနဲ့ ဆင်တူတာ တစ်စက်မှ မရှိဘူး။ သံသယဖြစ်စရာမလိုတာက ငါတို့ ဒီကူးတို့လှေကို စီးရင်းနဲ့ သဘာဝလွန်နယ်ပယ်တစ်ခုထဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ။ ဟိုတုန်းက သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားလိုပဲ"

ယန်ကျန့်က လှေဦးတွင် ရပ်လျက် သူ၏ တစ္ဆေမျက်လုံးများဖြင့် လေ့လာနေသည်။

ပါးလွှာသော မြူခိုးတို့သည် မြူစစ်စစ် မဟုတ်ဘဲ သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပုံပျက်ယွင်းနေပြီး တစ်ချိန်က တစ္ဆေစာပို့တိုက်ဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့သော လမ်းမကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"အန္တရာယ် မရှိသရွေ့တော့ ဘယ်လို အခြေအနေ ဖြစ်နေဖြစ်နေ အရေးမကြီးပါဘူး။ ငါတို့ သွားရမယ့် နေရာကို ချောချောမွေ့မွေ့ ရောက်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်"

လီကျွင်းကတော့ ဒီလို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တစ္ဆေကိစ္စရပ်များကို ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။ သူ၏ အာရုံစိုက်မှုက တာဝန်နှင့် ပစ်မှတ်အပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။

အာဟုန်က သစ်သားလှေပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း မြစ်မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အလင်းရောင် မရှိသောကြောင့်လား သို့မဟုတ် ဒီနေရာက ပင်ကို သဘာဝအတိုင်း ထူးဆန်းနေသောကြောင့်လား သူမ တွေးနေမိသည်။ မြစ်ရေက မည်းနက်နေပြီး မျက်နှာပြင်အောက်တွင် ဘာမှ မမြင်ရပေ။ လှေဦးမှ တဖျတ်ဖျတ်တောက်နေသော ဆီမီးခွက်တစ်ခုတည်းကသာ မှောင်မည်းနေသော မြစ်ပြင်ကို အလင်းရောင် အနည်းငယ် ပေးစွမ်းနေသည်။

စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် သူမ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး မြစ်မျက်နှာပြင်ကို လက်ချောင်းများဖြင့် ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။

သို့သော် အာဟုန် သူ၏ လက်ချောင်းများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည့်အခါ ၎င်းတို့ လုံးဝ စိုစွတ်မနေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်ရသည်။ စိုစွတ်မှု မရှိဘဲ အလွန်အမင်း အေးစက်မှုသာ ရှိနေသည်။ ခဲနေသော အအေးထုတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါ မြစ်ရေ မဟုတ်ဘူး"

အာဟုန်၏ နှလုံးသား ခုန်သွားပြီး သူမ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ဒီမြင်ကွင်းက မင်းတို့ကို တစ်ခုခုကို အမှတ်မရစေဘူးလား အနက်ရောင် ကူးတို့လှေတစ်စင်း သဘာဝလွန်နေရာတစ်ခုဆီ ဦးတည်နေတဲ့ မြစ်တစ်စင်း ပြီးတော့ အထူး ကူးတို့ခ"

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ"

လျိုစန်းက မေးသည်။

လှေပဲ့ပိုင်းတွင် ရပ်နေသော ရှန်လင်က "မင်း ရိုးရာပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ရည်ညွှန်းနေတာ ထင်တယ်။ ဒီမြင်ကွင်းက ပုံပြင်တစ်ပုဒ်နဲ့ တကယ် ဆင်တူနေတာပဲ။ မြေအောက်ကမ္ဘာဆီ ဦးတည်နေတဲ့ မြစ်တစ်စင်းအကြောင်း ဒဏ္ဍာရီပေါ့။ အဲ့ဒါကို မေ့လျော့ခြင်းမြစ်လို့ ခေါ်တယ်။ ဖြတ်ကူးလို့မရတဲ့ မျောလွင့်နေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီမြစ်ပေါ်မှာ လှေငယ်တစ်စင်း ရှိတဲ့ တခြားပုံပြင်တစ်ပုဒ်လည်း ရှိသေးတယ်။ အဲ့ဒီ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ဖြတ်ကူး သယ်ဆောင်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်တယ်တဲ့"

"ပြီးတော့ အဲ့ဒီလှေကို မောင်းနှင်တဲ့သူက ကူးတို့သမားပေါ့။ တချို့က ပြောကြတယ်။ မေ့လျော့ခြင်းမြစ်ရဲ့ ကမ်းစပ်တွေမှာ ပင့်ကူနှင်းပန်းတွေ ပေါက်တယ်တဲ့။ သွေးလို နီရဲပြီး အလွန်အမင်း လှပတယ်။ လူတွေကို စွဲလမ်းသွားစေနိုင်တယ်တဲ့"

"ဒီဒဏ္ဍာရီတွေက ချဲ့ကားထားတာ ဒါမှမဟုတ် ခံစားမှု ပိုလျှံနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက တကယ့် အရာတစ်ခုခုကို ထင်ဟပ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ လေထဲကနေ ပေါ်ပေါက်လာတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

အာဟုန်က ထပ်ဖြည့်သည်။

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

ရှန်လင်က ပြန်ဖြေသည်။

"ငရဲပြည် တကယ် ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါတို့ နေထိုင်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ငရဲပြည် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေမလားပဲ။ သဘာဝလွန်တွေ ပြန်နိုးထလာတယ်။ မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တွေ ထင်တိုင်း ကြဲနေတယ်။ တစ္ဆေဆရာတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးနေရတယ်။ ခေါင်းဆောင်တွေတောင် အသက်ရှင်ဖို့ ရုန်းကန်နေရတယ်။ သာမန်လူတွေရဲ့ အသက်က ပုရွက်ဆိတ်တွေလို မခိုင်မြဲဘူး။ ဒါ ငရဲ မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ ဒါ့အပြင် ဒီအရာအားလုံး ဘယ်တော့ ပြီးဆုံးမလဲဆိုတာတောင် ငါတို့ မသိဘူး"

"လက်တွေ့လောက ဘယ်လောက်ပဲ ကြမ်းတမ်းနေပါစေ။ ငါတို့ မျှော်လင့်ချက် မျက်ခြေပြတ်လို့ မဖြစ်ဘူး"

လီကျွင်းက ကြားဖြတ်ဝင်ပြောလိုက်သည်။ စိတ်ဓာတ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် စကားစကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီစကားဝိုင်းကို ကြားနေရသော ယန်ကျန့်သည် အစ်မဟုန် သူ့ကို တစ်ချိန်က ပြောခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့။

တစ္ဆေပုံပြင်များသည် ပုံပြင်သက်သက် မဟုတ်နိုင်ပေ။ ဒဏ္ဍာရီများသည်လည်း ဒဏ္ဍာရီသက်သက် မဟုတ်နိုင်။

သူ၏ စိတ်တို့ အလိုအလျောက် တင်းမာသွားသည်။

ပြန်တွေးကြည့်လျှင် အစ်မဟုန် ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်သည်။ နှစ်များ ကြာပြီးနောက် ဒီသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ ငြိမ်သက်သွားသည့်အခါ ၎င်းတို့နှင့် သူ၏ ပတ်သက်ဆက်ဆံမှုများသည် အမွှမ်းတင် ချဲ့ကားထားသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖြစ်လာမည် မဟုတ်လော။

ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပင်……

ကြမ်းတမ်းသော အမှန်တရားကို မြှုပ်နှံထားရန် လိုအပ်သည်။ တရားမျှတမှု အောင်နိုင်သည့် ပုံပြင်များကိုသာ လက်ဆင့်ကမ်းရန် လိုအပ်သည်။ အမှန်တရားကို မသိဘဲ နေထိုင်မှသာ အတုအယောင် အလှတရားကို ခံစားရနိုင်မည်။ အမှန်တရားကို သိရှိခြင်းသည် အမြင်မှားမှုများကို ချိုးဖျက်လိုက်ပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခများသော ဘဝတစ်ခုဆီသို့သာ ဦးတည်စေသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဌာနချုပ်က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို လျှို့ဝှက်ထားခြင်းသည် ဒီလို အတုအယောင် အလှတရားမျိုးကို တည်ဆောက်ရန် ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သာမန်လူ အများစုအတွက် အမှန်တရားကို သိရှိခြင်းသည် အကျိုး မရှိပဲ အကျိုးယုတ်စေသည်။ သူတို့အတွက် အတုအယောင် ပျော်ရွှင်မှုသည်လည်း ပျော်ရွှင်မှုပင် ဖြစ်သည်။ အဆက်မပြတ် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ပြီး သံသယများနေရခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်။

"ခဏနေဦး။ တစ်ခုခု မှားနေပြီ။ လှေက ကမ်းစပ်ဘက်ကို ဦးတည်နေတယ်"

လျိုစန်းက ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဒီအချိန်တွင် လှေငယ်လေးသည် သူ၏ လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။ မြစ်လယ်တွင် ဦးတည်ရာမဲ့ မျောနေခြင်း မဟုတ်တော့။ ထိုအစား ယုတ္တိကို ဆန့်ကျင်လျက် ကမ်းစပ်ဆီသို့ ညင်သာစွာ ဦးတည် ကွေ့သွားသည်။

လှေဦးမှ မီးအိမ်က တုန်ခါသွားပြီး မြူများကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ ကမ်းစပ်တွင် ကူးတို့ဆိပ်ကမ်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဆိပ်ကမ်းသည် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အလွန် ဟောင်းနွမ်း ဆွေးမြေ့နေသည်။ အခြားတစ်ဖက်ရှိ လမ်းမက မှောင်မိုက်သော အမည်မသိ နေရာတစ်ခုဆီသို့ ရှည်လျားစွာ ဆန့်တန်းနေသည်။

"ဒုတိယ ဆိပ်ကမ်းလား။ ဟို သဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားလိုပဲ ရပ်နားစခန်းတွေ အများကြီး ရှိနေတာလား"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"တခြားလူတွေ လှေပေါ် တက်လာမလားပဲ"

လျိုစန်းက အကြံပြုသည်။

"လှေပေါ် တက်လာတဲ့သူတွေက လူသားတွေ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ရှန်လင်က ထပ်ဖြည့်သည်။

သူတို့၏ တွေးဆချက်များ မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ လှေငယ်လေးသည် ကမ်းစပ်တွင် ဆိုက်ကပ်လိုက်သည်။ မြစ်ရေက လှိုင်းဂယက်ထသွားသော်လည်း ဆိပ်ကမ်း ပတ်လည်တွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။

"ယန်ကျန့် ဟိုဘက်က အခြေအနေကို မင်း မြင်ရလား"

လီကျွင်းက မေးလိုက်သည်။ သူ၏ တစ္ဆေမီးတောက် လောင်ကျွမ်းသွားသော်လည်း ရှေ့မှ လမ်းမကို ထွန်းလင်းစေနိုင်ခြင်း မရှိ။

"ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရတယ်။ မြေလမ်းတစ်လမ်းက မှောင်မိုက်မှုထဲကို ရှည်လျားသွားတယ်။ အဲ့ဒီပေါ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ သင်္ချိုင်းဂူဟောင်းတချို့ကို ငါ တွေ့လိုက်သလိုပဲ။ ပြီးတော့ အဝေးမှာ ရွာတစ်ရွာ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရမ်း ဝေးလွန်းလို့ သေချာ မခွဲခြားနိုင်ဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။ သူ၏ တစ္ဆေမျက်လုံးများက ပြင်းထန်စွာ အတားအဆီး မခံရပေ။ သူ၏ အမြင်အာရုံ အဆုံးတွင် စွန့်ပစ်ထားသော ရွာတစ်ရွာ ရှိနေသည်။ တိတ်ဆိတ်ပြီး သက်မဲ့ ဖြစ်နေသည်။

ဒီဆိပ်ကမ်းက ထိုရွာအတွက် ရည်ရွယ်သည်။

"ဒါက ယာယီ ရပ်နားစခန်း ဖြစ်သင့်တယ်။ ဘယ်သူမှ မတက်လာသရွေ့ လှေက ရှေ့ဆက် ရွေ့လိမ့်မယ်"

ရှန်လင်က ပြောသည်။

"တစ်ခုခုက ထင်ထားတာထက် ပို ရှုပ်ထွေးနေပုံပဲ"

ရုတ်တရက် လျိုစန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူက လှေဦး၏ ထောင့်တစ်နေရာမှ မလောင်ကျွမ်းသေးသော စက္ကူပိုက်ဆံတစ်ရွက်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

စက္ကူက မီးတောက်များဖြင့် တဖျတ်ဖျတ် လောင်ကျွမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး မငြိမ်းသတ်နိုင်ဘဲ နောက်ဆုံး ထောင့်စွန်းကို လျင်မြန်စွာ ဝါးမြိုသွားသည်။

ပြာနံ့တစ်ခု လေထုထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက် လှေပေါ် တက်ပြီး ငွေပေးချေသွားပြီ။ ဒါ ငါတို့ အရင် မီးရှို့ခဲ့တဲ့ စက္ကူပိုက်ဆံ မဟုတ်ဘူး ဒါ ခုမှ ပေါ်လာတာ"

"ဒါ နောက်စရာ အချိန် မဟုတ်ဘူး။ လှေပေါ်မှာ ငါတို့ ငါးယောက်ပဲ ရှိတာ။ တခြား ဘယ်သူမှ ရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက် တက်လာခဲ့ရင် ငါတို့ မမြင်ဘဲ နေပါ့မလား"

လီကျွင်းက လေးနက်စွာ ပြောသည်။ သူက သတိကြီးစွာ ထားနေခဲ့သည်။ သူ မမြင်လျှင်တောင် ကျန်လေးယောက်လုံး လွဲချော်သွားသည်မှာ ယုတ္တိမတန်ပေ။

"ငါ မသိဘူး နားလည်ရ ခက်တယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက် လှေပေါ် တက်လာတယ်ဆိုတာ ငါ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ သူတို့ကို မမြင်လိုက်ဘူး"

လျိုစန်းက ပြောသည်။

"ဒီစက္ကူပိုက်ဆံက အကောင်းဆုံး သက်သေပဲ"

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးများ အကြိမ်များစွာ ပိုမို ပွင့်လာသည်။ သူ လှေ၏ ထောင့်တိုင်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ မည်သူမျှ လှေပေါ် တက်မလာခဲ့ပေ။

သို့တိုင် လျိုစန်း တွေ့ခဲ့သော တစ်ဝက်တစ်ပျက် လောင်ကျွမ်းနေသည့် စက္ကူပိုက်ဆံသည် ရုတ်တရက်နှင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ဖွယ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

"အဲ့ဒီ လောင်ကျွမ်းသွားတဲ့ စက္ကူစွန်းအရ ငါတို့ ပြောနိုင်တာက ဒါ သုံးယွမ်တန် ငွေစက္ကူပဲ ဆိုလိုတာက လူ သုံးယောက်အထိ ငါတို့နဲ့အတူ လှေပေါ် တက်လာနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်ခဲ့ဘူး"

အာဟုန်က မှတ်ချက်ချသည်။

အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ရှန်လင်က မှတ်ချက်ပေးသည်။

"ငါတို့ မြင်နေရတဲ့ လှေနဲ့ ဆိပ်ကမ်းက လူတွေ မြင်နေရတဲ့ လှေက တစ်စင်းတည်း မဖြစ်ချင်မှ မဖြစ်လိမ့်မယ်။ ငါတို့ တစ်နေရာတည်းမှာ ရှိနေနိုင်ပေမယ့် မတူညီတဲ့ လှေနှစ်စင်းကို ကြုံတွေ့နေရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါက လူတွေ လှေပေါ် တက်လာတာကို ငါတို့ ဘာလို့ မသိလိုက်ရလဲဆိုတာကို ရှင်းပြနိုင်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ မီးအိမ်ကတော့ အတူတူပဲ"

ယန်ကျန့်က ဆီမီးခွက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပြုသည်။

"ဒီခရီးစဉ်က အန္တရာယ်များလာပုံပဲ။ ငါတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းတွေ အဲ့ဒီလူတွေနဲ့ သိပ်ပြီး ထပ်တူမကျဖို့ မျှော်လင့်ရတယ်"

ရှန်လင်က မှတ်ချက်ချသည်။

လီကျွင်းက "ငါတို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုတွေကို နှောင့်နှေးလို့ မဖြစ်ဘူး။ လှေပေါ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေရင်တောင် အဲ့ဒါ ပေါ်လာရဲရင် ငါတို့ သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ ရှင်းထုတ်ပစ်မယ်။ အတူတူ ပူးပေါင်းရင် ငါတို့ ဘာမဆို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်"

"ဟုတ်တယ်။ ခေါင်းဆောင်တွေ ပူးပေါင်းလိုက်ရင် မကိုင်တွယ်နိုင်တာ ဘာမှ မရှိဘူး"

ရှန်လင်က လီကျွင်း၏ ယုံကြည်မှုကို သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သို့သော် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကို တွေ့ကြုံဖူးသူများကတော့ ဒီလောက် အကောင်းမြင် မနေကြပေ။ သူက ယန်ကျန့်နှင့် လျိုစန်း နှစ်ဦးလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

လှေက သူ၏ ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက်ထွက်ခွာသည်။ ဒုတိယ ဆိပ်ကမ်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာပြီး မြစ်အောက်ပိုင်းသို့ ဆက်လက် မျောပါနေသည်။

သို့သော် လှေငယ်လေးအောက်မှ ရေပြင်ပေါ်တွင် ယန်ကျန့် လီကျွင်းနှင့် အခြားသူများ၏ အရိပ်များ အလယ်တွင် ထူးဆန်းသော ပုံရိပ် သုံးခု ခိုးဝင်လာသည်။ တစ်ခုစီတိုင်းက သေမင်းတမန်ဆန်ပြီး ရှေးကျကာ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နေသည်။ လုံးဝ သဟဇာတ မဖြစ်ပေ။

လှေငယ်လေး အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးသွားသည်။ အသစ်ရောက်လာသော ဝန်ကို ထမ်းထားရသဖြင့် ရုန်းကန်နေရသကဲ့သို့ပင်။